Γιατί τα περισσότερα παιδιά λατρεύουν τη γιαγιά;

από Φοίβη Γλύστρα

Τα περισσότερα παιδιά λατρεύουν τη γιαγιά τους, γιατί…

* Φτιάχνει τις πιο νόστιμες πίτες, τα πιο αφράτα κέικ και τα πιο ζεστά και μαλακά κουλουράκια.
* Αφήνει τα εγγόνια της να παίξουν με το ζυμάρι κι ας κάνουν χάλια την κουζίνα κι ακόμα πιο χάλια τα κουλουράκια.

* Ακόμα κι αν οι λιχουδιές είναι απαγορευμένες, πάντα παίρνει μια μικρή εκπληξούλα απ’ το περίπτερο ή το super market για τα παιδιά.

* Το σπίτι της είναι μια ατελείωτη παιδική χαρά, ένα ασφαλές καταφύγιο και μια φωλίτσα για αγκαλιές.

* Τα ρούχα της μυρίζουν μαλακτικό και το σπίτι της φρεσκοψημένα μπισκότα.

* Όταν το εγγονάκι της λέει «Βαριέμαι» εκείνη ακούει «Διασκέδασέ με, με τον καλύτερό σου τρόπο».

* Στο σπίτι της γιαγιάς, επιτρέπεται να δεις κι άλλο επεισόδιο, κι ας πήγε 10.

* Η γιαγιά είναι ένα ζωντανό Google, με απαντήσεις στις περισσότερες απορίες σου.

* Θα σου πει τις πιο απίστευτες ιστορίες που θα σ’ αφήσουν με το στόμα ανοιχτό κι αργότερα θα τις αναγνωρίσεις σε κάποιο βιβλίο ιστορίας.

* Η υπομονή της δεν τελειώνει ποτέ και δεν πειράζει που έκανες το σπίτι άνω-κάτω, ούτε που γέμισες ψιχουλάκια το κρεβάτι της.

* Έχει αρκετό χρόνο στη διάθεσή της κι αυτό της επιτρέπει να λέει «ναι» εκεί που η μαμά θα έλεγε «όχι». Έτσι, θα πάει τα παιδιά στις κούνιες και δεν θα την πειράξει καθόλου αν στο δρόμο, αποφασίσουν να κάτσουν σε ένα παγκάκι για να φάνε ένα παγωτό.

* Τα μάτια της ακτινοβολούν αγάπη.

* Δίνει την εντύπωση ότι μπορεί να συγχωρέσει ό,τι κι αν κάνουν τα εγγόνια της.

* Ακόμα κι όταν τα παιδιά βγαίνουν εκτός εαυτού και βγάζουν τον χειρότερό τους εαυτό, η γιαγιά είναι εκεί για να πει το αιώνιο «δεν πειράζει, παιδί είναι».

* Στ’ αυτιά της το «πεινάω» είναι άνετα χειρότερο απ’ το «μου μένουν 2 μήνες ζωής» και είναι πάντα πρόθυμη να σε μπουκώσει.

* Το ίδιο έτοιμη είναι και να σε χαρτζιλικώσει.

* Αν η μαμά είναι ο «κακός αστυνομικός» τότε σίγουρα η γιαγιά είναι ο «καλός».

* Έχει υπερδυνάμεις που συνήθως η μαμά δεν έχει. Ξέρει, ας πούμε, να φυτεύει και να μεγαλώνει λουλουδάκια ή ντομάτες ή να φτιάχνει ρούχα μόνη της.

* Χαμογελάει με τα χείλη και με τα μάτια.

* Είναι σοφή, ακόμα κι αν δεν είναι τόσο μορφωμένη.

* Έχει πολύ πλάκα καμιά φορά να την πειράζεις για να δεις τις αντιδράσεις της.

* Ειλικρινά πιστεύει ότι τα εγγόνια της είναι τα ομορφότερα, τα εξυπνότερα, τα χαρισματικότερα, τα σπανιότερα πλάσματα που περπάτησαν στη γη και ότι δεν τους αξίζει τίποτα λιγότερο απ’ την απόλυτη ευτυχία, αμύθητα πλούτη, φήμη, δόξα κι ένας πρίγκιπας ή μια πριγκίπισσα αντιστοίχως για σύντροφο ζωής.

Πώς να μην αγαπάς τη δεύτερη μαμά σου;

mama365

Ο πιο σημαντικός άνθρωπος στη ζωή σου

Είναι η γιαγιά σου. Εκείνη που σε μεγάλωσε.

