Φράσεις - βόμβες που δεν πρέπει ποτέ να πείτε στο παιδί Keep your wits in the midst of a meltdown with your kid

9 σκληρές φράσεις - βόμβες που δεν πρέπει ποτέ να πείτε στο παιδί, όταν μαλώνετε

Οι διαφωνίες, αλλά και οι καβγάδες, ανάμεσα σε εσάς και το παιδί, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του να είσαι γονιός...

Όσο τα παιδιά μεγαλώνουν, θέλουν να επιβάλλουν την ανεξαρτησία τους, με αποτέλεσμα να γίνονται ανυπάκουα και να μην σας σέβονται όσο παλιά. Τις στιγμές εκείνες, είναι αναπόφευκτο να θυμώσετε και να πείτε πράγματα χωρίς να τα έχετε σκεφτεί ιδιαίτερα. 

Τις παρακάτω φράσεις, όμως, θα πρέπει πάση θυσία να αποφύγετε, αν δεν θέλετε να πληγώσετε βαθιά το παιδί σας.

9 things you should never say in a fight with your child

Βρισιές
Είναι από τα χειρότερα που μπορείτε να πείτε στο παιδί σας όταν καβγαδίζετε, ακόμα κι αν το ίδιο σας μιλήσει άσχημα. Εσείς είστε ο ενήλικας που θα πρέπει να κάνετε ό,τι μπορείτε για να μάθετε στο παιδί να φέρεται σωστά, τώρα και στην ενήλικη ζωή του. 

Αν βρίζετε το παιδί σας όταν τσακώνεστε, θα του μάθετε να κάνει το ίδιο αργότερα και στα δικά του παιδιά.

«Είσαι αχάριστος/απαράδεκτος/κακός/ψεύτης κ.ο.κ.»
Η στιγμή του τσακωμού είναι μία ευκαιρία να εκφράσετε αμφότεροι τα πραγματικά σας συναισθήματα και τις ανησυχίες σας και να βρείτε έτσι λύσεις σε όσα σας απασχολούν. Οι ταμπέλες και οι προσβολές δεν οδηγούν σε τέτοιες λύσεις, όμως, παρά πληγώνουν και εντείνουν τον θυμό. Οι λέξεις αυτές «κολλάνε» στο μυαλό του παιδιού σας και μπορεί να επηρεάσουν σοβαρά τις μελλοντικές του σχέσεις αλλά και την αυτοπεποίθησή του.

«Μακάρι να μην είχες γεννηθεί»
Ακόμα κι αν ακούσετε κάποια στιγμή το παιδί να λέει «μακάρι να μην είχα γεννηθεί», εσείς μην εκτοξεύσετε ποτέ τέτοια βόμβα. Δεν θέλετε για να κανένα λόγο να βάλετε στο μυαλό του παιδιού σας την υποψία ότι μπορεί να μην το θέλετε, η οποία υπάρχει κίνδυνος να σας στοιχειώσει αν το παιδί επιχειρήσει να κάνει την «ευχή» σας πραγματικότητα.

«Ήσουν λάθος» ή «μου κατέστρεψες την ζωή!»
Το να κατηγορείτε το παιδί σας επειδή υπάρχει δεν βγάζει κανένα νόημα και δείχνει ότι δεν ήσασταν αρκετά ώριμοι για να γίνετε γονείς. 

Το ότι γεννήθηκε δεν ήταν δική του απόφαση, ήταν δική σας. 

Και, ακόμα και όταν είστε εξοργισμένοι μαζί του, το να του πείτε κάτι τόσο σκληρό δείχνει περισσότερα πράγματα για τον δικό σας χαρακτήρα, παρά για τον δικό του.

«Γιατί δεν είσαι σαν την αδερφή σου/την ξαδέρφη σου/τον τάδε φίλο σου;»
Το να συγκρίνετε το δύστροπο παιδί σας με κάποιο άλλο πιο... καλόβολο παιδί, είναι εύκολο, ειδικά όταν μπαίνει στην ταραχώδη περίοδο της εφηβείας. 

Πρέπει, όμως, να καταλάβετε ότι το παιδί σας προσπαθεί να βρει τον εαυτό του. 

Είναι αυτό που είναι και με το να του ζητάτε να γίνει κάποιος άλλος είναι σαν να του λέτε «δεν είσαι αρκετά καλός έτσι όπως είσαι».

«Σε μισώ» ή «δεν σ'αγαπώ»
Καταρχάς ελπίζουμε ότι κανένας γονιός δεν εννοεί τέτοιες κουβέντες. Είναι άσκοπες και απρεπείς και το μόνο που πετυχαίνουν είναι να δημιουργούν ακόμα μεγαλύτερο χάσμα ανάμεσα σε εσάς και το λατρεμένο σας παιδί. Ακόμα κι αν είναι αληθινές αυτές οι κουβέντες δεν θα πρέπει ποτέ να τις εκφράσετε –θα πρέπει, όμως, να επισκεφθείτε κάποιον ειδικό.

«Σκάσε, δεν με νοιάζει!»
Το να ακούς είναι πολύ πιο δύσκολο και πολύ πιο σημαντικό από το να μιλάς. Αυτό που προκάλεσε τον καυγά σας εν πρώτοις, πιθανότατα ήταν η ρήξη της μεταξύ σας επικοινωνίας. Με το να ενισχύετε, λοιπόν, την θέση ότι δεν είστε πρόθυμοι να ακούσετε το παιδί σας, το μόνο που κάνετε είναι να το προσβάλλετε και να το πληγώνετε.

