Γιατί το «όχι» κάνει καλό;

Τα «όχι» πρέπει να είναι λίγα, συγκεκριμένα, προσαρμοσμένα στην ηλικία και ιδιοσυγκρασία του παιδιού και κυρίως σταθερά! Και προσέξτε πολύ το ύφος και τον τόνο σας!

    Όχι, μια λέξη τόσο μικρή, αλλά τόσο σημαντική… Όσο δύσκολο και αν είναι να ειπωθεί αυτή η μικρή λεξούλα από τους γονείς, είναι σημαντικό να κατανοήσουν πως όχι, στην πραγματικότητα δεν σημαίνει τιμωρία. Όταν ένας γονιός λέει “όχι”, διδάσκει στο παιδί την ικανότητα να αισθάνεται ασφαλές με τον εαυτό του, με τις παρορμήσεις του, με τα όριά του. 

    Η ψυχολόγος κυρία Χριστιάνα Ιορδάνου, αναλύει τον ρόλο του “όχι” στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού, επισημαίνοντας ότι όλα τα “όχι” δεν είναι ίδια…

    Σε μέγεθος είναι μικρή. Σε αξία  όμως ανεκτίμητη. Γιατί όμως μας είναι τόσο δύσκολη η εκφορά αυτής της τόσο δα λεξούλας; Ενάντια στην τάση που θέλει τους γονείς να κακομαθαίνουν τα παιδιά τους, λέγοντάς τους πάντα «ναι», οι ειδικοί διαπιστώνουν πως το καλύτερο δώρο των γονιών για τα παιδιά τους είναι να μάθουν να τους λένε «όχι»!

Μην φοβάστε ότι θα θεωρηθείτε κακοί γονείς άμα βάλετε όρια, αντιθέτως θα είστε περήφανοι αργότερα, αντικρίζοντας τα παιδιά σας, ως ώριμους ενήλικες να ανταπεξέρχονται στις προκλήσεις της ζωής με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο. Η διαστρεβλωμένη άποψη πως οι γονείς οφείλουν να είναι αρεστοί και φίλοι, δυστυχώς οδηγεί στο να μην είναι τελικά σεβαστοί. 

    Την παραπάνω άποψη ενισχύει και η ψυχολόγος κυρία Χριστιάνα Ιορδάνου, που αναφέρει ότι «τα όρια είναι απαραίτητα για τα παιδιά κάθε ηλικιακής ομάδας. Το «ΟΧΙ» του γονέα σε ορισμένες συμπεριφορές του παιδιού που θεωρούνται ανεπιθύμητες (π.χ. όταν χτυπάει το αδελφάκι του), αλλά και ο σωστός τρόπος που αυτό εκφράζεται, ενισχύουν την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού και θέτουν τις βάσεις για την εξέλιξή του σε έναν υπεύθυνο, συμπονετικό και κοινωνικά και ηθικά ευαίσθητο ενήλικα».

Γιατί δυσκολευόμαστε να πούμε «όχι»;

    «Για μερικούς γονείς, είναι πολύ δύσκολο να θέσουν σαφή όρια σε κάποιες συμπεριφορές των παιδιών τους. Αυτό συμβαίνει επειδή, σε πολλές περιπτώσεις, οι ίδιοι μεγάλωσαν υπό την εποπτεία αυστηρών και τιμωρητικών γονέων ή και δασκάλων. Από φόβο λοιπόν μήπως και τα παιδιά τους αισθανθούν όπως αισθάνθηκαν οι ίδιοι όταν ήταν παιδιά, δυσκολεύονται να πουν «ΟΧΙ». Με απλά λόγια, οι γονείς δυσκολεύονται να αρνηθούν το οτιδήποτε στα μικρά τους αγγελούδια, θεωρώντας πως με αυτόν τον τρόπο, δεν θα τα απογοητεύσουν και δεν θα τα πληγώσουν. Επιπλέον, θεωρούν ότι λέγοντας συνέχεια «ναι», τα παιδιά θα τους αγαπούν περισσότερο. 

