Γιατί δεν πρέπει να λέμε ποτέ στο παιδί: «Γιατί έτσι!»

Μπορεί προσωρινά να διευκολύνει την κατάσταση, όμως μελλοντικά θα δημιουργήσει προβλήματα 

Ένας θρύλος υποστηρίζει ότι κάποτε ένας γονιός είπε στο παιδί του ότι δεν μπορεί να κάνει αυτό που του ζητάει και το παιδί απλώς σιώπησε. 

Στην πραγματική ζωή, ωστόσο, οι γονείς έρχονται αντιμέτωποι με ένα (ή μερικές δεκάδες) σπαρακτικά «γιατί». 

Και κάποιες φορές, αυτά τα «γιατί» δεν έχουν εύκολη απάντηση – ή απλώς έρχονται ακριβώς τη στιγμή που είμαστε πιο απασχολημένοι από ποτέ – με αποτέλεσμα πριν το καταλάβουμε να καταφεύγουμε στην απάντηση που ανέθρεψε γενιές και γενιές: 

«Γιατί έτσι!».

Και τι πειράζει;
Σύμφωνα με έρευνες, τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον που ενθαρρύνει τη συζήτηση έχουν καλύτερες πιθανότητες να εξελιχθούν σε ικανούς ενήλικες με υγιή συμπεριφορά και υψηλή αυτοπεποίθηση. 

Αντιθέτως, όταν λήγουμε τη συζήτηση με τόσο απόλυτο τρόπο, διατρέχουμε τον κίνδυνο να γεμίσουμε τα παιδιά με άγχος και φόβο, να μειώσουμε την αυτοεκτίμησή τους και να καταστείλουμε τις επικοινωνιακές τους δεξιότητες. Εξάλλου, οι ειδικοί συμφωνούν ότι η πιο υγιής σχέση γονέων – παιδιών επιτυγχάνεται όταν επιδιώκουμε τη συνεργασία αντί για την επιβολή.

Τι πρέπει να πείτε λοιπόν;

Δυστυχώς, καμία άλλη μέθοδος δεν υπόσχεται τόσο άμεσα αποτελέσματα όσο το «γιατί έτσι». Μακροπρόθεσμα, όμως, θα απολαύσετε τους καρπούς των κόπων σας βλέποντας το παιδί σας να εξελίσσεται σε έναν ισορροπημένο ενήλικα που πιστεύει στον εαυτό του. 

Ως τότε, μπορείτε να ακολουθήσετε τα παρακάτω βήματα. 

«Αυτό δεν μπορεί να γίνει, γιατί…»
Σε αντίθεση με τις απόψεις των προηγούμενων γενιών, το γεγονός ότι είστε ο γονιός δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να δίνετε εξηγήσεις. Όταν προσπαθείτε να κάνετε το παιδί σας να καταλάβει τους λόγους που η επιθυμία του θα πρέπει να μείνει ανεκπλήρωτη, του δείχνετε ότι είστε πάντα εκεί για να του προσφέρετε αγάπη, δεν βαριέστε ούτε είστε υπερβολικά απασχολημένοι για να του δώσετε σημασία. 

Ταυτόχρονα, με το να κάνετε υπομονή και να του εξηγείτε με ηρεμία την κατάσταση, του δίνετε το καλύτερο παράδειγμα για να μάθει να σέβεται τους άλλους – ακόμη και όταν είναι εκνευρισμένο! 

Τρίτον, έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά που δεν ακούνε πολλές λέξεις ή υποβάλλονται σε σκληρό λεξιλόγιο και μειωμένη αλληλεπίδραση, δεν καταφέρνουν να φτάσουν στο πνευματικό και συναισθηματικό επίπεδο που θα μπορούσαν. 

Μεταξύ άλλων, αυτή η στάση των γονιών βλάπτει τις ικανότητες των παιδιών στα μαθηματικά, την αίσθηση του χώρου, την επιμονή, τον αυτοέλεγχο, την ενσυναίσθηση και την εφαρμογή ηθικών κανόνων. Τέλος, κατ’ αυτόν τον τρόπο ενδέχεται να τα βοηθήσετε να μάθουν να επικοινωνούν καλύτερα τα πράγματα που τα ενοχλούν αντί να ξεσπούν σε κλάματα και φωνές.

«Έχω ήδη απαντήσει αυτή την ερώτηση και από όσο ξέρω δεν άλλαξε κάτι τα τελευταία πέντε λεπτά»
Όπως πιθανότατα μαντεύετε, οι εξηγήσεις δεν αρκούν για να πείσουν τον επτάχρονο γιο σας ότι δεν μπορεί να πάει στην παιδική χαρά αν δεν τελειώσει τα μαθήματά του. Πλέον, από τη στιγμή που δεν έχετε κάτι καινούριο να πείτε, δεν χρειάζεται να επαναλάβετε τα ίδια από την αρχή. 

Υπενθυμίζοντάς του ότι έχετε ήδη δώσει την απάντησή σας, θα εξασφαλίσετε ότι αντιλαμβάνεται πως τηρείτε συνεπή στάση και δεν έχει νόημα να διαμαρτύρεται άλλο για το θέμα. Δεν πειράζει αν εκνευριστεί – για την ακρίβεια, το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να μην του δώσετε πολλή σημασία. 

Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα αναγκαστεί να μάθει πώς να διαχειρίζεται τα συναισθήματα απογοήτευσης, ενισχύοντας τη συναισθηματική του ευφυΐα ή θα προσπαθήσει να βρει νέες μεθόδους πειθούς, βελτιώνοντας τις επικοινωνιακές του δεξιότητες.

«Μπορείς να μου πεις εσύ γιατί σου είπα όχι;»
Αν το μικρό σας επιμένει ακόμη, ρωτήστε το αν έχει καταλάβει τους λόγους που δεν μπορεί να γίνει αυτό που θέλει. Δεν είναι ζήτημα ευφυΐας. Ακόμη και τα πιο έξυπνα παιδιά, όταν είναι πεπεισμένα ότι έχουν δίκιο, μπορεί να μην ακούνε στ’ αλήθεια αυτό που τους λέτε. Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει να αναφέρετε και πάλι τις αιτίες πίσω από την απόφασή σας. Αν το παιδί έχει καταλάβει, επαναλάβετε το προηγούμενο βήμα.

«Έχεις να προτείνεις κάποια άλλη λύση;»
Στην περίπτωση που η επιμονή του δεν κάμπτεται με τίποτα, ίσως τα πνεύματα ηρεμήσουν αν του προτείνετε να βρει μία τρίτη οδό. 

Η συγκεκριμένη στάση δεν είναι δείγμα παραίτησης. 

Αντίθετα, του δείχνετε ότι αφενός δεν του απαγορεύετε πράγματα απλώς για να το κάνετε, και αφετέρου ότι δεν έχετε προτεραιότητα το να βγείτε νικητές από αυτή τη διαφωνία. Αυτό θα μειώσει τη διάθεση του παιδιού να μετατρέψει τη συζήτηση σε μάχη. Και, πού ξέρετε; Μπορεί πράγματι να καταφέρει να σκεφτεί κάτι που θα ικανοποιήσει και εσάς και εκείνο!

in.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αναπτύξτε στο παιδί σας το αίσθημα Δικαιοσύνης

Η Δικαιοσύνη στην ζωή των παιδιών μας.

Οι ειδικοί αναφέρουν ότι παιδιά που διδάσκονται από νωρίς τις αρχές της δικαιοσύνης είναι λιγότερο επιθετικά, έχουν λιγότερο θυμό, όταν δεν περνά το δικό τους, και διαχειρίζονται καλύτερα το αίσθημα της ματαίωσης.

Δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια...

Infants Possess a Sense of Justice

Πώς μπορούν οι γονείς να αναπτύξουν το αίσθημα της Δικαιοσύνης στα παιδιά τους;

Τα μικρά παιδιά προκείμενου να κατανοήσουν τον εαυτό τους αλλά και να αρχίσουν να ανεξαρτητοποιούνται, στρέφουν την προσοχή τους στο Εγώ. Μετά το τρίτο έτος της ηλικίας τους, τα παιδιά αρχίζουν να γίνονται λιγότερο εγωκεντρικά καθώς καταλαβαίνει ότι και οι άλλοι άνθρωποι είναι σημαντικοί. Αρχίζουν να καταλαβαίνουν πως οι κανόνες του σπιτιού έχουν εφαρμογή και έξω από αυτό.

