Monday, 19 September 2011

Τρίχρονο αγοράκι έχασε τη ζωή του πέφτοντας
σε δεξαμενή νερού

Τα παιδιά και τα μάτια μας!!

Το παιδάκι κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού του, ξέφυγε της προσοχής των γονιών του και έπεσε μέσα στη δεξαμενή.


Ένα 3χρονο αγοράκι, αλβανικής καταγωγής, έχασε τη ζωή του στο χωριό Σάσαλος Κισσάμου, όταν έπεσε σε δεξαμενή που το ύψος του νερού έφτανε το μισό μέτρο.
Όταν οι οικείοι του αντιλήφθηκαν το περιστατικό, έτρεξαν προς το σημείο, ανέσυραν το μικρό παιδί και το μετέφεραν στο Κέντρο Υγείας Κισσάμου όπου, παρά τις προσπάθειες των γιατρών, κατέληξε.
Η σορός του μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Χανίων για τη διενέργεια νεκροψίας - νεκροτομής.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ- ΜΠΕ

Απλά μια καλημέρα!

Ξύπνησα πολύ πρωί! Έτσι! Χωρίς να χτυπήσει ξυπνητήρι!
Άνοιξα τα παράθυρα και βγήκα στο μπαλκόνι! Μόλις χάραζε!
Έβαλα σε μία κούπα καφέ! Πήρα το mp3 player μου και κάθισα έξω.

Απλά μια καλημέρα!

Η ησυχία της πόλης Κυριακή πρωί διακόπτεται στιγμιαία από έναν βιαστικό οδηγό αυτοκινήτου (τί βιάζεται πρωινό Κυριακής;).
Aπολαμβάνω την μυρωδιά του καφέ και το “With or Without You” των U2 γίνεται το soundtrack της στιγμής.
Είναι η ώρα που σκέφτομαι την εβδομάδα που πέρασε. Την εβδομάδα που έρχεται!
Την ζωή μας στο σπίτι που αλλάζει συνέχεια με γρήγορους ρυθμούς. Ο καιρός περνάει και δεν το καταλαβαίνουμε.
Τρέχεις, τρέχεις και κάποια στιγμή που στέκεσαι στον χρόνο, όπως αυτό το πρωί, βλέπεις ότι ο χρόνος περνάει.
Ήσουν παιδί, έγινες μαμά ενός μωρού, το μωρό έγινε παιδί και μεγαλώνει.
Βλέπεις έναν σπόρο να γίνεται λουλούδι, να ανοίγει, να βγάζει άλλες μυρωδιές κάθε φορά κι εσύ..τρέχεις, τρέχεις!
Γιατί τρέχεις συνέχεια; Στάσου μία στιγμή στον χρόνο. Δες πού βρίσκεσαι. Δες πού πας. Δες ότι ζεις!
Είναι ωραία να ζεις! Κι ας είναι δύσκολα! Κι ας ακούς δυσοίωνα νέα!
Είσαι όρθια και απολαμβάνεις αυτό το πρωινό. Τα χρώματα, τα αρώματα, τα όνειρά σου και χαμογελάς…


Καλημέρα! :)
kidscloud

Sunday, 18 September 2011

Να σπάσουμε την αλυσίδα…

Αυτή η ιστορία είναι αφιερωμένη σε όλους εκείνους τους γονείς που βίωσαν την ίδια τραυματική εμπειρία, όταν ήταν παιδιά, με την ευχή να σπάσουν την αλυσίδα του πόνου...
Από τη Συμβουλευτική Επιτροπή Κύπρου για την Πρόληψη και Καταπολέμηση της Βίας στην Οικογένεια.