    Oι συνέπειες αυτής της στάσης μπορεί να είναι καταστροφικές. «Είναι πολύ τρομακτικό για ένα παιδί να μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον όπου δεν υπάρχουν όρια. Σε μια τέτοια περίπτωση αισθάνεται ότι δε μπορεί να στηριχθεί στους γονείς του για ασφάλεια και προστασία. Χωρίς σαφή και σταθερά όρια, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να γίνει το ίδιο ιδιαίτερα αυταρχικό και απαιτητικό», σημειώνει η κυρία Ιορδάνου. Αν εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε μάθει να διεκδικούμε αυτά που θέλουμε ή δεν θέλουμε, με αποτέλεσμα να υιοθετούμε μιαν απόλυτα παθητική συμπεριφορά, αναπόφευκτα την ίδια στάση θα αντιγράψει στο μέλλον και το παιδί μας. Και κάτι τέτοιο δεν είναι θεμιτό…

Πώς να πούμε «όχι»;

    Γονείς πάρτε χαρτί και μολύβι και σημειώστε! Πρώτο βήμα είναι να έχετε ξεκαθαρίσει στο μυαλό σας τα «όχι» που θέλετε να εφαρμόσετε. Τι εννοούμε με αυτό; Ότι δεν είναι σωστό να μην αφήνουμε το παιδί να κινηθεί, αραδιάζοντας δεκάδες «όχι» και «μη». Τα «όχι» πρέπει να είναι λίγα, συγκεκριμένα, προσαρμοσμένα στην ηλικία και ιδιοσυγκρασία του παιδιού και κυρίως σταθερά! Και προσέξτε πολύ το ύφος και τον τόνο σας! 

    Σύμφωνα με την ειδικό, αυτό που έχει σημασία δεν είναι το «ΟΧΙ» του γονέα, αλλά ο ΤΡΟΠΟΣ με τον οποίο αυτό εκφράζεται. Αν και τα όρια βοηθούν το παιδί να κατανοήσει ότι κάθε συμπεριφορά έχει συγκεκριμένες συνέπειες, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει εμείς οι ίδιοι να τα ξεπεράσουμε! Η αγάπη και ο σεβασμός θα βοηθήσουν... 

Ο υπερβολικά Επιεικής (χαλαρός) Γονέας - Permissive Parenting

Είναι εκείνος που πιστεύει πως είναι «δημοκρατικός» και πως το παιδί του θα έχει καλύτερο παράδειγμα μίμησης. 

Permissive Parenting

Είναι όμως και εκείνος που… δεν τα πάει καλά με τα όρια γενικότερα, φτάνοντας τελικά να βάζει το παιδί όριο στο γονιό! 

Ζει σε ένα σπίτι όπου οι ρόλοι είναι μπερδεμένοι, το παιδί κάνει ό,τι θέλει, χωρίς «όχι», κανόνες, καθοδήγηση, ούτε σταθερότητα, αποπνέοντας αίσθηση ανασφάλειας. 

Είναι ο γονιός που θεωρεί πως είναι φίλος με το παιδί του, αλλά και εκείνος που μπορεί να φτάσει στο σημείο να το δωροδοκήσει για να τον… αφήσει να δει το αγαπημένο του πρόγραμμα στην τηλεόραση! 

Νοιάζεται, βέβαια, όπως και όλοι οι τύποι γονέα, κάνοντας όμως πιο αισθητό το «δόσιμο» ως προς την αγάπη του, το φροντίζει και το δείχνει. 

Απλά, προκειμένου να είναι καλός και να αποφύγει πιθανές συγκρούσεις, αποφεύγει την οριοθέτηση και οτιδήποτε μπορεί να τον φέρει σε δύσκολη θέση – συνειδητά ή μη. 

Δυστυχώς, δεν είναι ικανός να μάθει στο παιδί του τρόπους να λύνει προβλήματα και διεξόδους σε δύσκολες καταστάσεις, εφόσον και ο ίδιος δεν μπορεί να ανταποκριθεί…

mothersblog

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μαμά, «Είσαι η πιο "κακιά" μαμά του κόσμου»!!

«Δεν Φοβάμαι Να Γίνω "Κακιά" Μάνα, 
Γιατί Δεν Σκοπεύω Να Μεγαλώσω Παλιόπαιδα»...

