Φράσεις - βόμβες που δεν πρέπει ποτέ να πείτε στο παιδί Keep your wits in the midst of a meltdown with your kid

9 σκληρές φράσεις - βόμβες που δεν πρέπει ποτέ να πείτε στο παιδί, όταν μαλώνετε

Οι διαφωνίες, αλλά και οι καβγάδες, ανάμεσα σε εσάς και το παιδί, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του να είσαι γονιός...

Όσο τα παιδιά μεγαλώνουν, θέλουν να επιβάλλουν την ανεξαρτησία τους, με αποτέλεσμα να γίνονται ανυπάκουα και να μην σας σέβονται όσο παλιά. Τις στιγμές εκείνες, είναι αναπόφευκτο να θυμώσετε και να πείτε πράγματα χωρίς να τα έχετε σκεφτεί ιδιαίτερα. 

Τις παρακάτω φράσεις, όμως, θα πρέπει πάση θυσία να αποφύγετε, αν δεν θέλετε να πληγώσετε βαθιά το παιδί σας.

9 things you should never say in a fight with your child

Βρισιές
Είναι από τα χειρότερα που μπορείτε να πείτε στο παιδί σας όταν καβγαδίζετε, ακόμα κι αν το ίδιο σας μιλήσει άσχημα. Εσείς είστε ο ενήλικας που θα πρέπει να κάνετε ό,τι μπορείτε για να μάθετε στο παιδί να φέρεται σωστά, τώρα και στην ενήλικη ζωή του. 

Αν βρίζετε το παιδί σας όταν τσακώνεστε, θα του μάθετε να κάνει το ίδιο αργότερα και στα δικά του παιδιά.

«Είσαι αχάριστος/απαράδεκτος/κακός/ψεύτης κ.ο.κ.»
Η στιγμή του τσακωμού είναι μία ευκαιρία να εκφράσετε αμφότεροι τα πραγματικά σας συναισθήματα και τις ανησυχίες σας και να βρείτε έτσι λύσεις σε όσα σας απασχολούν. Οι ταμπέλες και οι προσβολές δεν οδηγούν σε τέτοιες λύσεις, όμως, παρά πληγώνουν και εντείνουν τον θυμό. Οι λέξεις αυτές «κολλάνε» στο μυαλό του παιδιού σας και μπορεί να επηρεάσουν σοβαρά τις μελλοντικές του σχέσεις αλλά και την αυτοπεποίθησή του.

«Μακάρι να μην είχες γεννηθεί»
Ακόμα κι αν ακούσετε κάποια στιγμή το παιδί να λέει «μακάρι να μην είχα γεννηθεί», εσείς μην εκτοξεύσετε ποτέ τέτοια βόμβα. Δεν θέλετε για να κανένα λόγο να βάλετε στο μυαλό του παιδιού σας την υποψία ότι μπορεί να μην το θέλετε, η οποία υπάρχει κίνδυνος να σας στοιχειώσει αν το παιδί επιχειρήσει να κάνει την «ευχή» σας πραγματικότητα.

«Ήσουν λάθος» ή «μου κατέστρεψες την ζωή!»
Το να κατηγορείτε το παιδί σας επειδή υπάρχει δεν βγάζει κανένα νόημα και δείχνει ότι δεν ήσασταν αρκετά ώριμοι για να γίνετε γονείς. 

Το ότι γεννήθηκε δεν ήταν δική του απόφαση, ήταν δική σας. 

Και, ακόμα και όταν είστε εξοργισμένοι μαζί του, το να του πείτε κάτι τόσο σκληρό δείχνει περισσότερα πράγματα για τον δικό σας χαρακτήρα, παρά για τον δικό του.

«Γιατί δεν είσαι σαν την αδερφή σου/την ξαδέρφη σου/τον τάδε φίλο σου;»
Το να συγκρίνετε το δύστροπο παιδί σας με κάποιο άλλο πιο... καλόβολο παιδί, είναι εύκολο, ειδικά όταν μπαίνει στην ταραχώδη περίοδο της εφηβείας. 

Πρέπει, όμως, να καταλάβετε ότι το παιδί σας προσπαθεί να βρει τον εαυτό του. 

Είναι αυτό που είναι και με το να του ζητάτε να γίνει κάποιος άλλος είναι σαν να του λέτε «δεν είσαι αρκετά καλός έτσι όπως είσαι».

«Σε μισώ» ή «δεν σ'αγαπώ»
Καταρχάς ελπίζουμε ότι κανένας γονιός δεν εννοεί τέτοιες κουβέντες. Είναι άσκοπες και απρεπείς και το μόνο που πετυχαίνουν είναι να δημιουργούν ακόμα μεγαλύτερο χάσμα ανάμεσα σε εσάς και το λατρεμένο σας παιδί. Ακόμα κι αν είναι αληθινές αυτές οι κουβέντες δεν θα πρέπει ποτέ να τις εκφράσετε –θα πρέπει, όμως, να επισκεφθείτε κάποιον ειδικό.

«Σκάσε, δεν με νοιάζει!»
Το να ακούς είναι πολύ πιο δύσκολο και πολύ πιο σημαντικό από το να μιλάς. Αυτό που προκάλεσε τον καυγά σας εν πρώτοις, πιθανότατα ήταν η ρήξη της μεταξύ σας επικοινωνίας. Με το να ενισχύετε, λοιπόν, την θέση ότι δεν είστε πρόθυμοι να ακούσετε το παιδί σας, το μόνο που κάνετε είναι να το προσβάλλετε και να το πληγώνετε.

«Φεύγω» ή «Δεν θα επιστρέψω ποτέ!»
Το παιδί σας σάς χρειάζεται, ακόμα κι αν το ίδιο ισχυρίζεται το αντίθετο. Μην του δώσετε, λοιπόν, ποτέ αφορμή να νιώσει εγκαταλελειμμένο. Αν νιώθετε την ανάγκη να βγείτε για λίγο εκτός σπιτιού, για να πάρετε αέρα και να ηρεμήσετε κάντε το. Αλλά μην πάρετε μαζί τα κλειδιά και βάλτε στον εαυτό σας ένα όριο ως προς το πότε θα επιστρέψετε. Και επιστρέψτε.

«Φύγε!»
Το παιδί σας χρειάζεται ένα ασφαλές καταφύγιο για σπίτι και ένα ήρεμο μέρος για να γαληνεύει η ψυχή του. Το να του αφαιρείτε αυτό το δικαίωμα, όχι μόνο έρχεται ενάντια στον νόμο, αλλά έχει και καταστροφικές επιπτώσεις στην σχέση σας. Εξάλλου, το παιδί σας μπορεί να μην είναι ποτέ ξανά πρόθυμο να επιστρέψει κοντά σας, ακόμα κι όταν θα ηρεμήσετε και θα το ζητάτε.

Το να μπορείτε να διατηρείτε την ψυχραιμία σας όταν τσακώνεστε με το παιδί, απαιτεί μεγάλη υπομονή και τεράστιες ικανότητες αυτοελέγχου και αυτοπειθαρχίας. 

Αλλά ως γονείς, αυτή ήταν η ευθύνη που πήρατε όταν αποφασίσατε να κάνετε οικογένεια. Φερθείτε, λοιπόν, όπως σας αρμόζει και βεβαιωθείτε ότι η κάθε διαφωνία σας μπορεί να οδηγηθεί σε κάποια λύση –κρατώντας πάντα τις παραπάνω σκληρές κουβέντες για τον εαυτό σας.*Οι παραπάνω συμβουλές προέρχονται από τη σύμβουλο ψυχικής υγείας Georgia Lee.

loutrakiblog

Οι Φωνές των Γονιών στους Εφήβους προκαλούν Προβλήματα και Καταλύουν τον Σεβασμό.