Είναι ο φύλακας άγγελός σου. 

Η πιο όμορφη και γαλήνια ύπαρξη της καρδιάς σου. Σε περιμένει ως το πιο μοναδικό δώρο για να σου δώσει απλόχερα ακόμα και την ίδια της την ψυχή. 

Μπαίνει στη ζωή σου με φόρα απ’ την πρώτη μέρα που γεννιέσαι και σε φροντίζει αδιάκοπα με απεριόριστη λατρεία για πάντα.

Απ’ τη στιγμή που σε αντίκρισε η πραγματικότητά της πλημμύρισε με χαρά και πήρε άλλο νόημα. Σημαίνεις για εκείνη τον πιο πολύτιμο άνθρωπο που υπάρχει στον κόσμο της. Ένα πλάσμα που για χατίρι του θα θυσίαζε τα πάντα προκειμένου να είναι ευτυχισμένο.

Για πολλούς δεν είναι απλώς η μαμά της μαμάς ή του μπαμπά τους. 

Είναι η δεύτερη μάνα τους. 

Ένας άνθρωπος που αποτελεί πολλά περισσότερα απ’ τη γραφική γιαγιούλα που μοιράζει καραμέλες και σοκολατάκια. 

Από εκείνη που μας επισκέπτεται τα σαββατοκύριακα ή τις γιορτές και τρώμε μαζί της. 

Είναι κάτι πιο βαθύ και δυνατό απ’ το άτομο εκείνο που μπορεί να φέρουμε απλώς το όνομά του. 

Είναι η γυναίκα που χωρίς εκείνη δε θα ήμασταν ο άνθρωπος που έχουμε εξελιχθεί σήμερα.

Και μιλάω ακριβώς για τη γιαγιά που μεγάλωσες στο πλάι της από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου. 

Που περνάς ώρες της καθημερινότητας μαζί της. 

Που βρίσκεται κοντά σου κάθε στιγμή της ζωής σου κι αποτελεί κομμάτι της οικογένειάς σου αναπόσπαστο κι αγαπημένο.

Τις περισσότερες φορές θα σε κοιμίσει στο κρεβάτι της, το οποίο για έναν ανεξήγητο λόγο έχει το πιο ξεκούραστο στρώμα και το πιο ζεστό πάπλωμα από οποιοδήποτε έχεις κοιμηθεί ποτέ σου.

Τις φορές που μένει μαζί σου τα βράδια, θα κάνει λίγο χώρο και θα σε πάρει αγκαλιά για να μη φοβάσαι. Θα ξενυχτήσει στο πλευρό σου όταν έχεις πυρετό και θα φροντίσει να σε κρατήσει ζεστό και καθαρό μέχρι να γίνεις καλά. 

Η αγκαλιά της αποτελεί για σένα το πιο ασφαλές καταφύγιο.

Έτσι, μ’ ένα μαγικό τρόπο τα πάντα ηρεμούν κι ησυχάζουν. 

Η αγκαλιά αυτή δε συγκρίνεται με καμία στο σύμπαν. Μέσα της αισθάνεσαι τόση ασφάλεια και τρυφερότητα που την αποζητάς κάθε φορά που είναι κοντά σου. 

Τα ζαρωμένα μα ζεστά της χέρια σου προσφέρουν τα πιο απαλά χάδια. Και πώς να το κάνουμε; Όσο και να μεγαλώσεις, σ’ όποια φάση της ζωής σου και να βρίσκεσαι, αυτά τα χάδια τα έχεις ανάγκη.
Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό η σκέψη της τρέχει κοντά σου. Στο πού βρίσκεσαι κι αν είσαι ασφαλής. Οι μόνες στιγμές ηρεμίας της είναι όταν βρίσκεσαι μαζί της. Τότε που αδημονεί και λαχταρά να σε δει στην πόρτα και να χαμογελάσει διάπλατα. Και μετά να σε κατακλύσει με την επίμονη φροντίδα της.

Πάντα θα πρέπει να φας αυτό που θα σου προσφέρει. Όσο χορτασμένος κι αν είσαι. Τα φαγητά της μυρίζουν ζεστασιά κι έχουν μια οικεία γεύση που δεν μπορείς να γευθείς πουθενά αλλού.

Καθετί που είναι αποτυπωμένο στη μνήμη των παιδικών κι εφηβικών σου χρόνων έχει την εικόνα τη δική της. 

Το σπίτι της είναι για σένα ο χώρος που έπλασες τις πιο ωραίες σου αναμνήσεις. 