H Christine Organ είναι μαμά δύο αγοριών που δίνει σχεδόν καθημερινά μαζί τους μια «μάχη» που οι περισσότεροι γονείς δίνουν, προκειμένου να μεγαλώσουν παιδιά που να είναι καλοί άνθρωποι, που να σέβονται και να αγαπούν τους ανθρώπους γύρω τους. 
Και όσο κι αν μακροπρόθεσμα… κερδίζει, μια παράπλευρη απώλεια είναι, τα παιδιά της να την αποκαλούν συχνά κακιά:

«Σχεδόν κάθε μέρα τα παιδιά μου θυμώνουν μαζί μου, για τον έναν ή τον άλλο λόγο. 
Είτε επειδή τους ζητάω να καθαρίσουν τις τρίχες τους, βγαίνοντας από το μπάνιο ή επειδή βάζω όριο στο πόση ώρα θα παίξουν με το Xbox. Μερικές φορές, μάλιστα, έχω και το θράσος να τους ζητήσω να μαζέψουν τις ακαθαρσίες του σκύλου από τη βεράντα ή να πάνε τα πιάτα τους στον νεροχύτη!

Κάποιες φορές είμαι γκρινιάρα μαμά. Κάποιες είμαι αυστηρή μαμά. Και κάποιες άλλες είμαι, τολμώ να πω, η πιο κακιά μαμά του κόσμου.

Γενικά, πιστεύω πως ως επί το πλείστον ανήκω στους χαλαρούς γονείς –στα περισσότερα πράγματα, τουλάχιστον. 
Λέω ναι σε πολλά, στο πόση ώρα θα δουν τηλεόραση, στο πόσα ανθυγιεινά σνακ θα φάνε και στο να κοιμηθούν λίγο πιο αργά. 
Δεν τους κυνηγάω για τους βαθμούς τους (αρκεί να προσπαθούν και να σέβονται τους δασκάλους τους). 
Παραβλέπω τις κάλτσες στο πάτωμα και όλο τον πανικό που γίνεται μέσα στα δωμάτιά τους. 
Σκεφτείτε πως δεν λέω τίποτα, ούτε για τη λεκάνη της τουαλέτας που δεν κατεβάζουν ποτέ (ποτέ, όμως!).

Αλλά επειδή δεν θέλω να μεγαλώσω παλιόπαιδα, κάποια στιγμή, πρέπει να πατήσω πόδι και να θέσω κάποια όρια.

Θα γκρινιάξουν, θα παραπονεθούν, κάποιες φορές θα κλάψουν. 

Θα πουν ότι οι φίλοι τους παίζουν με το Xbox για 5 ώρες συνεχόμενα. 

Θα προσπαθήσουν να με πείσουν, ότι θα κάνουν τα μαθήματά τους νωρίς το επόμενο πρωί (εννοείται πως δεν θα τα κάνουν). 

Θα μου πουν ότι ο Γιάννης, ο συμμαθητής τους, δεν μαζεύει ποτέ τα κακά του σκύλου (ο Γιάννης δεν έχει σκύλο).

Νομίζω πως μπορώ με βεβαιότητα να παραδεχτώ πως τα παιδιά μου είναι έστω λίγο νευριασμένα μαζί μου, σε μόνιμη βάση. 

Είμαι αρκετά κοντά και με τους δύο και πραγματικά πιστεύω, ότι είναι σε καλό δρόμο. Αλλά πολύ συχνά ενοχλούνται από εμένα, θυμώνουν με τις προσδοκίες μου ή ακόμα και εξοργίζονται που τους επιβάλω ανόητα πράγματα, όπως “κανόνες”.

Θα έλεγα ψέματα αν παραδεχόμουν πως το να είμαι η πιο κακιά μαμά του κόσμου με ευχαριστεί.

Δεν είναι ωραίο να είναι διαρκώς θυμωμένα μαζί σου τα παιδιά σου ή να διαφωνείτε για πράγματα όπως το αν είναι σημαντικό να βουρτσίζουν τα δόντια τους ή να κάνουν μπάνιο. 