.

Πώς να το μάθετε:

• Μην κάνετε διακρίσεις ανάλογα με το φύλο ή την ηλικία στα αδερφάκια, σε ό,τι αφορά τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους. Αποφύγετε την φράση «εσύ που είσαι μεγάλος, υποχώρησε» ή «καλά δεν ντρέπεσαι αν φέρεσαι έτσι στο μικρό σου αδελφάκι». Μην ξεχνάτε πως και τα δύο είναι παιδιά με ίσες ανάγκες και δικαιώματα.

• Ανταποκριθείτε στο παιδί σας με σεβασμό στην προσωπικότητα και τις ικανότητες τους. Δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια και δεν γίνεται να έχετε τις ίδιες απαιτήσεις.

• Παροτρύνετε όλα τα μέλη της οικογένειας να συμμετέχουν σε κάποιες δραστηριότητες π.χ. στρώσιμο τραπεζιού ή συμμάζεμα. Μπορείτε αν θέλετε να τους καλέσετε σε οικογενειακό συμβούλιο. Προτείνετε τους να επιλέξουν μια δουλειά που τους αρέσει και για την εκτέλεση της οποίας θα είναι υπεύθυνα.

• Όταν κάποιος ρωτάει κάτι το παιδί σας μην απαντάτε εσείς για λογαριασμό του. Αφήστε το να απαντήσει εκείνο χωρίς να περιορίζετε τον αυθορμητισμό του.

• Φροντίστε από μικρή ηλικία να το μάθετε να περιμένει τη σειρά του. Όταν μιλάτε εξηγήστε του πως πρέπει να περιμένει το συνομιλητή του να τελειώσει και πως δεν είναι σωστό και ευγενικό να το διακόπτει.

• Μην υποτιμάτε την αξία του παιχνιδιού. Το παιχνίδι, εκτός από αναφαίρετο δικαίωμα του παιδιού, είναι και σημαντικό για την αναπτυξιακή του εξέλιξη. Κατανοήστε ότι τα παιδιά μαθαίνουν σημαντικά πράγματα από το παιχνίδι.

πηγή: jenny

Όταν τα παιδία... βρίζει - What to do About Kids Swearing

«Η κόρη μου επέστρεψε από τον παιδικό σταθμό.... με καινούργιες πολύ άσχημες λέξεις»
«Ο γιος μου πάει νηπιαγωγείο αλλά το στόμα του θυμίζει.... οδηγό νταλίκας εν τω μέσω καβγά»

What to do About Kids Swearing

Γονείς σοκαρισμένοι, θυμωμένοι, γεμάτοι απορίες για το νέο – ανεπιθύμητο- λεξιλόγιο των παιδιών τους. Τα παιδιά βρίζουν αλλά τις περισσότερες φορές δεν ξέρουν τι σημαίνει η λέξη που χρησιμοποιούν. 

Γιατί το κάνουν; 
Οι απαντήσεις είναι απλές και είναι στο περιβάλλον του παιδιού. Τα παιδιά βρίζουν γιατί το άκουσαν και το μιμούνται από τους γονείς τους, είδαν ότι με τη χρήση αυτών των λέξεων τραβάει την προσοχή των γονιών τους ή απλά πειραματίζονται με την καινούργια λέξη.
Από την επιστημονική ομάδα του Χαμόγελου του παιδιού και τον υπεύθυνο ψυχολόγο της οργάνωσης, Στέφανο Αλεβίζο
Ακολουθώντας κάποιες μικρές συμβουλές είναι δυνατό να περιορίσουμε την καινούρια συνήθεια του παιδιού μας:

● ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.
Ο τρόπος με τον οποίο τα παιδιά ανακαλύπτουν και επικοινωνούν με τον κόσμο βασίζεται και στις κοινωνικές δεξιότητες που μιμούνται από τους γονείς τους. Προσέξτε τις αντιδράσεις σας όταν είναι μπροστά τα παιδιά και το λεξιλόγιο που χρησιμοποιείτε ακόμα και σε συνθήκες που είστε πιο χαλαροί (στο γήπεδο, με τη συντροφιά σας) ή σε μεγαλύτερη ένταση (πχ όταν οδηγείτε ή περιμένετε στην ουρά μιας τράπεζας)
● ΒΡΕΙΤΕ ΤΗΝ ΠΗΓΗ.
Ρωτήστε τα παιδιά πού και από ποιόν άκουσαν αυτή τη λέξη. Θα σας βοηθήσει να τροποποιήστε τη συμπεριφορά σας μπροστά στο παιδί ή την συμπεριφορά κάποιου άλλου.
● ΔΩΣΤΕ ΤΟΥ ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΕ ΑΛΛΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ
Τα παιδιά πολλές φορές βρίζουν και αφού δουν ότι τους δώσατε προσοχή το επαναλαμβάνουν για να κερδίσουν και πάλι την προσοχή σας. 
Αν καταλάβετε ότι ισχύει κάτι τέτοιο απλά
    ▪ αγνοήστε το προκειμένου το παιδί να αντιληφθεί ότι δεν κερδίζει τίποτα με αυτή την συμπεριφορά.
    ▪ Μη γελάσετε. Αυτό που κάνει δεν είναι αστείο ούτε χαριτωμένο. Με το να γελάσετε του περνάτε αυτό το μήνυμα
    ▪ Αποφύγετε τις τιμωρίες. Έχουν αντίθετα αποτελέσματα
    ▪ Μην δώσετε μεγαλύτερη αξία και προσοχή σε αυτή τη συμπεριφορά από αυτή που της αξίζει
    ▪ Εξηγήστε στο παιδί πόσο σας στενοχωρεί  αυτή η συμπεριφορά
Με σταθερότητα, συνέπεια αλλά και ψυχραιμία επιδεικνύοντας τις παραπάνω συμπεριφορές σίγουρα θα αλλάξετε ή ακόμη και θα εξαλείψετε την συγκεκριμένη συμπεριφορά του παιδιού σας.
boro

Τα παιδιά πρέπει να μεγαλώνουν απλά

    Mε λύπη αναπολώ τους παλιούς γονείς που όταν έλεγαν «ναι» εννοούσαν «ναι» και όταν έλεγαν «όχι» ήταν «όχι».

    Αυτούς που δίδαξαν τα παιδιά τους ότι δεν μπορούν να έχουν τα πάντα και όμως να τα έχουν καλά με τον εαυτό τους και να νοιώθουν όμορφα.

 

    Αυτούς που τους εξήγησαν ότι ένας άνθρωπος κρίνεται από τη συμπεριφορά του και όχι από τον πλούτο του.

    Αυτούς που δεν έδωσαν στα παιδιά τους οτιδήποτε ήθελαν, αλλά μόνο αυτά που χρειάζονταν και αυτά που ήξεραν ότι αξίζουν.

    Εκείνους που δεν τα μεγάλωσαν απλά τα παιδιά τους, αλλά τα προετοίμασαν για το στίβο της ζωής.

    Μεγαλώνοντας, αυτή τη συμπεριφορά την ονόμασα σοβαρότητα τώρα ξέρω ότι ήταν παιδεία ...

 

A.Curnetta.

 

Mε λύπη... - Δημήτριος Ι. Πετρούνιας - Κλινικός Ψυχολόγος | Facebook

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς να μεγαλώσετε ένα ευγενικό παιδάκι παίζοντας μαζί του

Τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα από τις πράξεις παρά από τα λόγια. Ανεξάρτητα, λοιπόν, από το πόσες φορές θα θυμίσετε στο παιδί να πει «συγνώμη» κάθε φορά που π.χ. ρεύεται, δύσκολα θα μάθει να το λέει αν δεν κάνετε και εσείς το ίδιο. 

Το παιχνίδι και οι διασκεδαστικές δραστηριότητες αποτελούν, μάλιστα, το καλύτερο μέσο για να «περάσετε» στο παιδί το μήνυμα των καλών τρόπων. 

