Λάθη από... Αγάπη!

Όλοι οι γονείς θέλουμε ένα πράγμα για τα παιδιά μας: να είναι ευτυχισμένα! Το κάνουμε όμως σωστά; 

Γιατί οι γονείς κάνουν λάθη στην ανατροφή των παιδιών τους;

Επειδή επιθυμούν να τους τα δώσουν όλα, θεωρώντας ότι αυτό είναι η καλύτερη απόδειξη της αγάπης τους και επειδή πιστεύουν ότι αν πουν «όχι» ή βάλουν όρια στο παιδί αυτό θα το δει ως τιμωρία και θα στεναχωρηθεί.

Λάθη από Αγάπη…

1. Να κάνουμε το παιδί να νιώθει σαν βασιλιάς/βασίλισσα
    Φυσικά και είναι σημαντικό να κάνετε το παιδί σας να νιώθει μοναδικό, σπουδαίο και λατρεμένο! Αυτό όμως είναι διαφορετικό από το να του φέρεστε σαν να είναι μονάρχης, κάνοντάς του όλα τα χατίρια, υποκύπτοντα σε όλα του τα καπρίτσια και μη βάζοντάς του όρια. Τα παιδιά που μεγαλώνουν μόνο με ‘ναι’, χωρίς ‘όχι’ και χωρίς οριοθέτηση τελικά γίνονται πολύ πιο αδύναμα από τα παιδιά που μεγάλωσαν σε οικογένειες που τους έβαζαν όρια και ζορίζονται γενικότερα στις σχέσεις τους και τη ζωή τους αργότερα.

2. Να του δίνουμε πάρα πολλά χρήματα
    Τα χρήματα είναι μέσο συναλλαγής και εργαλείο, αλλά δεν είναι αξεσουάρ και δεν αγοράζουν την ευτυχία! Όσο νωρίτερα το καταλάβει ένα παιδί, τόσο καλύτερα! Βοηθήστε το να καταλάβει τη σημασία της φιλίας, της υποστήριξης, του μοιράσματος, των ωραίων εμπειριών με τους φίλους του, αλλά μην το αφήσετε να θεοποιήσει το χρήμα και τα υλικά αγαθά.

3. Να μην του επιτρέπουμε να ‘εργαστεί’ για να κερδίσει κάτι
    Ο Φρόιντ έλεγε ότι βασικά για την ανθρώπινη ζωή είναι η δουλειά και το παιχνίδι. Ακόμα και ένα παιδί πρέπει να μάθει από μικρό στην υπευθυνότητα και στο να έχει καθήκοντα. Φυσικά και δεν εννοώ ότι το παιδί πρέπει να εργάζεται ή να έχει υποχρεώσεις για να κερδίσει τα βασικά πράγματα (φαγητό, ρούχα, σπίτι, κλπ). Αλλά κανένα παιδί δεν έπαθε τίποτα επειδή έκανε μια ‘δουλειά’ και πληρώθηκε γι’ αυτή (ώστε να εξοικονομήσει χρήματα να πάρει κάτι που το ίδιο επιθυμεί). Και για τα μικρότερα παιδιά οι δουλειές του σπιτιού, πχ, να βάλει τα πιάτα και τα μαχαιροπήρουνα στο τραπέζι, προσφέρουν από μόνες τους την ανταμοιβή του «τα κατάφερα και χάρη στη δική μου δουλειά τώρα τρώμε». Δε χρειάζεται η αμοιβή να είναι πάντα χρήματα, αλλά χρειάζεται να έχει το παιδί την αίσθηση ότι έχει υποχρεώσεις και καθήκοντα και αυτό είναι κάτι που του δίνει επίσης κάποιο είδος υλικής, πρακτικής ή ηθικής ανταμοιβής.

4. Να μην το ενθαρρύνουμε να προσφέρει
    Διδάξτε στο παιδί σας τον νόμο του υγιούς «πάρε-δώσε» στις σχέσεις. Δείξτε του από νωρίς ότι οι σχέσεις βασίζονται σε αμοιβαιότητα και ότι δε σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας και τις ανάγκες μας. Μάθετε στο παιδί σας να μοιράζεται, να συνεργάζεται, να προσφέρει εθελοντικά το χρόνο του.

5. Nα μη του ζητάμε να δείχνει ευχαρίστηση και ευγνωμοσύνη
    Το κάθε παιδί αξίζει το καλύτερο! Ναι, αυτό το πιστεύω με την καρδιά μου, αλλά εξίσου σημαντικό είναι για ένα παιδί να μάθει να εκτιμάει τα όσα έχει, υλικά και μη, και να έχει μια αίσθηση ευγνωμοσύνης. Ακόμα και οι απλές λέξεις, ‘ευχαριστώ’παρακαλώ’ είναι μικρές ασκήσεις ευγνωμοσύνης και εκτίμησης για όσα έχουμε. Και φυσικά η πιο ενεργητική στάση ζωής, όπου κανείς μετράει τα καλά και όμορφα στη ζωή του και αισθάνεται ωραία αισθήματα είναι κάτι που ξεκινάει από τη μικρή ηλικία.

6. Να φερόμαστε σαν κακομαθημένο παιδί μπροστά στο παιδί μας
    Πολλές φορές εμείς οι γονείς λέμε στο παιδί μας «κάνε αυτό που σου λέω!». Έχετε όμως αναρωτηθεί ποτέ αν εσείς οι ίδιοι κάνετε αυτό που λέτε στο παιδί σας; Ή μήπως φέρεστε κι εσείς σαν κακομαθημένο παιδί, όταν θέλετε κάτι ή όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως επιθυμείτε; Τα παιδιά μαθαίνουν κυρίως από το παράδειγμά μας και λιγότερο από τις συμβουλές μας…

7. Να μη βάζουμε όρια
    Όλα τα παιδιά από τη φύση τους τεστάρουν τα όρια που τους βάζουν οι γονείς τους, για να διαπιστώσουν τι περιθώρια έχουν. Χωρίς οριοθέτηση δεν μπορεί ο γονιός να διδάξει σωστή συμπεριφορά, τι επιτρέπεται και τι όχι να κάνει το παιδί. Όταν λοιπόν ο γονιός λέει συνέχεια ‘ναι’ και δε λέει ‘όχι’, δε βάζει όρους και όρια στο παιδί του νομίζοντας ότι έτσι του δείχνει ακόμα περισσότερη αγάπη, στην πραγματικότητα του κάνει κακό! Το παιδί χρειάζεται όρια, γιατί αυτά θα του τα βάλει και το σχολείο, και οι φίλοι, και αργότερα η κοινωνία και η εργασία του. Οπότε το να μάθει από νωρίς να κινείται σε ένα πλαίσιο όπου υπάρχουν περιορισμοί, ευθύνες, υποχρεώσεις μαζί με όλα τα ωραία δημιουργεί καλό χαρακτήρα και παιδί που είναι συνεργάσιμο και αγαπητό.

8. Να το αφήνουμε να κάνει πάντα το δικό του
    Καθένας μας θέλει να γίνει το δικό του, όποια και αν είναι η ηλικία μας! Όμως, είναι σημαντικό για ένα παιδί να μάθει μέσα στην οικογένειά του ότι δεν είναι δυνατό να γίνεται πάντα το δικό του. Υπάρχουν και οι άλλοι γύρω του και θα πρέπει να σεβόμαστε τη γνώμη και τις επιθυμίες τους.

9. Να του προσφέρουμε δώρα για τους λάθος λόγους
    Με μια λέξη, μη δωροδοκείτε το παιδί σας! Είναι πολύ εύκολο να τάξει κανείς δώρα και φαγώσιμα σε ένα παιδί που γκρινιάζει, που δε συνεργάζεται, που ουρλιάζει… Τι διδάσκει όμως αυτό στο παιδί; Ότι η κακή συμπεριφορά επιβραβεύεται και ότι αν θέλει να κερδίσει κάτι καλό θα είναι να φερθεί άσχημα. Και μάλιστα, όσο πιο άσχημα φερθεί τόσο μεγαλύτερη θα είναι η ανταμοιβή του!

10. Να μην ενθαρρύνουμε κοινωνικές σχέσεις που θα το βοηθήσουν
    Δεν εννοώ ότι το παιδί σας θα πρέπει να κάνει παρέα με τον οποιονδήποτε. Καλό είναι να το βοηθήσετε να επιλέξει τις σωστές παρέες αλλά και να το ενθαρρύνετε να γνωρίσει ανθρώπους που έχουν να του προσφέρουν κάτι. Έτσι, μια καλή ιδέα είναι να του επιτρέψετε να παραβρεθεί σε μια συγκέντρωση δικών σας συγγενών ή φίλων που έχουν μια διαφορετική άποψη, που κάνουν κάτι ιδιαίτερο, που ασχολούνται με τον εθελοντισμό, που έχουν ειδικές γνώσεις. Με αυτό τον τρόπο ανοίγετε τους ορίζοντες του παιδιού σας ενώ ταυτόχρονα περνάτε κι εσείς ωραία!

11. Να μην αναγνωρίζουμε τις ευθύνες του παιδιού μας
    Κάθε παιδί μαζί με τα δικαιώματά του θα πρέπει να έχει και κάποιες ευθύνες, όσο μικρές και αν είναι αυτές. Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζει το παιδί σας ότι είναι υπεύθυνο για τις πράξεις του και να ξέρει ότι όταν κάνει λάθη θα πρέπει να τα διορθώσει και να μάθει από αυτά. Για να συμβεί όμως κάτι τέτοιο θα πρέπει το ίδιο το παιδί να αναγνωρίζει ότι είναι υπεύθυνο για τις πράξεις και τις επιλογές του και ότι υπάρχουν συνέπειες, θετικές ή αρνητικές, στο κάθε τι.

___________________
Γράφει η Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια, Νευροψυχολόγος

infokids.gr
antikleidi

«Οι Γονείς-Ελικόπτερα εμπλέκονται στη ζωή των παιδιών τους σε βαθμό που ξεπερνά κατά πολύ το γονεϊκό τους καθήκον»

«Δεν θέλω να πηγαίνω με τα παιδιά στην πλατεία, φοβάμαι ότι θα χτυπήσουν», 

«μη χοροπηδάς, μπορεί να πέσεις», 
«δεν αφήνω τους γιους μου να κάνουν ποδήλατο, διότι μπορεί να τραυματιστούν», 
«σήμερα πήραμε μπράβο από τη δασκάλα», 
«δεν ξέρεις εσύ τι είναι καλό για σένα, εγώ ξέρω», 
«όπως ο μπαμπάς έπαιζε μπάσκετ, έτσι θα παίζεις κι εσύ». 

