Γιατί τα παιδιά το σκάνε από το σπίτι; Τι να κάνετε για να αποτρέψετε τη φυγή του παιδιού σας;

O χειρότερος εφιάλτης κάθε γονέα είναι αυτός: να διαπιστώσει πως το παιδί του το έχει σκάσει από το σπίτι! Σε κατάσταση πανικού, καλεί τους φίλους του, τους συγγενείς, και την αστυνομία.

Why Kids Do It and How to Stop Them

Σχετικά

Φυγή από το σπίτι: Ένα σύμπτωμα εφηβικής κρίσης | To ...

Έφηβοι σε επικίνδυνους δρόμους... ζωής Η φυγή του ...

Για τα παιδιά που φεύγουν από το σπίτι - To χαμομηλάκι

Αναλύει η ψυχολόγος Μαρκέλλα Καπλάνη

Ας είμαστε ρεαλιστές: κάθε παιδί μπορεί να το σκάσει, ανά πάσα στιγμή, αν οι συνθήκες είναι κατάλληλες.

Εάν το παιδί νιώσει αρκετή πίεση, σύμφωνα με τα δικά του δεδομένα, το να το σκάσει είναι ένα μέσο διαφυγής που πιθανώς να αποφασίσει να χρησιμοποιήσει. Για να προβεί σε μια τέτοια ενέργεια τα μόνα που απαιτούνται είναι: ικανότητα, θέληση και ευκαιρία. Και, ας το παραδεχτούμε, τα παιδιά έχουν και την ευκαιρία καθώς και τη δυνατότητα να ‘διαφύγουν’ σε καθημερινή βάση, οπότε αρκεί απλώς να είναι πρόθυμοι να το κάνουν πράξη. Πρόκειται για μια ανάγκη που είναι δυνατό να αναπτυχθεί για διάφορους λόγους.

Θα μπορούσε να την έχει προκαλέσει μια αγχωτική κατάσταση που βαραίνει το παιδί, όπως ο φόβος του να αντιμετωπίσει τις συνέπειες για κάτι που έκανε ή η πάλη για απόκτηση εξουσίας στη σχέση του με τους γονείς του. Σε ορισμένες περιπτώσεις η ανάγκη αυτή έγκειται σε κάποιο πρόβλημα κατάχρησης ουσιών.

Είναι σημαντικό να αναλογιστούμε πως τα παιδιά συχνά εξιδανικεύουν την φυγή από το σπίτι, συνδέοντας την με μια ρομαντική αντίληψη ελευθερίας, και όχι με την αντικειμενικές δυσκολίες που ενδεχομένως θα βιώσουν: κρύο, πείνα, κτλ.

Η απόφαση να φύγουν από το σπίτι είναι, για τα παιδιά και τους έφηβους, ένας μηχανισμός επίλυσης ενός προβλήματος που δεν μπορούν οι ίδιοι να διαχειριστούν διαφορετικά. Είναι, λοιπόν, πιο εύκολο για αυτά να το σκάσουν, παρά να βρουν τρόπους να ξεπεράσουν το πρόβλημα οριστικά. Ο κύριος λόγος, επομένως, που οδηγεί τα παιδιά στο να εγκαταλείπουν το σπίτι τους είναι η έλλειψη δεξιοτήτων επίλυσης προβλημάτων. Αντιθέτως, η οπτική τους γωνία τα εγκλωβίζει σε ακραίους συλλογισμούς, γεγονός που δεν τους επιτρέπει να αναζητήσουν πιο φρόνιμες και ισορροπημένες λύσεις για τα προβλήματά τους.