Ένας έφηβος νιώθει πιο υπεύθυνος, όταν τον διορθώνει κάποιος που σέβεται και θαυμάζει.

Σύμφωνα με μελέτη, η λεκτική βία -και όχι μόνον η σωματική- προς τους εφήβους, αυξάνει τον κίνδυνο οι νέοι να εμφανίσουν κατάθλιψη, επιθετικότητα και άλλα προβλήματα συμπεριφοράς. 

Όπως επισημαίνουν οι Αμερικανοί ψυχολόγοι, μπορεί οι γονείς να μην δέρνουν πια τα παιδιά τους (τουλάχιστον όχι συχνά), όμως είναι λάθος η αντίληψή τους ότι αν βάλουν τις φωνές, θα πετύχουν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Μάλλον το αντίθετο θα συμβεί, σύμφωνα με την παρακάτω έρευνα.

Συγκεκριμένα, οι ερευνητές των πανεπιστημίων του Πίτσμπουργκ και του Μίσιγκαν, μελέτησαν για δύο χρόνια τις επιπτώσεις που είχαν οι φωνές σε παιδιά στην αρχή της εφηβείας (ηλικία 13- 14 ετών) σε περίπου 1.000 οικογένειες, σχεδόν οι μισές από τις οποίες παραδέχτηκαν ότι κατέφευγαν στη λεκτική βία για λόγους πειθαρχίας.

Όσο συχνότερα τα παιδιά δέχονταν το έντονο κατσάδιασμα των γονιών τους, τόσο περισσότερο εμφάνιζαν ψυχολογικά και άλλα προβλήματα συμπεριφοράς στη συνέχεια της εφηβείας (αδιαφορία στο σχολείο, καταφυγή στα ψέματα, κλοπές, εκρήξεις θυμού, συμπλοκές με άλλα παιδιά κλπ).

Σύμφωνα με τους Αμερικανούς ψυχολόγους η λεκτική βία, έστω κι αν γίνεται για καλό σκοπό εκ μέρους των γονιών, συχνά ανοίγει έναν φαύλο κύκλο αντιδράσεων από το παιδί, περισσότερων φωνών από τους γονείς κ.ο.κ., με συχνή κατάληξη τα πράγματα να γίνουν χειρότερα για όλους. 

«Τα ευρήματά μας εξηγούν γιατί μερικοί γονείς αισθάνονται πως όσο δυνατά κι αν φωνάξουν, τα παιδιά τους στην εφηβεία δεν τους ακούν.Τα σκληρά λόγια φαίνονται αναποτελεσματικά στο να διορθώσουν τα προβλήματα συμπεριφοράς των νέων, στην πραγματικότητα ενισχύουν αυτές τις συμπεριφορές», δήλωσε ο Μινγκ-Τε Γουάνγκ. 

«Οι γονείς που θέλουν να αλλάξουν τη συμπεριφορά των παιδιών τους, θα ήταν καλύτερο να επικοινωνήσουν μαζί τους σε ισότιμο επίπεδο και να εξηγήσουν το σκεπτικό τους και τις ανησυχίες τους» πρόσθεσε.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, ως λεκτική βία μπορεί να θεωρηθεί οποιαδήποτε ψυχολογική πίεση με θυμωμένα ή προσβλητικά λόγια προκειμένου το παιδί να νιώσει συναισθηματικά πληγωμένο, σε μια προσπάθεια να διορθωθεί ή να ελεγχθεί η συμπεριφορά του. 

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται οι δυνατές φωνές, τα ουρλιαχτά, οι βλαστήμιες, οι κατάρες, καθώς και οι πιο απλοί χαρακτηρισμοί των γονιών προς τα παιδιά, του τύπου «είσαι βλάκας» ή «τεμπέλης».

Η επίπτωση στα παιδιά, σύμφωνα με τη μελέτη, είναι άσχετη με το κοινωνικοοικονομικό επίπεδο της οικογένειας. Επίσης, η λεκτική βία έχει επιπτώσεις στα παιδιά, ακόμα κι αν οι γονείς εκδηλώνουν παράλληλα τη συναισθηματική υποστήριξή τους και τη φροντίδα τους, καθώς οι έφηβοι είναι πιθανό να ερμηνεύσουν τις φωνές των γονιών τους ως απόρριψη ή περιφρόνηση, με συνέπεια να αναπτύξουν μια εχθρική στάση απέναντι στη σχέση τους με τους γονείς τους, αλλά και μια αρνητική εικόνα για τον ίδιο τον εαυτό τους. 

Όπως είπε ο Μινγκ-Τε Γουάνγκ, «είναι λάθος η εντύπωση ότι εφόσον υπάρχει ένας στενός δεσμός γονιών- παιδιού, ο έφηβος θα καταλάβει ότι «το κάνουν επειδή με αγαπούν».

Η εφηβεία είναι μια πολύ ευαίσθητη περίοδος, όταν τα παιδιά προσπαθούν να αναπτύξουν την ταυτότητα του εαυτού τους. Όταν τους φωνάζετε, αυτό πλήττει την αυτο-εικόνα τους. Τα κάνει να νιώθουν πως δεν είναι ικανά, ότι είναι άχρηστα και ανάξια».

Ο καθηγητής παιδοψυχιατρικής Τίμοθι Βέρντουιν του Ιατρικού Kέντρου Langone του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης επισήμανε ότι είναι προτιμότερο οι γονείς να επεμβαίνουν στα παιδιά τους (π.χ. θα δεις λιγότερη τηλεόραση), χωρίς να χρησιμοποιούν επικριτικά, τιμωρητικά και προσβλητικά λόγια. 

«Ένας έφηβος αισθάνεται πιο υπεύθυνος για τη συμπεριφορά του, όταν τον διορθώνει κάποιος (π.χ. ο γονιός του), τον οποίο σέβεται και θαυμάζει. Αντίθετα, οτιδήποτε κάνετε που επιτιμά και ντροπιάζει ένα παιδί, αυτό υποσκάπτει τη δύναμη που έχετε ως γονείς».

Το διαβάσαμε εδώ
themamagers
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Λες στο παιδί σου «Είσαι βλάκας»;;

ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ. ΜΗΝ ΤΑ ΛΕΣ.

ΤΟ... ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ...

Είσαι βλάκας…. Ηλίθιο… Χαζό είσαι και δεν καταλαβαίνεις… 
Δεν σε θέλω… Δεν σε αγαπάω!

Μπορώ να γράφω και άλλα για ώρες… Λόγια που ίσως δεν προορίζονται να κάνουν τόσο μεγάλο κακό, αλλά καταφέρνουν να δολοφονούν την αυτοπεποίθηση των παιδιών μας...

Μεγάλωσα έχοντας την εντύπωση ότι είμαι άσχημη, ότι δεν μου αξίζει η αγάπη, ότι είμαι χαζή βλαμμένη ζωηρή, ισοδυναμώ με 10 αγόρια και «αμφιβόλου ηθικής» γιατί τόλμησα να δεχτώ δώρο του Αγίου Βαλεντίνου στα 14 μου από ένα συμμαθητή μου !!!!

Είμαι 33 χρόνων και ακόμα θυμάμαι τον εαυτό μου να πασχίζει για το απουσιολόγιο του τμήματος και αφού τα κατάφερα να πάρω τους μεγαλύτερους βαθμούς, όταν τα έδειξα στη μητέρα μου, αυτή είπε: 

Πώς κάνεις έτσι; Δεν είναι και 20 ! Να σημειώσω πως είχα 19,5!!!