Σας θυμίζουν κάτι αυτές οι φράσεις; Έχετε ακούσει φίλους γονείς να τις λένε στα παιδιά τους ή μήπως κάποιες λέτε και εσείς στα δικά σας; 
Πολλοί είναι οι γονείς που θα ήθελαν να «σκεπάσουν» τα παιδιά τους με μια προστατευτική ομπρέλα, περίτρανη απόδειξη της αγάπης τους και ασπίδα ενάντια σε κάθε κακό, ή να «περιπολούν» τον χώρο τους, για να απομακρύνουν εχθρούς και κινδύνους, αλλά η ζωή έχει αποδείξει ότι αυτό είναι αδύνατο και η ψυχολογία έχει διαπιστώσει ότι είναι ταυτόχρονα επιβλαβές για την ψυχική τους υγεία και ανάπτυξη.

Ο όρος helicopter parents (γονείς-ελικόπτερα) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Dr Haim Ginott το 1969 στο βιβλίο του «Parents & Teenagers» και προήλθε από εφήβους που είπαν πως νιώθουν ότι οι γονείς τους «αιωρούνταν» από πάνω τους σαν ένα ελικόπτερο. 
«Πρόκειται για γονείς υπερβολικά εμπλεκόμενους στη ζωή των παιδιών τους, υπερκαθοδηγητικούς, υπερεπικεντρωμένους σε αυτά, υπερπροστατευτικούς και συχνά τελειομανείς. 
Ο τρόπος με τον οποίο εμπλέκονται στη ζωή των παιδιών τους ξεπερνά κατά πολύ το γονεϊκό τους καθήκον» μας δίνει το προφίλ τους η Εύα Τορνάρη, σύμβουλος ψυχικής υγείας. 
Οι γονείς αυτοί ανησυχούν και φοβούνται υπερβολικά για το παιδί τους και προσπαθούν να καλύψουν κάθε επιθυμία του πριν ακόμα αυτή εκφραστεί. 
«Βέβαια», διευκρινίζει, «η υπερπροστασία δεν ικανοποιεί κάποια πραγματική ανάγκη των παιδιών, αλλά την ανάγκη, την ανασφάλεια και τον φόβο των ίδιων των γονιών». 
Έτσι καταλήγουν να υποκαθιστούν τα παιδιά τους στις υποχρεώσεις τους, κάνουν γι’ αυτά όσα θα μπορούσαν να καταφέρουν αν προσπαθούσαν μόνα τους και παίρνουν αποφάσεις βασισμένες στο «εγώ» τους.

Καταπιεσμένα παιδιά
Αυτού του είδους η γονεϊκή συμπεριφορά μπορεί να ναρκοθετήσει την ομαλή ψυχική και πνευματική ανάπτυξη ενός παιδιού. 
«Η τακτική των καταπιεστικών γονιών είναι να καταπνίγουν τις επιθυμίες των παιδιών· δεν τους δίνουν τα περιθώρια για πρωτοβουλία και αυτονομία και καταλήγουν στο μέλλον να διαμορφώσουν σχέσεις και χαρακτήρες εξαρτητικού τύπου» διευκρινίζει η παιδοψυχίατρος Βασιλική Θεμελή και προσθέτει, 

«επίσης οι καταπιεστικοί γονείς συχνά αποξενώνουν το παιδί από τον εξωτερικό κόσμο, κάνοντάς το αρκετά ντροπαλό, εσωστρεφές, μοναχικό, αυξάνοντας τις πιθανότητες στο μέλλον να γίνει ένας ενήλικας με δυσκολίες στην κοινωνική του συμπεριφορά ή να πέσει σε μια καταθλιπτικόμορφη κατάσταση».

Μήπως λοιπόν οι σημερινοί καταπιεστικοί-υπερπροστατευτικοί γονείς μεγαλώνουν τους αυριανούς καταθλιπτικούς ενηλίκους; Η παιδοψυχολόγος Ειρήνη Γρίβα θεωρεί ότι υπάρχει σχέση ανάμεσα στην καταπίεση στην παιδική ηλικία και στην εμφάνιση κατάθλιψης στην ενήλικη ζωή. 
«Η κατάθλιψη μπορεί να έρθει», σημειώνει, «όταν τα παιδιά δεν ζουν τη ζωή τους και δεν αποφασίζουν γι’ αυτή». 
Πότε μπορεί να συμβεί αυτό; Η κ. Γρίβα ξεχωρίζει τρεις περιπτώσεις: 
Όταν υπάρχουν γονείς αγχώδεις που καλλιεργούν τον φόβο και την ανασφάλεια στα παιδιά τους μέσα από τη δική τους υπερπροστατευτική συμπεριφορά και εμπλέκονται στη ζωή τους με σκοπό να τα προφυλάξουν και να τα κάνουν ευτυχισμένα, αποδυναμώνοντας έτσι τις επιθυμίες και σαμποτάροντας την οποιαδήποτε προσπάθεια του παιδιού για ανεξαρτησία. 

Με τον τρόπο αυτό το παιδί νιώθει αδύναμο και ανήμπορο και εκεί υπάρχει κατάλληλο έδαφος για να αναπτυχθεί η κατάθλιψη. Επίσης, όταν τα παιδιά βιώνουν συναισθηματική απαξίωση και καταπίεση. Εδώ έχουμε να κάνουμε με γονείς που μονοπωλούν με την αγάπη τους το ενδιαφέρον του παιδιού τους, επενδύοντας στις εξαρτητικές σχέσεις και περιμένουν τα παιδιά τους να τους την ανταποδώσουν, με αποτέλεσμα να τα εμποδίζουν να δημιουργήσουν οποιαδήποτε άλλη σχέση με οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο.

Εχθρικοί γονείς
Τέλος, είναι οι γονείς που είναι εχθρικοί, κρίνουν αυστηρά τα παιδιά τους, δεν είναι ικανοποιημένοι με την απόδοσή τους και τα επαινούν πολύ σπάνια ή σχεδόν ποτέ. 
Οι γονείς αυτοί μεγαλώνουν μοναχικούς ενηλίκους με σοβαρά προβλήματα κοινωνικής και συναισθηματικής συμπεριφοράς, παιδιά που δεν ωριμάζουν, δεν αυτονομούνται, δεν νιώθουν σημαντικά και δεν διαθέτουν κοινωνικές δεξιότητες, έχουν μια αρνητική εικόνα για τον εαυτό τους, τον κόσμο και το μέλλον.

Έρευνα σε 100.000 Αμερικανούς φοιτητές διαπίστωσε ότι το 84% των ερωτηθέντων ένιωθε να μην αντέχει το βάρος των ευθυνών του, το 60,5% ήταν λυπημένο και το 57% μόνο. 
Άλλες έρευνες έχουν διαπιστώσει ότι τουλάχιστον το 10% των γονέων των πρωτοετών αναμειγνύεται ενεργά στην πανεπιστημιακή τους καθημερινότητα.

Συνηθισμένα λάθη γονέων
Δυστυχώς, το ποσοστό των καταπιεστικών/υπερπροστατευτικών γονιών είναι μεγάλο και ανάλογα συχνά είναι τα λάθη στα οποία υποπίπτουν. 
«Σε πολλές περιπτώσεις δεν σέβονται την προσωπικότητα του παιδιού και το θεωρούν κτήμα τους», εξηγεί η κ. Θεμελή. «Εξασκούν υπερβολική επίβλεψη, του στερούν τα δικαιώματά του, ταπεινώνουν τον εγωισμό του, με αποτέλεσμα το παιδί να νιώθει ανίκανο να κάνει οτιδήποτε. 
Μεγάλο λάθος είναι και η επιθυμία των γονιών το παιδί τους να είναι τέλειο, λόγω των μεγάλων προσωπικών ναρκισσιστικών αναγκών τους, με αποτέλεσμα να μη βλέπουν τις επιθυμίες του παιδιού, αλλά τις δικές τους», καταλήγει. 
«Οι γονείς αυτοί συχνά αναλαμβάνουν την ευθύνη για τις πράξεις των παιδιών τους και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να τα αποκλείουν από το αυθεντικό βίωμα της εμπειρίας τους. Με αυτό τον τρόπο αναστέλλουν την ωρίμανσή τους και αποδυναμώνουν την αυτοπεποίθησή τους», συμπληρώνει η κ. Τορνάρη.

Όσο για το θέμα της προστασίας είναι προφανές ότι κανείς δεν μπορεί να προφυλάξει το παιδί του από κάθε κίνδυνο. Μάλιστα, η προσπάθεια να το κάνει αυτό κρύβει παγίδες, «μπορεί να ευνουχίσει το παιδί», επισημαίνει η κ. Γρίβα. «Ο φόβος του κινδύνου υπάρχει, όλοι οι γονείς αγχώνονται και φοβούνται για τα παιδιά τους. Το θέμα είναι πως εκφράζουν την ανησυχία τους. Αν είναι συνεχώς από πίσω τους και, για να διαχειριστούν το άγχος τους, φωνάζουν συνεχώς παρατηρήσεις, μην κάνεις αυτό, πρόσεχε εκεί, θα χτυπήσεις, όλο αυτό περνά στο παιδί ως μια μορφή καταπίεσης. Εναλλακτικά, μπορούμε να παρατηρούμε τα παιδιά, να είμαστε σε εγρήγορση και να τα καθοδηγούμε με ψυχραιμία».