Δείτε παρακάτω πώς ακριβώς θα το πετύχετε:

Παίξτε «εστιατόριο»
Καλέστε όλες τις κούκλες ή τα ζωάκια του παιδιού στο τραπέζι για φαγητό, δείξτε στο παιδί πώς στρώνουμε τραπέζι, πώς καθόμαστε σωστά στο τραπέζι, πώς παραγγέλνουμε ευγενικά και πώς συμπεριφερόμαστε την ώρα του φαγητού. 
Αν δεν έχετε κουζινικά παιχνίδια μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα κανονικά σας κουζινικά, ενώ μπορείτε και να πραγματοποιήσετε το παιχνίδι κατά την πραγματική ώρα του φαγητού, ζητώντας από τα παιδιά να υποδυθούν ότι βρίσκονται σε εστιατόριο.

Διαβάστε βιβλία
Πολύ συχνά τα βιβλία έχουν τη δύναμη να περνούν στα παιδιά τα σημαντικότερα μηνύματα για τη ζωή. Αρκεί να τα επιλέγετε σύμφωνα με την ηλικία τους και να πρωταγωνιστούν σε αυτά χαρακτήρες που είναι συμπαθείς στα παιδιά. 
..................
Παιχνίδια ρόλων
Ο συνηθέστερος λόγος που τα παιδιά συμπεριφέρονται περίεργα μπροστά σε ενήλικες, π.χ. δε μιλούν όταν τους απευθύνουν χαιρετισμό ή τα ρωτούν το όνομά τους, είναι η ντροπή. Ο καλύτερος τρόπος για να τα εξοικειώσετε με τέτοιες συναντήσεις είναι να δοκιμάσετε μερικά παιχνίδια ρόλων. 
Πριν ξεκινήσετε, εξηγήστε στα παιδιά τι ακριβώς θα παίξετε «π.χ. το μαγαζί με ρούχα». Πείτε στο παιδί ότι εσείς θα είστε η πωλήτρια και εκείνο ο πελάτης. Το δωμάτιό του μπορεί να είναι το μαγαζί. Έτσι, όταν το παιχνίδι ξεκινήσει, με κάθε ευκαιρία δείχνετε πώς να είναι ευγενικό. 
Για παράδειγμα, όταν μπει στο «μαγαζί» πείτε «Καλημέρα σας!» και περιμένετε την αντίδρασή του. Όταν θα έρθει η ώρα να «πληρώσει» πείτε «είναι 10 ευρώ, παρακαλώ» και αφού «πληρώσει» πείτε «ευχαριστώ πολύ!». 
Παρατηρήστε τη συμπεριφορά του παιδιού και με κάθε ευκαιρία εξηγείτε τι πρέπει να λέει σε κάθε περίσταση και γιατί.
Σημασία έχει, όποιο σενάριο κι αν επιλέξετε για το «παιχνίδι ρόλων σας» να ανταποκρίνεται στην ηλικία του παιδιού και να είναι απλό, για να περνά ξεκάθαρα το μήνυμα, π.χ. πείτε απλά «ευχαριστώ πολύ» για να είναι εύκολο για το παιδί να ανταποκριθεί με ένα «παρακαλώ».

«Ευχαριστώ» ή «Συγνώμη» με μία ζωγραφιά
Μία ζωγραφιά μπορεί να αποτελέσει εξαιρετική ευκαιρία να μάθει το παιδί καλούς τρόπους. Αν το παιδί σας πρέπει να ευχαριστήσει κάποιον για δώρο που του έκανε, π.χ. την γιαγιά και τον παππού, ή να ζητήσει συγνώμη από κάποιον που στεναχώρησε, π.χ. από τη δασκάλα, επειδή της μίλησε απότομα, καλέστε το να το «πει» με μία ζωγραφιά.
Αν είναι αρκετά μεγάλο, ώστε να μπορεί να ζωγραφίσει και να γράψει, βρείτε μαζί το θέμα της ζωγραφιάς και βοηθήστε το να γράψει την επιθυμητή λέξη. Αν είναι παιδί προσχολικής ηλικίας, ζητήστε του να κάνει ό,τι ζωγραφιά θέλει και κρατήστε το χεράκι του για να γράψετε μαζί τη λέξη!

Το επιτραπέζιο των «καλών τρόπων»
Πάρτε ένα κομμάτι χαρτόνι και σχεδιάστε περιμετρικά τετράγωνα, φροντίστε ένα από αυτά να αποτελεί την αρχή και ένα άλλο το τέλος της διαδρομής, στο οποίο θα φτάσει ο νικητής. 
Θα χρειαστείτε ακόμα πιόνια, τόσα όσα οι παίκτες, και ένα ζάρι. 
Σε κάποια από τα τετράγωνα γράψτε από ένα παράδειγμα καλών ή κακών τρόπων, π.χ. «χτυπά το τηλέφωνο», «ουπς! Ρέψιμο!», «κάποιος μας ανοίγει την πόρτα», «πάτησες κατά λάθος τον διπλανό σου στο λεωφορείο» κ.ο.κ. 
Κάθε φορά που ο παίκτης θα «πέφτει» σε ένα τέτοιο τετράγωνο θα πρέπει να απαντά με τον ανάλογο καλό τρόπο –αν ο παίκτης-παιδί απαντήσει με «κακό» τρόπο ή δεν απαντήσει, δεν θα προχωρά στα τετράγωνα. 
Αν το παιδί δεν ξέρει πώς να απαντήσει σε ορισμένα περιστατικά, το παιχνίδι αυτό είναι μια καλή ευκαιρία να μάθει.
Όσο για το έπαθλο; Ένα χωνάκι παγωτό, παρακαλώ!

mama365

Τι να λέτε στο παιδί καθημερινά...

... για να ενισχύσετε την καλή επικοινωνία ανάμεσά σας.

Με τον ερχομό του παιδιού, είναι λογικό να προσπαθείτε να αποτελείτε μια θετική επιρροή στην καθημερινότητά του, ώστε να ενισχύσετε την αυτοπεποίθηση αλλά και την εμπιστοσύνη που δείχνει στον εαυτό του και τις επιλογές του. 

Ένας από τους ευκολότερους τρόπους για να βοηθήσετε το παιδί να αισθανθεί καλά με τον εαυτό του, ενθαρρύνοντάς το να σκέφτεται θετικά, είναι να του δηλώνετε καθημερινά πώς αισθάνεστε εσείς για το ίδιο. Μια μικρή ώθηση προς την σωστή κατεύθυνση, μπορεί να το βοηθήσει πολύ περισσότερο από όσο νομίζουμε.

Καλημέρα
Ο καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσετε την ημέρα σας είναι να πείτε στο μικρό σας «καλημέρα» με ένα χαρούμενο και ήπιο τόνο. Δεδομένου ότι αποτελεί το πρώτο πράγμα, που θα πείτε στο παιδί, ορίζετε έτσι τον τόνο της υπόλοιπης ημέρας. 

Έτσι λοιπόν, ξεκινάτε την ημέρα σας με θετική στάση, που στην πραγματικότητα αποτελεί μία από τις καλύτερες συνήθειες που μπορεί να υιοθετήσει με την συμβολή σας το παιδί.

Σε αγαπώ
Είναι μία από τις πιο απλές αλλά και τις πιο σημαντικές φράσεις, που θα πρέπει να λέτε στο παιδί καθημερινά, καθώς συμπυκνώνει όλη σας την στοργή και την φροντίδα. 

Δεν υπάρχει κατάλληλη στιγμή για να του το πείτε, οπότε μπορείτε να του το πείτε κυριολεκτικά όσο συχνά και όσες φορές θέλετε. Αυτή η φράση λειτουργεί ως υπενθύμιση αλλά και ενδυναμωτικά, αφού έτσι γνωρίζουν ότι μπορούν πάντα να απευθύνονται σε εσάς για οτιδήποτε χρειάζονται.

Σε ευχαριστώ
Είναι σημαντικό, να ενημερώνετε πάντα το παιδί αναφορικά με το εάν η συμπεριφορά του ήταν σωστή ή λιγότερο επιθυμητή, μέσω των επιβραβεύσεων ή των παρατηρήσεων. 