Με τον καιρό κατάφερα να καταρρίψω όλες τις λέξεις που κάποτε με πλήγωναν και δεν ήμουν εγώ!
Κατάφερα να μάθω τι λέξεις μου αξίζουν και με τι λέξεις θα επιτρέψω να με αποκαλούν! Πέρασα πολύ καιρό ψάχνοντας να ανακαλύψω εμένα και πολύ περισσότερο χρόνο να καταλάβω πως δεν έφταιγα εγώ!

Γιατί, όταν κατηγορείς ένα παιδί εσύ η Μαμά του…, γι' αυτό αυτή είναι η πραγματικότητα! Γιατί η Μαμά του είναι ο κόσμος του όλος!

Ο άνθρωπος που θέλει να μοιάσει, που θαυμάζει, που αγαπάει και για χάρη του προσπαθεί να καταφέρει πράγματα για να ακούσει ένα μπράβο! 

Για να καταφέρει να σε εντυπωσιάσει!

Βάζω στο Στάθη να κάνει διάφορα όπως π.χ. να τρώει μόνος του ή να πετάξει το pampers της μικρής και αν τα καταφέρνει, έστω και κουτσά στραβά, εγώ χειροκροτώ ζητωκραυγάζω!!! 

Βλέπω στα ματάκια του την λάμψη την περηφάνια.
Νιώθει πως τα κατάφερε!

Ας μεγαλώσουμε παιδιά χωρίς τέτοια τραύματα… Τραύματα που θα τα δυσκολέψουν στη ζωή τους… Τραύματα που θα τα κουβαλάνε μια ολόκληρη ζωή!
Ας γεμίζουμε τη μέρα τους με θαυμασμό και χειροκρότημα! Ας τα κάνουμε να ξεχειλίζουν από αυτοπεποίθηση.

kikiri-kou

Μην δικαιολογείτε τη Λεκτική Κακοποίηση

Το αγοράκι είναι περίπου 8 ετών και ένας άντρας, μάλλον ο πατέρας του στέκεται από πάνω του, μαλώνοντάς τον στη μέση του δρόμου. Η σκιά του άντρα καταπίνει τον μικρό. 

Τα πόδια του αγοριού είναι ματωμένα, τα μάγουλά του γεμάτα δάκρια και ένα σπασμένο κινητό βρίσκεται στο πεζοδρόμιο. 

Η φωνή του άντρα είναι πολύ δυνατή 

«Πόσο χαζό είσαι; Σου είπα να προσέχεις, όταν κρατάς το κινητό μου. Δεν είναι παιχνίδι γαμώτο. Ποτέ δε μ’ ακούς. Πάντα κάνεις ό,τι θες, αλλά είσαι τόσο ατσούμπαλος». 

Το αγόρι δεν απαντά, αλλά οι ώμοι του τρέμουν.

Μια γυναίκα εμφανίζεται μέσα από την τράπεζα, βλέπει το τηλέφωνο και γυρνάει, λέγοντας: «Ωραίος τρόπος να καταστρέψεις ένα Σάββατο». Σηκώνει το κινητό και φεύγει με τον σύζυγό της, αφήνοντας τον μικρό από πίσω να προσπαθεί να τους προλάβει. 

Απαραίτητη πειθαρχία; 

Δικαιολογημένος θυμός; 

Όχι! Λεκτική κακοποίηση.

Κάποιοι μπορεί να διαφωνείτε, αφού το κινητό είναι αρκετά ακριβό αξεσουάρ και πιθανώς ο πατέρας να το χρειαζόταν για τη δουλειά του. Αλλά το σημαντικό εδώ δεν είναι αυτό. Το πρόβλημα βρίσκεται σε αυτά που είπε ο πατέρας. 

    Είναι κακοποιητικό να μετατρέπει κανείς μια κριτική σε μια σειρά μειονεκτημάτων του χαρακτήρα και της προσωπικότητας, όπως έκανε εκείνος, ειδικά προς ένα μικρό παιδί. Ναι, είναι εντάξει να δίνετε την ευθύνη στα παιδιά, αλλά δεν είναι καθόλου εντάξει να τα αποκαλείτε «χαζά και ατσούμπαλα» ή με άλλους χαρακτηρισμούς. Και δεν είναι καθόλου εντάξει να εστιάζετε στο σπασμένο του τηλέφωνο, όταν τα γόνατα του μικρού είναι ματωμένα.

Η πολιτισμική στάση απέναντι στη λεκτική κακοποίηση

    Η αλήθεια είναι ότι πολλοί άνθρωποι ακόμα πιστεύουν ότι είναι «απλά λόγια» και δεν βλάπτουν. Και αφού δεν είναι σωματική τιμωρία και «ξύλο», όπως γινόταν πιο παλιά, δίνουν το ελεύθερο στον εαυτό τους να ξεσπάσει σε μια τέτοια στιγμή, γιατί είναι κάτι άκακο. 

Φαίνεται όμως ότι οι περισσότεροι δυσκολεύονται τελικά να διακρίνουν την γραμμή ανάμεσα στη συγκινησιακή γλώσσα και στη λεκτική κακοποίηση.

Όμως, δεν θα έπρεπε να συμβαίνει αυτό. 

Η λεκτική κακοποίηση έχει στόχο να χειραγωγήσει και να περιθωριοποιήσει, να πληγώσει, να ντροπιάσει και να υποτιμήσει. Και γίνεστε μέρος του προβλήματος, αν ακούτε κάποιον να «στολίζει» με αυτό τον τρόπο ένα άλλο άτομο και δικαιολογείτε ύστερα τη συμπεριφορά του.

5 λόγοι για τους οποίους πρέπει να σταματήσετε να δικαιολογείτε τη λεκτική κακοποίηση

1. Η επιστήμη είναι κατηγορηματική

    Η λεκτική κακοποίηση βλάπτει τον αναπτυσσόμενο ακόμα εγκέφαλο ενός παιδιού, προκαλώντας αλλαγές στη δομή του. Τα παιδιά εσωτερικεύουν τα μηνύματα αυτά με τη μορφή αυτοκριτικής· δεν διαθέτουν ακόμα την ψυχική ωριμότητα ή τους μηχανισμούς άμυνας, για να κατανοήσουν ότι αυτό που λέγεται γι’ αυτά δεν είναι απαραίτητα και αλήθεια. 

Περιττό να λεχθεί επίσης ότι αν το άτομο που μιλάει με αυτό τον τρόπο είναι ο γονιός σου ή κάποιος που έχει εξουσία πάνω σου, η επίδρασή τους είναι τεράστια. Όπως και με τους ενήλικες, το νευρωνικό σύστημα για τον συναισθηματικό και σωματικό πόνο είναι ακριβώς το ίδιο.

2. Κανονικοποιείτε την κακοποιητική συμπεριφορά και την καταστροφική της επίδραση

    Οι άνθρωποι θεωρούν φυσιολογική την κακοποίηση για διάφορους λόγους. Παιδιά, των οποίων οι συναισθηματικές ανάγκες ποτέ δεν ικανοποιούνται και που έχουν υπάρξει και αυτά θύματα, μεγαλώνουν, γίνονται ενήλικες και, μην έχοντας λύσει τα παιδικά τους τραύματα, επαναλαμβάνουν το ίδιο μοτίβο στην οικογένειά τους. 

Παρά τα πολλά τους τραύματα, τα αγνοούν, παρά το γεγονός ότι πονούν και είναι πληγωμένοι, παραμένουν παθητικοί. Ορισμένες φορές, καθώς ακόμα λαχταρούν την κακοποιητική αγάπη των γονιών τους, αρνούνται και δικαιολογούν όσα έχουν ειπωθεί. Μάλιστα, αυτό το μοτίβο συνοδεύει τέτοιους ανθρώπους και σε άλλες σχέσεις τους, όπως τις συντροφικές.