Μεγαλώνοντας χαρούμενα παιδιά
«Θα προτιμούσα να σταματούσαμε να λέγαμε “θέλω το καλύτερο για το παιδί μου” και να δίναμε προτεραιότητα στο “θέλω το παιδί μου να είναι ευτυχισμένο, να χαίρεται τη ζωή του”», συμβουλεύει η Βασιλική Θεμελή, όταν της ζητάμε απάντηση στο ερώτημα πώς μπορούμε να μεγαλώσουμε παιδιά αυτόνομα, χαρούμενα, αυτάρκη. 
Η Ειρήνη Γρίβα προκρίνει «ένα σταθερό, χαρούμενο και υγιές οικογενειακό περιβάλλον για να “ανθίσουν” τα παιδιά». Προτού οι γονείς διαπαιδαγωγήσουν τα παιδιά τους, πρέπει να χτίσουν μια καλή σχέση μαζί τους, μια γόνιμη επικοινωνία. 
«Όταν το παιδί νιώθει ότι οι γονείς του το εμπιστεύονται, αναπτύσσει δεξιότητες που του επιτρέπουν να χειρίζεται τις καταστάσεις με σιγουριά και αισιοδοξία», προσθέτει. 
«Τα χαρούμενα παιδιά έχουν αυτοπεποίθηση. Για τον λόγο αυτό, οι γονείς πρέπει να οπλιστούν με υπομονή, να γελούν και να παίζουν με το παιδί τους και να μην ξεχνούν να το αγαπούν γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που θα ήθελαν να είναι».

kathimerini.gr

Το Χαμομηλάκι

Οι συνέπειες της συναισθηματικής παραμέλησης στην ψυχολογία των παιδιού - The Effects of Childhood Emotional Neglect

Πολύ συχνά διαβάζουμε άρθρα που μας δίνουν συμβουλές για το πώς να μην πληγώνουμε τα παιδιά με τη συμπεριφορά μας. 

Σε αυτό το άρθρο, η Janice Webb που ειδικεύεται στην Κλινική Ψυχολογία, μας μιλάει για κάτι διαφορετικό: μας εξηγεί πώς πληγώνουμε τα παιδιά μας αγνοώντας ή υποτιμώντας τα συναισθήματα και τις ανάγκες τους, κάτι που με δύο λόγια οι ψυχολόγοι ονομάζουν «συναισθηματική παραμέληση».

Τι είναι η συναισθηματική παραμέληση
Ο όρος δεν αναφέρεται μόνο στη σχέση γονιού- παιδιού αλλά και σε κάθε είδους σχέση, στην οποία το ένα από τα δύο μέρη δεν συνυπολογίζει το άλλο. 

Στη δική μας περίπτωση, πρόκειται για την ανικανότητα των γονιών να κατανοήσουν και να ανταποκριθούν στις ανάγκες και τα συναισθήματα των παιδιών τους.

The Effects of Childhood Emotional Neglect

https://www.youtube.com/watch?v=EPjo2uOArRc

Μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα συμπεριφοράς συναισθηματικής παραμέλησης από την πλευρά των γονιών, είναι:
– το παιδί γυρίζει από το σχολείο στενοχωρημένο και κανείς από τους δύο γονείς δεν το παρατηρεί ούτε το ρωτάει τι έχει.

– το παιδί έχει επιπληχθεί από τον δάσκαλο λόγω κακής συμπεριφοράς την ώρα του μαθήματος, όμως οι γονείς κρίνουν ότι δεν χρειάζονται να συζητήσουν το θέμα μαζί του, αφού το σχολείο ήδη το τιμώρησε.

– το παιδί κλαίει και οι γονείς του δεν το παρηγορούν ή το επιπλήττουν.

– το παιδί παίρνει την πρωτοβουλία να εκφράσει τη στενοχώρια ή τη δυσαρέσκειά του και οι γονείς του του λένε να μην τα συγκρατείται γιατί θα θεωρηθεί αδύναμος.

Ποιες είναι οι συνέπειες της συναισθηματικής παραμέλησης στην ψυχολογία των παιδιού
Αν και μπορεί να σας φαίνεται κάτι ανάξιο λόγου, οι συνέπειες της συναισθηματικής παραμέλησης στην ψυχολογία των παιδιών είναι σημαντικές και μπορεί να επηρεάσουν την ενήλικη ζωή τους.

Δεν μαθαίνουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους
Μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον στο οποίο οι γονείς υποτιμούν τα συναισθήματά τους και ο μόνος τρόπος να αντεπεξέλθουν είναι να κρύβουν το πώς νιώθουν ακόμα κι από τον ίδιο τους τον εαυτό. 

Μαθαίνουν ότι δεν είναι σωστό να χαίρονται, να στενοχωριούνται, να νευριάζουν και έτσι δεν τους δίνεται η ευκαιρία να ωριμάσουν συναισθηματικά και να μάθουν πώς να διαχειρίζονται τα ευχάριστα ή δυσάρεστα συναισθήματα.

Δεν ανοίγονται εύκολα σε άλλα άτομα
«Μην λες στους άλλους πώς νιώθεις. Θα φανείς αδύναμος και θα το χρησιμοποιήσουν εναντίον σου». 

Ένα παιδί που δεν μαθαίνει να εμπιστεύεται, να εκφράζει το πώς νιώθει και να ζητάει βοήθεια όποτε τη χρειάζεται, απομονώνεται, κλείνεται στον εαυτό του και δεν μπορεί να ανοιχτεί εύκολα σε καινούρια άτομα. 

Θεωρεί ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για το πώς νιώθει ή ότι θα γίνει βάρος, αν αποφασίσει να μιλήσει σε κάποιον.

Γίνονται υπερευαίσθητοι χαρακτήρες
Τα παιδιά που μεγαλώνουν μ’ αυτόν τον τρόπο έχουν την τάση να κατακρίνουν τον ίδιο τους τον εαυτό, όταν νιώθουν κάτι που «δεν πρέπει», όπως τους έμαθαν οι γονείς τους. 

Κατά συνέπεια κατηγορούν τα συναισθήματά τους, γίνονται αυστηροί με τον εαυτό τους και υπερευαίσθητοι χαρακτήρες.

Συνηθίζουν στη μοναξιά
Όλα τα παραπάνω καταλήγουν σε ένα δυσάρεστο συμπέρασμα: τα παιδιά αυτά, όχι μόνο μαθαίνουν να είναι μόνα τους, αλλά συνηθίζουν τη μοναξιά σ’ αυτή την τόσο τρυφερή ηλικία, γιατί οι γονείς τους απέτυχαν να τους δείξουν ότι είναι δίπλα τους.

Οι περισσότεροι γονείς μπορεί να είμαστε υπόλογοι μιας τέτοιας συμπεριφοράς έστω και μια φορά στη ζωή μας. 

Ωστόσο το σημαντικό είναι να μην παρασυρόμαστε από τις δουλειές, την κούραση και τις υποχρεώσεις και να μην μετατρέπουμε τέτοια μεμονωμένα περιστατικά σε μοτίβα συμπεριφοράς. 

Τα παιδιά μας μάς χρειάζονται περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε.

yourtango.com
cna

Το Χαμομηλάκι

Σε σένα μιλάω, που κακοποιείς το παιδί σου....

Θέλω να σου σπάσω τα μούτρα και να πάρω αγκαλιά το παιδί σου.

Σε σένα, που έχεις την απανθρωπιά να κακοποιείς το παιδί σου.

Εξοργίζομαι.

Σε σένα, που κάποτε αξιώθηκες να κάνεις παιδί και στάθηκες λίγος.

Σε σένα, που είχες την τιμή να σε ονοματίσει μια αθώα ψυχούλα μητέρα ή πατέρα και ήσουν σκέτο τέρας.

Σε σένα, που κληρώθηκες να μεγαλώσεις ένα πλάσμα στον κόσμο και το γέμισες πληγές.

Ναι, σε σένα που στάθηκες μικρός κι ανάξιος γονιός μιλάω.

Σε σένα, που είχες το θράσος να σηκώσεις τα μάτια σου και να το κακοποιήσεις λεκτικά.

Σε σένα, που είχες την απανθρωπιά να σηκώσεις τα βρωμόχερά σου και να το κακοποιήσεις σωματικά.

Θέλω να σου σπάσω τα μούτρα και να πάρω αγκαλιά το παιδί σου.

Θέλω να φτιάξω ένα κουκούλι που θα του γιατρέψει τις πληγές, θα του απαλύνει τον πόνο.

Δεν είμαι γονιός. 

Δεν ξέρω τα πρέπει και τα σωστά μιας ανατροφής. 

Ξέρω όμως το σεβασμό και την αγάπη που οφείλει ο άνθρωπος στον άνθρωπο. 

Ξέρω την ευαισθησία της ανθρώπινης ψυχής και το πόσο σκληρό είναι να σου λείπει η αγάπη.

Κι εσύ είσαι απάνθρωπος. 

Και δεν ξέρεις να αγαπάς. Δεν αξίζεις τίποτα. Δεν αξίζεις μήτε να σε φτύσω.

Φτωχές οι λέξεις να σε χαρακτηρίσουν. Ολοένα βρίσκονται νέες αλλά και πάλι δε φτάνουν το μέγεθος της ξετσιπωσιάς σου.

Ντρέπομαι για σένα. 

Ντρέπομαι, που υπάρχεις και είσαι τόσο λίγος. 

Ντρέπομαι, που υπάρχεις και είσαι τόσο κακός, τόσο σκληρός, τόσο μικροπρεπής.

Εσένα σε αγάπησαν ποτέ; 

Αν ναι, τότε τι την έκανες την αγάπη που σου δόθηκε; 

Πού την καταχώνιασες και δεν τη γύρισες πίσω στο παιδί σου;

Κι αν δε σ’ αγάπησαν, πώς μπόρεσες να γίνεις ίδιος με εκείνους τους λίγους, τους σκληρούς; 

Εκείνους που μπορεί κάποτε να κατηγόρησες;

Όχι, δεν είσαι γονιός. 

Εσύ στέρησες από το παιδί σου τη γαλήνη του. 

Πώς μπόρεσες να κάνεις κόλαση τη ζωή ενός μικρού παιδιού μόνο και μόνο επειδή έχεις εξουσία πάνω του;

Πώς μπόρεσες να σηκώσεις χέρι; 

Πώς μπόρεσες να του απευθύνεις χυδαία λέξη;

Είσαι λίγος. Είσαι ένα τοσοδούλικο ανθρωπάκι που δεν αξίζεις το παραμικρό.