«Φεύγω» ή «Δεν θα επιστρέψω ποτέ!»
Το παιδί σας σάς χρειάζεται, ακόμα κι αν το ίδιο ισχυρίζεται το αντίθετο. Μην του δώσετε, λοιπόν, ποτέ αφορμή να νιώσει εγκαταλελειμμένο. Αν νιώθετε την ανάγκη να βγείτε για λίγο εκτός σπιτιού, για να πάρετε αέρα και να ηρεμήσετε κάντε το. Αλλά μην πάρετε μαζί τα κλειδιά και βάλτε στον εαυτό σας ένα όριο ως προς το πότε θα επιστρέψετε. Και επιστρέψτε.

«Φύγε!»
Το παιδί σας χρειάζεται ένα ασφαλές καταφύγιο για σπίτι και ένα ήρεμο μέρος για να γαληνεύει η ψυχή του. Το να του αφαιρείτε αυτό το δικαίωμα, όχι μόνο έρχεται ενάντια στον νόμο, αλλά έχει και καταστροφικές επιπτώσεις στην σχέση σας. Εξάλλου, το παιδί σας μπορεί να μην είναι ποτέ ξανά πρόθυμο να επιστρέψει κοντά σας, ακόμα κι όταν θα ηρεμήσετε και θα το ζητάτε.

Το να μπορείτε να διατηρείτε την ψυχραιμία σας όταν τσακώνεστε με το παιδί, απαιτεί μεγάλη υπομονή και τεράστιες ικανότητες αυτοελέγχου και αυτοπειθαρχίας. 

Αλλά ως γονείς, αυτή ήταν η ευθύνη που πήρατε όταν αποφασίσατε να κάνετε οικογένεια. Φερθείτε, λοιπόν, όπως σας αρμόζει και βεβαιωθείτε ότι η κάθε διαφωνία σας μπορεί να οδηγηθεί σε κάποια λύση –κρατώντας πάντα τις παραπάνω σκληρές κουβέντες για τον εαυτό σας.*Οι παραπάνω συμβουλές προέρχονται από τη σύμβουλο ψυχικής υγείας Georgia Lee.

loutrakiblog

Οι λέξεις πονάνε... «Δεν σε αντέχω άλλο!»

Δεν αμφιβάλλει κανείς για την αγάπη του γονιού 

και για το ότι θα έδινε και τη ζωή του για το σπλάχνο του!

Παρόλα αυτά είναι άνθρωπος και αυτός και αρκετές φορές που το γλυκό του αγγελούδι μετατρέπεται σε χαριτωμένο τυραννικό "βελζεβούλη", μπορεί να αντιδράσει με τρόπους που κάθε άλλο παρά βοηθητικοί είναι για το μικρό του στη συνέχεια και στην παιδική ψυχούλα.

Σταδιακά θα δούμε κάποιους από αυτούς…

«Δεν σε αντέχω άλλο!»: 

Δεν είναι λίγες οι φορές που το παιδί αντιδρά σαν να είναι ο αρχηγός στην οικογένεια και μπορεί να τσιρίζει χαρούμενα ή με γκρίνια – όλοι φαντάζομαι το έχετε βιώσει! 

Παράλληλα όμως, μπορεί να μην είστε στα καλύτερά σας ψυχολογικά, να είστε στενοχωρημένος, εκνευρισμένος με κάτι, να έχετε τσακωθεί στη δουλειά ή με το σύντροφο, να αντιμετωπίζετε οικονομική δυσχέρεια και να αναρωτιέστε πως θα τα βγάλετε πέρα ή ακόμα και σωματικά να αντιμετωπίζετε προβλήματα υγείας…

Πόσο μάλλον όταν του έχετε ζητήσει να κάνει ησυχία αρκετές φορές ή να πάει στο δωμάτιό του να παίξει αλλά εκείνο σας αγνοεί, φτάνοντας σας στα όριά σας λέγοντάς του πως δεν το αντέχετε άλλο, ότι δεν το θέλετε, ότι σας έχει κουράσει, κλπ. 

Μία κραυγή στιγμιαίας απόγνωσης που όμως μπορεί να το κάνει να νιώσει ανεπιθύμητο από το γονιό αλλά και εσείς να αισθανθείτε ενοχές με τα λόγια που ήδη ξεστομίσατε ή λίγο αργότερα.

Ας βάλουμε πρώτα από όλα στο μυαλό μας, ότι υπάρχουν στιγμές που θα δυσκολέψουν την επικοινωνία με το παιδί, όπως άλλωστε και με άλλους ανθρώπους.

Δεν σημαίνει πως δεν το αγαπάμε! Βέβαια, είναι δύσκολο για το γονιό να παραδεχτεί πως υπάρχουν φορές που «δεν του αρέσει» το παιδί του, για να μην χαρακτηριστεί ως κακός και άσπλαχνος γονιός, πόσο μάλλον να μοιραστεί αυτά τα συναισθήματα και με άλλους…

Και όμως, το να μην μας αρέσουν κάποιες φορές τα παιδιά μας, δεν σημαίνει πως τα απορρίπτουμε. Απλά, δεν μας αρέσει μία συγκεκριμένη συμπεριφορά ή ένας συγκεκριμένος τρόπος τους. Χρειάζεται λοιπόν να κατανοήσουμε τι είναι αυτό που μας φτάνει σε αυτό το σημείο, τι είναι αυτό που δεν αντέχουμε. 

Μπορεί να φαίνεται εύκολη η απάντηση: 

«φωνάζει συνέχεια και γκρινιάζει, … δεν με ακούει, … κάνει πολλές ζημιές, … είναι απρόσεχτο, … πειράζει το αδελφάκι του, … δεν σέβεται, … μου αντιμιλά, … με κατακρίνει διαρκώς, … με συγκρίνει με τους γονείς των φίλων του, … είναι δύσκολο παιδί!».