Επειδή η λεκτική βία συχνά δικαιολογείται από τον θύτη- ως «πειθαρχία» ή «αναγκαστική διόρθωση», ειδικά όταν αφορά σε ένα παιδί ή εμφανίζεται ως «αστείο» που ο ενήλικας αποδέκτης δεν έπιασε- οι άνθρωποι ορισμένες φορές διστάζουν και δεν είναι σίγουροι ως προς το αν τελικά αυτή η συμπεριφορά είναι κακοποιητική. 

Η μετάθεση της ευθύνης επίσης από τον θύτη είναι αρκετά συνηθισμένη και μπορεί να θολώσει τα νερά. 

Όμως, μην ξεγελιέστε. Μπορείτε να διακρίνετε πότε είναι κακοποιητική μια συμπεριφορά, ειδικά όταν λείπει η ειλικρίνεια από τον θύτη.

3. Η κακοποίηση δεν βρίσκεται πάντα στα λόγια

    Ακριβώς. Το να αρνείστε να απαντήσετε σε μια ερώτηση, να σωπαίνετε στη μέση μιας σημαντικής συζήτησης, δηλαδή το να υψώνετε τείχη εκεί που δεν πρέπει, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά έναν παιχνίδι κακοποίησης, όπως είναι οι κοροϊδευτικές ή υβριστικές απαντήσεις και όπως είναι η ειρωνεία στο πρόσωπό σας και το να γελάτε εις βάρους του συνομιλητή σας. 

Όλες αυτές οι τακτικές χρησιμοποιούνται από ανθρώπους που θέλουν να χειραγωγούν και να κάνουν τον άλλο να νιώθει μικρός.

4. Αν δικαιολογείτε τη λεκτική κακοποίηση, απομονώνετε τον πόνο και τις εμπειρίες του θύματος

    Επειδή πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι μόνο η σωματική κακοποίηση προκαλεί κακό, μπορεί να υποτιμούν την συναισθηματική και λεκτική κακοποίηση. 

Ορισμένες φορές, θεωρούν μάλιστα ότι τα σχόλιά τους είναι και βοηθητικά, όπως «Τουλάχιστον δε σε χτύπησε» ή «Θα μπορούσε να είναι και χειρότερα». Τέτοια είδη σχολίων- ασχέτως της πρόθεσης- δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο την προσπάθεια σωστής αντιμετώπισης του φαινομένου. 

Ακόμα και αν το πιστεύετε, μην πείτε στο θύμα ότι «Ό,τι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό». 

Οι άνθρωποι που δέχονται λεκτική κακοποίηση, ειδικά τα παιδιά, υποφέρουν με μυριάδες, πολύπλοκους τρόπους, συμπεριλαμβανομένης της μηδαμινής αυτοεκτίμησης, της δυσκολίας να εμπιστευτούν, της κατεστραμμένης τους ικανότητας να διαχειριστούν συναισθήματα και πολλά ακόμα. Η ανάρρωση παίρνει πολύ καιρό.

5. Διευκολύνετε έτσι τη δικαιολόγηση της δικής σας συμπεριφοράς

    Δεν είναι όλοι επίτηδες και συνειδητά κακοποιητικοί ή χειριστικοί· κάποιες φορές, κάποιος μπορεί να χάσει τον έλεγχο και να πει κάτι ακατάλληλο, υποτιμητικό ή οδυνηρό. 

    Οι άνθρωποι είμαστε από τη φύση μας ατελείς. Οι έρευνες δείχνουν ότι η αγένεια είναι μεταδοτική και το να βρίσκεστε κοντά σε άλλους που κακομεταχειρίζονται αγαπημένους τους ή μη ανθρώπους κάνει και εσάς εκκολαπτόμενους θύτες.

Ως εκ τούτου, είναι σημαντικό να αξιολογούμε προσεκτικά και ειλικρινέστατα το πώς χρησιμοποιούμε τη γλώσσα, όταν είμαστε στρεσαρισμένοι ή θυμωμένοι, για το δικό μας καλό, αλλά και για της οικογένειας και κοινότητάς μας. 

Αντί να δικαιολογούμε τον εαυτό μας, πρέπει να απολογηθούμε σε αυτόν.

Η λεκτική κακοποίηση δεν πρέπει να γίνεται αποδεκτή. 

Η κατάλληλη λέξη εδώ είναι: Ποτέ!

enallaktikidrasi

Πάλι μου έφτιαξε τη μέρα "ο απέναντι"...

Η ώρα 7:50.
Ησυχία στη γειτονιά. Όμορφη πάλι η μέρα σκεφτόμουν, μέχρι που "ο απέναντι" (που θέλω δε θέλω τον ακούω) άνοιξε με βία την εξώπορτα του σπιτιού του.
Στάθηκε εκεί και, μεγαλόσωμος καθώς είναι, ύψωσε κορμί και φωνή.

«Ηλίθιος είσαι; Τώρα βρήκες να πλύνεις τα δόντια σου, @@λακισμέ@ο; Πρώτη μέρα και θα αργήσουμε, βλάκα...»

Ταράχτηκα...
Το βλέπω το παιδί του, το βλέπω από μικρό. 

Δεν έχω παρτίδες με την οικογένεια, αλλά τους βλέπω και τους ακούω, τόσο θορυβώδεις που είναι.
Τσακίστηκε να βγει έξω ο μικροκαμωμένος έφηβος.
Σκυφτός μπήκε στο αμάξι, πάτησε γκάζι ο τραμπούκος και έφυγε σαν σίφουνας.

Πρώτη μέρα στο σχολείο....
Μάλιστα. Και αυτή η μέρα ίδια με όλες για το παιδί.... 

Ίδια και απαράλλαχτη...
Πικράθηκα, κυριολεκτικά... Φαρμάκι το στόμα μου...

Πάλι μου έφτιαξε τη μέρα "ο απέναντι"...

Το Χαμομηλάκι

Η «μπαλόνα»: Οι φράσεις που πληγώνουν το παιδί σαν «καρφιά»...

... και τα σημάδια τους κρατούν μια ζωή…

Τα «σημάδια» που αφήνουν κάποιες λέξεις, μπορεί και να κρατήσουν μια ολόκληρη ζωή…

Στο δημοτικό είχα μια φίλη. Μια κούκλα ζωντανή με λίγα παραπανίσια κιλά. 

Ο πατέρας της, την φώναζε «για πλάκα»: «μπαλόνα μου». 

Γελούσαν όλοι εκτός από εκείνη. 

Εκείνη, κράτησε για πολλά χρόνια μέσα της αυτό το «μπαλόνα» μέχρι τη στιγμή που, καιρό μετά, το τελευταίο «έσκασε» συμπαρασύροντας μαζί του απωθημένα ετών. 

Η «μπαλόνα» έγινε το πιο αδύνατο κορίτσι που μπορεί κάποιος να φανταστεί, η μαμά της ανησυχούσε μήπως πάθει κάτι σοβαρό, οι γιατροί δεν καταλάβαιναν τι ήταν αυτό που την έκανε να μισήσει τόσο πολύ το φαγητό και κατ’ επέκταση τον εαυτό της. 

«Εκείνο το μπαλόνα ήταν… Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο με πλήγωνε. Όσο αδύνατη κι αν είμαι, δεν θα πάψω ποτέ να αισθάνομαι χοντρή»,

μου είχε πει χρόνια μετά όταν είχε βγει πλέον νικήτρια στη μάχη της με την νευρική ανορεξία αλλά όχι και σ’ εκείνη με το παιδικό της παρελθόν…

Όταν έγινα μαμά, αναζήτησα τις φράσεις που μπορούν να πληγώσουν σαν μαχαίρια την ψυχή ενός παιδιού. 