Γιατί αν ήσουν θα ήξερες πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη αμαρτία από το να βασανίζεις ένα παιδί και να του στερείς τη γαλήνη του ασύλου του, της οικογενειακής εστίας.

Στέρησες την αθωότητα, στέρησες το γέλιο. 

Του στέρησες το να μπορεί στραφεί στο σπίτι του και να προφυλαχθεί από κάθε κακό στον έξω κόσμο. 

Γιατί στα δικά του μάτια εσύ είσαι το κακό προσωποποιημένο. 

Κι από σένα τρέχει να κρυφτεί.

Έκανες τη ζωή του εφιάλτη με πρόσχημα ότι το κάνεις για το καλό του.

Ποιο καλό του ρε ξεφτίλα; Ποιο καλό θα δει ένα παιδί που δεν μπορεί να στραφεί σε σένα για βοήθεια; Που σε αποστρέφεται για να βρει την ευτυχία;

Απέτυχες μ@@@@@. Σαν γονιός, σαν άνθρωπος.

Απέτυχες κι είναι ντροπή.

Της Στεύης Τσούτση.

mpala

«Δεν ντρέπεσαι που κάνεις σαν μωρό;»

Όταν προκαλούμε ντροπή στα παιδιά – Το τοξικό αποτέλεσμα…

«Μην συμπεριφέρεσαι σαν χαζό»

«Είσαι τόσο άτακτος, τόσο ανώριμος, τόσο ανεύθυνος, τόσο… τόσο…τόσο…»

🌼Αλήθεια, θα μας άρεσε, αν οι άλλοι μας συμπεριφέρονταν έτσι;🌼

Φράσεις που χρησιμοποιούνται σαν ένα αποτελεσματικό εργαλείο για να αλλάξει μια συμπεριφορά, ή μήπως έχουν καταστρεπτικές συνέπειες στη ψυχοσύνθεση των παιδιών;

Στην πραγματικότητα, όταν οι γονείς χρησιμοποιούν σχόλια που προκαλούν ντροπή στα παιδιά ή υποτιμητικά συναισθήματα, μπορούν να δουν τη συμπεριφορά των παιδιών στιγμιαία να αλλάζει με σκοπό να τους ευχαριστήσουν.

Αυτό ωστόσο συμβαίνει με ένα βαρύ τίμημα.

Τα αρνητικά συναισθήματα εσωτερικεύονται, δημιουργούν αρνητική εικόνα του εαυτού και το χειρότερο, εσωτερικές πληγές που μπορεί να μη γιατρευτούν ποτέ!

Μπορεί το αίσθημα της ντροπής να έχει ένα γρήγορο και συχνά αποτελεσματικό τρόπο επίδρασης στη συμπεριφορά, κρύβει όμως μία παγίδα. Εστιάζει στη συμπεριφορά και όχι στο άτομο πίσω από αυτήν.

Χρησιμοποιείται για να κερδίσουμε τη γρήγορη συμμόρφωση του παιδιού και όχι για να κατανοήσουμε, να διδάξουμε, να καθοδηγήσουμε την καλύτερη συμπεριφορά – κάτι που σαφέστατα χρειάζεται περισσότερο χρόνο και προσπάθεια.

Το τοξικό αποτέλεσμα της ντροπής…
Τα λόγια, οι λέξεις, οι φράσεις που χρησιμοποιούν οι γονείς όταν απευθύνονται στα παιδιά έχουν τεράστια επίδραση στην εικόνα που δημιουργούν για τον εαυτό τους από τα πρώτα χρόνια κιόλας της ζωής τους.

Με άλλα λόγια, βλέπουν τον εαυτό τους όπως τους βλέπουν οι γονείς και τα κοντινά τους πρόσωπα.
Όταν τα παιδιά ακούν συνέχεια πόσο «κακά», «χαζά», «ανώριμα» είναι και μάλιστα συχνά μπροστά σε άλλους, εσωτερικεύουν το μήνυμα και δημιουργούν την ανάλογη αντίληψη για τον εαυτό τους η οποία θα καθορίσει και τη συμπεριφορά τους στο παρόν και στο μέλλον.

Έτσι, ένα παιδί που έχει πιστέψει πως είναι κακό, θα έχει και κακή συμπεριφορά.

Αυτό με τη σειρά του μπορεί να κάνει τον γονιό να θελήσει να προκαλέσει ακόμη περισσότερη ντροπή για να ελέγξει τη συμπεριφορά του παιδιού.

Επομένως, η ντροπή δεν μειώνει επί της ουσίας τη συμπεριφορά που θέλουν να αλλάξουν οι γονείς, αλλά το ίδιο το παιδί.
Έρευνες δείχνουν πως τα άτομα που έχουν νιώσει ντροπή και υποτίμηση από τους γονείς, είναι πιο πιθανό να είναι επιθετικά και συχνά επιδεικνύουν αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές.

Επίσης, το καλά εδραιωμένο συναίσθημα της ντροπής προκαλεί παραίτηση από σχέσεις, απομόνωση, άγχος, φόβο, κατάθλιψη, και προκειμένου να αντισταθμιστεί, συχνά το άτομο εμφανίζει εκφοβιστική και υποτιμητική συμπεριφορά προς άλλους, τελειομανία σε ακραίο βαθμό, ακόμη και τάση σε ψυχικές ασθένειες.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;
Αρχικά οι γονείς είναι σημαντικό να αντιληφθούν πως όταν ντροπιάζουν ή υποτιμούν τα παιδιά, στην πραγματικότητα πράττουν λεκτική κακοποίηση με ανυπολόγιστες συνέπειες στον συναισθηματικό τους κόσμο.

Πρέπει να θυμούνται πως ακόμα και αν δουν μια προσωρινή συμμόρφωση, κερδίζουν μια μάχη αλλά χάνουν τον πόλεμο.
Ο ρόλος του γονιού είναι να παρέχει ασφάλεια, αποδοχή, κατανόηση και να συμπεριφέρεται με σεβασμό. Να καθοδηγεί και να διδάσκει με το παράδειγμά του έτσι ώστε το παιδί να μαθαίνει μέσα από αυτό τι πρέπει να βελτιώσει.

Όταν συμβαίνει αυτό, τότε το παιδί θα εξελιχθεί σε έναν υγιή συναισθηματικά ενήλικα, που θα σέβεται τόσο τον εαυτό του όσο και τους άλλους γύρω του.
Ο χρυσός και απλός κανόνας που πρέπει να τηρείται απέναντι στα παιδιά, είναι να τους συμπεριφερόμαστε όπως θα θέλαμε οι άλλοι να συμπεριφέρονται σε εμάς!

Ελένη Σίγκου για Parentshelp.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παιδική Κακοποίηση δεν είναι μόνο οι Ακραίες Συμπεριφορές

Ένα παιδί, που δεν το αποδέχθηκαν, 

τρέχει μια ζωή προκειμένου να φτάσει κάπου.

της Κατερίνας Κοντογιαννάτου*

............
    Όταν κάποιος γίνεται γονιός, τότε είναι η στιγμή που έρχεται στην επιφάνεια το δικό του εσωτερικό παιδί, των δικών του παιδικών χρόνων, έρχεται ξανά σε επαφή με το παρελθόν του, με τα τραύματά του. Και μπορεί είτε να υποκύψει σ’ αυτά και να τα αναπαράγει, διαιωνίζοντας με τη σειρά του αυτό το φαύλο κύκλο γενεών, είτε μπορεί να έρθει αντιμέτωπος με τις πληγές του, σπάζοντας τον κύκλο. 

    Όποια κι αν είναι η επιλογή του, οι συνέπειες είναι αναπόφευκτες και αντίστοιχες της απόφασής του. Ο πρώτος δρόμος είναι σίγουρα ο πιο εύκολος, αλλά εξίσου σίγουρα είναι και ο πιο επικίνδυνος και επώδυνος για το παιδί μπροστά του.
    Οι γονείς βλέπουν το παιδί τους ως προέκταση του εαυτού τους, αδυνατούν να το δουν ως ξεχωριστή προσωπικότητα, ως πλάσμα με διαφορετική ταυτότητα, τη δική του ταυτότητα. 
    Περιμένουν απ’ αυτό να γίνει ό,τι δεν έγιναν, να κάνει ό,τι δεν έκαναν, να ζήσουν τη ζωή που δεν έζησαν μέσα απ’ τη ζωή του παιδιού τους, να “φτιάξουν” το τέλειο, το ιδανικό, το ατσαλάκωτο παιδί. 

Αντ’ αυτού όμως, το μόνο που καταφέρνουν να “φτιάξουν” είναι ένα φοβισμένο παιδί.

«Όταν ο γονιός δεν έχει αρκετή αυτοπεποίθηση, όταν δεν είναι σίγουρος για τη θέση του, μπορεί να αντιδρά άσχημα στις εκδηλώσεις αντίστασης του παιδιού του. Αντί να δει την αντίσταση ως μία εκδήλωση της ταυτότητας του παιδιού, αισθάνεται ότι κατευθύνεται εναντίον του» 

Ιζαμπέλ Φιλιοζά

    Και τότε οι γονείς κάνουν ένα από τα μεγαλύτερα τους λάθη. 
Αντί να προσπαθήσουν να κατανοήσουν τη συμπεριφορά του παιδιού τους, προσπαθούν να μεγαλώσουν ένα υπάκουο και πειθαρχημένο παιδί χρησιμοποιώντας ως όπλο τους και έχοντας ως σύμμαχο τους το φόβο. Και ο φόβος είναι παιδική κακοποίηση.

    Παιδική κακοποίηση δεν είναι μόνο ό,τι αγγίζει τη σφαίρα του ακραίου. Παιδική κακοποίηση είναι οι τιμωρίες, οι επικρίσεις, οι υποτιμήσεις, οι ετικέτες, οι συγκρίσεις, οι απαιτήσεις, οι απειλές, η αδιαφορία, η απόρριψη, η απαξίωση, η ειρωνεία, τα λόγια που πονάνε, η αγάπη υπό όρους («Σ’ αγαπώ/ Είσαι καλός/ή, αν κάνεις αυτό που λέω/θέλω εγώ»).