Αλλά τελικά, είμαι συμβιβασμένη με τον τίτλο “κακιά μαμά” ορισμένες φορές, γιατί ξέρω ότι είναι απαραίτητο. 

Είναι απλά μέρος της διαδικασίας του να είσαι γονιός.
Θέλω να έχω μια υγιή σχέση με τα παιδιά μου; Φυσικά. 

Θέλω να με αγαπούν και να με σέβονται; Ναι. 

Θέλω να με εμπιστεύονται και να ξέρουν ότι είμαι το πιο ασφαλές τους λιμάνι, ο μεγαλύτερος θαυμαστής και υπασπιστής τους; Εννοείται!

Χρειάζεται, όμως, να είμαι φίλη τους; 

Όχι. Όχι, ευχαριστώ. Είμαι η μαμά τους. Όχι η φίλη τους.

Δεν θέλω να μεγαλώσω παλιόπαιδα, ούτε θέλω να λειτουργούν ως άνθρωποι των σπηλαίων, χωρίς τρόπους και κοινή λογική. 

Δεν θέλω να είναι αγριάνθρωποι που νομίζουν, ότι όλος ο κόσμος υπάρχει μόνο για να τους ευχαριστεί. 

Θέλω να είναι καλοί και συμπονετικοί άνθρωποι. Και αυτό σημαίνει, ότι κάποιες φορές πρέπει να βάζω όρια. Με άλλα λόγια, κάποιες φορές πρέπει να γίνομαι κακιά.

Τα παιδιά μου μπορεί να νευριάσουν για χίλιους δύο λόγους: 

Επειδή έφτιαξα ένα φαγητό που δεν τους αρέσει, 

επειδή έκοψα το τοστ στη μέση, 

επειδή τους καθάρισα τα παιχνίδια ή 

επειδή μάζεψα τα Lego από το πάτωμα, όπου είχαν μείνει εδώ και πέντε μέρες, γιατί “έπαιζα ακόμα μαζί τους, μαμά!”…

Ξέρετε κάτι, όμως; 
Το να νευριάζεις τα παιδιά σου είναι φυσιολογικό και απαραίτητο. 

Και το να είσαι “κακιά” είναι και αυτό μια από τις ευθύνες που πάνε πακέτο με το προνόμιο του να είσαι η Μαμά.»

από την αγαπημένη μας ideopigi

Το Χαμομηλάκι

Καλοκαίρι σημαίνει παιχνίδι, αλλά και κανόνες

“Tα παιδιά νιώθουν αρκετά προστατευμένα και πολύ πιο υγιή, όταν έχουν μεγάλους δίπλα τους να τους βάζουν όρια και κανόνες. Μεγαλώνουν έτσι τα παιδιά με συναισθηματική υγεία.”

Καλοκαίρι, παιχνίδι, ελευθερία

Καλοκαίρι σημαίνει παιχνίδι και χαλαρότητα για τους γονείς των μικρών παιδιών. Η Ελένη Αδαμοπούλου, ιδιοκτήτρια παιδικού σταθμού στην Κομοτηνή σημειώνει πως το Καλοκαίρι είναι μια ιδανική περίοδος για τους γονείς να πηγαίνουν βόλτα τα παιδιά τους στην παιδική χαρά, να παίζουν με την άμμο, το νερό και τα κουβαδάκια. 

«Να περνούν τις μέρες τους, όσο μπορούν πιο ελεύθερα, χωρίς πολλά «πρέπει» και «μη», αλλά εξηγεί, όμως, ότι θα πρέπει «να υπάρχουν και όρια. Όχι, όμως, πολλοί κανόνες το καλοκαίρι. Πρέπει να τη ζήσουν την εποχή. Είναι λίγες οι ημέρες, θα περάσουν και θα πρέπει τα παιδιά να μπουν ξανά στην καθημερινότητα».

Απαραίτητα τα όρια στην καθημερινότητα των παιδιών
Σύμφωνα με την κα Ελένη Αδαμοπούλου, οι γονείς είναι λίγο «μπερδεμένοι» στην εποχή μας. 

Μπερδεύουν την ανεξαρτησία με τα όρια. 