Τις έγραψα μέσα μου και δεν έκανα ποτέ το σφάλμα να τις αρθρώσω απέναντι στα παιδιά, ούτε καν κατά λάθος. Διότι όπως λένε οι ειδικοί «ένα δικό μας λεκτικό λάθος μπορεί να αποβεί ολέθριο για τον μετέπειτα ψυχισμό ενός παιδιού…» 

«Μην τρως άλλο. Θα γίνεις χοντρή!»
Αυτή τη φράση δεν την λέμε ποτέ σε ένα παιδί, ούτε για πλάκα! 

Αν φοβόμαστε τα παραπανίσια κιλά του παιδιού μας, τα «κόβουμε» με σωστή διατροφή κι όχι με εκφράσεις που μπορούν να το οδηγήσουν κατά την εφηβεία στο κατώφλι διατροφικών διαταραχών. 

«Μη με ρωτάς χαζομάρες!»
Τα παιδιά είναι παιδιά, γεννημένα με μία έμφυτη περιέργεια απέναντι στα πράγματα και απολύτως δικαιολογημένα να θέτουν ό,τι ερώτημα περνάει από το μυαλό τους. 

Κάποιες φορές μπορεί να ρωτήσουν το ίδιο πράγμα πάνω από μία φορά διότι έχουν ξεχάσει την απάντηση ή απλώς επειδή δεν την κατανοούν. 

Η επισήμανση σε ένα παιδί ότι κάνει πολλές ή χαζές ερωτήσεις θα το οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στο να σταματήσει να θέτει ερωτήσεις για θέματα που το απασχολούν. 

Επιπλέον, είναι πολύ πιθανό να πιστέψει ότι είναι χαζό, «ιδιότητα» που δεν θα καταφέρει να αποβάλει ούτε στην ενήλικη ζωή του. Κι αυτό μόνο αρνητικές επιπτώσεις μπορεί να έχει τόσο για το ίδιο όσο και για ολόκληρη την οικογένεια…

«Αν συνεχίσεις έτσι, θα καταλήξεις σαν…»
… τον αποτυχημένο τον θείο σου, την τεμπέλα την ξαδέλφη σου κ.ο.κ. Μπορεί ο θείος να είναι όντως αποτυχημένος και η ξαδέλφη τεμπέλα, ωστόσο χρησιμοποιώντας την αρνητική σύγκριση σε ένα παιδί καταστρέφετε την αυτοπεποίθηση του και το κάνετε να αισθάνεται άσχημα που έχει τέτοιους συγγενείς. 

«Τι είσαι και δεν μπορείς να…»
Εάν χρησιμοποιείτε την εν λόγω φράση απέναντι στο παιδί, το μόνο που θα πετύχετε είναι να κάνετε το παιδί να αναρωτιέται αν όντως κάτι δεν πάει καλά με τον εαυτό του. 

Το πιθανότερο είναι να σταματήσει να προσπαθεί γιατί θα σκέφτεται ότι δεν έχει πια νόημα αφού η μαμά κι ο μπαμπάς δεν εκτιμούν ούτε υποστηρίζουν την όποια προσπάθεια του. 

«Κοίτα τι καλά που το κάνει ο (η) αδελφός (-η) σου!»
Η σύγκριση ανάμεσα στα αδέλφια το μόνο που μπορεί να καλλιεργήσει είναι φθόνο και αντιπαλότητα ανάμεσα τους. Επίσης δίνει την αίσθηση στο παιδί ότι ποτέ δε θα είναι αρκετό καλό για τους γονείς του κι ότι το άλλο παιδί, ως καλύτερο, αξίζει περισσότερο την προσοχή και την αγάπη τους. 

«Δεν είσαι καλός/ή σε αυτό, δοκίμασε κάτι άλλο…»
Κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να κάνει και πού μπορεί να φτάσει ένα παιδί. Τα παραδείγματα με άριστους μαθητές που δεν κατάφεραν τίποτα στη ζωή τους και με «μέτριους» που πέτυχαν πολλά, είναι σχεδόν αναρίθμητα. 

Αφήστε το παιδί να περνάει καλά ακόμη και με πράγματα τα οποία δεν τα κάνει και τόσο καλά και δώστε του το δικαίωμα στην αποτυχία μέσα από την οποία θα μάθει πολλά.

ygeiamou.gr
neakriti.gr

Αυτό μπορεί να συμβεί αν Φωνάζετε στο Παιδί σας!

Προσοχή!
Ας είμαστε ειλικρινείς. 

Οι περισσότεροι από εμάς το έχουμε πράξει κι αν κάποιοι ανήκουν στις «ευλογημένες» εξαιρέσεις, σίγουρα το έχουν δει να συμβαίνει γύρω τους. 

Τι συμβαίνει όμως όταν οι γονείς βάζουν τις φωνές στο παιδί για «να τους ακούσει»;

«Το να σηκώνεις κάποια φορά την ένταση της φωνής απέναντι στα παιδιά είναι ανθρώπινο», λένε πολλοί γονείς. 

Στην απέναντι όχθη οι ειδικοί επισημαίνουν ξανά και ξανά: 

«Γίνετε υπεράνθρωποι (!) και μην φωνάζετε ποτέ στα παιδιά!

Λόγια θυμωμένα, ενίοτε και προσβλητικά σε μια προσπάθεια να ελέγξουμε ή να διορθώσουμε τη συμπεριφορά ενός παιδιού. 

Ας είμαστε ειλικρινείς. 

Οι περισσότεροι από εμάς το έχουμε πράξει κι αν κάποιοι ανήκουν στις «ευλογημένες» εξαιρέσεις, σίγουρα το έχουν δει να συμβαίνει γύρω τους. 

Δυνατές φωνές, απειλές ενίοτε και «ταμπέλες» αποτελούν για αρκετούς έναν τρόπο συνέτισης της όποιας παιδικής «ατασθαλίας». «Μέγα λάθος!», επισημαίνουν οι ειδικοί οι οποίοι σημειώνουν ότι «ενώ η άσκηση βίας (ακόμα και οι ξυλιές στον πισινό) έχει γίνει ταμπού σε αρκετές κοινωνίες, οι φωνές παραμένουν κάτι «φυσιολογικό» στο πλαίσιο της διαπαιδαγώγησης. 

Οι γονείς πιστεύουν ότι έτσι θα κάνουν τα παιδιά τους να τους ακούσουν ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο.»

Το να φωνάζετε στα παιδιά σας δεν θα τα κάνει λιγότερο άτακτα. 

Για την ακρίβεια θα κάνει τα πράγματα χειρότερα! 

Αυτό υποστηρίζει μεταξύ άλλων και μία έρευνα των Πανεπιστημίων του Pittsburgh και του Michigan σύμφωνα με την οποία «παιδιά των οποίων οι γονείς χρησιμοποιούν φωνές και σκληρές λεκτικές επιπλήξεις, τείνουν να αυξάνουν τα προβλήματα συμπεριφοράς τους ενώ τα παιδιά βιώνουν αργότερα συμπτώματα κατάθλιψης».

Η εν λόγω έρευνα βρίσκει σύμφωνους και πολλούς ψυχολόγους για τους οποίους τα παιδιά που πέφτουν θύματα λεκτικής βίας από τους γονείς τους είναι πολύ πιθανό να εμφανίσουν κατά την εφηβεία τόσο ψυχολογικά θέματα όσο και προβλήματα συμπεριφοράς, όπως αδιαφορία στο σχολείο, καταφυγή στα ψέματα, κλοπές, εκρήξεις θυμού, συμπλοκές με άλλα παιδιά κλπ.