Το πρώτο σου ποδήλατο και τα παιχνίδια που έπαιζες μικρός, η στράτα που περπάτησες στην αυλή της, ακόμη κι οι πρώτοι σου εφηβικοί προβληματισμοί!

Θα είναι πάντα στο μυαλό σου η μορφή της σε κάθε σου βήμα! 

Το πρωινό της ξύπνημα, οι βόλτες στην παιδική χαρά, η παρουσία της στο χώρο του σχολείου. 

Τα κλάματα συγκίνησης που σου έλεγαν πού πας, κάθε φορά που έπρεπε να την αποχωριστείς για πολύ καιρό. Ακόμη κι οι φωνές της όταν σε μαλώνει είναι για σένα η ζωντάνια που νοστάλγησες από τότε που μεγάλωσες και δεν την έχεις πια στην καθημερινότητα σου τόσο πολύ.
Όλα τα έζησες εκεί. Η γειτονιά και τα αμέτρητα παιχνίδια, το μικρό δασάκι δίπλα στην αλάνα κι όλες σου οι παιδικές μινιατούρες ξεπετάγονται σ’ αυτά τα μέρη. Είναι βαθιά φυλαγμένα στην ψυχή σου και σου δίνουν δύναμη να σκέφτεσαι πόσο μοναδικό σε έκαναν.

Είσαι περήφανος όταν λες, «με καλομάθατε σίγουρα μα δε με κακομάθατε»! Όταν σκέφτεσαι την αγάπη που έχεις στον εαυτό σου, δεν μπορείς να βρεις άλλο λόγο για να νιώθεις έτσι παρά για τα τόσα υπέροχα πράγματα που σου προσέφερε.

Πονάς όμως στη σκέψη των χρόνων που περνάνε και τρέμεις κάθε ασθένεια που μπορεί να την πάρει από κοντά σου. Καρδιοχτυπάς σε κάθε ξαφνικό τηλεφώνημα κι ανακουφίζεσαι όταν μαθαίνεις πως τελικά όλα είναι εντάξει.

Τη βλέπεις να μεγαλώνει κι ανησυχείς όλο και περισσότερο, μήπως έρθει μία μέρα που δε θα τη βλέπεις πια καθόλου! 

Όταν δε θα την έχεις πια, κάθε στιγμή, θα σου θυμίζει πόσο πολύτιμο ήταν κάθε λεπτό που ήταν συνεχώς κοντά σου, ακόμη κι αν κάποτε δεν το αντιλαμβανόσουν.

Και νιώθεις τόση αμοιβαία εξάρτηση από εκείνη που θες ν’ αδράξεις μαζί της την κάθε στιγμή που περνάει για όσα χρόνια μπορείς να την έχεις πλάι σου. Θέλεις να ξοδεύεις, όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο μαζί της. 

Δεν μπορείς να φανταστείς άλλη καλύτερη οικογένεια απ’ το δικό της πρόσωπο. Τώρα καταλαβαίνεις πόσο τυχερός στάθηκες που έγινες αυτός που είσαι τώρα χάρη στη δική της συμβολή.

Ευχαριστείς το Θεό κάθε μέρα και είσαι ευγνώμων που την έχεις ακόμη στη ζωή σου. Που εξακολουθεί να σε μεγαλώνει μ’ αυτόν τον αγνό κι αυθεντικό τρόπο, που μόνο εκείνη ξέρει. Χαίρεσαι που βίωσε την κάθε ηλικία σου κι εξακολουθεί να σε καμαρώνει, όσο ακόμα εξελίσσεσαι. Ποτέ σου δε θα μπορούσες να φανταστείς καλύτερη οικογένεια από εκείνη.
Θα είσαι δίπλα της πάντα και για πάντα!

Συντάκτης: Μαίρη Νταουξή
Επιμέλεια κειμένου: Αναστασία Νάννου
netakias

Η «Ψυχομάνα» του Νικολάου Γύζη… και η δική μου γιαγιά

Γύζης - Ψυχομάνα

Το παιδάκι της Ψυχομάνας, ένα κοριτσάκι, προσπαθεί να προσεγγίσει
την μητέρα του και να βρεθεί στην αγκαλιά της,
που προσωρινά την έχει γεμίσει το άτυχο μωράκι…

Σαν σήμερα ήταν που έφυγε η αγαπημένη μου γιαγιά από τον κόσμο αυτό… 
Μου λείπει πολύ, παρ΄ όλο που πέρασαν πολλά χρόνια.
Και νιώθω πως στην επέτειο της μνήμης της οφείλω να γράψω για την επιλογή μου αυτή, που ως «διαδικτυακή φωτογραφία ταυτότητας» με σηματοδοτεί ως ιστολόγιο.
Πρόκειται για τον πίνακα «η Ψυχομάνα ή Καλομάνα», που είναι από τους αγαπημένους μου… 

Και μόνο το κεντρικό θέμα του, ο μητρικός θηλασμός, είναι κάτι που αγαπώ πολύ, με εκφράζει ως μητέρα και το ζω με χαρά και ευγνωμοσύνη τα τελευταία χρόνια, από τότε που πρωτοέγινα μάνα.