Ως επιβράβευση μπορεί να λειτουργήσει και η παραπάνω φράση, καθώς μπορείτε να το ευχαριστείτε όποτε κάνει κάτι καλό, όπως το να μαζέψει το γραφείο του ή τα πιάτα του από το τραπέζι. 

Δηλώνοντάς του την ευγνωμοσύνη σας, το κάνετε πραγματικά χαρούμενο, αφού αισθάνεται πιο υπεύθυνο αλλά και ικανό.

Είμαστε υπερήφανοι για εσένα
Λέγοντας συχνά αυτήν την φράση στο παιδί, μπορείτε να το βοηθήσετε να δημιουργήσει μια θετική άποψη για τον εαυτό του. Απλά δηλώνοντας ότι νιώθετε υπερήφανοι για όλα αυτά που κάνει και είναι, κάνετε σχεδόν αυτόματα το παιδί να αισθάνεται πλήρες, χαρούμενο και ασφαλές.

Μπορείς να τα καταφέρεις
Λέγοντας στο παιδί ότι μπορεί να καταφέρει να επιτύχει σε αυτό που κάνει, μπορείτε να αυξήσετε σημαντικά την εμπιστοσύνη του στον εαυτό του. 

Είναι σημαντικό να τους το υπενθυμίζετε συχνά κι όχι μόνο όταν παρατηρείτε ότι δυσκολεύεται σε ένα συγκεκριμένο μάθημα ή δραστηριότητα.

imommy.gr

Τα παιδιά ξέρουν πότε λένε ψέματα οι γονείς και οι δάσκαλοι. Δε μπορούμε να τα ξεγελάσουμε εύκολα

Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι γονείς που, στην προσπάθειά τους να κάνουν τη ζωή τους κάπως ευκολότερη, επιλέγουν να πουν μερικά… ψεματάκια στα παιδιά τους!

Parents beware! Children can spot when you're lying - and when you hold back Information

Σύμφωνα όμως με ερευνητές από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης, τα παιδιά δεν ξεγελιούνται εύκολα και μπορούν να αντιληφθούν αυτήν την τακτική.

Μάλιστα, γνωρίζουν πότε οι γονείς τους ή οι καθηγητές τους συγκρατούν εσκεμμένα πληροφορίες από τα ίδια. Όπως αναφέρει η έρευνα, μόλις αντιληφθούν ότι «κάτι πάει στραβά», θα προσπαθήσουν να γεμίσουν τα κενά στην πληροφόρηση από μόνα τους.

«Το να καθορίσουμε ποιον μπορούμε να εμπιστευόμαστε είναι μια πολύ σημαντική δεξιότητα, που μαθαίνει κανείς σε πολύ μικρή ηλικία, καθώς η γνώση μας για τον κόσμο προέρχεται από άλλους ανθρώπους» εξηγεί η επικεφαλής της μελέτης Hyowon Gweon στη MailOnline.

«Όταν κάποιος μας παρέχει μια πληροφορία, αυτό που μαθαίνουμε δεν είναι μόνο αυτό που μας μεταφέρει, αλλά και κάτι για το ίδιο το άτομο. Αν η πληροφορία είναι ακριβής και ολοκληρωμένη, τότε μπορεί να εμπιστευτούμε ξανά αυτό το άτομο στο μέλλον. Αν όμως μας μεταφέρει κάτι λάθος ή αποκρύψει μέρος της πληροφορίας που θα ήταν σημαντικό να γνωρίζουμε, τότε δεν θα κερδίσει την απόλυτη εμπιστοσύνη μας. Αντίθετα, θα γίνουμε περισσότεροι σκεπτικοί τόσο για το ίδιο το άτομο, όσο και γι’ αυτά που μας λέει και θα αναζητήσουμε πληροφόρηση και από άλλες πηγές» πρόσθεσε η ίδια.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Cognition.

«Χτίστηκε» επάνω σε μία μελέτη του 2011, στην οποία οι ερευνητές μελέτησαν τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά συμπεριφέρονται όταν ένας δάσκαλος εξηγεί μόνο μία λειτουργία ενός παιχνιδιού, το οποίο μπορεί να κάνει τέσσερα διαφορετικά πράγματα.

«Τα παιδιά μπορούν να αξιολογήσουν τους άλλους βασιζόμενα στο ποιος τους παρέχει επαρκή πληροφόρηση ή όχι, για την εξαγωγή κάποιου συμπεράσματος. Ακόμη, μπορούν να προσαρμόσουν τον τρόπο με τον οποίο μαθαίνουν κάτι από ένα δάσκαλο, ανάλογα με το αν αυτός έχει διαπράξει κάποια “αμαρτία παράλειψης” ή όχι» κατέληξε η Dr. Gweon.

enallaktikidrasi

«Μπράβο, σε αγαπώ τόσο πολύ, είσαι ένα καλό παιδί» / Η ψυχολογία του καλού παιδιού

Πόσο συχνά αλήθεια, οι γονείς χρησιμοποιούμε αυτή την φαινομενικά αθώα πρόταση. Και λέω φαινομενικά, γιατί αυτή η πρόταση συνδέει το βασικό για κάθε παιδί συναίσθημα της αγάπης και της αποδοχής με την συμπεριφορά του. 

Πράγμα που στο απλοϊκό μυαλουδάκι μεταφράζεται ως:

Είμαι καλό παιδί = με αποδέχονται = με αγαπούν 

και αντίστροφα:

Δεν είμαι καλό παιδί = δεν με αποδέχονται = δεν με αγαπούν

Η γονεϊκή αγάπη όμως δεν είναι ζήτημα επιλογής για το παιδί αλλά το κεντρικό θέμα γύρω από το οποίο διαμορφώνεται η αντίληψη για τον εαυτό του και τους άλλους. Επομένως το παιδί θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να πάρει την ζωτική για την επιβίωση του αγάπη.

Ένας δρόμος που συχνά επιλέγουν σαν διέξοδο τα παιδιά είναι να παρουσιάζουν προς τα έξω μια ψευδή εικόνα του Εαυτού (false self) που είναι συμβατή με τις απαιτήσεις του περιβάλλοντος. Για να το καταφέρουν αυτό καταπιέζουν τα αρνητικά τους συναισθήματα ακριβώς από τον φόβο της απόρριψης.

Όταν αυτό γίνεται για μεγάλο χρονικό διάστημα το παιδί χάνει την ικανότητα επαφής με τα πραγματικά του συναισθήματα και μεγαλώνει αντιλαμβανόμενο τα συναισθήματα και τις ανάγκες των άλλων.

(Πολλοί από τους θεραπευτές και γενικότερα από τους ανθρώπους που επιλέξανε να υπηρετήσουν τις επιστήμες του ανθρώπου, υπήρξαν σε κάποιο βαθμό καλά παιδιά στην παιδική τους ηλικία.)

Τα ακραία περιβάλλοντα, που δεν δίνουν καθόλου σημασία στα συναισθήματα και τις ανάγκες των παιδιών (ακυρωτικά περιβάλλοντα) μπορεί να οδηγήσουν το παιδί στην ανάπτυξη διαταραχής προσωπικότητας, στις πιο ήπιες καταστάσεις αναπτύσσονται νευρώσεις και καταθλίψεις.

Σε κάθε περίπτωση η ακύρωση των συναισθημάτων και η ανάπτυξη του ψευδούς εαυτού δημιουργούν το σκηνικό για να στηθεί (με την συνδρομή βιολογικών και άλλων παραγόντων) η συναισθηματική δυσκολία των ενηλίκων.

Για τους παραπάνω λόγους είναι σημαντικό οι γονείς να θυμόμαστε πως:
* Η αγάπη και η αποδοχή στα παιδιά μας δίνεται χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
* Τα παιδιά μας είναι πάντοτε αποδεκτά.
* Οι προβληματικές συμπεριφορές των παιδιών μας είναι ζήτημα προς διαχείριση.
* Τα προβλήματα είναι τα προβλήματα και τα παιδιά είναι τα παιδιά.