Συγκεκριμένα, οι γονείς που φωνάζουν στα παιδιά τους, προκαλούν σε αυτά παρόμοια προβλήματα με εκείνα της άσκησης βίας, αυξάνοντας τις πιθανότητες κατάθλιψης και επιθετικής συμπεριφοράς. 

Και το κυριότερο: 

Ακόμα και μία, κατά τα άλλα, καλή και θερμή σχέση μεταξύ γονιών και παιδιών, δεν τα προστατεύει από τις επιπτώσεις που έχει το να τους φωνάζουν και να τους βάζουν ταμπέλες, όπως «τεμπέλης», «χαζός» κ.α. Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά ο Μινγκ-Τε Γουάνγκ, βοηθός καθηγητή εκπαίδευσης και ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Pittsburgh: 

«Οι φωνές δεν μπορούν να μειώσουν ή να διορθώσουν προβλήματα συμπεριφοράς. Αντιθέτως, κάνουν τα πράγματα χειρότερα. Οι γονείς που θέλουν να αλλάξουν τη συμπεριφορά των παιδιών τους, πρέπει να προσπαθούν να επικοινωνούν μαζί τους σε ισότιμο επίπεδο εξηγώντας τους το σκεπτικό τους και τις ανησυχίες τους».

athensmagazine.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τι μπορεί να κάνει ένα παιδί να είναι ανυπάκουο;

Το παιδί είναι μια ανεξάρτητη προσωπικότητα όμως ο χαρακτήρας του διαμορφώνεται αρχικά από τις επιρροές που δέχεται από τον οικογενειακό και ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. 

Αντιγράφει εν ολίγοις, ειδικά στη μικρή ηλικία, 
ό,τι βλέπει και βιώνει στο σπίτι.

Οι γονείς που θέλουν να αλλάξουν τη συμπεριφορά των παιδιών τους, θα πρέπει να επικοινωνήσουν μαζί τους σε ισότιμο επίπεδο και να εξηγήσουν το σκεπτικό τους και τις ανησυχίες τους, χωρίς φωνές!

Έχει αποδειχθεί από μελέτες, ότι, όταν το ζευγάρι μιλάει μεταξύ του με φωνές, το παιδί θεωρεί ότι αυτός είναι ο τρόπος που επικοινωνούν οι γονείς. Τον υιοθετεί λοιπόν πλήρως και δύσκολα τον αποβάλλει στην πορεία.

Γι’ αυτό είναι σημαντικό, όταν το παιδί βρίσκεται σε ένταση, να διατηρείτε την ψυχραιμία σας και να δείχνετε ότι ελέγχετε την κατάσταση, καθώς τα παιδιά λαμβάνουν ανατροφοδότηση από τις αντιδράσεις των γονέων. 

Ενδεχομένως να βρει ενδιαφέρον ή αστείο μια έντονη δική σας συμπεριφορά και να συνεχίσει να την επαναλαμβάνει.

Λεκτική βία
Σύμφωνα μάλιστα με μία έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Child Development, η λεκτική βία και οι φωνές των γονιών προς τα παιδιά τους, αυξάνει τον κίνδυνο να εμφανίσουν κατάθλιψη, επιθετικότητα και άλλα προβλήματα συμπεριφοράς. 

Πιο συγκεκριμένα, μπορεί οι σημερινοί γονείς να μην χτυπάνε πια τα παιδιά τους (τουλάχιστον οι περισσότεροι) καθώς πιστεύουν ότι μπορούν να καταφέρουν αυτό που θέλουν με τη φωνή τους, ωστόσο, οι φωνές δεν έχουν μακροπρόθεσμα αποτελέσματα. 

Ως λεκτική βία μπορεί να θεωρηθεί οποιαδήποτε ψυχολογική πίεση με θυμωμένα ή προσβλητικά λόγια προκειμένου το παιδί να νιώσει συναισθηματικά πληγωμένο, σε μια προσπάθεια να διορθωθεί ή να ελεγχθεί η συμπεριφορά του, μεταξύ των οποιων οι δυνατές φωνές, οι βλαστήμιες, οι κατάρες, καθώς και οι ταμπέλες.

Οι γονείς που θέλουν να αλλάξουν τη συμπεριφορά των παιδιών τους, θα πρέπει να επικοινωνήσουν μαζί τους σε ισότιμο επίπεδο και να εξηγήσουν το σκεπτικό τους και τις ανησυχίες τους, χωρίς φωνές!

Η σχέση του ζευγαριού
Ναι, πολλές φορές μπορεί να νιώθουμε πως η υπομονή μας έχει φτάσει στα όριά της ή να έχουμε πιο βίαια ξεσπάσματα όταν αντιμετωπίζουμε και προβλήματα στη σχέση μας. 

Προβλήματα όμως που χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε είτε με το διάλογο – αν είναι δυνατόν – είτε με τη βοήθεια ενός σύμβουλου γάμου. 

Όταν βρισκόμαστε σε ένταση επειδή ο γάμος δεν πηγαίνει καλά, είναι λογικό επακόλουθο και οι άμυνές μας να πέφτουν και να εκνευριζόμαστε με το παραμικρό, χωρίς όμως αυτό να δικαιολογεί τη συμπεριφορά μας…

............

περισσότερα εδώ: newsitamea
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Φράσεις που πληγώνουν τα παιδιά μας ανεπανόρθωτα

Φράσεις που δεν πρέπει να λέμε ποτέ στα παιδιά μας γιατί τα πληγώνουμε ανεπανόρθωτα

Τα παιδιά έχουν ευαίσθητο μυαλό. Αν ο 10χρονος Γιαννάκης χτυπήσει το κεφάλι του στο πεζοδρόμιο, θα υποστεί μεγαλύτερη ζημία από τον 35χρονο πατέρα του, κάτω από τις ίδιες συνθήκες.

Οι περισσότεροι από εμάς ενστικτωδώς το γνωρίζουν αυτό. Αυτό που συχνά αγνοούμε, όμως, είναι το γεγονός ότι τα παιδικά μυαλά δεν είναι μόνο σωματικά πιο εύθραυστα, αλλά και ψυχικά επίσης. Οι ψυχολόγοι παρομοιάζουν τον εγκέφαλο ενός παιδιού με μια μαλακή πλαστελίνη. Τα σκληρά λόγια που ο μπαμπάς του Γιαννάκη του είπε, θα μπορούσαν να χαραχτούν στη μνήμη του για όλη του τη ζωή.

Αυτές οι φαινομενικά ακίνδυνες λέξεις θα μπορούσαν να επηρεάσουν την ψυχολογική του ανάπτυξη στην ενήλικη ζωή του.

#1 – «Είσαι πολύ ευαίσθητο»

Σύμφωνα με ψυχολόγους, πολλά παιδιά γεννιούνται απλά με πιο ευαίσθητο νευρικό σύστημα. Ως αποτέλεσμα, αντιδρούν γρήγορα και έντονα για σχεδόν τα πάντα, ενώ οι γονείς αυτών των παιδιών συχνά κάνουν το λάθος να προσπαθούν να απομακρύνουν αυτή τους την ευαισθησία. Με την πάροδο του χρόνου, αποσυντονίζει τη χημεία του εγκεφάλου του παιδιού και μειώνει την ικανότητά τους να συμπάσχουν με τους άλλους. Τελικά, αν είναι διδάσκονται ότι τα συναισθήματά τους δεν έχουν σημασία, γιατί να νομίζουν κάτι διαφορετικό για τα συναισθήματα των άλλων; Η παιδοψυχολόγος Elinor Bashe ενθαρρύνει τους γονείς να ακούνε και να αποδέχονται τα συναισθήματα ενός παιδιού, ακόμα και αν δεν φαίνονται λογικά.