Όμως ο πίνακας αυτός, συνειρμικά, μου θυμίζει και την αγαπημένη μου γιαγιά. 

Στο πρόσωπο του μαυροφορεμένου βρέφους που θηλάζει, βλέπω την ίδια… θα εξηγήσω στην συνέχεια γιατί.

Ο πίνακας αυτός απεικονίζει μια νεαρή μητέρα να θηλάζει ένα μαυροντυμένο βρέφος (πόσο βαριά τα μαύρα για ένα τόσο τρυφερό πλάσμα!…). 

Της το έχει φέρει για να το ταΐσει η νεαρή αδελφή της θανούσας μητέρας, και περιμένει θλιμμένη να ολοκληρώσει το θηλασμό του το μικρό ορφανό… 

Το παιδάκι της Ψυχομάνας, ένα κοριτσάκι, προσπαθεί να προσεγγίσει την μητέρα του και να βρεθεί στην αγκαλιά της, που προσωρινά την έχει γεμίσει το άτυχο μωράκι…

Έτσι γινόταν τα παλιότερα χρόνια, τότε που δεν υπήρχαν βρεφικά γάλατα και η επιβίωση των μωρών στηρίζονταν στο μητρικό γάλα. 

Πολλές ήταν οι γυναίκες που έχανα την ζωή τους κατά τον τοκετό ή στη λοχεία, και τα ορφανά που απέμεναν αναλάμβαναν να τα θηλάσουν άλλες μητέρες, οι λεγόμενες Ψυχομάνες ή Καλομάνες, που έχαιραν ιδιαίτερης εκτιμήσεως από την τοπική κοινωνία, λόγω της μεγάλης προσφοράς της. 

Αναλάμβαναν ακόμα να θρέψουν και μωράκια, όταν μια μάνα αρρώσταινε και δυσκολευόταν να θρέψει το παιδί της μόνο με το δικό της γάλα.*
Έτσι έγινε και με τη δική μου τη γιαγιά: η μανούλα της αρρώστησε βαριά και πέθανε… και την άφησε έξι μηνών ορφανή…

Και μας έλεγε η γιαγιά, όταν ακούραστη μας διηγιούνταν ιστορίες από την πολυκύμαντη ζωή της- ακόμα ηχούν τα λόγια της στα αυτιά μου, που τα επαναλάμβανε πάντα με τις ίδιες ακριβώς λέξεις, καθώς ήταν τόσο καθοριστικά για εκείνη:

«Εγώ ορφανό μεγάλωσα… με πήγαιναν σε άλλη μάνα για να θηλάσω».

Με πολύ πόνο το έλεγε η γιαγιά, γιατί είναι τόσο βαριά η ορφάνια για την παιδική ψυχή… αλλά και με ευγνωμοσύνη για τη γυναίκα εκείνη που με το γάλα της την κράτησε στη ζωή.
Όποτε θυμάμαι και αναλογίζομαι τα λόγια αυτά της γιαγιάς μου, καθώς και τις συνθήκες μέσα στις οποίες μεγάλωσε, συγκινούμαι… όπως και τώρα που τα γράφω.
Και νομίζω πως έχουν «μπολιαστεί» μέσα μου και έχουν συμβάλει στο να αναπτυχθεί η μεγάλη αγάπη και η εκτίμηση που έχω για το μητρικό θηλασμό.

Κι όταν χρειάστηκε να επιλέξω το «στίγμα» μου για την κοινωνία του διαδικτύου, την μορφή της Ψυχομάνας επέλεξα.