Ο έφηβος που το σκάει έχει εξαντλήσει τις διεξόδους που θα μπορούσαν να αποφέρουν αποτελεσματικές λύσεις στο πρόβλημα που τον βασανίζει. Δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τη δυσάρεστη κατάσταση που βιώνει, ούτε διαθέτει τη ικανότητα να διαχειριστεί, ή έστω να παραδεχτεί τα αρνητικά συναισθήματα που τον κατακλύζουν. Οπότε, το να εγκαταλείψει το σπίτι και τους γονείς του, φαντάζει πλέον ως η πιο άμεση και ιδανική λύση για τα προβλήματά του.
Είναι σημαντικό όμως να υπάρξει και διαχωρισμός ανάμεσα στα παιδιά που το σκάνε περιοδικά και τα παιδιά που επιλέγουν να φεύγουν σε μία πιο μόνιμη βάση.
Όταν το παιδί φεύγει από το σπίτι προσωρινά, τότε κάνουμε λόγο για επεισοδιακή φυγή. Δεν πρόκειται για πάγια συμπεριφορά, και το παιδί δεν τη χρησιμοποιεί ως στρατηγική επίλυσης προβλημάτων. Δεν είναι, επίσης, ένας χειρισμός προκειμένου να αποκτήσει εξουσία στη σχέση του με τους γονείς του. Το παιδί επιστρατεύει αυτήν την τακτική διότι, στην πραγματικότητα, προσπαθεί να αποφύγει τις δυσάρεστες συνέπειες - ταπείνωση, αμηχανία – από μία λανθασμένη πράξη του.
Αντιθέτως, ο έφηβος που επιλέγει να το σκάει για μεγάλο χρονικό διάστημα και αξιοποιεί αυτήν την τακτική στις περισσότερες, αν όχι σε όλες, τις περιστάσεις όπου υπάρχει κάποια ρήξη, το κάνει για να ελέγχει καταστάσεις και να ασκεί εξουσία στον γονέα, ο οποίος, από τον φόβο του μην τεθεί σε κίνδυνο η ακεραιότητα του παιδιού του, ενδίδει συνήθως στις απαιτήσεις του.
Μάλιστα, πάνω στον πανικό τους, μερικοί γονείς υπερ-διαπραγματεύονται, αδυναμία που ο έφηβος αντιλαμβάνεται και καταλήγει να εκμεταλλεύεται προκειμένου να πετύχει την ικανοποίηση των επιθυμιών του.
Οι συγκεκριμένοι γονείς, όσο καλές κι αν οι προθέσεις τους, οφείλουν να κατανοήσουν ότι τα παιδιά που απειλούν να το σκάσουν σε μόνιμη βάση, χρησιμοποιούν αυτήν την απειλή για χειραγώγηση. Στην πραγματικότητα δεν προσπαθούν πλέον να επιλύσουν κανένα πρόβλημα, απλώς αποφεύγουν να λογοδοτήσουν σε οποιαδήποτε μορφή εξουσίας και αποσκοπούν στην επιβολή της δικής του θέλησης. Πολλοί γονείς θα αναρωτηθούν, λοιπόν, εάν υπάρχουν κάποια προειδοποιητικά σημάδια ώστε να αποτρέψουν το παιδί τους από το να επιλέξει να το σκάσει. Δυστυχώς, δεν υπάρχουν απτές ενδείξεις που φανερώνουν ότι το παιδί σας είναι έτοιμο να εγκαταλείψει το σπίτι. Βέβαια, μπορείτε να παρατηρήσετε εάν έχει αναπτυχθεί μια μυστικοπαθής συμπεριφορά, εάν το παιδί αποταμιεύει το χαρτζιλίκι του ενώ παλαιότερα δεν το έκανε, ή εάν έχουν αρχίσει να εξαφανίζονται αντικείμενα αξίας από το σπίτι. Αν ποτέ αναγνωρίσετε κάτι ύποπτο στη συμπεριφορά του παιδιού σας, δεν υπάρχει λόγος να εθελοτυφλείτε: εμπιστευθείτε το ένστικτό σας και μιλήστε του.

Όσον αφορά την αποτροπή της φυγής από το σπίτι, υπάρχουν διάφοροι τρόποι να βοηθήσετε το παιδί σας να μην κάνει την συγκεκριμένη επιλογή.
Πρωταρχικά, είναι απαραίτητο να του διδάξετε δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων, και να αντιληφθεί ότι η φυγή δεν θα λύσει τα προβλήματά του.
Ρωτήστε το παιδί σας, «Τι θα μπορούσες να κάνεις διαφορετικά προκειμένου να επιλύσεις αυτό το πρόβλημα; Ποιοι είναι μερικοί εναλλακτικοί τρόποι για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος;» Είναι σημαντικό να ...