Έγραψε ο Μπλέτσος Κωνσταντίνος - Ψυχολόγος
infokids.gr

Οι φωνές κάνουν το παιδί σας να πιστεύει πως είναι κακό

Η ανυπακοή, η επιθετικότητα, η άρνηση να ακούσουν είναι μερικά από τα στάνταρ πράγματα που κάνουν τα παιδιά και εκνευρίζουν τους γονείς. Κάποια παιδιά φέρονται έτσι κατά καιρούς και κάποια άλλα σε καθημερινή βάση αλλά τα περισσότερα, με συχνότητα κάπου στο ενδιάμεσο.

Όλα τα παιδιά έχουν τις καλές και τις κακές τους μέρες, όπως και όλοι οι γονείς. Η διαφορά είναι ότι τα παιδιά, δικαιολογείται να «παραφέρονται».
Πέρα όμως από τα συνηθισμένα, υπάρχουν και πιο «ακραίες» συμπεριφορές που ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα και που δυστυχώς μαθαίνονται, όπως η μυθομανία, οι βρισιές και οι χαρακτηρισμοί. Αυτές οι συμπεριφορές είναι που οι γονείς συνήθως αδυνατούν να διαχειριστούν, με αποτέλεσμα να βγαίνουν εκτός εαυτού.
Πάνω εκεί λοιπόν, στη διαχείριση των συμπεριφορών, είναι που «μπαίνουν» οι φωνές.
Οι φωνές είναι ένας τρόπος των γονιών να πειθαρχήσουν το παιδί, πιστεύοντας ότι έτσι θα το κάνουν να συνετιστεί και να σταματήσει να αντιμιλάει / γκρινιάζει / πετάει τα παιχνίδια του.
Αλήθεια όμως, σταματάει; Καμιά φορά ναι. Ένα παιδί που οι γονείς του, του φωνάζουν συνέχεια, το πιθανότερο είναι να τους αγνοήσει. Ένα παιδί όμως που σπάνια του φωνάζουν, θα σταματήσει χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει πως οι φωνές είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος πειθαρχίας. Οι φωνές δεν είναι πειθαρχία αλλά τιμωρία!
Η πειθαρχία είναι ήρεμη και διακριτική, έχει ώριμο τόνο στη φωνή και μαθαίνει στα παιδιά την αξία της επικοινωνίας. Όταν ένας γονέας προσπαθεί να συνετίσει το παιδί του, ουσιαστικά του μαθαίνει για ποιο λόγο η συμπεριφορά του είναι κακή και όχι ότι απλώς είναι κακή. Εάν θέλετε να συνετίσετε το παιδί, μην του φωνάζετε. Μην το κατσαδιάζετε, μην το επιπλήττετε και μην το προσβάλλετε. Το παιδί δεν γεννιέται για να νιώθει ντροπιασμένο και υποτιμημένο και οι φωνές το κάνουν να αισθάνεται όλα αυτά τα πράγματα. Οι φωνές κάνουν το καλό παιδί να πιστεύει πως είναι κακό!
Οι φωνές μπορούν το παιδί να το φοβίσουν και να το «τραυματίσουν».
Οι μακροχρόνιες συνέπειες των φωνών προς το παιδί, είναι η χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση, έλλειψη αυτοελέγχου και υπερβολική παρόρμηση, επιθετικότητα και θυμός, έλλειψη υπομονής και ψυχολογικά προβλήματα. Επιπλέον , οι γονείς που φωνάζουν στα παιδιά τους, αυξάνουν τις πιθανότητες αυτά να φωνάζουν στα δικά τους παιδιά. Εάν φωνάζετε συχνά στο παιδί σας, ουσιαστικά αυτό που του μαθαίνετε είναι να φωνάζει και όχι να σταματήσει να φέρεται άσχημα.
Σκοπός αυτού του άρθρου δεν είναι να σας πεί ότι είστε κακός γονιός αλλά να σας βοηθήσει να κατανοήσετε την-πολλές φορές- ανεπανόρθωτη ψυχική βλάβη που προκαλούν οι φωνές στο παιδί και πως υπάρχουν άλλοι τρόποι με τους οποίους μπορείτε να το συνετίσετε.
Σας φώναζαν όταν ήσασταν μικροί; Τότε για αυτό πιθανόν να είστε εσείς τώρα αυτός/ή που φωνάζει στο παιδί του/της. Σκεφτείτε όμως: Πως νιώθατε εσείς, όταν σας φώναζαν ή σας προσέβαλλαν αντίστοιχα;
Το να φωνάζουμε στα παιδιά είναι μια κακιά συνήθεια: Σταματήστε τη!

katohika

Οι Γονείς μπορούν να διδάξουν τις Αξίες στα Παιδιά τους, μόνο αν οι ίδιοι τις εφαρμόζουν.

«Ελπίζω αυτό να σε μάθει να μην χτυπάς τον μικρό σου αδερφό!»

Οι γονείς, όπως και πολλοί άλλοι ενήλικες με τους οποίους έρχονται σε επαφή τα παιδιά, καθώς μεγαλώνουν, γίνονται πρότυπα για τα παιδιά.

Οι γονείς λειτουργούν συνεχώς ως πρότυπα, δείχνοντας με τις πράξεις τους, περισσότερο από ότι με τα λόγια τους, τι εκτιμούν ή τι πιστεύουν.

Σύμφωνα με τον Thomas Gordon, oι γονείς μπορούν να διδάξουν αξίες στα παιδιά τους, εφαρμόζοντάς τες στη ζωή τους.

Αν οι γονείς θέλουν να εκτιμούν τα παιδιά τους την εντιμότητα, πρέπει να επιδεικνύουν την δική τους εντιμότητα.

Αν θέλουν να γίνουν τα παιδιά τους γενναιόδωρα, πρέπει οι ίδιοι να συμπεριφέρονται γενναιόδωρα. Αυτός είναι ο καλύτερος και ίσως ο μόνος τρόπος για τους γονείς να «διδάξουν» αξίες στα παιδιά τους.

Το «Κάνε ό,τι σου λέω, όχι ότι κάνω» δεν είναι αποτελεσματικός τρόπος ούτε έχει μεγάλη πιθανότητα αλλαγής ή επηρεασμού ενός παιδιού. Το «Κάνε ό,τι κάνω», όμως, έχει μεγάλη πιθανότητα αλλαγής ή επίδρασης σε ένα παιδί.

Οι γονείς που θέλουν να γίνουν τα παιδιά τους ειλικρινή άτομα δεν επιτυγχάνουν τον σκοπό τους, αν για παράδειγμα, σε μια πρόσκληση που δέχονται τηλεφωνικά, προσποιούνται μπροστά στα παιδιά λέγοντας: «Ω, θα θέλαμε πολύ να έρθουμε, όμως, περιμένουμε επισκέπτες από το εξωτερικό».

Ή αν ο πατέρας καμαρώνει στο τραπέζι για την ικανότητά του να φουσκώνει τις αφορολόγητες δαπάνες του.

Ή αν η μητέρα προειδοποιεί την κόρη της: «Ας μην πούμε τίποτα στον μπαμπά για το πόσα πλήρωσα για το καινούργιο dvd player».

Ή αν και οι δυο γονείς δεν λένε στα παιδιά τους όλη την αλήθεια για την ζωή, το σεξ, τη θρησκεία.

Οι γονείς που θέλουν να εκτιμούν τα παιδιά τους την έλλειψη βίας στις ανθρώπινες σχέσεις θα φαίνονται υποκριτές εάν χρησιμοποιούν σωματική βία για να «επιβάλλουν πειθαρχία».

Θυμάμαι ένα δηκτικό σκίτσο που παρουσίαζε έναν πατέρα, ο οποίος είχε βάλει τον γιο του στα γόνατά του και τον ξυλοκοπούσε στον πισινό φωνάζοντας:
«Ελπίζω αυτό να σε μάθει να μην χτυπάς τον μικρό σου αδερφό!»
Οι γονείς διδάσκουν αξίες στα παιδιά τους, όταν ζουν την ζωή τους σύμφωνα με αυτές. Όχι όταν πιέζουν τα παιδιά να ζουν σύμφωνα με ορισμένους κανόνες.