Η Ψυχομάνα συμβολίζει την μάνα και τον άνθρωπο γενικότερα που την αγάπη της δεν την κρατά μόνο για τον εαυτό της, τους δικούς της και την οικογένειά της αλλά το περίσσευμά της το σκορπίζει και γύρω της, μαζί με τα πιο ακριβά και πολύτιμα αισθήματα της καρδιάς της.
Κίνητρο και έμπνευση ο συμβολισμός της εικόνας και της μορφής αυτής… και πώς να «φτάσω» το μεγαλείο της;… αισθάνομαι πολύ «μικρή» μπροστά της.
***
Η γιαγιά μου, αν και μεγάλωσε ορφανή και δεν γεύτηκε την μητρική στοργή και φροντίδα, είχε μέσα της τεράστια αποθέματα αγάπης, δύναμης και θυσιαστικής προσφοράς που, όσο τα αναλογίζομαι, πιστεύω πως της τα έστελνε η μανούλα της από Ψηλά… Ήταν μοναδικός άνθρωπος «θυσίας» η γιαγιά…

Γιαγιά μου, δείξε μου να αγαπώ όπως εσύ αγαπούσες, να γίνομαι θυσία και προσφορά ολόκαρδη , όπως εσύ ήσουν για όλους. Να βάζω στην άκρη το «εγώ» μου και να χορταίνω την ψυχή μου με το ολοπρόθυμο και ανιδιοτελές «δόσιμο»…

Καλή αντάμωση, αγαπημένη μου γιαγιά! Μου λείπεις, αλλά θα ξαναβρεθούμε. Καλό παράδεισο να έχουμε…

Με την αγάπη μου
Αλεξία

* έλεγε ο όσιος Παΐσιος: «Παλιά μια μητέρα μπορεί να θήλαζε και το παιδί της γειτόνισσας, αν δεν είχε γάλα. Τώρα πολλές μητέρες βαριούνται να θηλάσουν ακόμη και τα δικά τους παιδιά» περισσότερα ΕΔΩ

momyof6

Οι γιαγιάδες είναι «Εργαλείο εντοπισμού» του αυτισμού

Grandma knows best: Family structure and age of diagnosis of autism spectrum disorder

Μπορεί οι γονείς να πιστεύουν ότι ξέρουν τα παιδιά τους καλύτερα από τον καθένα, όμως μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα φαίνεται να επιβεβαιώνει το γνωστό ρητό «του παιδιού μου το παιδί...»!Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύονται στην επιθεώρηση Autism, οι γονείς συχνά παραβλέπουν τα ενδεικτικά συμπτώματα του αυτισμού, ενώ οι γιαγιάδες είναι συχνά αυτές που αναγνωρίζουν πρώτες τη διαταραχή.

Όπως διαπίστωσαν οι γιατροί που εκπόνησαν τη μελέτη, τα παιδιά που έχουν συχνή επαφή με τη γιαγιά και τον παππού διαγιγνώσκονται με τις διαταραχές του αυτιστικού φάσματος τέσσερις με πέντε μήνες νωρίτερα από άλλα παιδιά. 
Αυτό, τονίζουν, βοηθά ώστε το παιδί να λάβει όσο το δυνατόν νωρίτερα την απαραίτητη θεραπεία.
Στο πλαίσιο της μελέτης, σχεδόν 500 γονείς παιδιών με αυτισμό απάντησαν σε ένα διαδικτυακό ερωτηματολόγιο. Σε δεύτερη φάση, οι γιατροί χορήγησαν ερωτηματολόγια σε σχεδόν 200 φίλους και συγγενείς της οικογένειας, τους οποίους πρότειναν οι ίδιοι οι γονείς.
Οι γονείς δήλωσαν ότι τα μέλη της οικογένειας έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στη διάγνωση του παιδιού με κάποια διαταραχή του αυτιστικού φάσματος. 
Η γιαγιά από την πλευρά της μητέρας καθώς και ο δάσκαλος του παιδιού ήταν τα άτομα που ήταν πιο πιθανό να εκφράσουν τις πρώτες ανησυχίες.
«Πολλοί γονείς αποφεύγουν να αναζητήσουν βοήθεια ώστε να προκύψει η διάγνωση για το παιδί, παρά το γεγονός ότι μπορεί να διαισθάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά» σχολιάζει ο Δρ Νάχουμ Σισερμάν, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. 
«Συχνά παραβλέπουν τα σημάδια που υποδεικνύουν πρόβλημα και κάνουν τα στραβά μάτια, καθιστώντας τον ρόλο των κοντινών συγγενών και των φίλων καίριο στην έγκαιρη διάγνωση και την παροχή βοήθειας στο παιδί».