Απαντήσεις μπορούμε να δώσουμε πολλές για να εξηγήσουμε την δυσαρέσκειά μας.

Το θέμα είναι όμως πιο βαθύ. 

Μπορεί η συμπεριφορά του να είναι δύσκολη, κουραστική ή και εκνευριστική, μην ξεχνάμε όμως ότι ίσως και εκείνο «κάτι θέλει να πει» με τον τρόπο αυτό. 

Μπορεί για παράδειγμα να καθρεφτίζει τις δικές μας συμπεριφορές, για παράδειγμα: 

«ο Κωστάκης είναι πιο καλό παιδί από εσένα!» και να μας γυρίσει πίσω: «η μαμά του φίλου μου, είναι πολύ καλή, όχι σαν και εσένα!», να μας μιλάει και να μην του δίνουμε σημασία ή να προσπαθούμε να το «ξεφορτωθούμε» γιατί έχουμε κάποια σημαντική δουλειά να κάνουμε εκείνη τη στιγμή και μετά βέβαια να μας το γυρίζει με παρόμοιο τρόπο πίσω!

Βλέπουμε λοιπόν ότι πολλές φορές οι «κακές» συμπεριφορές του δεν είναι άλλο παρά προβολή της δικής μας απέναντί του ή και απέναντι προς άλλους, για παράδειγμα προς τον άλλο γονιό, προς το αδελφάκι του, άλλο συγγενή. Γι' αυτό, ας αναρωτηθούμε ποιο είναι το δικό μας μερίδιο στη δική του στάση απέναντί μας.

Άλλες φορές μπορεί να κρύβεται από πίσω ο φόβος και η ανασφάλεια, η ανάγκη του να ανεξαρτητοποιηθεί ή ακόμα και να οριοθετηθεί. 

Το θέμα λοιπόν είναι να μην μπούμε σε μία διαδικασία μάχης μαζί του, εφόσον το παιχνίδι τότε το θεωρούμε ήδη χαμένο – δεν υπάρχει μέσα από τις φωνές συνεννόηση – αλλά να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε «τι του δείχνουμε και του δίνουμε» αλλά και «τι θέλει να μας πει»…

Μαρίνα Μόσχα

cretablog

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Αποφεύγω τη θάλασσα το Καλοκαίρι…» Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Ποτέ μην πληγώσεις άνθρωπο για κάτι που συμβαίνει στη ζωή του

«Αποφεύγω τη θάλασσα το Καλοκαίρι…»
Μου έλεγαν κάποιοι γνωστοί αυτές τις μέρες, νέοι και νέες,
ότι δυσκολεύονται να πάνε στη θάλασσα, λόγω της εμφάνισής τους.

Δεν αντέχουν, λέει, τα βλέμματα του κόσμου, την υποτίμηση που εισπράττουν, την αίσθηση της απόρριψης και γελοιοποίησης για την εικόνα τους.

Με αφορμή αυτό, σκέφτηκα να σου πω φιλικά τα εξής:

Ποτέ μη πληγώσεις άνθρωπο για κάτι που συμβαίνει στη ζωή του, ή για κάποιο σωματικό ή ψυχικό χαρακτηριστικό του.

Άλλος είναι υπέρβαρος, άλλος παχύσαρκος, άλλος ελλιποβαρής.
Άλλος έχει σπυράκια, λιπαρό δέρμα, μια ουλή στο πρόσωπο, 
έντονη πιτυρίδα,
μεγάλη μύτη, στραβά δόντια, κυτταρίτιδα, αραιά μαλλιά, μιλάει ψευδά, 
τρώει τα νύχια του,
δεν ακούει καλά, μυρίζουν τα χνώτα του,περπατά και κουτσαίνει,
δεν βλέπει καλά, δεν κάνει παιδιά, τρέμει, ξεχνά,
είναι ψηλός, είναι κοντός, θηλυπρεπής ή πολύ αρρενωπός,
φοβάται τις κατσαρίδες, τα ύψη, το σκοτάδι, το ασανσέρ,
αργεί να παντρευτεί, δεν βρίσκει δουλειά,
δεν ποστάρει φοβερές ατάκες στο φέης.
Και άλλα πολλά….

Μια σου λέξη ή γκριμάτσα, μια κοροϊδία ή ειρωνεία, ένα αστείο, ένα βλέμμα γελοίο,
μια φατσούλα ¨έλεος¨,μια δήθεν αφελής ερώτηση

– 4 χρόνια παντρεμένοι κι ακόμα να κάνετε παιδάκι, ε;.. – μπορεί να τον διαλύσει.
Εντελώς όμως. Ερείπιο.Να τον κάνει να καταρρεύσει για μέρες και μήνες.
Να πέσει σε κατάθλιψη κι απόγνωση.
Κάποιοι έχουν βάλει και τέλος στη ζωή τους με κάτι τέτοια ¨αστεία¨ ανώριμων ανθρώπων, που τους νόμιζαν και φίλους.
Εσύ μπορεί να είσαι δυνατός και να μην ιδρώνει το αυτί σου ό, τι κι αν σου πουν.

Είναι χάρισμα αυτή σου η δύναμη.
Άλλοι όμως – χωρίς την άδειά σου, φίλε, τι να κάνουμε –
είναι πολύ ευαίσθητοι, έχουν αδύναμη ψυχή και κουρασμένο νευρικό σύστημα, με ελάχιστες ψυχικές άμυνες.