Πιστεύω ακράδαντα ότι μία απ’τις κύριες αιτίες που διαμαρτύρονται οι έφηβοι σήμερα κι απορρίπτουν πολλές απ’τις αξίες της κοινωνίας είναι ότι αντιλαμβάνονται πως οι ενήλικες με ποικίλους τρόπους δεν εφαρμόζουν αυτά που κηρύττουν.
Ναι, οι γονείς μπορούν να διδάξουν τις αξίες στα παιδιά τους, αν τις εφαρμόζουν.

Όμως, πόσοι γονείς το κάνουν αυτό;

Διδάξτε τις αξίες σας.
Μπορείτε να το κάνετε μόνο με το παράδειγμά σας.
Όχι με λεκτικά επιχειρήματα ή με την άσκηση της γονεϊκής εξουσίας.
Διδάξτε οτιδήποτε εκτιμάτε εσείς ο ίδιος, όντας όμως ένα πρόσωπο που εφαρμόζει τις αξίες του.

Αυτό που απασχολεί τους γονείς είναι ότι τα παιδιά τους ίσως να μην πειστούν για τις αξίες τους. Αυτό είναι γεγονός, ίσως να μην πειστούν.
Ίσως κάποιες αξίες των γονέων να μην τους αρέσουν.
Ή μπορεί να διακρίνουν σωστά ότι κάποιες αξίες που έχουν φέρνουν αποτελέσματα που δεν αρέσουν στα παιδιά. Όπως στην περίπτωση κάποιων σημερινών νέων που απορρίπτουν τις εξοντωτικού ρυθμού και υψηλού στρες δουλειές των γονέων τους. Αυτό συμβαίνει γιατί τις βλέπουν σαν «αξίες» που προκαλούν καρδιοπάθειες και επαγγελματική εξουθένωση (burnout).

Όταν οι γονείς φοβούνται ότι οι νέοι μπορεί να μην ακολουθήσουν τις αξίες τους, επιστρέφουν στην εκλογίκευση. Υποστηρίζουν ότι δικαιολογούνται.
Ότι μπορούν να κάνουν χρήση της εξουσίας τους για να επιβάλουν τις αξίες στα παιδιά τους.

Η πρόταση: 

«Είναι πολύ μικρά για να κρίνουν μόνα τους», είναι η πιο συχνή δικαιολογία για την επιβολή αξιών στα παιδιά.

Είναι ποτέ δυνατόν να επιβάλει κανείς αξίες σε κάποιο άλλο υγιές άτομο με την χρήση δύναμης και εξουσίας;
Το πιο πιθανό είναι ότι αυτό το άτομο, θ’αντιδράσει ακόμη πιο σθεναρά σε μια τέτοια επιβολή.
Θ’αντιδράσει ακόμα πιο επίμονα υποστηρίζοντας τις πεποιθήσεις και τις αξίες του.

Η δύναμη και η εξουσία μπορούν να ελέγξουν τις πράξεις των άλλων. Σπάνια, όμως, ελέγχουν τις σκέψεις τους, τις ιδέες τους, τις πεποιθήσεις τους.
psychologos-mariakoraka
Το Χαμομηλάκι

Είναι κρίμα να μεγαλώνεις παιδιά από τιμωρίες χορτασμένα και από αγάπη νηστικά

Δε χωράει αμφιβολία πως ένα από τα δυσκολότερα πράγματα στον κόσμο είναι η ανατροφή των παιδιών. 

Μαμάδες και μπαμπάδες διαφόρων ηλικιών, από τη στιγμή που κρατούν στα χέρια τους το μωρό τους, έρχονται από τη μία αντιμέτωποι με τις ίδιες τους τις σκέψεις και από την άλλη με μία πληθώρα συμβουλών από τον στενό περίγυρο πους τους κάνει να πελαγώνουν. 

“Katya” Zinaida Serebriakova - 1923

Τα πράγματα δυσκολεύουν λιγάκι περισσότερο από τη στιγμή που το παιδί παύει να περιορίζεται μέσα στον ασφαλή συναισθηματικά χώρο του σπιτιού και οδηγείται σταδιακά στην ανακάλυψη του κόσμου και κυρίως του εαυτού του μέσω του παιχνιδιού με άλλα παιδιά.

Ο περίγυρος είναι σκληρός. 

Είναι σκληρός και απότομος, τις περισσότερες φορές, με τα ξένα παιδιά και όχι με τα δικά του. Οδηγείται εύκολα σε αυθαίρετα συμπεράσματα και δεν είναι λίγες οι φορές που τολμάει να τα εκφράσει, χρησιμοποιώντας ως ασπίδα ασφαλείας το χιούμορ.

Η κοινωνία μας, που στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο, πέρα από εσένα κι εμένα, θέλει με κάθε κόστος την ομοιογένεια, ακόμη κι αν αυτό προϋποθέτει τη δυστυχία μακροπρόθεσμα. 

Βλέπω γονείς να τρέχουν σαν τρελοί σε ειδικούς γιατρούς, γιατί κάποιος θεώρησε ύποπτη την έντονη δραστηριότητα των παιδιών τους. 

Βλέπω τον προβληματισμό στα πρόσωπα των γονιών, που οι παρέες τους τούς περιθωριοποίησαν, γιατί βλέπεις το παιδί τους δεν ήταν αρκετά ήσυχο στις κοινές εξορμήσεις. 

Βλέπω και έχω βιώσει την πίεση που δέχονται οι γονείς, επειδή το παιδί τους εκφράζει στον απόλυτα υπερθετικό βαθμό τα συναισθήματά του, ευχάριστα ή δυσάρεστα. Εκείνος που βρίσκεται πάντοτε στη θέση του κατηγορουμένου είναι ο ανίκανος, κατά τη γνώμη κάποιων, γονιός.

Αυτός ο γονιός είναι πάντα η τραγική φιγούρα με το απολογητικό βλέμμα, που προσπαθεί μάταια να πείσει τους άλλους για το προφανές, ότι δηλαδή το παιδί του είναι απλά παιδί, το οποίο απλά προσπαθεί να προσδιορίσει τη θέση του μέσα στο χάος και καλείται να γνωρίσει τα συναισθήματά του, πριν καταφέρει να τα ελέγξει. 

Ακούω συχνά γονείς γύρω μου να μιλάνε για όρια, αλλά ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα ασχοληθούν με τον τρόπο που ένα παιδί μαθαίνει να οριοθετείται. 

Είναι εύκολη η επιβολή ορίων σε ένα παιδί, όταν μάλιστα εσύ βρίσκεσαι σε θέση ισχύος, λόγω εμπειρίας, ηλικίας και δύναμης. Είναι εύκολο να επιβάλλεις τους κανόνες σου, να τιμωρείς όταν δεν εφαρμόζονται κατά γράμμα και να βλέπεις το παιδί σου να υπακούει ταχέως με ένα και μόνο κοίταγμά σου, από εκείνα που σκορπούν το φόβο ακόμη και στα ξένα παιδιά.

Το δύσκολο ξέρεις ποιο είναι; 

Να επιλέξεις τον άλλον τρόπο. 

Εκείνον για τον οποίο θα δεχτείτε κριτική κι εσύ και το παιδί σου,αλλά χάρη στον οποίο θα δεις μακροπρόθεσμα αποτελέσματα, έχοντας προστατέψει πρωτίστως τη συναισθηματική νοημοσύνη του παιδιού, το έχεις βοηθήσει να οριοθετηθεί σταδιακά, αφού πρώτα έχει καταλάβει τη σημασία των ορίων για την ασφάλειά και την ηρεμία του και το έχεις αντιμετωπίσει ως ίσο προς ίσο, χωρίς να χρειάζεται να υψώνεις το ανάστημά σου. 

Και τώρα κατάλαβες, γιατί ο άλλος τρόπος είναι πιο θελκτικός στην πλειοψηφία των γονέων. Η ευκολία του να επιβάλλεσαι κάνει τη σταδιακή οριοθέτηση δύσκολη και, κάποιες φορές, επίπονη για το ζεύγος γονέα-παιδί.

Δεν είναι ένα το ερώτημα στο οποίο πρέπει να απαντήσουμε. Το θέμα δεν είναι μόνο τί θέλουμε για τα παιδιά μας, αλλά και πώς θα το πετύχουμε. 