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, η τακτική επαφή με τη γιαγιά συσχετίστηκε με ταχύτερη κατά πέντε μήνες διάγνωση, ενώ η επαφή με τον παππού με σχεδόν κατά τέσσερις μήνες ταχύτερη διάγνωση.
Τα νέα ευρήματα, εκτιμούν οι ερευνητές, υποδεικνύουν ότι υπάρχουν ευκαιρίες για ταχύτερη διάγνωση του αυτισμού εάν οι γονείς είναι διατεθειμένοι να συμβουλευτούν φίλους και συγγενείς. Παλαιότερες μελέτες έχουν αποδείξει ότι η ταχύτερη διάγνωση έχει μακροπρόθεσμα οφέλη για τη γενικότερη συμπεριφορά του παιδιού, την ευφυΐα του και τις κοινωνικές δεξιότητές του.

Ένας στους τέσσερις (ποσοστό 25%) είπε πως οι άνθρωποι που βρίσκονται πιο κοντά στην οικογένεια υποπτεύθηκαν ότι ίσως το παιδί αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα πριν το υποψιαστούν οι ίδιοι. 

Σχεδόν ένας στους δύο φίλους/συγγενείς δήλωσαν ότι είχαν υποπτευθεί ότι κάτι δεν πάει καλά με το παιδί πριν μάθουν για σχετικές ανησυχίες από την πλευρά των γονέων. 

onmed

Για τη γιαγιά μου, με αγάπη….

Γιαγιάκα μου καλή,
Σε αγαπώ πολύ!
Και θέλω να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ!

Νικόλαος Γύζης ''Η γιαγιά με τα εγγόνια ''

Γιατί μεγάλωσα στα χέρια σου με ατελείωτη αγάπη και πολλές θυσίες.
Γιατί στερήθηκες πολλά για μένα και ποτέ δεν παραπονέθηκες.
Γιατί μου απλώνεις το χέρι σου κάθε φορά.
Γιατί μου φωτίζεις το νου, παρότι δεν πήγες σχολείο κι όμως έχεις τη μεγαλύτερη σοφία, αυτή της ίδιας της ζωής.
Γιατί μου λες όλες αυτές τις υπέροχες ιστορίες και ξαναγίνομαι παιδί.
Γιατί ονειρεύεσαι μαζί μου και κάνεις τις έγνοιες μου δικές σου.
Γιατί γελάς μαζί μου, όταν γελώ και κλαις, όταν κλαίω.
Γιατί είσαι αυθόρμητη και μου λες πάντα την αλήθεια, ακόμη κι αν αυτή πονάει.
Γιατί μαγειρεύεις τα πιο ωραία φαγητά.
Γιατί τα ζωηρά, πράσινα μάτια σου αντικατοπτρίζουν την τεράστια καρδιά σου.
Γιατί αυτή η καρδιά ανοίγει διάπλατα προς όλους κάθε στιγμή.
Γιατί με έμαθες να είμαι άνθρωπος.
Γιατί είμαι η κόρη σου κι ας μη με γέννησες.
Είσαι ένας θησαυρός γιαγιάκα μου γλυκιά,
γι’ αυτό κι εγώ σου στέλνω τα πιο γλυκά φιλιά!

Αυτό το αφιερώνω στη γιαγιά μου, τη Βασιλική που μας μεγάλωσε με ατελείωτη αγάπη και βρίσκεται πάντα στο πλευρό μας. 

Οι γιαγιάδες και οι παππούδες παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ανατροφή ενός παιδιού. Μπορούν να του μάθουν πολλά πράγματα για τη ζωή καλύτερα κι από τους ίδιους τους γονείς. 

Είναι τεράστια τα οφέλη αυτής της σχέσης για τη ζωή των παιδιών.

....................

η συνέχεια εδώ: polispost

Ο Ήρωας της γιαγιάς - Grandma's Hero

Πρόκειται για μία εξαιρετική μικρού μήκους animation ταινία με ήρωες μια γιαγιά και τον εγγονό της. 
Όταν ο Lulu αποφοιτά από την Ακαδημία Ηρώων, έχει τελικά την ευκαιρία να αποδείξει την αξία του. 
Έτσι ξεκινά ένα επικό ταξίδι για να σκοτώσει το θρυλικό και τρομακτικό δράκο. Αλλά δυστυχώς η γλυκιά κι υπερβολική φροντίδα της γιαγιάς του θα μπλέξει λίγο τα πράγματα...

antikleidi

Παιδί μου, είμαι η μαμά σου, είμαι η γιαγιά τους, δεν είμαι η babysitter σας!