Έφηβοι σε επικίνδυνους δρόμους... ζωής Η φυγή του εφήβου από το σπίτι

Η φυγή του εφήβου από το σπίτι είναι ένα φαινόμενο που απασχολεί σε σημαντικό βαθμό τις οικογένειες, ειδικά στις δυτικές κοινωνίες, όπου οι απαιτήσεις είναι μεγαλύτερες, συνεπώς και οι συγκρούσεις περισσότερες και εντονότερες.

Η ηλικία κατά την οποία εκδηλώνεται αυτή η ακραία συμπεριφορά είναι κατά μέσο όρο τα 14 με 15 χρόνια και δεν έχουν καταγραφεί σημαντικές διαφορές ανάλογα με το φύλο ή την κοινωνική τάξη.

Ποιο είναι το προφίλ των εφήβων που «το σκάνε» από το σπίτι;

1. Οι μοναχικοί  ή συναισθηματικά ψυχροί έφηβοι, που επιλέγουν την φυγή ως αντίδραση και διέξοδο από το προβληματικό, κακοποιητικό ή απορριπτικό περιβάλλον στο οποίο ζουν. Συνήθως, αυτοί οι έφηβοι είναι απελπισμένοι και βιώνοντας αισθήματα απόγνωσης, επιλέγουν την φυγή ως σωτήρια λύση στον ενδοψυχικό πόνο που τους προκαλεί η μακρόχρονη περίοδος συγκρούσεων και αρνητικών εμπειριών (σωματική και λεκτική βία, αλκοολισμός, χρήση ναρκωτικών κλπ.)

2. Οι έφηβοι που αντιμετωπίζουν ψυχοπαθολογικά προβλήματα και η φυγή τους παίρνει τη μορφή επιθετικής αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Η επιθετική τους συμπεριφορά έχει στόχο, κυρίως, τους γονείς ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο εξουσίας (καθηγητές, αστυνομία, συγγενείς κλπ.)

3. Οι έφηβοι οι οποίοι είναι ενταγμένοι σε μια ομάδα παραβατών. Σε αυτή την φάση ανάπτυξης η παρέα συνομηλίκων, συνήθως, επηρεάζει περισσότερο τους εφήβους από ότι οι γονείς. ιδιαίτερα όταν οι γονείς δείχνουν αδύναμοι να χειριστούν τις αλλαγές στην συμπεριφορά των εφήβων.

4. Οι έφηβοι οι οποίοι βιώνουν σε υπερβολικό βαθμό την ανάγκη να ανακαλύψουν τον κόσμο, να ελέγξουν και να κυριαρχήσουν στην ζωή τους, να ανακαλύψουν την ταυτότητά τους, να ζήσουν την περιπέτεια.

Γενικότερα, φαίνεται πως η ανάγκη του εφήβου να απομακρυνθεί από συγκρουσιακές οικογενειακές ή διαπροσωπικές σχέσεις και οι αμφιβολίες–ανασφάλειες του σχετικά με τη ταυτότητά του, τον οδηγούν στο να αναζητήσει την ελευθερία του -όπως ήδη την έχει φαντασιωθεί- μακριά από κάθε είδους περιορισμούς.

Πόσο διαρκεί συνήθως η περιπλάνηση των εφήβων;

Η χρονική διάρκεια της περιπλάνησης μπορεί να κυμαίνεται από λίγες μέρες (2-3 εικοσιτετράωρα), βδομάδες έως και μήνες, χρόνια. Μερικοί έφηβοι προετοιμάζονται και οργανώνουν καλά την φυγή τους, ενώ άλλοι φεύγουν μη έχοντας εξ’ αρχής σκοπό να απομακρυνθούν για καιρό.