«Το παιδί δεν μπορεί να ακούει προσβολές, γιατί μόνο έτσι μεγαλώνοντας θα αποκτήσει αξιοπρέπεια»

 F. Engels

Δε μιλάμε πλέον για μια σχέση ισότιμη, αναφορικά με την αξιοπρέπεια και την αξία του παιδιού ως ανθρώπου. 

Μιλάμε για μια σχέση ελέγχου, για ένα μόνιμο παιχνίδι εξουσίας, με τους γονείς να κατηγορούν το παιδί ξεχνώντας ότι αυτοί το ξεκίνησαν.

Κάθε φορά που ο γονιός επιδιώκει να επιβληθεί στο παιδί του, κατ’ ουσίαν επιχειρεί να επιβληθεί στα τραύματα του, για να μην πονάει. Πίσω απ’ τη βία κρύβεται μια δική του ιστορία, είναι οι παλιές πληγές, που ξαναματώνουν, προβάλλει την οργή της παιδικής του ηλικίας στο παιδί του.

Το παιδί εξαρτάται από τους γονείς του, καθρεφτίζεται στο βλέμμα τους, βλέπει τον εαυτό του μέσα απ’ τα δικά τους μάτια. 

Το παιδί δεν έχει ανάγκη από τέλειους γονείς, έχει ανάγκη από γονείς που το αγαπούν και κυρίως το αποδέχονται άνευ όρων και όχι άνευ ορίων. Δε φτάνει μόνο η αγάπη, χρειάζεται και η αποδοχή. 

Ένα παιδί, που δεν το αποδέχθηκαν, τρέχει για μια ζωή προκειμένου να φτάσει κάπου. Έχει ανάγκη από γονείς που αποδέχονται ότι το παιδί τους δεν είναι τέλειο, ότι δεν είναι ίσως αυτό που ονειρεύτηκαν, ότι δεν είναι αυτό που θα ήθελαν να είναι. 

Αλήθεια, οι ίδιοι είναι αυτό που θα ήθελαν να είναι; Αποδέχτηκαν ποτέ τον εαυτό τους; Τον αγάπησαν; Το παιδί έχει ανάγκη από γονείς, που αναγνωρίζουν τα λάθη τους, τα παραδέχονται και προσπαθούν να τα διορθώσουν.

«Κι εμείς τι πάθαμε που μεγαλώσαμε έτσι;». 

Μεγαλώσαμε μέσα σ’ έναν ψεύτικο εαυτό. 
Μάθαμε να φοβόμαστε, να κρυβόμαστε πίσω από μάσκες, να μην έχουμε πρόσωπο, αλλά προσωπείο, να φοράμε το κουστούμι μας και να παίζουμε το ρόλο μας. 

Μάθαμε να μην εκφράζουμε τις ανάγκες και τα «θέλω» μας, να μην τα αναγνωρίζουμε, να θέλουμε τα «θέλω» των άλλων, να τα περνάμε για δικά μας, να τους ανήκουμε, να εξαρτιόμαστε. 

Μάθαμε να μην αγαπάμε τον εαυτό μας, άρα και τους άλλους, να μην τον αποδεχόμαστε, να τον σαμποτάρουμε, να ζητούμε το δυσλειτουργικό για να λειτουργήσουμε ή για να νομίζουμε ότι έτσι λειτουργούμε. 

Μάθαμε να βολευόμαστε, να μη ρισκάρουμε, να μην κυνηγάμε τα όνειρά μας, να μην ονειρευόμαστε, να μας τρομάζει η αλλαγή, δηλαδή η ίδια η ζωή, μάθαμε να μη ζούμε. Άλλα περισσότερο, άλλα λιγότερο. Άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Κι αν πάλι όλα αυτά δεν τα αναγνωρίζουμε είναι γιατί κυρίως μάθαμε να τα βάζουμε όλα «κάτω απ’ το χαλί»… Κι αφού δεν τα βλέπω, ή μάλλον δε θέλω να τα δω, τότε δεν υπάρχουν! 

Αυτό πάθαμε. Γίναμε έτσι…

Μας οφείλουμε λοιπόν να βγούμε στο φως, να δούμε τις σκιές μας, να τις αναγνωρίσουμε, να τις γνωρίσουμε κι αυτή τη φορά να μάθουμε να τις διαχειριζόμαστε. 
«Να πούμε “ναι” στον εαυτό μας, να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας σαν αυτό να είναι το σοβαρότερο απ’ όλα τα καθήκοντά μας.» 

C. Jung

Να βγάλουμε τη μάσκα! Να σπάσουμε τον κύκλο!

* η Κατερίνα Κοντογιαννάτου είναι Ψυχολόγος ΑΠΘ- Ειδ. στη Γνωστική-Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεία
e-psychology
antikleidi

Κλείσε το ρημάδι το κινητό και ασχολήσου με το παιδί σου.

Έχεις παιδί, το μεγαλώνεις μέσα σε έναν κόσμο που έχει αγριέψει, που έχει ξεφύγει σε όλα τα επίπεδα.
Ασχολήσου με το παιδί σου.

Γυρίζει απ' το σχολείο. 

Κλείσε το ρημάδι το κινητό και κοίτα το στα μάτια για να καταλάβεις τι πρόβλημα κουβάλησε μαζί με την ασήκωτη τσάντα του, τι βάρυνε την ψυχή του.

Κοίταξέ το με καθαρά τα μάτια σου. 

Καθαρά από τα τόσα άχρηστα που τα social στα θολώνουν...
Άχρηστες πληροφορίες, ανόητες αναζητήσεις, χαζές επαφές, που σε βγάζουν από την αποστολή σου ως γονιού.
Κλείσε το ρημάδι το κινητό...

Γύρισε από το σχολείο το παιδί σου.
Από σένα περιμένει να απολυμάνεις την καρδούλα του από όσα, τυχόν, πέρασε, υπέμεινε...
Δες το παιδί σου, άκουσέ το, αγκάλιασέ το
Κλείσε το ρημάδι το κινητό

Αφουγκράσου το παιδί σου, για να σου μιλήσει, να σου πει αν κάποιος δάσκαλος, κάποιο παιδί (που και οι δικοί του γονιοί μόνο με τα κινητά τους ασχολούνται) το πείραξε, το πρόσβαλε, το πλήγωσε.

Κλείσε το ρημάδι το κινητό και πρόσεξε, κοίτα για να δεις τυχόν πληγές, που δεν είναι ορατές.

Πώς να σου μιλήσει, όταν τα βλέμματά σας δεν συναντιούνται;

Κλείσε το ρημάδι το κινητό, θα το χάσεις το παιδί σου

Το Χαμομηλάκι

Βοηθάμε τα παιδιά μας, αλλά δεν το παρακάνουμε / Help your kids, but not too much

Μια νέα μελέτη στο Στάνφορντ διαπιστώνει ότι η υπερβολική ανάγκη για κατεύθυνση και έλεγχο στα παιδιά μπορεί να είναι αντιπαραγωγική.

Help your kids, but not too much

Τα παιδιά που λαμβάνουν πάρα πολλές συμβουλές παρουσιάζουν μεγαλύτερη δυσκολία στη ρύθμιση της συμπεριφοράς και των συναισθημάτων τους σε μεγαλύτερη ηλικία.

Οι ερευνητές προτείνουν μια ισορροπία μεταξύ του υπερβολικού ελέγχου από τους γονείς και την παροχή της ελευθερίας στα παιδιά να καταλάβουν τα πράγματα μόνα τους.

Σε ένα άρθρο για τα προβλήματα που ανακύπτουν από τον υπερβολικό έλεγχο των γονιών στη σχολική ζωή των παιδιών τους, μια δασκάλα θυμάται ένα περιστατικό όπου είχε έρθει σε σύγκρουση με ένα ζευγάρι γονέων όταν έκανε το ασυγχώρητο λάθος να βάλει 9 αντί για 10 στο παιδί τους.

    Το άρθρο επισημαίνει δύο σημαντικά ερωτήματα όσον αφορά την εκπαίδευση:

Πόσο πρέπει να εμπλέκονται οι γονείς στην εκπαίδευση των παιδιών τους;
Ποιο είναι το συναισθηματικό αντίκτυπο της υπερβολικής παρέμβασης στο παιδί;
    Μία νέα έρευνα προσπαθεί να απαντήσει τα δύο αυτά ερωτήματα. 

Η έρευνα αποκαλύπτει πως ενώ είναι σημαντικό οι γονείς να καθοδηγούν τα παιδιά τους, η υπερβολική καθοδήγηση και επιρροή μπορεί να φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα.

    Για αυτήν τη μελέτη, οι ερευνητές παρακολούθησαν βίντεο συμπεριφοράς των γονέων γύρω από τα παιδιά τους στα νηπιαγωγεία. Συνολικά 102 παιδιά, ηλικίας 4 έως 6 ετών, μεταφέρθηκαν στο εργαστήριο του Στάνφορντ από τους κύριους γονείς και κηδεμόνες τους. Τα παιδιά ανέλαβαν να καθαρίσουν τα παιχνιδάκια τους, να μάθουν νέα παιχνίδια και να συζητήσουν προβλήματα. 

Οι ερευνητές χρονομέτρησαν τη διάρκεια των αλληλεπιδράσεών τους με τους γονείς, καθώς και το πόση καθοδήγηση τους έδιναν οι γονείς όταν τα παιδιά προσπαθούσαν να λύσουν ένα νέο γρίφο.

Τα αποτελέσματα ήταν σαφή.
    Τα παιδιά που είχαν από τους γονείς τους συχνότερες παρεμβάσεις για οδηγίες, διορθώσεις ή προτάσεις ή να κάνουν ερωτήσεις – παρά το γεγονός ότι τα παιδιά έκαναν σωστά την εργασία – εμφάνισαν μεγαλύτερη δυσκολία στη ρύθμιση της συμπεριφοράς και των συναισθημάτων τους σε άλλες στιγμές.
    Αυτά τα παιδιά τα πήγαιναν επίσης χειρότερα σε εργασίες που μετρήθηκε η καθυστερημένη ικανοποίηση και άλλες δεξιότητες που σχετίζονται με τον έλεγχο των παρορμήσεων και την ικανότητα προσαρμογής σε εναλλασσόμενες εντολές που απαιτούσαν την προσοχή τους.
    Η ομάδα ερευνούσε την «υπερβολική γονική δέσμευση», δηλαδή την τάση για τους γονείς να παρεμβαίνουν πολύ συχνά και να μην επιτρέπουν στα παιδιά τους να καταλάβουν τα πράγματα από μόνα τους.
Φυσικά, η βοήθεια στα παιδιά είναι επίσης σημαντική. 