Και τελευταία μου δίνεται η αίσθηση πως αν καταφέρουμε να βρούμε το «πὠς», θα δούμε το παιδί να εντοπίζει μόνο του τη θέση του στον κόσμο. 

Αντί να απαιτούμε από τα παιδιά να σταματήσουν να γκρινιάζουν, οφείλουμε να προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε αυτό που το ενοχλεί μέσω του διαλόγου. 

Αντί να απαιτούμε από τα παιδιά να παίξουν μόνα τους στο δωμάτιο, οφείλουμε να σκεφτούμε αν αισθάνονται μοναξιά, ή αν μας έχουν χορτάσει σε ώρες παιχνιδιού. 

Αντί να παραπονιόμαστε για τα ξεσπάσματά τους και την αυθάδειά τους απέναντί μας, οφείλουμε να παρατηρήσουμε τους δικούς μας τρόπους απέναντί τους, όταν είμαστε κουρασμένοι, θυμωμένοι ή λυπημένοι. 

Αντί να λυπόμαστε που το παιδί μας εκφράζει ειλικρινώς κάθε του συναίσθημα, οφείλουμε πρώτα να αποδεχτούμε πως αυτό είναι το μόνο τίμιο και το οποίο θα έπρεπε να γίνει μάθημα και σε κάθε ενήλικα.

Τα παιδιά χρειάζονται όρια, κυρίως για να νιώθουν τα ίδια ασφαλή.

Χρειάζονται έναν γονιό διαθέσιμο 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, να τους ακούει, να τους εξηγεί,να τους μαθαίνει, να τους καταλαβαίνει,να τους μιλάει για τις συνέπειες που επιφέρουν οι πράξεις τους,να τους θαυμάζει, να νιώθει υπερήφανος, να συγκινείται, να παραδέχεται τα λάθη του,να έχει πίστη, επιμονή, υπομονή και αγάπη που σκορπίζει στο άπειρο. 

Εκείνο που δε χρειάζονται είναι τους γονείς λοχίες, που επιφέρουν την τάξη στον λόχο τους με απαρχαιωμένες νουθεσίες και τιμωρίες. Κι επειδή από κριτική δηλώνουμε πλήρεις, ας περάσουμε στην αυτοκριτική, ο καθένας από εμάς και όλοι μαζί.

Είναι κρίμα να έχουμε παιδιά από τιμωρίες χορτασμένα και από αγάπη νηστικά.

Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου

loveletters
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Διδάσκοντας στα Παιδιά Υψηλές Ανθρώπινες Αξίες

Οι αξίες της ζωής μας προκύπτουν από την ανάγκη μας να συναναστρεφόμαστε με άλλα άτομα. 

Να συνυπάρχουμε αρμονικά, με σεβασμό ο ένας απέναντι στον άλλον, με υπομονή, υπευθυνότητα και αγάπη. 

Το να καταφέρουμε να εμφυσήσουμε στα παιδιά μας τις αξίες της ζωής είναι μάθημα ζωής που λαμβάνει χώρα κάθε στιγμή που βρισκόμαστε κοντά τους.  

Είναι, όμως, και το σπουδαιότερο δώρο που μπορούμε να τους χαρίσουμε, για να τους κάνουμε ανεξάρτητους, αυτάρκεις και ευτυχισμένους ανθρώπους.

Ποιες είναι οι αξίες της ζωής και γιατί τις χρειαζόμαστε
Ο κάθε άνθρωπος έχει μεγαλώσει και έχει ενστερνιστεί τις δικές του αξίες, οι οποίες μπορεί να διαφέρουν από αυτές ενός άλλου ανθρώπου. Ακριβώς για τον λόγο αυτόν θα μπορούσαμε να απαριθμήσουν εκατοντάδες «αξίες ζωής» που για τον κάθε έναν παίζουν μεγαλύτερο ή μικρότερο ρόλο στη ζωή. 

Σημασία, λοιπόν, έχει να καταλάβουν τα παιδιά γιατί χρειάζεται να έχουν αξίες και πώς ακριβώς βοηθούνται από αυτές.

Οι αξίες, ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιούμε πάντα, είναι αυτές που καθοδηγούν σε μεγάλο βαθμό τις αποφάσεις της ζωής μας. Όταν, λοιπόν, τις γνωρίζουμε καλά μπορούμε να αποφασίσουμε πώς θα ζήσουμε –και κυρίως πώς θα ζήσουμε καλύτερα. Βέβαια, οι αξίες μας μπορεί να αλλάξουν στην πορεία της ζωής μας, καθώς θα αλλάζουν και οι επιθυμίες μας ή ο τρόπος που ορίζουμε την ευτυχία, ενώ μπορεί να αλλάξει και η προτεραιότητα που τους δίνουμε. 

Για παράδειγμα, κάποιος που στα 30 του είχε ως ύψιστη αξία την εργασία, μπορεί στα 40 να δίνει προτεραιότητα στην οικογένεια ή στα χρήματα.

Για ένα παιδί, όμως, οι έννοιες αυτές είναι δυσνόητες και, έτσι κι αλλιώς, θα παρουσιαστούν αρκετά αργότερα στην πορεία της ζωής του. Είναι πολύ πιο απλές και θεμελιώδεις οι αξίες με τις οποίες οφείλουμε να το γαλουχήσουμε, μέχρι τουλάχιστον τη στιγμή που θα αποφασίζει μόνο του, για τις προσωπικές του αξίες. Και από τις εκατοντάδες που θα μπορούσαμε να μετρήσουμε, προτεραιότητα για τα παιδιά έχουν οι εξής:

Ενσυναίσθηση
Ενθαρρύνετε τα παιδιά να παίξουν με άλλα, λιγότερο κοινωνικά παιδιά, της τάξης τους. Δείξτε τους ένα αδέσποτο σκυλάκι και εξηγήστε τους πόσο μπορεί να πεινάει, πηγαίνοντάς του φαγητό σε ένα κεσεδάκι. Μάθετε στα παιδιά ότι οι καλές πράξεις κάνουν τη ζωή πιο όμορφη!

Ειλικρίνεια
Διαβεβαιώστε τα παιδιά ότι ακόμα κι αν έχουν κάνει κάποιο λάθος, εσείς θα είστε εκεί για να τα ακούσετε και να τα συμβουλεύσετε, ώστε να μη φοβούνται να είναι ειλικρινείς μαζί σας.

Σεβασμός
Απέναντι στους άλλους, απέναντι στο περιβάλλον αλλά και προς τον ίδιο τους τον εαυτό. Τα παιδιά θα πάρουν παράδειγμα από εσάς αναφορικά με τον σεβασμό και έτσι θα καταλάβουν ότι για να τους σέβονται πρέπει και εκείνα να σέβονται τους άλλους.

Ευγνωμοσύνη
Μάθετε στα παιδιά να νιώθουν ευγνωμοσύνη για την κάθε τους ημέρα, ακόμα και για τα πιο μικρά πράγματα που συμβαίνουν γύρω τους, από μια ηλιόλουστη ημέρα, μέχρι ένα χαμόγελο από κάποιον άγνωστο.

Θετική σκέψη
Μάθετε στο παιδί να παρατηρεί όλα τα όμορφα που συμβαίνουν γύρω του. Δείξτε του πώς να βλέπει τη θετική πλευρά σε πράγματα που πιθανώς το στεναχωρούν ή το φοβίζουν. Έτσι θα μεγαλώσετε έναν αισιόδοξο άνθρωπο που θα μπορεί να αντιμετωπίζει αποτελεσματικότερα τις δύσκολες καταστάσεις.

Επιμονή
Εξηγήστε στο παιδί ότι κανείς δεν είναι τέλειος και ότι όλοι κάνουμε λάθη. Μέσα από αυτά, όμως, μαθαίνουμε και όσο μαθαίνουμε γινόμαστε όλο και καλύτεροι. Σημασία, λοιπόν, έχει να μην εγκαταλείπουν τις προσπάθειές τους!