Τι πετυχαίνει ο έφηβος με τη φυγή;

Η φυγή οδηγεί σε μια βίαιη ρήξη με το οικογενειακό περιβάλλον. Ένα οικογενειακό περιβάλλον μέσα στο οποίο ο έφηβος, πιθανόν, ασφυκτιά, βιώνει ψυχικό πόνο και δεν βρίσκει τις διεξόδους που αναζητά. Μέσα από το «παιχνίδι» της περιπλάνησής του, ο έφηβος, από τη μία πλευρά καταφέρνει να επιβεβαιώσει την ταυτότητά του απέναντι στους άλλους και να μειώσει τα αισθήματα ανεπάρκειας που βιώνει, ενώ ταυτόχρονα εκδικείται τους γονείς για την άδικη συμπεριφορά απέναντί του ή την αδυναμία τους να λύσουν τα προβλήματα που προκύπτουν.

Η σπουδαιότητα της σχέσης πατέρα-γιου

Το πρότυπο του πατέρα παίζει καθοριστικό ρόλο στο πως θα αντιδράσει το έφηβο αγόρι.  Τα αγόρια  (υποσυνείδητα) ανταγωνίζονται την πατρική εικόνα που έχουν στο νου τους  και προσπαθούν να την ξεπεράσουν, έτσι ώστε να νιώσουν ότι οι άλλοι τους αναγνωρίζουν ως ισχυρούς. Αν ο πατέρας δεν συνειδητοποιήσει αυτή την ανάγκη του εφήβου, και παραμείνει άκαμπτος και αδιάλλακτος στις θέσεις του, μπορεί να οδηγήσει το αγόρι σε καταστροφικές συμπεριφορές. Το ίδιο αποτέλεσμα μπορεί να επέλθει και με έναν πατέρα που αδυνατεί να ελέγξει τις ακραίες συμπεριφορές του εφήβου. Οι μη αποφασιστικοί και ευαίσθητοι πατέρες βιώνονται τελικά ως αδύναμοι, χωρίς κύρος. Η απότομη απομυθοποίηση της πατρικής εικόνας  έχει επιπτώσεις στον ψυχισμό του αγοριού, το οποίο νιώθει να καταρρέει μέσα του το πρότυπο ταύτισης του.

Τι πρέπει να προσέχουν οι γονείς για να αποφευχθούν τέτοιες καταστάσεις;

Αξίζει να τονιστεί ότι  ο έφηβος που συμβιώνει αρμονικά με το οικογενειακό του περιβάλλον σπάνια εμφανίζει περιστατικά φυγής λόγω συγκρούσεων.  Για να υπάρχουν αρμονικές σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας προαπαιτείται:

• σεβασμός στην προσωπικότητα κάθε μέλους.
• αναγνώριση δικαιωμάτων αλλά και υποχρεώσεων  σε όλα τα μέλη.
• αποφασιστικότητα των γονέων και τοποθέτηση ορίων όταν χρειάζεται.
• αποκατάσταση μη λειτουργικών τακτικών.
• αποφυγή διαιώνισης άλυτων προβλημάτων.
• αποκατάσταση της οικογενειακής ισορροπίας μετά από ρήξη.
• διαλλακτικότητα-επικοινωνία.
• συναισθηματική εκφόρτιση των μελών. 
• θετικό πατρικό πρότυπο.

apodoxi

Φυγή από το σπίτι: Ένα σύμπτωμα εφηβικής κρίσης

Η ξαφνική φυγή κάποιων εφήβων ή και παιδιών στην προεφηβική ηλικία, από το σπίτι, σχετίζεται με την ευθραυστότητα στην εφηβεία και μπορεί να είναι ένα από τα συμπτώματα της εφηβικής κρίσης, εκτιμά ο Ανώτερος Εκπαιδευτικός Ψυχολόγος Δρ Μιχάλης Παπαδόπουλος.

 

Τον καλέσαμε να σχολιάσει το φαινόμενο, με αφορμή την περίπτωση 12χρονου παιδιού που έφυγε την περασμένη Δευτέρα από το σπίτι του στο Καϊμακλί, μετά από συζήτηση με συγγενικό του πρόσωπο και βρέθηκε την επομένη, σε φιλικό γειτονικό σπίτι, όπου διανυκτέρευσε.