Σίγουρα εσύ αγνοείς το πώς μεγάλωσαν, τι γονείς είχαν,
τι είδαν, τι έζησαν, πώς πόνεσαν, αν ευνουχίστηκαν ή διαλύθηκαν ήδη στα παιδικά τους χρόνια.

Θα μου πεις,
"Δεν μπορούμε να τρέμουμε όταν μιλάμε στην παρέα μας
και να μετράμε με άγχος την κάθε μας λέξη".
Σωστά. Μα σίγουρα μπορούμε να μιλάμε πάντα με αγάπη, διάκριση και σύνεση, βουτώντας τη γλώσσα πρώτα στο μυαλό και στην καρδιά, για να μη φεύγουν ποικίλες κοτσάνες, που βαφτίζονται ¨εξυπνάδες¨.

Κι υπάρχει κι η λέξη συγγνώμη, αν δούμε ότι κάναμε μια ζημιά.
Μια συγγνώμη άμεση, έμπρακτη, δακρυσμένη κι αληθινή,
που θα βοηθήσει τον άλλο να συνεχίσει να ζει.
Έχω καταλάβει ότι ο καθένας κάνει τελικά ό,τι μπορεί.
Και κάποιοι δεν θέλουν να αλλάξουν καθόλου.
Μα υπάρχουν και κάποιοι που εξελίσσονται και αγιάζονται, και προοδεύουν.
Και δέχονται να ζυμωθούν με το πνεύμα της αγάπης του Χριστού
και να εξελιχτούν, και να προχωρήσουν.
Σ’ αυτούς και απευθύνομαι.
Φιλικά. Πάντα.

π. Ανδρέας Κονάνος
agios-panteleimon

------------

Ὅσα γὰρ ἡγοῦνται ἀλλήλους κακὰ ἔχειν ἄνθρωποι φύσει ἢ τύχῃ, οὐδεὶς θυμοῦται οὐδὲ νουθετεῖ οὐδὲ διδάσκει οὐδὲ κολάζει τοὺς ταῦτα ἔχοντας, ἵνα μὴ τοιοῦτοι ὦσιν, ἀλλ’ ἐλεοῦσιν· οἷον τοὺς αἰσχροὺς ἢ σμικροὺς ἢ ἀσθενεῖς τίς οὕτως ἀνόητος ὥστε τι τούτων έπιχειρεῖν ποιεῖν; Ταῦτα μὲν γὰρ οἶμαι ἴσασιν ὅτι φύσει τε καὶ τύχῃ τοῖς ἀνθρώποις γίγνεται, τὰ καλὰ καὶ τἀναντία τούτοις· 

Πλάτωνα «Πρωταγόρας» (324b)

Γιατί για όσα κακά νομίζουν οι άνθρωποι, ο ένας για τον άλλο, ότι έχουν από τη φύση τους ή από τύχη, κανείς δεν οργίζεται ούτε συμβουλεύει ούτε διδάσκει ούτε τιμωρεί όσους τα έχουν, για να μην είναι τέτοιοι, αλλά τους λυπούνται˙ για παράδειγμα, στους άσχημους ή μικρόσωμους ή ασθενικούς ποιος είναι τόσο ανόητος, ώστε να προσπαθεί να (τους) κάνει κάτι από αυτά; Γιατί γνωρίζουν, νομίζω, ότι αυτά υπάρχουν στους ανθρώπους από τη φύση και από την τύχη, δηλαδή οι καλές ιδιότητες και οι αντίθετές τους˙ 

Το Χαμομηλάκι

Φτάνει πια!

Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Θέλω πολλές φορές να φωνάξω σε πολλούς γονείς «φτάνει πια!» -και θα ήθελα, πραγματικά, να βρω τη δύναμη να το κάνω αυτό κάποια στιγμή.
Ομολογώ ότι πολλές συμπεριφορές γονιών με βγάζουν εκτός εαυτού και ειλικρινά χωρίς να θέλω να κατακρίνω τους άλλους με κακεντρέχεια ή για να φανώ – ούσα ένα άτομο με πολλά ελαττώματα - αρχίζω να βλέπω και να αποφεύγω και εγώ συμπεριφορές ανθρώπων που πληγώνουν ψυχές και άθελα τους αλλά και εν γνώσει τους, ειδικά όταν η ψυχή εκείνη είναι ένα κομμάτι δικό τους, από τα σπλάχνα τους.

• Φτάνει πια με τους γονείς εκείνους που «θυσιάζονται» ή κάνουν τα πάντα για τα παιδιά τους. 
Φράσεις που δημιουργούν όχι μόνο ενοχικά σύνδρομα σε πολλά παιδιά, αλλά χρησιμοποιούνται και ως μέσο συναισθηματικού εκβιασμού από τους γονείς προκειμένου το παιδί να σπουδάσει αυτό που θέλουν εκείνοι ή να θεωρήσει δικές του αποφάσεις για τη ζωή που πήραν για λογαριασμό του εκείνοι.

• Φτάνει πια με αυτές τις παρωχημένες και, πραγματικά, ανούσιες φράσεις τύπου: «διαβάσαμε, περάσαμε, σπουδάσαμε, πετύχαμε». 
Λάθος και πάλι λάθος. Τα παιδιά είναι αυτόνομες υπάρξεις που ό,τι διαβάζουν και καταφέρνουν στη ζωή το κάνουν μόνα τους, χωρίς την ύπαρξη κάποιου μπαμπά, μαμά ή φωστήρα.