«Δεν βάζουν στα παιδάκια τους τόσα πολλά όρια, θεωρούν ότι θα πρέπει να τα έχουν πιο ελεύθερα από ότι πρέπει. Ενώ τα παιδιά νιώθουν αρκετά προστατευμένα και πολύ πιο υγιή όταν έχουν μεγάλους δίπλα τους να τους βάζουν όρια και κανόνες. Μεγαλώνουν έτσι τα παιδιά με συναισθηματική υγεία. 

Τώρα επικρατεί μια σύγχυση στο παιδί. Δεν ξέρει τι πρέπει να κάνει και τι όχι. 

Όταν, την μια μέρα είναι ναι και την άλλη όχι, κάποια στιγμή το παιδάκι δεν θα ξέρει τι πρέπει να κάνει και τι όχι. Θα πρέπει να είναι κάθετοι οι κανόνες. Όχι κανόνες που θα κάνουν τα παιδιά να νιώθουν δυστυχισμένα, αλλά που να ορίζουν την συμπεριφορά τους. Ότι αυτό πρέπει να γίνει και θα γίνει χωρίς να υπάρχουν πισωπατήματα.»

Παιχνίδι, όχι υπολογιστής
Το καλοκαίρι είναι μια ιδανική περίοδος, σύμφωνα με την έμπειρη νηπιαγωγό, για να βγουν τα παιδιά από το σπίτι. 

«Να φύγουν από τις κακές συνήθειες, τα παιδιά μονίμως είναι προσηλωμένα σε μια οθόνη, όπως οι γονείς τους. Ας βγουν, ας παίξουν ας χαρούν τη Φύση και όλα θα είναι καλύτερα.» καταλήγει προτρέποντας μεγάλους και μικρούς.

Κείμενο: Μαρία Νικολάου
ert.gr

Βάζω όρια στο παιδί μου. Το Α και το Ω της διαδικασίας.

Μιλάμε συνέχεια για τα όρια στις σχέσεις μας με τα παιδιά. 

''Να βάζουμε όρια'', ''ξεπέρασε τα όρια'', ''δεν υπάρχουν όρια'', 

είναι φράσεις που ακούμε σχεδόν καθημερινά. 

Τελικά όμως είναι τόσο σημαντική αυτή η διαδικασία; 

Κι αν ναι, γιατί;

Α. Τα όρια μέσα στην οικογένεια λειτουργούν όπως και οι νόμοι μέσα στην κοινωνία.
Προδιαγράφουν κανόνες συμπεριφοράς και βοηθούν τα μέλη της σε μια καλύτερη, ομαλότερη και πιο αποδεκτή προσαρμογή.
Χωρίς κανόνες -νόμους/όρια, ο καθένας θα έκανε ότι ήθελε, θα επικρατούσε ο νόμος του πιο ισχυρού και η κοινωνία θα μετατρεπόταν σε ζούγκλα...
Τα όρια λοιπόν, στηρίζονται στην ιδέα της ισότητας και της δικαιοσύνης, γι'αυτό είναι μια προηγμένη μορφή κοινωνικής και οικογενειακής οργάνωσης.

Β. Όρια = Ασφάλεια.
Ακόμα κι αν δεν είναι αρεστά στα παιδιά τα όρια προσφέρουν ασφάλεια.
Υπό την έννοια ενός σταθερού περιβάλλοντος όπου η παρουσία του γονιού δεν αμφισβητείτε, ο μπαμπάς και η μαμά μπορεί να φωνάζουν, να απαγορεύουν, να βάζουν όρια, την ίδια στιγμή όμως, ακριβώς αυτό σημαίνει ότι είναι παρόντες, είναι σταθεροί και ασχολούνται με το παιδί...

Γ. Όρια δεν σημαίνει απαραίτητα τιμωρία.
Όρια είναι ο κανόνας που προϋπάρχει, γι'αυτό είναι σημαντικό κάθε φορά να ξεκαθαρίζεται -τι ισχύει και τι όχι- από πριν στα παιδιά.