Συγχώρεση
Αν δεν μάθετε στο παιδί σας να συγχωρεί θα μεγαλώσει με μνησικακία και δεν θα καταφέρει ποτέ να είναι πραγματικά ευτυχισμένο. Κάποια στιγμή το παιδί θα πληγωθεί από κάποιον. Μάθετέ του να εκδηλώνει με θετικούς τρόπους τον πόνο του και να δίνει συγχώρεση για να μπορεί να προχωρά μπροστά στη ζωή του.

Γενναιοδωρία
Το «εγώ» και το «θέλω» κυριαρχούν στη ζωή των σημερινών παιδιών –και όχι αδικαιολόγητα αφού και εμείς, οι γονείς, με ένα «θέλω» μεγαλώσαμε. Η γενναιοδωρία είναι μία αξία που διδάσκεται πρώτα από τους γονείς και ακολουθεί τα παιδιά στο σχολείο και στην ενήλικη ζωή τους. .....
Αυτοσυγκράτηση
Όταν έχει έρθει η ώρα να φύγετε από την παιδική χαρά, πρέπει να φύγετε από την παιδική χαρά. Και όταν έρχεται η ώρα του φαγητού το παιδί πρέπει να περιμένει για να σερβιριστεί. Η υπομονή και η αυτοσυγκράτηση βοηθούν το παιδί να συμβιώνει ομαλά με το κοινωνικό σύνολο και να μην κάνει σπασμωδικές κινήσεις.

Μοναδικότητα
Παρά τις κοινές αξίες, όμως, που όλοι παραδεχόμαστε ότι συμβάλουν στην ομαλή μας συμβίωση, τα παιδιά πρέπει να μάθουν ότι ο κάθε άνθρωπος, όπως άλλωστε και τα ίδια, είναι μοναδικός. Μπορεί να έχει διαφορετικό χρώμα, διαφορετικό τρόπο ομιλίας, διαφορετικές απόψεις, και αυτή η διαφορετικότητα είναι που κάνει όλους τους ανθρώπους εξίσου ενδιαφέροντες, ξεχωριστούς και αξιαγάπητους.
----------

Με λίγα λόγια και απλά, διδάξτε στα παιδιά 

το «Αγαπάτε αλλήλους»

mama365
enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Καλλιεργήστε το Αίσθημα Δικαίου στο παιδί σας

«Ποιο το όφελος αν δημιουργείς πολλούς φτωχούς με την εκμετάλλευση και κατόπιν ανακουφίζεις έναν με την ελεημοσύνη;
Αν δεν υπήρχε το πλήθος των εκμεταλλευτών δεν θα υπήρχε ούτε το πλήθος των εξαθλιωμένων»

Γρηγόριος ο Θεολόγος

 «Όποιος νικιέται πάντοτε από τα χρήματα είναι αδύνατον να γίνει ποτέ δίκαιος»

Δημόκριτος

Είναι κοινώς αποδεκτό ότι στη ζωή κυριαρχεί η αδικία.
Αυτό όμως δεν αφορά εσάς, αφού έχετε ιερό καθήκον να «καλλιεργήσετε» από νωρίς το αίσθημα δικαίου στο παιδί σας.

Εξηγήστε τα οφέλη της δικαιοσύνης:
    Το πρώτο που πρέπει να κάνετε είναι να του αναλύσετε την τεράστια σημασία της απόδοσης δικαιοσύνης σε κάθε έκφανση της ζωής, ανεξάρτητα του δείκτη δυσκολίας. Αν καταλάβει ότι η μη επικράτηση της δικαιοσύνης, από τα πιο απλά πράγματα της καθημερινότητας μέχρι τα πιο σημαντικά, είναι σκέτη καταστροφή, έχετε κάνει ένα πολύ καλό ξεκίνημα.

Λειτουργήστε διαλλακτικά στις ενστάσεις του:
    Δώστε στο παιδί το ελεύθερο να σας εκφράζει με κόσμιο τρόπο τη δυσαρέσκειά του, όποτε νιώθει ότι αδικείται. Με αυτόν τον τρόπο, το κέρδος είναι διπλό. Και θα αποκτήσει το θάρρος της γνώμης του και θα αρχίσει να καλλιεργείται μέσα του το αίσθημα δικαίου.

Βοηθήστε το να ξεχωρίζει το δίκαιο από το άδικο:
    Αρκετά παιδάκια, όταν είναι σε μικρή ηλικία, θεωρούν ότι επειδή θέλουν κάτι, το δικαιούνται κιόλας. Με απλά λόγια, προσωπική επιθυμία και δικαιοσύνη είναι ένα και το αυτό στο μυαλουδάκι τους. Εσείς λοιπόν πρέπει με διάλογο και μέσα από παραδείγματα, να το βοηθήσετε να αντιληφθεί ότι αυτά τα δύο δεν πάνε απαραίτητα μαζί.

Φροντίστε να μπει νοερά στη θέση του αδικημένου:
    Είναι άκρως διδακτικό για το παιδί να περάσει νοερά στην αντίπερα όχθη. Να μπει δηλαδή στα παπούτσια αυτού που υφίσταται μιας άδικη συμπεριφορά από εκείνο, προκειμένου να αντιληφθεί πόσο άσχημα θα ένιωθε στη θέση του. Αν λοιπόν γίνει μέρος της φιλοσοφίας και της κοσμοθεωρίας του παιδιού ο αλτρουισμός και η ευτυχία του συνανθρώπου, το μόνο εύκολο είναι να γίνει δίκαιο όσο μεγαλώνει.

Πηγή: mother.gr

Οι γονείς θα είναι πάντα πρότυπο, είτε θετικό, είτε αρνητικό

Η αλληλουχία είναι στην φύση των ανθρώπινων σχέσεων. 

Αναπόφευκτα, οι γονείς είμαστε πρότυπα για τα παιδιά μας.
Αρκεί να σκεφτούμε ότι μαζί μας ζούν, μαζί μας μεγαλώνουν.
Είμαστε το σταθερό σημείο αναφοράς τους τουλάχιστον μέχρι την εφηβεία (συχνά και πολύ περισσότερο).

Μας βλέπουν, μας ακούν, μας αφουγκράζονται καθημερινά.

Σε κάθε μας κουβέντα, κάθε μας πράξη, κάθε μας άποψη, στα πάντα... κάθε στιγμή. Στηρίζονται στην ύπαρξή μας για να οικοδομήσουν την δική τους.

Αναπόφευκτα λοιπόν, τα παιδιά μαθαίνουν από τους γονείς τους. 

Εδώ είναι και το μεγάλο στοίχημα:

Πώς μπορούμε να γίνουμε αρωγοί σε μία σωστή και κοινωνικά αποδεκτή και ωφέλιμη προσωπικότητα; 

Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να γίνουν ψυχικά υγιείς και συναισθηματικά ώριμοι ενήλικες προκειμένου να απολαύσουν κι αυτά την χαρά της ζωής;

Για όλους αυτούς και άλλους τόσους ακόμα λόγους οι γονείς πρέπει να δίνουμε το θετικό παράδειγμα.

Τα παιδιά μαθαίνουν ότι βιώνουν...

* Αν καπνίζουμε, το πιο πιθανό είναι να αρχίσουν το τσιγάρο...

* Αν μιλάμε άσχημα, το πιο πιθανό είναι να βωμολοχούν κι αυτά...

* Αν σηκώνουμε χέρι να χτυπήσουμε, θα γίνουν βίαια...

* Αν δεν φοράμε ζώνη στο αυτοκίνητο, αν οδηγούμε τρέχοντας, προσπερνώντας κλπ, το πιο πιθανό είναι να το κάνουν κι αυτά με την σειρά τους όταν πιάσουν το τιμόνι...

Απλά γεγονότα, καθημερινά, που αν αναπόφευκτα θα τα αντιμετωπίσουμε....

Πόσο δε μάλλον για τα πιο σημαντικά: θέματα αξιών που διέπουν την στάση ζωής του καθενός μες την οικογένεια και το κοινωνικό σύνολο. 

Πρότυπα θα είμαστε και γι' αυτά έτσι κι αλλιώς.

Το ερώτημα (και η ευκαιρία που έχουμε) είναι αν θα είμαστε με πρόσημο θετικό ή αρνητικό!

Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας, www.paidi-efivos.gr