• Φτάνει πια με την εμμονή για ανώτερες Πανεπιστημιακές σπουδές, για Νομικές και Ιατρικές, φτάνει πια με τα ανεκπλήρωτα όνειρα και απωθημένα των γονιών που «πνίγουν» και πέφτουν επάνω στα παιδιά, παραγκωνίζοντας τις δικές τους ανάγκες και την επιτυχία τους στη ζωή αυτή. 
Τα παιδιά –όπως και ο κάθε άνθρωπος- έχει τις δικές του ανάγκες, όνειρα, ταλέντα, τα δικά του «θέλω». Και ερχόμαστε στον κόσμο αυτό για να ζήσουμε και να είμαστε εμείς, όχι ο δικηγόρος που δεν έγινε ο μπαμπάς ή η Ιατρική που άφησε η μαμά για να μας μεγαλώσει, αλλά ούτε και κανένας άλλος.

• Φτάνει πια με τη μανία για έναν έλεγχο γεμάτο άριστα. Κανένα «Α», «Β», «Γ», δεν υπογράφει την επιτυχία στη ζωή. Και η είσοδος σε καμία σχολή δε σημαίνει επιτυχία απόλυτα. 

Φτάνει, ειλικρινά, με τις δωροδοκίες τύπου «αν γράψεις καλά θα σου πάρω εκείνη την κούκλα, εκείνο το κινητό, εκείνο τον υπολογιστή, εκείνο το tablet.»

Δε θα άντεχα να μην τα γράψω αυτά. 

Αλλά, ειλικρινά, πόσο μπορεί μία σκληρή λέξη όπως «είσαι τεμπέλης» ή «ανίκανος» να επηρεάσει την ψυχή ενός παιδιού!

Και ναι, ξέρω ότι πολλοί διαβάζοντας αυτές τις γραμμές θα ήθελαν να φωνάξουν δυνατά μαζί μου:

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!!!!

o-klooun

Γονιέ, μην το λες έτσι, πες το αλλιώς!

3 φράσεις που δεν πρέπει να λέτε ποτέ στο παιδί!

Όσο ήρεμος γονιός κι αν είσαι, είναι δύσκολο να κρατήσεις την ψυχραιμία σου, όταν νιώθεις ότι τα παιδιά σε βγάζουν εκτός εαυτού. Τότε, είναι πολύ πιθανό να ξεστομίσεις πράγματα που ξέρεις ότι κανονικά δεν θα έπρεπε να πεις και για τα οποία ξέρεις ότι θα μετανιώσεις.

Λεκτική Βία

Αυτές τις δύσκολες στιγμές, είναι σημαντικό να εκφράσεις τον θυμό σου αλλά με τις σωστές λέξεις. 

Αντί, λοιπόν, να πείτε κάτι που ξέρετε ότι θα πληγώσει το παιδί, εκφράστε του πώς νιώθετε διαφορετικά και... αναίμακτα.

1. «Δεν μ’ αρέσει η συμπεριφορά σου» 

αντί για το «Με τρελαίνεις!»

Βοηθήστε το παιδί να καταλάβει τι δεν σας αρέσει στη συμπεριφορά του, εξηγώντας του με απλά λόγια το λάθος του και –το κυριότερο- χωρίς να του ρίχνετε ευθύνες και να το γεμίζετε τύψεις. 

Ωστόσο, δεν θα πρέπει να μείνετε εκεί. Εξίσου σημαντικό είναι να του πείτε απλά και κατανοητά τι πρέπει να κάνει για να διορθώσει το λάθος του.

2. «Δεν μ’ αρέσει όταν…» 

αντί για το «Τι πρόβλημα έχεις;»

Με επιθετικές φράσεις όπως αυτή, το μόνο που πετυχαίνετε είναι να κάνετε το παιδί να νιώθει ντροπή και να αμφισβητεί τις ικανότητές του. 

Αντί, λοιπόν, να επιτεθείτε στο παιδί με μια φράση όπως «Τι πρόβλημα έχεις; Ποιο είναι επιτέλους το πρόβλημά σου;», στοχεύστε κατευθείαν σ' αυτό που δεν εγκρίνετε, λέγοντάς του «Δεν μ’ αρέσει όταν…».

3. «Όταν κάνεις…, πιστεύω ότι πρέπει να… » 

αντί του «Θα κάνεις αυτό που σου λέω εγώ!»

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είμαστε το πρότυπο (καλό ή κακό) συμπεριφοράς για τα παιδιά μας. 

Εξαπολύοντάς τους φράσεις, όπως «Θα κάνεις αυτό που σου λέω εγώ!», τους μαθαίνουμε απλώς να διεκδικούν ό,τι θέλουν με εκφοβισμό και επιθετική συμπεριφορά. Αντίθετα, το «Όταν κάνεις…, πιστεύω ότι πρέπει να… » είναι ένας ήπιος τρόπος να του δείξετε ότι δεν συμφωνείτε με τη συμπεριφορά του, δίνοντάς του ταυτόχρονα έναν τρόπο για να τη διορθώσει -χωρίς φωνές και απειλές!
Από Μαρία Κωνσταντοπούλου

Πηγή

popsugar.com

Οι λέξεις δεν είναι για να πληγώνουμε! (video)

Χρειάζονται μόνο 24 γράμματα για να φτιάξουμε εκατομμύρια λέξεις. 
Άλλες είναι μικρές, άλλες μεγάλες, άλλες εκφράζουν ευγένεια, άλλες όχι. 

Όσο τα παιδιά μεγαλώνουν μαθαίνουν περισσότερες λέξεις. Και τις χρησιμοποιούν. 

Αλλά ανάμεσά τους υπάρχουν και λέξεις που πληγώνουν.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα αγόρι με άσχημο χαρακτήρα. 

Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακούλι με καρφιά και του είπε να καρφώνει ένα μέσα στον φράχτη, όποτε έχανε την υπομονή του ή μάλωνε με κάποιον. 

Την πρώτη ημέρα κάρφωσε πολλά καρφιά στον φράκτη. Σιγά, σιγά όμως έμαθε να συγκρατείται γιατί ήταν πιο εύκολο αυτό, από το να καρφώνει τις πρόκες.

Τελικά, έφθασε μια ημέρα που το αγόρι δεν κάρφωσε κανένα καρφί και το είπε στον πατέρα του. 
Τότε εκείνος του είπε να αφαιρεί ένα καρφί για κάθε ημέρα που δεν έχανε την υπομονή του. 
Οι ημέρες πέρασαν και τελικά το αγόρι μπόρεσε να πει στον πατέρα του ότι είχε αφαιρέσει όλα τα καρφιά. 
Τότε ο πατέρας του είπε:

......

η συνέχεια εδώ: akrasakis

Μερικές κουβέντες... δεν βοηθούν!

Κανείς δεν είναι τέλειος. Όλοι κάνουμε λάθη.

Σημασία έχει να τα αναγνωρίζουμε, να τα διορθώνουμε και να προχωράμε εμπρός.Το ίδιο ισχύει και για την σχέση ενός γονιού με το παιδί του. 

Κανείς γονιός δεν είναι τέλειος. Όλοι κάνουμε λάθη.

Μην αγνοείτε το συναίσθημα του παιδιού σας
όπως κάποτε κάποιοι έκαναν σε εσάς!

Σημασία έχει να καταλαβαίνουμε το λάθος μας ώστε να μην το επαναλαμβάνουμε, να το διορθώνουμε και τότε τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν… Οι αστοχίες μπορούν αν γίνουν είτε με πράξεις είτε με λόγια. 

Μερικές κουβέντες δεν βοηθούν, μερικές κουβέντες μπλοκάρουν τα παιδιά, τους στερούν την δυνατότητα και το δικαίωμα να εκφραστούν, να μάθουν, ακόμη και αν χρειαστεί να κάνουν λάθος.

 Όμως οι γονείς, συχνά, δεν θέλουμε αυτό ή δεν το αντέχουμε ή δεν το καταλαβαίνουμε και τότε επεμβαίνουμε με φράσεις όπως:

«μην κλαις πια, σταμάτα….»

«αμάν, όλο τα ίδια κάνεις….»

«καν' το επειδή στο λέω εγώ!»

«Θα το πω στον πατέρα σου (ή την μητέρα σου)…»

«….ναι αλλά δεν είναι σαν του….»

Όχι έτσι… άστο θα το κάνω εγώ….»

Είναι φράσεις που λίγο-πολύ όλοι έχουμε χρησιμοποιήσει, είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι (καλό θα ήταν να το παραδεχτούμε, εξάλλου είπαμε κανείς δεν είναι τέλειος). 

Τι συμβαίνει όμως όταν ένα παιδί ακούει τον γονιό του να μιλάει με αυτόν τον τρόπο;

Τα παιδιά αποκαρδιώνονται, αποθαρρύνονται και απογοητεύονται.

Νοιώθουν ότι δεν είναι αποδεκτά, ότι δεν αρκούν έτσι όπως είναι, έτσι όπως κάνουν….

Διαμορφώνουν μια ελλιπή και μειωμένη αυτο-εικόνα σε σχέση με τις δυνατότητές τους.
Σε κάθε περίπτωση δεν τα βοηθάμε στην κατεύθυνση του να νοιώσουν αυτοπεποίθηση, ασφάλεια και αυτάρκεια για τον εαυτό τους, την αξία τους και τις δυνατότητές τους.

Χρειάζεται επιβράβευση, αποδοχή και αγάπη. 
Δεν χρειάζεται κριτική, αποδοκιμασία και απόρριψη.

Όλα τα παραπάνω βέβαια καλό θα ήταν να διευκρινιστεί ότι αποτελούν μια γενική εκτίμηση της γονεϊκής σχέσης και φυσικά η κάθε περίπτωση και η κάθε οικογένεια καλό θα ήταν να αξιολογηθούν σύμφωνα με τα ει-δικά τους χαρακτηριστικά.

↭↭↭↭↭↭↭

Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας, 

www.paidi-efivos.gr
Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ. συνεργάτης στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Οι λέξεις στιγματίζουν τα παιδιά

Συ είπας.
κατά Ματθαίον ‐ κς’ 25

Ο λόγος στηλώνει την ψυχή
και λόγος την κρημνίζει.
Πολύβιος Δημητρακόπουλος, 1864-1922, 
Έλληνας θεατρικός συγγραφέας

Το να ξεστομίζεις μια λέξη είναι σαν να χτυπάς μια νότα 
στο πληκτρολόγιο της φαντασίας.
Ludwig Wittgenstein, 1889-1951, 
Αυστριακός φιλόσοφος

........................

Ψυχική μόλυνση: Πώς οι λέξεις στιγματίζουν τα παιδιά, 

από την Ελένη Λιούτα

.....................
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς αναίσθητος, φύσει κακός ή ανεύθυνος για να πληγώσει αυτούς που αγαπάει και οι γονείς, δεν εξαιρούνται από αυτόν τον κανόνα. 