 

Η παιδαγωγική στρατηγική

«Κάθε περίπτωση παιδιού είναι διαφορετική», ανέφερε στη «Σ» ο Δρ Παπαδόπουλος «και εξαρτάται από την προσωπική ψυχοκοινωνική ιστορία του και το ψυχοκοινωνικό οικογενειακό πλαίσιο. Εκείνο που είναι σημαντικό, είναι να γνωρίζουν οι γονείς ότι μπαίνοντας στην εφηβεία το παιδί έπαψε να είναι μικρό παιδί, και έπαψε να έχει τις ίδιες ανάγκες, επιθυμίες και χαρακτηριστικά της προσωπικότητας που είχε όταν ήταν παιδί.
Πρέπει λοιπόν να αναπροσαρμόσουν την παιδαγωγική τους στρατηγική και την ψυχική τους διαθεσιμότητα, όταν το παιδί φτάνει στην εφηβεία. Να δείξουν τον απαραίτητο σεβασμό στις ανάγκες που έχει η προσωπικότητα του εφήβου.

-Φεύγοντας ένα παιδί από το σπίτι, εννοεί ότι θέλει να φύγει για πάντα;

-Όχι. Στις περισσότερες φορές είναι ένα μήνυμα. Θέλει να πει στους γονείς του ότι «εφόσον δεν επικοινωνούμε, εφόσον δεν μου δίνετε σημασία, φεύγω για να σας τιμωρήσω». Είναι παράλληλα και μια επιθετικότητα προς τους γονείς, προερχόμενη από μια δυσφορία μέσα στην οικογένεια.

-Ένα παιδί φεύγει και το βρίσκουμε. Πώς πρέπει να το αντιμετωπίσουμε;

-Θα πρέπει να μιλούμε μαζί του, να έχουμε ένα διάλογο, μια ενεργητική ακρόαση.

-Πόση πιθανότητα υπάρχει να ξαναφύγει ένα παιδί που έφυγε;

-Αν οι γονείς το αντιμετωπίσουν με θετικό τρόπο, καλώντας το να κουβεντιάσουν μαζί του, σίγουρα θα αποκατασταθεί η σχέση. Γιατί πρόκειται για μια ρήξη στη σχέση. Για την αποκατάστασή της, την παιδαγωγική ευθύνη έχουν οι ενήλικες.

 

-Μπορεί στο σπίτι να υπάρχει αγάπη, αλλά να μην υπάρχει επικοινωνία;

-Μπορεί να υπάρχει αγάπη του γονιού προς το παιδί, ως αντικείμενο και προέκταση του εαυτού του, οπότε αυτού του είδους η αγάπη δημιουργεί προβλήματα. Το παιδί πρέπει να αγαπιέται γι’ αυτό που είναι και να αντιμετωπίζεται με σεβασμό, ως αυτόνομη προσωπικότητα με δικό της ρυθμό, ανάγκες και επιθυμίες, ξεχωριστή από εμάς των γονέων.

Ψυχοσυγκρούσεις και πρότυπα ταύτισης

Σύμφωνα με τον Δρα Παπαδόπουλο, η «κρίση της εφηβείας» μπορεί να αρχίζει από τα 12, 13 ή τα 14 χρόνια του παιδιού και κυμαίνεται χρονικά, ανάλογα με την περίπτωση και το οικογενειακό πλαίσιο. «Είναι μια κρίσιμη περίοδος στη ζωή του ανθρώπου», μας είπε, «γιατί, κατά τη διάρκειά της, ολόκληρο το οικοδόμημα της προσωπικότητας του παιδιού υφίσταται βαθιές και ραγδαίες αλλαγές σε όλα τα επίπεδα – βιολογικό, σεξουαλικό, ψυχοσυναισθηματικό, κοινωνικό, νοητικό.

Επίσης, η εφηβεία είναι η περίοδος που το άτομο επιχειρεί να μεταμορφώσει και να ξαναφτιάξει την αυτο-εικόνα του, καθώς και το σύστημα των σχέσεών του με το περιβάλλον, μέχρι να καταφέρει να οργανώσει οριστικά την προσωπικότητά του.