Π.χ. πάμε μια βόλτα στην παραλία, είναι τέλη άνοιξης, ο καιρός δεν έχει ζεστάνει καλά καλά, και εξηγούμε από πριν στα παιδιά ότι ''θα πάμε στη θάλασσα αλλά ΔΕΝ θα βουτήξουμε ΓΙΑΤΙ τότε να το ξέρετε, θα φύγουμε''...

Τέλος θα θέλαμε να σημειώσουμε ότι, μιας και τα όρια πρέπει να τηρούνται, δεν πρέπει να φοβόμαστε να είμαστε αυστηροί στην τήρησή τους.

Φροντίστε πρώτα να είστε δίκαιοι στην θέσπισή τους και βεβαιωθείτε ότι είναι για το καλό τον παιδιών σας.

Μια σχέση αγάπης όπως αυτή μεταξύ γονιού και παιδιού, αντέχει τις μικρές απογοητεύσεις (που προσφέρουν τα όρια) και έχει ως αντίβαρο την ασφάλεια και την σταθερότητα που προσφέρουν οι καθαροί κανόνες (και η τήρησή τους)

Γιάννης Ξηντάρας - Ψυχολόγος
paidi-efivos

Ποιοι γονείς έχουν επιθετικά παιδιά;

Έρευνες έχουν δείξει ότι η παιδική επιθετικότητα επηρεάζεται
από την ψυχοδυναμική της οικογένειας.

Can a Child's Behavior Reflect Discipline?

Τι μπορεί όμως να κάνουν λανθασμένα οι γονείς που οδηγεί τελικά στην ανάπτυξη της επιθετικότητας;

1) Η εξελικτική ψυχολογία υποστηρίζει ότι οι γονείς που χρησιμοποιούν αυστηρές τιμωρίες έχουν επιθετικά παιδιά. Πολλοί είναι εκείνοι οι γονείς που σκέφτονται ότι μια αυστηρή τιμωρία για την επιθετική ενέργεια του παιδιού τους θα επενεργήσει κατασταλτικά και θα την μετριάσει. Δεν συμβαίνει όμως αυτό. Τα παιδιά που έχουν τιμωρηθεί συστηματικά για την επιθετικότητα τους είναι κατά κανόνα πιο επιθετικά από ό,τι είναι τα παιδιά που είχαν επιεικέστερη μεταχείριση. Αυτό συμβαίνει γιατί η τιμωρία προκαλεί έντονη εσωτερική θυμική αναστάτωση, γεγονός που προκαλεί περισσότερη επιθετικότητα. Επίσης, ο επιθετικός γονέας αποτελεί πρότυπο για μίμηση. Έτσι το παιδί εκδηλώνει μεγαλύτερη επιθετικότητα μιμούμενο τις επιθετικές ενέργειες του τιμωρητικού γονέα.

2) Οι γονείς που δείχνουν μεγάλη ανοχή στην επιθετικότητα του παιδιού και την αφήνουν ελεύθερα να εκδηλώνεται τελικά έχουν επιθετικά παιδιά. Οι γονείς που επιτρέπουν στο παιδί να εκφράζει ελεύθερα τις επιθετικές του διαθέσεις και προς τους ίδιους και προς τους άλλους (γιατί πιθανότατα πιστεύουν ότι η ελεύθερη έκφραση μιας αρνητικής διάθεσης έχει καθαρτικό και θεραπευτικό χαρακτήρα) έχουν επιθετικά παιδιά, γιατί η επιθετικότητα παράγει επιθετικότητα. Οι γονείς πρέπει να φροντίζουν να αποτρέπουν τη δημιουργία εκρηκτικών καταστάσεων και να αποτρέπουν διαμάχες και αντιδικίες μεταξύ των παιδιών, χωρίζοντάς τα πριν αρχίσουν οι διαπληκτισμοί. Όταν όμως εκδηλωθούν τέτοιες ενέργειες πρέπει να καταβάλλεται κάθε προσπάθεια –εκτός της αυστηρής τιμωρίας- να τις σταματήσουν το συντομότερο. Ο στοργικός γονέας μπορεί να επινοήσει ποικίλους τρόπους να καθησυχάσει το παιδί και να το επαναφέρει γρήγορα στην ηρεμία και την τάξη.

 

infokids