Οι μέρες που ξυπνούσα αλαφιασμένη, στις 6.40 για να σε ντύσω,να σε χτενίσω, να σου φτιάξω πρωινό και να σε πάω στο σχολείο μοιάζουν με ένα μακρινό όνειρο. 

Οι μέρες που ξημεροβραδιαζόμουν πάνω από τον πυρετό σου, τα βασιλεμένα σου μάτια από την γρίπη, με βρεγμένες πετσέτες να σου δροσίζουν το μέτωπό, ανήκουν σε ένα όμορφο παρελθόν, που όμως είναι παρελθόν. 

Τα ποδοβολητά σου μέσα στο σπίτι, και των φίλων σου επίσης, οι σοκολάτες στις κουρτίνες, τα ατελείωτα άπλυτα από τα παιδιά σου πάρτι, τα κομφετί στα χαλιά από τα αποκριάτικα και οι πευκοβελόνες από τα χριστουγεννιάτικα δέντρα, που ποτέ δεν γούσταρα, αλλά στόλιζα για να χαίρεσαι, και χαιρόμουν κι εγώ μαζί σου, δεν το κρύβω, ανήκουν σε ένα όμορφο χθες, σε έναν ρόλο μαγικό που έζησα χάρη σε εσένα, αυτόν την μάνας.

Και μετά η αγωνία για τους έρωτές σου, τα δάκρυά σου πάνω στο μαξιλάρι σου, μέσα στην αγκαλιά μου, κάτω από τη μασχάλη μου, όπου σκουπιζόσουν με το μανίκι μιας πιδεκένιας ρόμπας που μου είχε φέρει ο πατέρας σου από το εξωτερικό και την έβρισκες γελοία.

Και μετά διάβασμα, πανελλήνιες, σπουδές. Πέρασες στην επαρχία, άντε να τρέχουμε για σπίτια, ενοίκια, και εγώ να στέλνω τα τάπερ με το Κτελ γιατί όσο μοντέρνα και αν ήθελα να λέγομαι, ήθελα να έχεις λίγη σπιτίσια μυρωδιά στο ψυγείο σου, λίγη από “μαμά» στο πιάτο σου.Μια φροντίδα που ταξίδευε 400 χιλιόμετρα σκεπασμένη με αλουμινόχαρτα, σε κεσέδες από φέτα και κουτιά από φυτίνη, μια φόρμα κέικ τυλιγμένη σε μεμβράνη και ένα φακελάκι με ένα μικρό χαρτζιλίκι. Ο πατέρας σου ήθελε να σου βάζουμε και αυγά, και του έλεγα “παιδί μου εκείνη είναι στην επαρχία όχι εμείς».

Και μετά γνώρισες τον έρωτα της ζωής σου, μας τον έφερες σπίτι, τον κάναμε παιδί μας, γιο μας, και τους γονείς του συγγενείς μας και γιορτάσαμε τη νέα σου ζωή με μια σεμνή τελετή, όπως την ήθελες σε ένα ξωκλήσι στο πουθενά, πάνω σε κάτι βράχους, όπου ήταν απαγορευτικό το τακούνι, κι αυτό στο κρατάω ακόμα παράπονο, γιατί δεν ήμουν ποτέ ψηλή.

Την ημέρα που θα κοιμόσουν πια και επίσημα εκτός σπιτιού την πρώτη μέρα του γάμου σου, την ημέρα αυτή και τις επόμενες που ακολουθούν, που υποτίθεται ότι ακολουθεί το άδειασμα της φωλιάς και η μελαγχολία, εγώ ένιωσα ελεύθερη. 

Ικανοποιημένη, γεμάτη. Πλήρης, πως το λένε. Άρχισα να ασχολούμαι πιο συστηματικά με τα λουλούδια μου, να διαβάζω τα βιβλία μου, να πηγαίνω εκδρομές με τον πατέρα σου, να παίζουμε μπιρίμπες με φίλους στη βεράντα με γέλια, σόκιν ανέκδοτα και παγωμένη σουμάδα. Κάποιες φορές ερχόσασταν τις Κυριακές με τον άντρα σου για φαγητό, αλλά δεν ήθελα να γίνει αυτό συνήθεια, δεν μου άρεσε το επιβεβλημένο του πράγματος και το είχα ξακαθαρίσει.