Μερικά από τα ψυχοκοινωνικά και συναισθηματικά χαρακτηριστικά της περιόδου αυτής είναι η επαναβίωση συμπλεγμάτων και ψυχοσυγκρούσεων της παιδικής ηλικίας, δηλαδή ξανάρχονται στην επιφάνεια λυμένα ή άλυτα προβλήματα που βίωσε κατά την παιδική του ηλικία το παιδί. Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι η έντονη ανάγκη για επιβεβαίωση του εαυτού του και η έντονη αναζήτηση νέων κοινωνικών προτύπων για ταύτιση, καθώς και νέων «αντικειμένων» αγάπης, για συναισθηματική παροχή και ασφάλεια».

Τρεις απώλειες, ένα κενό

Ο Δρ Παπαδόπουλος επεσήμανε ότι η εφηβική ηλικία είναι η ηλικία της απώλειας, σε ψυχικό επίπεδο: «Το παιδί βιώνει την απώλεια του παιδικού σώματος, την παιδική του ηλικία και τους γονείς του. Αυτές οι τρεις απώλειες κάνουν το παιδί να νιώθει ένα κενό, μια μοναξιά και μια ψυχική αδυναμία. Νιώθει ότι χάνει το παιδικό του σώμα και σε σύντομο διάστημα καλείται να κατοικήσει σε ένα αντρικό ή γυναικείο σώμα, κι αυτό δημιουργεί προβλήματα. Υπάρχει μια υπερχείλιση των σεξουαλικών δυνάμεων και μια διέγερση του επιθετικού ενστίκτου. Η σχέση με το σώμα είναι ένα κύριο χαρακτηριστικό της αναπτυξιακής διαδικασίας της εφηβείας.

Ο έφηβος νιώθει αμφιθυμικά με το σώμα του, το αισθάνεται σαν ξένο, του προκαλεί άγχος και ανησυχία. Από τη μια νιώθει ντροπή και θυμό – βλέπουμε κορίτσια να περπατούν καμπούρικα, προσπαθώντας να κρύψουν το στήθος τους που αναδύεται, βλέπουμε αγόρια σε μια επισκόπηση και παρακολούθηση του σώματός τους. Είναι μια σχέση αγάπης και μίσους στο σώμα, μέσα από το οποίο υπάρχει μια συμβολική έκφραση της σεξουαλικής ταυτότητας. Εξ ου και η μεγάλη έμφαση στο ντύσιμο, το κούρεμα, το βάψιμο, τα τατουάζ. Όλα αυτά είναι μια προσπάθεια του εφήβου να μιλήσει με το σώμα του, να το δεχτεί και δηλώνουν μια δυσκολία εσωτερίκευσης των γρήγορων και βαθιών αλλαγών που του συμβαίνουν.

«Σκοτώνοντας» τους γονείς

«Μια άλλη σημαντική απώλεια, είναι η χαλάρωση των δεσμών με τους γονείς, αφού το παιδί, προσπαθώντας να κτίσει τη δική του προσωπικότητα, κλοτσά τις εξιδανικευμένες και παντοδύναμες γονικές μορφές, τις οποίες είχε ανάγκη για να του παρέχουν προστασία και ασφάλεια στην παιδική ηλικία. Αυτή είναι μια φυσιολογική και απαραίτητη διαδικασία, να «σκοτώσει» τον πατέρα και τη μητέρα του συμβολικά, για να γίνει ο εαυτός του.

Χάνει επίσης την παιδική ηλικία, με την ξεγνοιασιά και την ανεμελιά της. Αυτός ο αποχωρισμός προκαλεί, σύμφωνα με τους ειδικούς, ένα αίσθημα χαμού και μια διεργασία πένθους, στους εφήβους. Γι’ αυτό και τους αρέσουν τα μαύρα ρούχα».