Παρ’ όλη την αγάπη και την ανησυχία τους –και, καμιά φορά, ακριβώς λόγω της αγάπης και της ανησυχίας τους- οι μπαμπάδες και οι μαμάδες αυτού του κόσμου πληγώνουν τα παιδιά τους, με απλές, καθημερινές επιλογές και συμπεριφορές, που μοιάζουν ασήμαντες

Παρακάτω παρατίθενται 8 φράσεις που χρησιμοποιούνται συχνά σε μια συνομιλία με ένα παιδί, φαινομενικά αθώες, οι οποίες εντούτοις θα μπορούσαν να θεωρηθούν επιζήμιες για την ψυχοσυναισθηματική του ανάπτυξη.

Παιδική κακοποίηση 3.0 Συναισθηματική -- hamomilaki.gr

1. Γιατί ντρέπεσαι;
Το μικρό παιδί δεν αναγνωρίζει τα συναισθήματά του παρά μόνο αφού τα κατονομάσουν ως τέτοια οι ενήλικες. Συνεπώς, η φυσιολογική αμηχανία ενός παιδιού απέναντι σε ένα άγνωστο άτομο ή περιβάλλον, εκλαμβάνεται από τους μεγάλους ως ντροπή και το παιδί οικειοποιείται ένα συναίσθημα που υπό άλλες συνθήκες δε θα αποκτούσε.
2. Μη φοβάσαι / μη στενοχωριέσαι/ μην κλαις κλπ
Η έκφραση των συναισθημάτων αποτελεί βασικό θεμέλιο μιας υγιούς προσωπικότητας. Λέγοντας σε ένα παιδί να απαρνηθεί το φόβο, το θυμό ή τη στενοχώρια του, του αφαιρούμε τη δυνατότητα ανάπτυξης δεξιοτήτων που σχετίζονται με τη διαχείριση των συναισθημάτων του και άρα τη διαχείριση του ίδιου του εαυτού του.
3. Δεν μπορείς/ δεν θα τα καταφέρεις/ είσαι μικρός ακόμα
Το παιδί, από τη φύση του, έχει την τάση να προσπαθεί, να επιμένει και να πειραματίζεται. Κι ενώ η ενθάρρυνση το βοηθά να κατακτήσει νέες δεξιότητες, οι αποτρεπτικές φράσεις το ακινητοποιούν και μειώνουν την αυταξία του.
4. Γιατί έτσι σου λέω εγώ
Ο βίαιος τερματισμός μιας συζήτησης με την επιβολή εξουσίας δημιουργεί ανισότητα στη σχέση, θυμό και καταπίεση. Όταν ο γονιός επιβάλει την άποψή του και δεν δίνει την ευκαιρία για γόνιμο διάλογο, το παιδί δεν μαθαίνει την αξία των επιχειρημάτων και τη διαδικασία επίλυσης προβλημάτων.
5. Να προσέχεις τη μαμά τώρα που λείπει ο μπαμπάς
Η αναστροφή των ρόλων οδηγεί σε γονεοποιημένα παιδιά, που δεν ζουν την ηλικιακή τους φάση και αναλαμβάνουν ευθύνες που δεν τους αναλογούν. Αυτά τα παιδιά χάνουν από νωρίς την ανεμελιά τους, παραγκωνίζουν τις συναισθηματικές τους ανάγκες και δεν μαθαίνουν να απολαμβάνουν τη ζωή τους.
6. Είσαι κακός /τεμπέλης/ …
Οι χαρακτηρισμοί και οι ετικέτες δεν συνετίζουν το παιδί, αντιθέτως, μέσω της αυτοεκπληρούμενης προφητείας, το παιδί γίνεται αυτό που απεύχεται ο γονιός. Οι απαξιωτικές ταμπέλες εσωτερικεύονται και μετατρέπονται σε βαθιές πεποιθήσεις μειωμένης αξίας, που ακολουθούν το παιδί στην ενήλικη ζωή του.
7. Κοίτα πόσο ήσυχο είναι το παιδάκι
Η σύγκριση καταρρακώνει την αυτοπεποίθηση και δημιουργεί αισθήματα μειονεξίας. Κάνει το παιδί ανταγωνιστικό, να επιζητά επιβεβαίωση της αξίας του μέσα από την αντιπαλότητα και συνεπώς ανικανοποίητο από τον εαυτό του.
8. Άφησέ το, θα το κάνω εγώ
Ο γονιός που αναλαμβάνει να κάνει τα πάντα για το παιδί του, του δίνει το μήνυμα ότι είναι ανήμπορο και ανίκανο. Με αυτό τον τρόπο το παιδί «αναπηροποιείται» και υπονομεύεται η αυτονόμησή του, παραμένοντας εξαρτημένο από τον παντοδύναμο γονιό.

ΛΙΟΥΤΑ ΕΛΕΝΗ-ΕΙΔΙΚΗ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ

trikalakids

Τι ΔΕΝ πρέπει να λέμε ή να κάνουμε σε ένα παιδί με μαθησιακές δυσκολίες

Εκτός από αυτά που μπορείτε να κάνετε για να βοηθήσετε ένα παιδί με μαθησιακές δυσκολίες είτε ως γονιός ή δάσκαλος, πολύ σημαντικά είναι και αυτά που δεν πρέπει να κάνετε και κυρίως να πείτε!

Μη λέτε:
- "Είναι πανεύκολο" 

Λέγοντας αυτή τη φράση το παιδί απογοητεύεται αφού δυσκολεύεται να λύσει κάτι το οποίο θεωρείται εύκολο. Μην ξεχνάτε ότι κάτι που φαίνεται πολύ εύκολο σε σας, μπορεί να είναι δύσκολο και δυσνόητο για ένα παιδί με δυσλεξία.
- "Είσαι χαζός" 

Είναι ίσως η χειρότερη έκφραση και φυσικά δεν πρέπει ποτέ να ειπωθεί σε κανένα παιδί, πόσο μάλλον σε ένα παιδί που αντιμετωπίζει μαθησιακές δυσκολίες και πιθανότατα χαμηλή αυτοεκτίμηση.