    Ο πατέρας του Κώστα ήταν αρχιτέκτονας και δεν τον άφηνε να πηγαίνει στους χώρους οικοδομής, γιατί ήταν επικίνδυνo. Ο Κώστας όμως, ως περίεργο πιτσιρίκι που ήταν, πήγε. Ο πατέρας του δούλευε κάπου εκεί κοντά και φυσικά τον είδε. Ο Κώστας θυμάται εκείνη την ημέρα σαν να ήταν χτες! Ο πατέρας του δεν είπε λέξη. Απλά, τον άρπαξε από τα μαλλιά κι άρχισε να τον στριφογυρίζει με μανία. Ήθελε με αυτό τον τρόπο να τονίσει στο γιο του πόσο επικίνδυνο ήταν αυτό που έκανε, ώστε να μην το ξανακάνει στο μέλλον.

    Κάθε αναφορά για μαλλιά ήταν αρκετή για να θυμίζει στον Κώστα τις απέραντες φορές που ο πατέρας του τον είχε τραβήξει από τα μαλλιά, το κοκκίνισμα του προσώπου του και την καρδιά του που κάθε φορά έχανε το χτύπο της. Μετά απ’ αυτό, ο πατέρας του τον έστελνε για τιμωρία στο δωμάτιό του. Ο Κώστας θυμάται να κάθεται εκεί με τις ώρες, να κοιτάζει το ταβάνι και να υπόσχεται στον εαυτό του ξανά και ξανά πως δε θα αρπάξει ποτέ από τα μαλλιά τα δικά του παιδιά, όταν ο ίδιος κάποτε γίνει πατέρας!

    Το «κάποτε» ήρθε, μόνο που τώρα, στην ενηλικίωσή του, ο Κώστας σκέφτεται ότι δεν ήταν και τόσο φοβερή η τιμωρία του πατέρα του σε τελική ανάλυση. Τώρα μπορεί να καταλάβει την αγωνία και το θυμό του πατέρα του, που τον ανάγκαζε να συμπεριφέρεται βίαια όταν η περίπτωση το απαιτούσε. «Δεν έκανε δα και μεγάλο κακό», σκέφτεται ο Κώστας.

    Κάποιος βέβαια θα μπορούσε να τον ρωτήσει τι καλό του έκανε. Γιατί, κάθε φορά που ο πατέρας του τον πονούσε επειδή είχε κάνει κάτι λάθος, ο Κώστας μπορεί να σταματούσε αυτό το «λάθος», αλλά μόνο για εκείνη τη συγκεκριμένη φορά. Μακροπρόθεσμα, ο πατέρας του Κώστα δεν παρείχε καμία βοήθεια ή καθοδήγηση στο παιδί του, αφού ο Κώστας συνέχιζε να κάνει «λάθη» και ο πατέρας του συνέχιζε να τον «διορθώνει», αρπάζοντάς τον από τα μαλλιά ξανά και ξανά και ξανά!...

    Υπήρχε περίπτωση ο πατέρας του Κώστα να τραβούσε τα μαλλιά ενός ενηλίκου, όπως έκανε με το γιο του; Σίγουρα όχι, γιατί θα ήταν εξευτελιστικό τόσο για τον ίδιο όσο και για το άλλο άτομο. Με το να τραβά όμως τα μαλλιά του Κώστα, έδειχνε στο παιδί του ότι δεν το υπολόγιζε ως άνθρωπο. Ότι τον έβλεπε σαν ένα αντικείμενο που μπορούσε να του συμπεριφέρεται όπως εκείνος ήθελε. Αντί ο πατέρας του Κώστα να καθίσει και να συζητήσει το πρόβλημα με το παιδί του, με εκτίμηση και σεβασμό, με την πράξη του αυτή γύριζε την πλάτη στο γιο του, αγνοώντας τις ανάγκες που μπορεί να είχε.
    Ο Κώστας τώρα που μεγάλωσε μπορεί να σκέφτεται ό,τι θέλει. Το ερώτημα όμως είναι κατά πόσο αυτή η συμπεριφορά του πατέρα του τον έχει επηρεάσει συναισθηματικά. Αλήθεια, τι μήνυμα δίνουν οι γονείς τραβώντας τα μαλλιά των παιδιών τους; Ότι δεν επιτρέπεται να πηγαίνουν κοντά στις οικοδομές; Όχι φυσικά! Τα διδάσκουν ξεκάθαρα πως είναι σωστό να πονάς κάποιον που έχει κάνει λάθος.

