Κάποια χρόνια πριν, στην πλατεία μας, είδα το Γιώργο Παπαδάκη να πίνει καφέ δίπλα μας. Εντελώς αυθόρμητα, πήγα στο τραπέζι του και τον ρώτησα αν μπορώ να του πω κάτι, να τον πληροφορήσω για κάτι που μπορεί να τον ενδιαφέρει.
Με μεγάλη ευγένεια σηκώθηκε και μου τράβηξε την καρέκλα για να καθίσω κοντά του.
Είχα στο χέρι μου την καρτούλα που βλέπετε και του την έδωσα χωρίς να πω τίποτα.
Είχα στο χέρι μου την καρτούλα που βλέπετε και του την έδωσα χωρίς να πω τίποτα.
Μόλις την είδε είπε κατά λέξη:
-Και ποιος δεν ξέρει το "χαμομηλάκι", κυρία μου;
Δεν με ρώτησε τίποτα. Ούτε ποια είμαι, ούτε τι είναι το "χαμομηλάκι". Κοιτούσε μόνο την καρτούλα φανερά συγκινημένος.
Σηκώθηκε όρθιος, μου έτεινε το χέρι και, προς μεγάλη μου έκπληξη και συγκίνηση, έσκυψε και μου φίλησε το χέρι.
-Και ποιος δεν ξέρει το "χαμομηλάκι", κυρία μου;
Δεν με ρώτησε τίποτα. Ούτε ποια είμαι, ούτε τι είναι το "χαμομηλάκι". Κοιτούσε μόνο την καρτούλα φανερά συγκινημένος.
Σηκώθηκε όρθιος, μου έτεινε το χέρι και, προς μεγάλη μου έκπληξη και συγκίνηση, έσκυψε και μου φίλησε το χέρι.
Έφυγα από το τραπέζι, το τραπέζι ενός ανθρώπου που ένιωσα την ειλικρίνεια και το ενδιαφέρον και στο πρόσωπό του και στη χροιά της φωνής του και στην στάση του.
Καλό Παράδεισο, Γιώργο...
Το Χαμομηλάκι
Καλό Παράδεισο, Γιώργο...
Το Χαμομηλάκι
Posts
No comments:
Post a Comment