Και έπειτα έμεινες έγκυος έκανες το πρώτο σου μωρό και έγινα επίσημα γιαγιά. Επέμενες να βγάλετε το όνομά μου, αλλά εγώ δεν ήθελα. Όπως κι εσένα σε βάφτισα Μυρσίνη, γιατί μου είχε κολλήσει από ένα μυθιστόρημα κι ας ήθελε η μάνα μου να σε βγάλουμε Ιζαμπέλα και να σε φωνάζουμε Λέλα, αν είναι δυνατόν. Κάναμε να μιλήσουμε 3 μήνες θυμάμαι με τη γιαγιά σου, για εκείνο το “Λέλα». Ξενύχτια στο σπίτι, να σου δείξω και να βοηθήσω πώς θηλάζουν, πως ταΐζουν, πως αλλάζουν, πως κοιμίζουν, πώς φτιάχνουν την κρέμα… Φώναζε ο πατέρας σου ότι έγινε εργένης, αλλά εγώ ήθελα να είμαι δίπλα σου σε αυτές τις μαγικές στιγμές, όχι μόνο για σένα, αλλά και για μένα. Ήταν η επίσημη βάφτισή μου σαν γιαγιά.

Ήρθε και δεύτερο μωρό, τώρα ήσουν πιο έμπειρη, πιο δυνατή, πιο εσύ. Τα μωρά μεγάλωσαν περισσότερο και άρχισες να τα φέρνεις στο σπίτι, να τα κρατάω, να τα φροντίζω για να πηγαίνεις στη δουλειά σου. Το έκανα για τρία χρόνια. Έγινα πάλι μάνα, χωρίς τις απαιτούμενες αντοχές. Γύρισα τον χρόνο πίσω, και έφτιαχνα πάλι κρέμες, έλεγα πάλι παραμύθια, και μάζευα ψίχουλα και παιχνίδια από τα χαλιά, έκανα ζωγραφιές, τον καραγκιόζη και ό,τι κάνει μια γιαγιά. Αν μπορούσαν να με κόψουν μικρά κομματάκια και να με μασουλήσουν τραγανιστή θα το έκαναν αυτά τα μικρά τερατάκια, και θα το χαιρόμουν. 

Όταν γυρνούσες από τη δουλειά το απόγευμα ερχόσουν να τα πάρεις και δύο ώρες μετά με έπαιρνες τηλέφωνο για να μου πεις “γιατί έδωσα τρία σοκολατάκια στον μικρό», “γιατί τους έβαλα να κάνουν προσευχή πριν το φαγητό», “γιατί δεν τους άφησα να μαζέψουν μόνοι τους τα πιάτα τους» “γιατί τους πήγα στο πάρκο ενώ έκανε κρύο», “γιατί δεν τους έβαλα καπέλο ενώ έκανε ζέστη".

Κάπου εκεί σου είπα πως ήρθε η ώρα να σταματήσει όλο αυτό. Σου πρότεινα να πάρετε μια κοπέλα, να κρατάει τα παιδιά, και μου είπες πως δεν θέλεις να τα μεγαλώνουν ξένοι άνθρωποι. Εγώ όμως κουράστηκα. Κουράστηκα να μεγαλώνω παιδιά, είναι κάτι που έκανα, και το έκανα καλά. Τώρα θέλω να ξεκουραστώ, να χαλαρώσω, να ζήσω τις μέρες που έχω ακόμα. Αγαπώ τα εγγόνια μου, αλλά αγαπώ και εμένα. Και τα παιδιά αυτά, δεν είναι δική μου ευθύνη, είναι δική σου. Είμαι δίπλα σου, ακοίμητος φρουρός, αλλά δεύτερη φορά μάνα δεν θέλω να γίνω.

Μου μίλησες για τις άλλες γιαγιάδες που κρατάνε τα παιδιά από το πρωί μέχρι το βράδυ, που ζουν και αναπνέουν για τα εγγόνια τους, που η ζωή τους είναι μόνο αυτά, που του παιδιού μου το παιδί, δυο φορές παιδί μου. Είναι άδικο να με συγκρίνεις με τους άλλους. Δεν είμαι σαν τις άλλες γιαγιάδες, όπως δεν ήμουν σαν τις άλλες μαμάδες. Αυτό μου έλεγες και τότε καμάρωνες. Τώρα έγινε μειονέκτημα.

Δεν είμαι άνθρωπος σύνταξη και κουβερτάκι και το ξέρεις. Έχω πολλά ακόμα να κάνω και να δω. Με είπες "εγωίστρια". 

Μπορεί και να είμαι. 

Αγάπα με όπως είμαι. Αυτό, άλλωστε, είναι από τα πρώτα πράγματα που σου έμαθα σε αυτή τη ζωή.

Πηγή