    Η ομάδα σημειώνει ότι η βοήθεια σε ένα παιδί ενώ εργάζεται σε ένα νέο γρίφο βοηθά στη γνωστική του ανάπτυξη και την ανεξαρτησία.
Είναι σημαντικό να επιτευχθεί ισορροπία μεταξύ του “βοηθάω” και του “αφήνω το παιδί να παιδεύεται υπερβολικά”.

Αυτή η έρευνα είναι ιδιαίτερα σημαντική κατά τη διάρκεια της πανδημίας, καθώς οι γονείς και τα παιδιά   αλληλοεπιδρούν περισσότερο από ποτέ.

Δεν πρέπει λοιπόν να εργαστούμε για την υποστήριξη των παιδιών με τον καλύτερο δυνατό τρόπο;
Είτε πρόκειται για επιρροή ή προσοχή, φαίνεται ότι οτιδήποτε σε υπερβολή έχει συνήθως τα αντίθετα αποτελέσματα. Τα παιδιά πρέπει επίσης να μπορούν να μαθαίνουν με τους δικούς τους όρους.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η άρρωστη Γονεϊκή Προσδοκία αποκαλύπτει το μεγάλο Κενό της Αγάπης.

Όσο προσπαθούμε να καθορίσουμε την ευτυχία των παιδιών μας, τόσο γινόμαστε εμπόδιό της

Πόσες δικές μας ανάγκες άραγε ικανοποιούμε μέσα από τον γονεϊκό μας ρόλο; Ανάγκες μας για συντροφικότητα, για εξουσία, για φιλία, παίρνουμε ικανοποίηση από τη ζωή των παιδιών μας, ταυτιζόμενοι μαζί τους. 

Με την συμπεριφορά μας προσπαθούμε λανθασμένα να τα υποχρεώσουμε να ακολουθήσουν δρόμους, που εμείς δεν καταφέραμε να πάρουμε.

Και αυτό είναι το «καλό» τους, επειδή εξυπηρετεί εμάς. Επειδή εμείς δεν τολμήσαμε να κάνουμε πράξη τα όνειρά μας, συμβιβαστήκαμε, δεν προσπαθήσαμε ίσως αρκετά για την ευτυχία μας. Γιατί τελικά η ευτυχία μας είναι κάτι που εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε. Είναι ο τρόπος που εμείς αντιδράμε στα γεγονότα. Αυτό δυσκολευόμαστε να το καταλάβουμε. 

Όσο περισσότερο πιστεύουμε πως οι άλλοι καθορίζουν την ευτυχία μας, τόσο προσπαθούμε να καθορίσουμε την ευτυχία των παιδιών μας. Έτσι, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να γινόμαστε εμπόδιο στην ευτυχία τους.

Ξεκινάει με μια μεγάλη δόση αγωνίας ζωγραφισμένη μέσα στα μάτια της μάνας που περιμένει από την δασκάλα να μάθει για την «αξία» του παιδιού της. Βασικά, η αγωνία είναι και για την δική της αξία σαν μάνα. Την ίδια αγωνία που είχε και τότε σαν μικρό κοριτσάκι για τις αντιδράσεις του αυστηρού της πατέρα.

Μακάρι να μπορούσε να δει στον καθρέπτη της την ώρα που κουνά το δάχτυλό της αυστηρά πάνω κάτω. Θυμίζει για άλλη μια φορά στο παιδί της πόσο ανίκανο είναι να διαχειριστεί τον χρόνο του. Ίσως να έβλεπε τον δικό της πατέρα. Κάτι τέτοια της έλεγε κι αυτός. 

Ότι ο κόσμος είναι κακός και πως δεν θα πρέπει να έχει εμπιστοσύνη σε κανέναν. Μόνο σε αυτόν θα πρέπει να έχει εμπιστοσύνη.

Μετά, το μικρό αγόρι ίσως να προσπαθήσει να ξεφύγει από όλη αυτή την σφιχτή, άρρωστη μητρική αγκαλιά. Η μητέρα τότε αρχίζει να καταλαβαίνει ότι οι ανάγκες της δεν μπορούν να ικανοποιηθούν από το παιδί. Το μικρό παιδί δεν μπορεί να παίζει τον ρόλο του προστάτη της.

Τότε η ματαίωση αυτής της άρρωστης μητρικής προσδοκίας αποκαλύπτει το μεγάλο κενό. Το κενό της αγάπης. Της ανάγκης για ανιδιοτελή αγάπη. Αν η μητέρα αγαπάει αληθινά το παιδί και όχι απλά ικανοποιεί χωρίς να το θέλει δικές τις ανάγκες, τότε πραγματικά δεν υπάρχει ποτέ αυτό το κενό.

Τότε είναι που τα μάτια της όταν βλέπουν τα παιδικά μάτια την ρωτούν: Πες μου μαμά! Ποιος είμαι; Μπορώ να τα καταφέρω; 

Αυτή ήρεμη και με ένα χαμόγελο σιγουριάς, που πηγάζει από την ίδια, του γνέφει καταφατικά. Και τότε αφού η ίδια το πιστεύει, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Το θαύμα γίνεται.

Είναι αυτή η ματιά που αργότερα σαν ενήλικες μας ακολουθεί. Σε όλες τις δυσκολίες μας. Και αν δεν είχαμε την τύχη να την βιώσουμε, δεν πειράζει. Όταν θεωρούμε ότι τα πράγματα είναι δύσκολα για εμάς, ας χαμογελάσουμε εμείς στον εαυτό μας. Δίνοντάς του αγάπη.

Ας πιστέψουμε στην αλλαγή. Και τότε αυτή δεν μπορεί παρά να έρθει. Αρκεί απλά να έχουμε το θάρρος να αναθεωρήσουμε τα λάθη μας ή να συγχωρέσουμε τα λάθη των άλλων. Να κατανοήσουμε τι είναι αυτό που μας τρομάζει και μας εμποδίζει να γίνουμε ευτυχισμένοι.

Γιώργος Μουλακάκης, ψυχολόγος

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα λάθη που κάνουν ακόμα και οι καλύτεροι γονείς

Δεν είναι κακό να βλέπουν τα παιδιά πως δε τα κάνουμε όλα σωστά
Αυτό το αλάθητο του Πάπα το είχαν οι προηγούμενες γενιές και ήταν κάτι που μισούσα στη μαμά μου. 

Το ίδιο σοκ παθαίνουν και τα αγόρια, όταν καταλάβουν ότι ο μπαμπάς τους δεν είναι τελικά ο Σούπερμαν…

Το πιο τίμιο, αλλά και ανεκτίμητο μάθημα ζωής για τα παιδιά είναι να βλέπουν ότι οι γονείς τους κάνουν λάθη, αλλά παλεύουν να τα διορθώσουν ή όταν έρθουν αντιμέτωποι με μια μεγάλη δυσκολία μπορεί να πέσουν, αλλά προσπαθούν να σταθούν ξανά στα πόδια τους.

Αρνούμαστε να ζητήσουμε βοήθεια, προσποιούμενοι ότι δεν υπάρχει πρόβλημα
Καμιά φορά νομίζουμε ότι ο μπαμπάς και η μαμά μπορούν να τα καταφέρουν όλα και δεν ζητάμε βοήθεια από κάποιον ειδικό, ακόμη κι αν το πρόβλημα είναι έντονο. Υπάρχουν για παράδειγμα γονείς που βλέπουν ότι το παιδί τους ψευδίζει και δεν το πηγαίνουν σε έναν λογοθεραπευτή. 

Μια πολύ καλή μου φίλη, όταν η κόρη της ήταν 14, έβλεπε ότι το παιδί δεν μιλούσε σε κανέναν και δεν είχε κανένα φίλο, αλλά δεν πήγαινε μαζί του σε κάποιο ειδικό. «Δεν τα πιστεύω εγώ αυτά», έλεγε.

Κι όμως η δουλειά ενός γονιού δεν είναι να καλύψει μόνος του απόλυτα κάθε μια ανάγκη του παιδιού, αλλά να έχει τη σοφία να τρέξει το παιδί στον ειδικό, πριν να είναι αργά...

Δε φροντίζουμε να καθόμαστε όλοι μαζί στο τραπέζι
Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου Harvard το να κάτσει όλη μαζί η οικογένεια στο τραπέζι όπως γινόταν παλιά, είναι ότι καλύτερο για την ανάπτυξη των επικοινωνιακών δεξιοτήτων, την ανάπτυξη του εγκεφάλου και την καλή υγεία των μελών της οικογένειας.
Επίσης πρόσφατες έρευνες συνδέουν τα συχνά μεσημεριανά γεύματα με χαμηλότερα ποσοστά στις εφηβικές εγκυμοσύνες και στην κατάθλιψη. Και μόνο οι ιστορίες που λέγονται στο τραπέζι είναι ο καλύτερος τρόπος για να αναπτύξει το παιδί τις δεξιότητές του στο χειρισμό της γλώσσας. 

Πολύ καλύτερα από το να διάβαζε ένα βιβλίο.

Φτιάχνουμε άλλα φαγητά για τα παιδιά
Επίσης πρόσφατες έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά που τρώνε ακριβώς το ίδιο φαγητό που καταναλώνουν και οι γονείς τους, έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες στο μέλλον να αναπτύξουν σωστές διατροφικές συνήθειες.
Λογικό δεν είναι; 

Όταν υποκύπτουμε στις απαιτήσεις των παιδιών το πιο πιθανό είναι το διαιτολόγιό τους να αποτελείται μόνο από πίτσα, σουβλάκι και χάμπουργκερ.

Δεν προσέχουμε τον εαυτό μας
Το μοντέλο της γυναίκας που όλη την ημέρα είναι αγκαλιά με την σφουγγαρίστρα προσπαθώντας να είναι η τέλεια μάνα και η τέλεια νοικοκυρά, μοιάζει πλέον πολύ μακρινό και από ότι φαίνεται δεν αποτελεί και το ιδανικό πρότυπο. 