- "Δεν θα τα καταφέρεις ποτέ" 

Δεν υπάρχει τίποτα πιο απογοητευτικό από τέτοια φράση και σίγουρα δεν βοηθά κανέναν.

- "Γιατί δεν είσαι σαν τους άλλους;" 

Ποτέ μην συγκρίνετε ένα παιδί με τα αδέρφια του ή τους συμμαθητές του.

Μην κάνετε
- Μην προσβάλλετε το παιδί ποτέ μπροστά σε όλη την τάξη αλλά και γενικότερα.
- Μην τονίζετε τις αδυναμίες και τα λάθη, αλλά τις ικανότητες και την προσπάθεια του παιδιού.
- Μη βάζετε αρνητικά σχόλια ή λυπημένες φατσούλες στα τετράδια - ναι κι όμως το έχω δει να συμβαίνει στο σύγχρονο ελληνικό σχολείο!
- Μη στρεσάρετε το παιδί με δικές σας ανασφάλειες. Δώστε του την μέγιστη βοήθεια ώστε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις μαθησιακές δυσκολίες.
- Μη γεμίζετε το καθημερινό πρόγραμμα με πολλές δραστηριότητες- αφήστε χρόνο για παιχνίδι.
- Μην ξεχνάτε τη σημασία της προσπάθειας- επιβραβεύστε την!

Ο τρόπος που μιλάμε σε κάθε παιδί και πολύ περισσότερο σε ένα παιδί με μαθησιακές δυσκολίες, παίζει σημαντικό ρόλο στην πρόοδο, την μάθηση και την αυτοεκτίμηση του. 

Τα σωστά λόγια και οι σωστοί χειρισμοί, μπορούν να βοηθήσουν ένα παιδί να φτάσει όσο πιο ψηλά γίνεται. 

Αν λοιπόν είστε εκπαιδευτικός ή γονέας που ασχολείται με το καθημερινό διάβασμα του παιδιού, προσέξτε ιδιαίτερα τα λόγια σας και αποφύγετε αρνητικά σχόλια, γεμίστε με υπομονή και καλή διάθεση.

Σοφία Τσιντσικλόγλου - Ειδική Παιδαγωγός

paidagwgos.blogspot.gr
iPaideia.gr

Έτσι πληγώνουμε τα παιδιά μας χωρίς να το καταλάβουμε 10 Things Not to Say to Your Kids

Οι γονείς γνωρίζει πως, ο,τι κι αν πουν στο παιδί τους, εκείνο θα το αποδεχτεί και θα το ακούσει. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που θα πρέπει να προσέχουν διπλά προτού χρησιμοποιήσουν λέξεις για τις οποίες αργότερα θα μετανιώσουν. 

10 Things Not to Say to Your Kids

Ορισμένα λόγια μπορούν να πληγώσουν τα συναισθήματα του παιδιού και να επηρεάσουν τόσο τη διάθεση όσο και, μελλοντικά, την αυτοπεποίθηση του. 

Παρακάτω σας δίνουμε μερικές χρήσιμες συμβουλές για το τι πρέπει να αποφύγει ο γονέας: 

* Αποφύγετε τις συγκρίσεις με άλλα παιδιά. 
* Μη προκαλείτε το παιδί σας να ανταγωνιστεί άλλα παιδιά. 
Π.χ. «κάνε αυτή τη ζωγραφιά καλύτερη από τον Γιωργάκη». 
*  Μην επιπλήττετε με άσχημο τρόπο το παιδί σας. 
* Αποφύγετε τις ταμπέλες όπως «πάντα τεμπέλης ήσουν». 
* Μη μιλάτε συνέχεια για τον εαυτό σας, π.χ. «εγώ όταν ήμουν στην ηλικία σου έκανα όλα μου τα μαθήματα». Σεβαστείτε την προσωπικότητα του. 
* Μην προσπαθήσετε να το κάνετε να νιώσει άσχημα προκειμένου να ξεπεράσει τους φόβους του. Π.χ. «θα σε κοροϊδεύουν όλοι στο σχολείο που φοβάσαι τους κεραυνούς». 
* Μη χρησιμοποιείτε όρους όπως το «ποτέ», π.χ. «ποτέ σου δεν μαζεύεις το δωμάτιο σου». Είναι μια φράση που μπορεί να το καταδικάσει. 
* Αποφύγετε να το απειλείτε π.χ. «αν δεν έρθεις, θα σε αφήσω μόνο σου» ή «αν το ξανακάνεις, θα σε δείρω». Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα το ξανακάνει. 
* Μη δημιουργείτε τύψεις στο παιδί, π.χ. «αυτό που έκανες δεν θα το ξεχάσω ποτέ». 

Πολλές φορές, όταν είμαστε θυμωμένοι, χρησιμοποιούμε λόγια σκληρά που δεν τα εννοούμε. Το αποτέλεσμα όμως είναι να πληγώσουν ανεπανόρθωτα το παιδί και να επιδρούν αρνητικά στον συναισθηματικό του κόσμο. 

Η ηρεμία και η σκέψη προτού πείτε ο,τιδήποτε είναι ο καλύτερος σύμβουλος. Παιδιά που πληγώνονται εύκολα και κυριεύονται από ανασφάλεια συνήθως είναι παιδιά με χαμηλή αυτοπεποίθηση.

Πηγή: superdad