#2 – «Έτσι είναι η ζωή»

Όταν το παιδί σας έρχεται σπίτι αναστατωμένο επειδή η κοπέλα που του αρέσει απέρριψε την πρόσκλησή του στον χορό, μπορεί να είναι δελεαστικό να πείτε: «Λοιπόν, έτσι είναι η ζωή.» Αυτό θα μπορούσε να είναι κατάλληλο για τον 25χρονο γιο σας, αλλά το μυαλό ενός παιδιού δεν είναι σε θέση να κατανοήσει το γεγονός ότι οι εμπειρίες του δεν είναι μοναδικές. Θα αισθάνεται ένοχο, απογοητευμένο και μπερδεμένο. Αντ” αυτού, θα πρέπει να επικυρώσετε την εμπειρία του και στη συνέχεια να ενθαρρύνετε την ανοχή.

#3 – «Επειδή έτσι λέω εγώ»

Ο μικρός Γιαννάκης αρνείται να πάει για ύπνο στις 20:00, εκτός αν ξέρει το γιατί. Η μαμά του, εξοργισμένη, απαντά: «Επειδή έτσι λέω εγώ«. Αυτή όμως είναι μια τρομερή απάντηση. Προκαλεί δυσαρέσκεια στα παιδιά καθώς τα αναγκάζει να δεχτούν μια δογματική πίστη. Αυτό θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε μια «πάλη» για την εξουσία, όταν το παιδί μάθει να δίνει απαντήσεις που θα αμφισβητούν την εξουσία των γονέων του. Αντ” αυτού, γιατί απλά δεν απαντάτε στο ερώτημα; Δηλαδή, οι γονικές αποφάσεις σας με βάση την λογική, γιατί να μην τις μοιράζεστε με το παιδί σας; Θα το βοηθήσει να καταλάβει ότι, μερικές φορές, η «αρχή» ξέρει καλύτερα.

#4 – «Σκάσε»

Τα παιδιά μαθαίνουν από πολύ μικρή ηλικία ότι η φράση «σκάσε» εννοείται ως προσβολή. Και ας το παραδεχτούμε – το τελευταίο πρόσωπο που θα πρέπει να προσβάλλει ένα παιδί είναι η μητέρα του. Βέβαια, οι πιθανότητες είναι να έχετε ένα πολύ καλό λόγο που θέλετε το παιδί σας να κλείσει το στόμα του. Το παιδί σας δεν σταματάει να τραγουδά Justin Bieber και είναι πραγματικά απογοητευτικό. Αλλά αντί να τους πείτε να «σκάσει», γιατί δεν του εξηγείτε ότι η μαμά είχε μια κουραστική μέρα και θα εκτιμούσε πραγματικά λίγη ησυχία; Ακόμη καλύτερα, δώστε στο παιδί σας την ευκαιρία να κάνει όσο θόρυβο θέλει, αλλά μία συγκεκριμένη χρονική περίοδο πρέπει να είναι απολύτως ήσυχο. Θέλετε να μάθετε περισσότερες φράσεις που πρέπει να αποφεύγετε να λέτε στα παιδιά σας;

apotis4stis5.com

via: fanpage.gr
Σχετικά: Φράσεις που δεν πρέπει να λέμε στα παιδιά

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Φτάνει πια!

Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Θέλω πολλές φορές να φωνάξω σε πολλούς γονείς «φτάνει πια!» -και θα ήθελα, πραγματικά, να βρω τη δύναμη να το κάνω αυτό κάποια στιγμή.
Ομολογώ ότι πολλές συμπεριφορές γονιών με βγάζουν εκτός εαυτού και ειλικρινά χωρίς να θέλω να κατακρίνω τους άλλους με κακεντρέχεια ή για να φανώ – ούσα ένα άτομο με πολλά ελαττώματα - αρχίζω να βλέπω και να αποφεύγω και εγώ συμπεριφορές ανθρώπων που πληγώνουν ψυχές και άθελα τους αλλά και εν γνώσει τους, ειδικά όταν η ψυχή εκείνη είναι ένα κομμάτι δικό τους, από τα σπλάχνα τους.

• Φτάνει πια με τους γονείς εκείνους που «θυσιάζονται» ή κάνουν τα πάντα για τα παιδιά τους. 
Φράσεις που δημιουργούν όχι μόνο ενοχικά σύνδρομα σε πολλά παιδιά, αλλά χρησιμοποιούνται και ως μέσο συναισθηματικού εκβιασμού από τους γονείς προκειμένου το παιδί να σπουδάσει αυτό που θέλουν εκείνοι ή να θεωρήσει δικές του αποφάσεις για τη ζωή που πήραν για λογαριασμό του εκείνοι.

• Φτάνει πια με αυτές τις παρωχημένες και, πραγματικά, ανούσιες φράσεις τύπου: «διαβάσαμε, περάσαμε, σπουδάσαμε, πετύχαμε». 
Λάθος και πάλι λάθος. Τα παιδιά είναι αυτόνομες υπάρξεις που ό,τι διαβάζουν και καταφέρνουν στη ζωή το κάνουν μόνα τους, χωρίς την ύπαρξη κάποιου μπαμπά, μαμά ή φωστήρα.

• Φτάνει πια με την εμμονή για ανώτερες Πανεπιστημιακές σπουδές, για Νομικές και Ιατρικές, φτάνει πια με τα ανεκπλήρωτα όνειρα και απωθημένα των γονιών που «πνίγουν» και πέφτουν επάνω στα παιδιά, παραγκωνίζοντας τις δικές τους ανάγκες και την επιτυχία τους στη ζωή αυτή. 
Τα παιδιά –όπως και ο κάθε άνθρωπος- έχει τις δικές του ανάγκες, όνειρα, ταλέντα, τα δικά του «θέλω». Και ερχόμαστε στον κόσμο αυτό για να ζήσουμε και να είμαστε εμείς, όχι ο δικηγόρος που δεν έγινε ο μπαμπάς ή η Ιατρική που άφησε η μαμά για να μας μεγαλώσει, αλλά ούτε και κανένας άλλος.

• Φτάνει πια με τη μανία για έναν έλεγχο γεμάτο άριστα. Κανένα «Α», «Β», «Γ», δεν υπογράφει την επιτυχία στη ζωή. Και η είσοδος σε καμία σχολή δε σημαίνει επιτυχία απόλυτα. 

Φτάνει, ειλικρινά, με τις δωροδοκίες τύπου «αν γράψεις καλά θα σου πάρω εκείνη την κούκλα, εκείνο το κινητό, εκείνο τον υπολογιστή, εκείνο το tablet.»

Δε θα άντεχα να μην τα γράψω αυτά. 

Αλλά, ειλικρινά, πόσο μπορεί μία σκληρή λέξη όπως «είσαι τεμπέλης» ή «ανίκανος» να επηρεάσει την ψυχή ενός παιδιού!

Και ναι, ξέρω ότι πολλοί διαβάζοντας αυτές τις γραμμές θα ήθελαν να φωνάξουν δυνατά μαζί μου:

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!!!!

o-klooun

Γονιέ, μην το λες έτσι, πες το αλλιώς!

3 φράσεις που δεν πρέπει να λέτε ποτέ στο παιδί!

Όσο ήρεμος γονιός κι αν είσαι, είναι δύσκολο να κρατήσεις την ψυχραιμία σου, όταν νιώθεις ότι τα παιδιά σε βγάζουν εκτός εαυτού. Τότε, είναι πολύ πιθανό να ξεστομίσεις πράγματα που ξέρεις ότι κανονικά δεν θα έπρεπε να πεις και για τα οποία ξέρεις ότι θα μετανιώσεις.