ΠΗΓΗ : sigmalive

το βρήκαμε εδώ: adoptedingr

Για τα παιδιά που φεύγουν από το σπίτι - Τι κάνει ένα παιδί να φύγει από το σπίτι;

Οι πρόσφατες έρευνες καθώς και η καθημερινή επικαιρότητα παρουσιάζουν μεγάλη αύξηση στον αριθμό των παιδιών που φεύγουν από το σπίτι τους με τη θέλησή τους κάθε χρόνο. Τα παιδιά είναι σε προεφηβική ηλικία ή σε εφηβεία, κατά το μεγαλύτερο ποσοστό. Τα περισσότερα από αυτά επιστρέφουν σπίτι μετά από λίγες ώρες ή μια–δυο μέρες, κάποια –λίγα ευτυχώς– όμως εξαφανίζονται και η τύχη τους αγνοείται.

Συνήθως πού πηγαίνουν οι έφηβοι που «το σκάνε» από το σπίτι;

«Σε φίλους ή στον σύντροφο. Στη δεύτερη περίπτωση τα πράγματα μπορεί να γίνουν τραγικά και επικίνδυνα. Τις περισσότερες φορές κάποιος μεγαλύτερος τους έχει πουλήσει έρωτα και η κατάληξη είναι η προώθηση στην πορνεία. Συνήθως στο εξωτερικό».

Τα παιδιά περιφέρονται άσκοπα, ή βρίσκουν καταφύγιο σε χώρους που συχνάζουν συνομήλικοι ή μεγαλύτεροί τους π.χ. internet café ή τέλος καταφεύγουν σε φιλικά ή και συγγενικά σπίτια.

 .

Τι κάνει, όμως, ένα παιδί να φύγει από το σπίτι; 

Η φυγή είναι μια ακραία έκφραση αντίδρασης του παιδιού στη γενικότερη πίεση που εισπράττει τόσο από την οικογένειά του όσο και από το σχολείο, από την πλευρά δηλαδή των ενηλίκων. Νιώθοντας, λοιπόν ότι αδικείται, ότι κανείς δεν τον καταλαβαίνει, ότι όλοι έχουν υπερβολικές απαιτήσεις από αυτόν, ο έφηβος ανοίγει την πόρτα και φεύγει από το σπίτι προκαλώντας τους ενήλικες και τιμωρώντας τους μέσα από την ανησυχία που τους δημιουργεί. 

Η φυγή, δηλαδή, χρησιμεύει ως όπλο για εκδίκηση για όσα το παιδί αισθάνεται ό,τι έχει υποστεί από τους μεγάλους.

 .

Αναλυτικότερα:
Η καταπίεση που πιστεύει ότι δέχεται από το οικογενειακό του περιβάλλον είναι η βασική αιτία που ένα παιδί στην εφηβική ηλικία αποφασίζει να φύγει από το σπίτι του, ενώ στις μικρότερες ηλικίες αιτία της εξαφάνισης είναι η αρπαγή. Σύμφωνα με ψυχολόγους, οι κοπέλες μεταξύ 15 και 18 ετών πολύ συχνά θεωρούν ότι η φυγή είναι η λύση για πάρα πολλά θέματα, όπως για να αισθανθούν ανεξάρτητες, για να φοβίσουν τους γονείς τους ή ακόμη και να τους τιμωρήσουν επειδή, για παράδειγμα, τους απαγόρευσαν μια βραδινή έξοδο. Κανένα από αυτά τα παιδιά, όμως, δεν έχει επίγνωση των επιπτώσεων που θα έχει η φυγή του.

Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας, όπως λένε οι ειδικοί, είναι η κατάσταση που επικρατεί στο σπίτι. Δηλαδή τα παιδιά αποφασίζουν να φύγουν επειδή δεν αντέχουν φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας ή να έχουν «ζήσει» το διαζύγιο των γονιών τους. 

 .

Ακόμη δεν είναι λίγες και εκείνες οι περιπτώσεις που παιδιά αποφασίζουν να αφήσουν το σπίτι τους για να πάνε να γνωρίσουν το άτομο με το οποίο συνομιλούν σε δωμάτιο επικοινωνίας (chat room) στο Διαδίκτυο.

 .