Και πάλι σύμφωνα με έρευνες, όταν οι γονείς αλλά κυρίως η μαμά όλη την ημέρα ξεφυσάει διότι δεν προλαβαίνει τίποτε, είναι μονίμως αγχωμένη και σε κακή διάθεση, δεν καταφέρνει να ξεκουραστεί και να φροντίσει τον εαυτό της, ο πρώτος που επηρεάζεται από αυτή την στιφή εικόνα είναι τα παιδιά.

Αν όμως αφιερώσετε λίγο χρόνο μέσα στην ημέρα για να ξεκουραστείτε ή να κάνετε ένα μανικιούρ και να είστε φρέσκια, ικανοποιημένη και χαμογελαστή, μόνο χαρά θα δώσετε στο παιδί σας!

Συντάκτης: Allyou Team
Πηγή:allyou.grstar.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα λάθη που δεν πρέπει να κάνουμε ως γονείς, επειδή ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω...

από Λίνα Σερέτη

Το να είναι κανείς γονιός δεν είναι μια απλή υπόθεση, αλλά μια πολυσύνθετη καθημερινή προσπάθεια να εξασφαλίσει στο παιδί του ένα ευτυχισμένο μέλλον ως συγκροτημένος και υγιής ενήλικας. 

Στην προσπάθεια όμως αυτή, δεν είναι λίγες οι φορές που κάνουμε λάθη τα οποία έρχονται και μας στοιχειώνουν χρόνια μετά, όταν παρατηρούμε ή βιώνουμε τις συνέπειές τους.

Μερικές τέτοιες περιπτώσεις, που οι γονείς αντιλαμβάνονται αργά ότι θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικοί τον καιρό που έπρεπε, είναι όταν συνειδητοποιούν πως:

Δεν είχαν ουσιαστική επικοινωνία με το παιδί

Είναι μαγικές οι στιγμές που σηματοδοτούν την εξέλιξη στην ικανότητα ενός παιδιού να επικοινωνεί με τον κόσμο γύρω του και τους πρώτους ανθρώπους που νιώθει οικείους, τους γονείς του. 

Και αν η καθημερινότητα είναι αμείλικτη, καλό είναι να την αψηφούμε πού και πού και στις προτεραιότητές μας να βάζουμε λίγο περισσότερο χρόνο με τα παιδιά μας για να μην το μετανιώσουμε αργότερα.

Δεν αγκάλιασαν τα παιδιά τους όσο θα ήθελαν

Καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά θέλουν να νιώθουν ότι οι γονείς είναι πάντα δίπλα τους έτοιμοι να τους προστατέψουν. 

Ο καλύτερος τρόπος να τους εμφυσήσουμε αυτό το αίσθημα ασφάλειας είναι με μια αγκαλιά μας. 

Αλλά και για εμάς, οι αγκαλιές στα παιδιά αποτελούν στιγμές γαλήνης και ευεξίας. 

Ας τις χορτάσουμε, λοιπόν, από νωρίς γιατί όταν θα μπουν στην εφηβεία... δεν θα είναι το καλύτερό τους.

Δεν έπαιξαν αρκετά δημιουργικά παιχνίδια μαζί τους
Τα παιδιά παίζουν. 

Αυτό είναι το μόνο που έχουν να κάνουν μέχρι το σχολείο να σοβαρέψει και είναι κρίμα να τα αφήνουμε να παίζουν μόνα τους με παιχνίδια που είναι αμφίβολο αν και κατά πόσο βοηθούν την εξέλιξή τους. 

Παίζοντας δημιουργικά παιχνίδια μαζί τους και δίνοντάς τους διαφορετικές προκλήσεις κάθε φορά, τους δίνουμε επιπλέον εφόδια ώστε να γίνουν οξυδερκείς, εφευρετικοί και δραστήριοι ενήλικες.

Ήταν πολύ αυστηροί

Πολλές φορές είτε από κούραση, είτε επειδή νομίζουμε ότι οφείλουμε να επιβληθούμε στα παιδιά μας με κάθε τρόπο, γινόμαστε κάτι παραπάνω από αυστηροί με δυσάρεστα αποτελέσματα. 

Αν δε θέλουμε να δημιουργήσουμε προβλήματα από το πουθενά και να υπονομεύσουμε το μέλλον των παιδιών μας, καλό είναι να ασχολούμαστε μαζί τους με περισσότερη υπομονή και επιείκεια, και να δείχνουμε εμπιστοσύνη στις αρετές τους αντί να τονίζουμε διαρκώς τις αδυναμίες τους.

Δεν άκουγαν την γνώμη τους
Συχνά, οι ανασφαλείς άνθρωποι έχουν μεγαλώσει σε σπίτια όπου η γνώμη τους δεν ακούστηκε ποτέ μέχρι να ενηλικιωθούν. 

Για να μην δούμε τα παιδιά μας να γίνονται ενήλικες χωρίς αυτοπεποίθηση ή ελεύθερη βούληση, ας δίνουμε καμιά φορά το βήμα και σ’ αυτά. 

Μπορεί να μην καταλαβαίνουν ακόμη τον κόσμο όπως εμείς, η καθαρή ματιά τους όμως, συχνά βρίσκει τον στόχο που εμείς έχουμε χάσει.

Ακολουθούσαν πολύ συχνά τις συμβουλές των άλλων

Δεν είναι απίθανο οι νέοι γονείς να νιώθουν ότι δεν ξέρουν αρκετά για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους όσο πιο σωστά γίνεται. 

Έτσι, πέφτουν εύκολα στην παγίδα να ακούν τις παραινέσεις των γύρω τους που θεωρούν τους εαυτούς τους αυθεντίες στην ανατροφή των παιδιών, απλώς και μόνο επειδή έχουν δικά τους. 

Όμως, για τα δικά μας παιδιά, εμείς πρέπει να αποφασίζουμε τι είναι καλύτερο και να μην παλινδρομούμε μεταξύ συμβουλών από διαφορετικές και αμφίβολης ποιότητας πηγές.

Δεν ήταν παρόντες στις πιο σημαντικές στιγμές για τα παιδιά

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή των παιδιών μας που, επειδή δεν είμαστε πια παιδιά, δεν αντιλαμβανόμαστε πόσο σημαντικές είναι γι’ αυτά. Έτσι, τις χάνουμε, πληγώνοντας τα και μένουμε να κυνηγάμε διαρκώς την ευκαιρία να επανορθώσουμε. 

Το καλύτερο, όμως, είναι να τις αναγνωρίζουμε πριν έρθουν και να είμαστε εκεί, κάνοντάς αυτές τις στιγμές ακόμη πιο σημαντικές με την παρουσία και το χαμόγελό μας.

Πηγή και φωτογραφίες: brightside.me
mama365
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Θες το παιδί σου να φέρεται όμορφα; Σταμάτα να κοιτάς το κινητό σου!

Οι γονείς μπορεί να «πληγώνουν» τα παιδιά τους επειδή ασχολούνται τόσο πολύ με τα κινητά τους, υποστηρίζει νέα επιστημονική μελέτη.
Ερευνητές ανακάλυψαν ότι τα προβλήματα συμπεριφοράς στα παιδιά, όπως η υπερευαισθησία, τα δυνατά ξεσπάσματα, το κλαψούρισμα ή η υπερένταση, σχετίζονται με γονείς οι οποίοι – ακόμα και πιο σπάνια – διακόπτουν την ώρα που περνούν με τα παιδιά τους και την οικογένειά τους για να ασχοληθούν με το κινητό ή το tablet τους.
«Στην έρευνα μας, εξετάσαμε μια πλειάδα παραγόντων, όπως το άγχος των γονιών, η κατάθλιψη και η χρήση που κάνουν τα παιδιά σε οθόνες», δήλωσε ο Brandon McDaniel, ερευνητής από το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις, όπου διεξήχθη η μελέτη.

Στην έρευνα, η οποία δημοσιεύτηκε στο Child Development, συμμετείχαν 170 γονείς, οι οποίοι ρωτήθηκαν σχετικά με την χρήση των κινητών, των tablets και των υπολογιστών και το πώς αυτή «διέκοπτε» τον χρόνο που περνούσαν με την οικογένειά τους. 
Για παράδειγμα, τσέκαραν ποτέ οι γονείς το κινητό τους την ώρα του φαγητού;
Όπως αποδείχθηκε, πάνω από τους μισούς γονείς, παραδέχθηκαν ότι μέσα στην ημέρα διέκοπταν για πάνω από 3 φορές ασχολίες που είχαν με την οικογένειά τους για να ασχοληθούν με την τεχνολογία. 

Μόλις το 11% των γονιών ανέφεραν ότι δεν ασχολήθηκαν καθόλου με οθόνες όσο ήταν μαζί με τα παιδιά τους.

Το σημαντικότερο εύρημα
Το πιο ενδιαφέρον ήταν ότι οι μαμάδες που χρησιμοποιούσαν την τεχνολογία και έχαναν στιγμές από την οικογένειά τους επηρέαζαν σε μεγαλύτερο βαθμό την ψυχολογία και τη συμπεριφορά των παιδιών τους, από τους μπαμπάδες που έκαναν το ίδιο ακριβώς.

Τα αποτελέσματα της έρευνας δεν είναι απολύτως βέβαια, ενώ και το θα μπορούσε να είναι πραγματικότητα και το αντίστροφο – τα παιδιά, δηλαδή, με προβλήματα συμπεριφοράς να αγχώνουν σε τέτοιο βαθμό τους γονείς τους, με αποτέλεσμα εκείνοι να στρέφονται στις οθόνες για ψυχολογική αποφόρτιση.

Περισσότερη έρευνα πάνω στο θέμα επιβάλλεται. 
Εν τω μεταξύ όμως, ο ερευνητής McDaniel, γονιός και ο ίδιος παραδέχεται ότι η έρευνα τον έκανε να σκεφτεί περισσότερο και να μειώσει τον χρόνο που ασχολούνταν με κινητά, οθόνες και ηλεκτρονικές συσκευές. 
«Θέλω τα παιδιά μου να ξέρουν ότι είναι σημαντικά για εμένα, οπότε κάνω ό,τι μπορώ για να τους δείχνω και αφήνω στην άκρη τα κινητά ή τα tablets, όποτε μπαίνουν στο δωμάτιο», λέει συγκεκριμένα.

infokids
Πηγή: fatherly.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Για σένα, που ΟΥΡΛΙΑΖΕΙΣ και ΒΡΙΖΕΙΣ το παιδί σου

Τις προάλλες ήμουν στο κομμωτήριο και υπήρξα μάρτυρας μιας ιδιαίτερα λυπηρής και τραυματικής – όχι για μένα, για το δόλιο το παιδάκι που ήταν ο πρωταγωνιστής – σκηνής.