Λεκτική Βία

Αυτές τις δύσκολες στιγμές, είναι σημαντικό να εκφράσεις τον θυμό σου αλλά με τις σωστές λέξεις. 

Αντί, λοιπόν, να πείτε κάτι που ξέρετε ότι θα πληγώσει το παιδί, εκφράστε του πώς νιώθετε διαφορετικά και... αναίμακτα.

1. «Δεν μ’ αρέσει η συμπεριφορά σου» 

αντί για το «Με τρελαίνεις!»

Βοηθήστε το παιδί να καταλάβει τι δεν σας αρέσει στη συμπεριφορά του, εξηγώντας του με απλά λόγια το λάθος του και –το κυριότερο- χωρίς να του ρίχνετε ευθύνες και να το γεμίζετε τύψεις. 

Ωστόσο, δεν θα πρέπει να μείνετε εκεί. Εξίσου σημαντικό είναι να του πείτε απλά και κατανοητά τι πρέπει να κάνει για να διορθώσει το λάθος του.

2. «Δεν μ’ αρέσει όταν…» 

αντί για το «Τι πρόβλημα έχεις;»

Με επιθετικές φράσεις όπως αυτή, το μόνο που πετυχαίνετε είναι να κάνετε το παιδί να νιώθει ντροπή και να αμφισβητεί τις ικανότητές του. 

Αντί, λοιπόν, να επιτεθείτε στο παιδί με μια φράση όπως «Τι πρόβλημα έχεις; Ποιο είναι επιτέλους το πρόβλημά σου;», στοχεύστε κατευθείαν σ' αυτό που δεν εγκρίνετε, λέγοντάς του «Δεν μ’ αρέσει όταν…».

3. «Όταν κάνεις…, πιστεύω ότι πρέπει να… » 

αντί του «Θα κάνεις αυτό που σου λέω εγώ!»

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είμαστε το πρότυπο (καλό ή κακό) συμπεριφοράς για τα παιδιά μας. 

Εξαπολύοντάς τους φράσεις, όπως «Θα κάνεις αυτό που σου λέω εγώ!», τους μαθαίνουμε απλώς να διεκδικούν ό,τι θέλουν με εκφοβισμό και επιθετική συμπεριφορά. Αντίθετα, το «Όταν κάνεις…, πιστεύω ότι πρέπει να… » είναι ένας ήπιος τρόπος να του δείξετε ότι δεν συμφωνείτε με τη συμπεριφορά του, δίνοντάς του ταυτόχρονα έναν τρόπο για να τη διορθώσει -χωρίς φωνές και απειλές!
Από Μαρία Κωνσταντοπούλου

Πηγή

popsugar.com

Οι λέξεις δεν είναι για να πληγώνουμε! (video)

Χρειάζονται μόνο 24 γράμματα για να φτιάξουμε εκατομμύρια λέξεις. 
Άλλες είναι μικρές, άλλες μεγάλες, άλλες εκφράζουν ευγένεια, άλλες όχι. 

Όσο τα παιδιά μεγαλώνουν μαθαίνουν περισσότερες λέξεις. Και τις χρησιμοποιούν. 

Αλλά ανάμεσά τους υπάρχουν και λέξεις που πληγώνουν.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα αγόρι με άσχημο χαρακτήρα. 

Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακούλι με καρφιά και του είπε να καρφώνει ένα μέσα στον φράχτη, όποτε έχανε την υπομονή του ή μάλωνε με κάποιον. 

Την πρώτη ημέρα κάρφωσε πολλά καρφιά στον φράκτη. Σιγά, σιγά όμως έμαθε να συγκρατείται γιατί ήταν πιο εύκολο αυτό, από το να καρφώνει τις πρόκες.

Τελικά, έφθασε μια ημέρα που το αγόρι δεν κάρφωσε κανένα καρφί και το είπε στον πατέρα του. 
Τότε εκείνος του είπε να αφαιρεί ένα καρφί για κάθε ημέρα που δεν έχανε την υπομονή του. 
Οι ημέρες πέρασαν και τελικά το αγόρι μπόρεσε να πει στον πατέρα του ότι είχε αφαιρέσει όλα τα καρφιά. 
Τότε ο πατέρας του είπε:

......

η συνέχεια εδώ: akrasakis

Μερικές κουβέντες... δεν βοηθούν!

Κανείς δεν είναι τέλειος. Όλοι κάνουμε λάθη.

Σημασία έχει να τα αναγνωρίζουμε, να τα διορθώνουμε και να προχωράμε εμπρός.Το ίδιο ισχύει και για την σχέση ενός γονιού με το παιδί του. 

Κανείς γονιός δεν είναι τέλειος. Όλοι κάνουμε λάθη.

Μην αγνοείτε το συναίσθημα του παιδιού σας
όπως κάποτε κάποιοι έκαναν σε εσάς!

Σημασία έχει να καταλαβαίνουμε το λάθος μας ώστε να μην το επαναλαμβάνουμε, να το διορθώνουμε και τότε τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν… Οι αστοχίες μπορούν αν γίνουν είτε με πράξεις είτε με λόγια. 

Μερικές κουβέντες δεν βοηθούν, μερικές κουβέντες μπλοκάρουν τα παιδιά, τους στερούν την δυνατότητα και το δικαίωμα να εκφραστούν, να μάθουν, ακόμη και αν χρειαστεί να κάνουν λάθος.

 Όμως οι γονείς, συχνά, δεν θέλουμε αυτό ή δεν το αντέχουμε ή δεν το καταλαβαίνουμε και τότε επεμβαίνουμε με φράσεις όπως:

«μην κλαις πια, σταμάτα….»

«αμάν, όλο τα ίδια κάνεις….»

«καν' το επειδή στο λέω εγώ!»

«Θα το πω στον πατέρα σου (ή την μητέρα σου)…»

«….ναι αλλά δεν είναι σαν του….»

Όχι έτσι… άστο θα το κάνω εγώ….»

Είναι φράσεις που λίγο-πολύ όλοι έχουμε χρησιμοποιήσει, είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι (καλό θα ήταν να το παραδεχτούμε, εξάλλου είπαμε κανείς δεν είναι τέλειος). 

Τι συμβαίνει όμως όταν ένα παιδί ακούει τον γονιό του να μιλάει με αυτόν τον τρόπο;

Τα παιδιά αποκαρδιώνονται, αποθαρρύνονται και απογοητεύονται.

Νοιώθουν ότι δεν είναι αποδεκτά, ότι δεν αρκούν έτσι όπως είναι, έτσι όπως κάνουν….

Διαμορφώνουν μια ελλιπή και μειωμένη αυτο-εικόνα σε σχέση με τις δυνατότητές τους.
Σε κάθε περίπτωση δεν τα βοηθάμε στην κατεύθυνση του να νοιώσουν αυτοπεποίθηση, ασφάλεια και αυτάρκεια για τον εαυτό τους, την αξία τους και τις δυνατότητές τους.

Χρειάζεται επιβράβευση, αποδοχή και αγάπη. 
Δεν χρειάζεται κριτική, αποδοκιμασία και απόρριψη.

Όλα τα παραπάνω βέβαια καλό θα ήταν να διευκρινιστεί ότι αποτελούν μια γενική εκτίμηση της γονεϊκής σχέσης και φυσικά η κάθε περίπτωση και η κάθε οικογένεια καλό θα ήταν να αξιολογηθούν σύμφωνα με τα ει-δικά τους χαρακτηριστικά.

↭↭↭↭↭↭↭

Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας, 

www.paidi-efivos.gr
Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ. συνεργάτης στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.