Επιπροσθέτως ένας έφηβος μπορεί να εξαφανιστεί επειδή έχει τσακωθεί με φίλο του και ντρέπεται να πάει στο σχολείο γιατί φοβάται τις επιπτώσεις. Στις μικρότερες ηλικίες το παιδί όταν αισθανθεί ότι το έχει πλησιάσει απειλητικά κάποιος άγνωστος παραλύει από τον φόβο και πολλές φορές δεν ζητεί βοήθεια διότι αισθάνεται ότι δεν θα βρει ανταπόκριση.

 .

Βέβαια, αυτό που υποδηλώνει η φυγή είναι αδυναμία διαλόγου και επικοινωνίας και από τις δύο πλευρές καθώς και κενά στη σχέση που δημιουργήθηκαν με το πέρασμα του χρόνου και δεν γεφυρώθηκαν.

Οι γονείς, λοιπόν, θα πρέπει να δομήσουν εξαρχής, από την πρώτη παιδική ηλικία έναν δίαυλο επικοινωνιακό με τα παιδιά τους μέσα από τη συζήτηση και τα επιχειρήματα που θα αναπτύσσουν για να εδραιώσουν την άποψή τους αλλά και με την παρότρυνση προς τα παιδιά τους να κάνουν ακριβώς το ίδιο.  

Θα πρέπει να ακούμε προσεκτικά όσα μας λένε και όταν οι απόψεις τους και οι επιθυμίες τους είναι μέσα στα πλαίσια του λογικού και του εφικτού, να κάνουμε δεκτά τα αιτήματά τους.  
Το παιδί πρέπει να νιώθει ότι ο γονιός δεν μιλάει μόνο αλλά και ακούει, δεν επιβάλλει συνεχώς αλλά και αποδέχεται, δεν αρνείται πάντα αλλά και υποχωρεί μερικές φορές.

.

Ο σεβασμός πρέπει να είναι αμφίδρομος, πρέπει να σεβόμαστε κι εμείς το παιδί όπως θέλουμε και πρέπει να μας σέβεται εκείνο.  
Σε κάθε κρίση και ένταση, πρέπει να επιστρατεύουμε την υπομονή μας και με κατανόηση, αγάπη και επιχειρήματα να προσπαθούμε να επιλύνουμε το πρόβλημα, διδάσκοντας το παιδί ότι αυτός είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος για να ξεπερνά τις κρίσεις και να λύνει το πρόβλημα.

.

Ο έφηβος θα πρέπει να είναι ενήμερος για τους κινδύνους που τον απειλούν σήμερα, χωρίς, όμως, υπερβολές και υπερμεγενθύνσεις γιατί χάνει την εμπιστοσύνη του στους ενήλικες και την κοινωνία συνολικά, αποκτά απαισιόδοξη και μηδενιστική αντίληψη ενώ συγχρόνως υπεραπλουστεύει τους κινδύνους και τους θεωρεί φανταστικούς και υπερβολικούς. 

Θα πρέπει, επίσης, να κατανοήσει ότι η φυγή μεγαλώνει το πρόβλημα που ήδη υπάρχει και δεν το λύνει, ενώ δημιουργεί πολύ μεγαλύτερα προβλήματα στο παρόν και το μέλλον του. Όταν κάτι δεν πάει καλά, ο μόνος δρόμος είναι ο διάλογος, η κατάθεση απόψεων και συναισθημάτων, η επιχειρηματολογία και κυρίως η αναγνώριση κι από τις δύο πλευρές, γονιών και παιδιών, ότι ο μόνος στόχος είναι το καλό του παιδιού τώρα και πάντα, και το μοναδικό κίνητρο είναι η αγάπη και το ενδιαφέρον.

.

Ξεκινώντας από αυτό το σημείο και κρατώντας το συνέχεια στο μυαλό μας, μικροί και μεγάλοι καθόμαστε στο τραπέζι και συζητούμε κρατώντας την πόρτα κλειστή στους κινδύνους και τις απειλές καθώς και στη ρήξη ανάμεσά μας.

.


πηγή: Το Χαμόγελο του Παιδιού