Ένας μπαμπάς έφερε τον τρίχρονο γιο του για κούρεμα. 
Παρούσα ήταν και η μαμά. Το παιδάκι δήλωσε ότι δε θέλει να κουρευτεί. 

Δεν έκανε κακίες, δεν έκανε πείσματα, δεν είχε κακή συμπεριφορά. 

Μόνο είπε «φοβάμαι πολύ» και γαντζώθηκε στην αγκαλιά της μανούλας του.

Η μαμά προσπαθούσε να το παρηγορήσει, να το καλοπιάσει, να το πείσει να καθίσει στην καρέκλα και να κουρευτεί. 
Του έταξε γλειφιτζούρια, γλυκά, παιχνίδια… 
Τίποτα! 

Το παιδάκι παρέμεινε γραπωμένο πάνω της, σαν να επρόκειτο για το τέλος του κόσμου.

Ο μπαμπάς βημάτιζε σαν το θηρίο στο κλουβί.

– Κάνε κάτι επιτέλους, το παιδί θέλει κούρεμα! έλεγε στη σύζυγό του, λες και το πρόβλημα ήταν δικό της. Θα σας πάρει και τους δύο ο διάολος, αν δεν κάνετε αυτό που λέω, ήταν η συνέχεια της… πολιτισμένης συζήτησης!

Ή μάλλον μονόλογου του μπαμπά. Ο οποίος είχε γίνει κατακόκκινος, έτρεμε, έδινε μπουνιές στον αέρα. Δεν ήξερε ότι μιλάω ελληνικά (αυτά διαδραματίζονται στη Βοστώνη).

Περίμενα να δω τη συνέχεια, με αγωνία.

– Παιδί είναι, πώς κάνεις έτσι; είπε η μαμά προσπαθώντας να τον μαλακώσει και να υπερασπιστεί το φοβισμένο της παιδάκι.

Η κομμώτρια, στην κοσμάρα της, δεν ήξερε πώς να χειριστεί ένα μικρό, αγχωμένο και φοβισμένο παιδάκι. Καθόταν πίσω από την κομμωτική καρέκλα και έλεγε «δεν το βλέπω να κάθεται για κούρεμα», σχόλιο που εξαγρίωνε τον μπαμπά.

Τελικά μαμά και μπαμπάς υποχώρησαν στην πίεση και τον φόβο του μικρού.

Όχι, δεν ήταν ένας μικρός κακομαθημένος τύραννος, θέλω να σας διαβεβαιώσω. Ήταν ένα μικρό, αγχωμένο, φοβισμένο παιδάκι.

Η οικογένεια βγήκε από το κομμωτήριο. Την ίδια ώρα που βγήκα και εγώ.

Αυτό που επακολούθησε στο πάρκινγκ είναι απερίγραπτο. 
Ο μπαμπάς άρχισε να ουρλιάζει στο τρίχρονο, να το βρίζει με ακατονόμαστες βρισιές, να το τραυματίζει με τα λόγια και τα… «κοσμητικά» επίθετα με τα οποία το στόλιζε.

Η μαμά προσπαθούσε να ηρεμήσει το παιδί, να κατευνάσει τον μπαμπά και να σταματήσει τη σκηνή απείρου κάλους. 

Το καημένο το παιδάκι είχε σκύψει ηττημένο το κεφαλάκι του και είχε σκεπάσει τα μάτια με τα χεράκια του.

Εκείνη τη στιγμή δε βίωνε νίκη απέναντι στη θέληση των γονιών του. 

Εκείνη τη στιγμή το παιδάκι δεν είχε κερδίσει τη μάχη του κουρέματος. 

Εκείνη τη στιγμή ένιωθε γελοιοποιημένο, διασυρμένο, ψυχικά ποδοπατημένο από ένα συναισθηματικά ανίκανο πατέρα. Ένιωθε ανήμπορο, απελπισμένο και, φυσικά, ένιωθε ότι δεν το αγαπάνε ούτε το αποδέχονται. Και όλα αυτά για ένα κούρεμα! Επειδή η φράντζα του μικρού έπεφτε στα μάτια του και φοβόταν να τον κουρέψει η κομμώτρια!

Ο γελοίος αυτός πατέρας ποιος ξέρει τι δικά του προβλήματα είχε. Μα την αλήθεια, δεν με ενδιαφέρει!

Ως ψυχολόγος, αυτό που ήθελα να κάνω ήταν να τον πιάσω και να του πω:

– Ανόητε άνθρωπε, ΔΟΛΟΦΟΝΕΙΣ το παιδί σου με τις λέξεις σου και την άπρεπη συναισθηματική σου κατάσταση!

Αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να καταλάβει. 
Αν μπορούσε να κατανοήσει τι συμβαίνει, θα το διάβαζε στα ματάκια του παιδιού του.

Τα παιδιά είναι παιδιά!

Φοβούνται, πεισμώνουν, επιμένουν, δεν ξέρουν, αναζητούν να μάθουν, κοιτάνε στα μάτια, κυριολεκτικά, εμάς, τους γονείς τους, για να δουν πώς πρέπει να φερθούν. 
Το μεγάλο ερώτημα είναι:

– Εμείς, οι γονείς, πώς φερόμαστε στα παιδιά μας;

Ως ψυχολόγος, αυτό που ήθελα να κάνω ήταν να πάρω τηλέφωνο την αστυνομία, να έρθει να τον συλλάβει και να πάρει από την επιμέλειά του το δόλιο αυτό παιδάκι, θύμα στα δικά του προβλήματα. Αλλά ήξερα ότι, αν το έκανα αυτό, το παιδάκι πιθανότατα θα στερούνταν και τη μανούλα του, που ήταν εκεί, λιμάνι σιγουριάς και ασφάλειας, και ας μη μπορούσε να αντιδράσει σε αυτό το φρικτό υποκείμενο, τον πατέρα του παιδιού της.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; 

Επειδή αυτός ο πα-ΤΕΡΑΣ φώναξε στο παιδί του:

– Με κάνεις και ντρέπομαι που δεν φέρεσαι σαν άντρας και δε συμμορφώνεσαι με αυτό που σου λέω και φοβάσαι να κουρευτείς.
Να επεκταθώ και να γίνω συγκεκριμένη

Tα Λάθη που Κάνουν οι Γονείς

Δυστυχώς οι γονείς συχνά κάνουν μεγάλα λάθη στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουν τα παιδιά τους και προσπαθούν να τους διδάξουν το σωστό. 
Έτσι, η καλή τους πρόθεση γίνεται μπούμερανγκ, γιατί με τον λάθος τρόπο κάνουν ΚΑΚΟ στο παιδί τους!

– Αλίμονο αν ντρεπόμαστε για τους φόβους και τις ανησυχίες των παιδιών μας! Αυτό δείχνει ότι εμείς έχουμε πρόβλημα! Είναι εντελώς φυσιολογικό για ένα παιδί να έχει φόβους και ανησυχίες, διαφορετικές σε κάθε ηλικία.

– Αλίμονο, αν προσπαθούμε να επιβληθούμε με φωνές και συναισθηματική βία! Ποτέ δεν θα κερδίσουμε.

– Αλίμονο, αν κρίνουμε την αξία ενός ατόμου, όποιας ηλικίας και αν είναι, από το βαθμό γενναιότητάς του.

– Αλίμονο, αν δεν μπορούμε να μπούμε στη θέση του παιδιού μας και να κατανοήσουμε πώς νιώθει (να κατανοήσουμε, όχι να συμφωνήσουμε!).

– Αλίμονο, αν δεν έχουμε μια ήρεμη και πολιτισμένη στάση για να συζητήσουμε τις διαφορές μας, να εμπνεύσουμε σιγουριά στο παιδί μας και να του δείξουμε το σωστό δρόμο.

– Αλίμονο, αν αύριο μεθαύριο είμαστε τόσο ηλίθιοι ώστε όταν δούμε το παιδί αυτό να παίρνει ναρκωτικά ή να προξενεί κάποιο πρόβλημα να πούμε ότι φταίει η κακούργα κοινωνία. 

Ας δούμε στον καθρέφτη για να βρούμε τον ένοχο, γιατί εδώ φταίει ξεκάθαρα Ο ΚΑΚΟΥΡΓΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ.

Και, δυστυχώς, στη δουλειά μου βλέπω πολλά παιδάκια που τα φέρνουν οι γονείς και μου ζητάνε «φτιάξ’ το μου», σαν να είναι ηλεκτρονικό που χάλασε, αλλά οι ίδιοι δεν αντιλαμβάνονται το μέγεθος του δικού τους προβλήματος και τη συμμετοχή τους στο πρόβλημα του παιδιού τους.

Υπάρχει το «έχασα την υπομονή μου και πάνω στα νεύρα μου έβαλα τις φωνές στο παιδί μου», που είναι ανθρώπινο και συμβαίνει.

Αλλά όταν ένας γονιός διαρκώς φωνάζει στο παιδί του, ουρλιάζει, βγαίνει εκτός εαυτού και το ποδοπατάει, το τσακίζει συναισθηματικά, αυτό όχι απλώς είναι ασυγχώρητο, είναι εγκληματικό. 

Και συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες.

Προσοχή λοιπόν, τι λέτε, και πώς το λέτε! 

Και αν έχετε τα νεύρα σας, κάντε διάλειμμα! Κυριολεκτικά! Απομακρυνθείτε από το παιδί και την κατάσταση (εννοείται ότι το παιδί θα πρέπει να είναι ασφαλές όπου βρίσκεται), ηρεμήστε και επιστρέψτε για να λύσετε το πρόβλημα με ηρεμία.

Πηγή Tromaktiko

newsnowgr

Το Χαμομηλάκι