    Τις προάλλες ο Κώστας είδε το δικό του γιο, τον Άγγελο, να οδηγεί το ποδήλατό του χωρίς κράνος και να ’χει διπλοκαβάλα ένα συμμαθητή του. Ο Κώστας θύμωσε, γιατί επανειλημμένα είχε πει στον Άγγελο να μην οδηγεί χωρίς κράνος και διπλοκαβάλα. 
Έτσι, με το που τον αντίκρισε, του έδωσε ένα γερό χαστούκι από πίσω, θέλοντας να του τονίσει με αυτόν τον τρόπο πόσο επικίνδυνο ήταν αυτό που έκανε. Το βράδυ, βέβαια, ο Κώστας έστειλε τον Άγγελο για τιμωρία στο δωμάτιό του. Ο καθένας μπορεί να συμπεράνει με ευκολία πως ο μικρός καθόταν στο δωμάτιό του με τις ώρες, κοιτάζοντας το ταβάνι και υποσχόμενος στον εαυτό του ξανά και ξανά πως δε θα χαστουκίσει ποτέ τα δικά του παιδιά όταν ο ίδιος κάποτε γίνει πατέρας.

    Κάποιος μπορεί να ελπίζει πως μια μέρα ο Άγγελος θα ξεπεράσει το συναίσθημα της ταπείνωσης που του προκαλεί ο πατέρας του με το να τον χαστουκίζει. Κάποιος μπορεί επίσης να ελπίζει ότι ο Άγγελος δε θα μιμηθεί το πρότυπο συμπεριφοράς του πατέρα του.
    Ο πατέρας του Άγγελου δεν είναι κακό άτομο. Το λάθος που κάνει είναι ότι για να πειθαρχήσει το παιδί του χρησιμοποιεί την ίδια βίαιη συμπεριφορά που χρησιμοποιούσε ο πατέρας του πολλά χρόνια πριν. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι μπορεί να είναι ένας καλός πατέρας χωρίς να μιμείται
το πρότυπο του δικού του.
    Το να υιοθετήσουμε μια συμπεριφορά διαφορετική από αυτήν με την οποία έχουμε ανατραφεί για χρόνια είναι κάτι πολύ δύσκολο αλλά όχι και ακατόρθωτο. Είναι σημαντικό ένα κακό πρότυπο συμπεριφοράς να σταματά, για να μην περάσει ως κληρονομιά στα παιδιά μας. Γιατί μια τέτοια παρακαταθήκη μόνο πόνο και δυστυχία μπορεί να προσφέρει.
    Αυτή η ιστορία είναι αφιερωμένη σε όλους εκείνους τους γονείς που βίωσαν την ίδια τραυματική εμπειρία όταν ήταν παιδιά με την ευχή να σπάσουν την αλυσίδα του πόνου...

Το κείμενο προέρχεται από έκδοση της Επιτροπής με τίτλο «Ιστοριούλες για γονείς»

Κινητοποίηση διαμαρτυρίας των ΑμεΑ

Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου 2011
(υπουργείο οικονομικών, ώρα 10 το πρωί)
Έκκληση προς τα άτομα με αναπηρία του νομού Αττικής και τις οικογένειές τους να δώσουν βροντερό “παρών” στην κινητοποίηση - παράσταση διαμαρτυρίας που έχει προγραμματιστεί για την Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου 2011 (υπουργείο οικονομικών, ώρα 10 το πρωί) απευθύνει η Εθνική Συνομοσπονδία ΑμεΑ, επισημαίνοντας ότι η ασκούμενη κυβερνητική πολιτική αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης “έχει πλέον γονατίσει τα άτομα με αναπηρία και τις οικογένειές τους”
Η ΕΣΑμεΑ δεν εγκαλεί το υπουργείο οικονομικών για συνειδητή αναλγησία και του αναγνωρίζει τεκμήριο άγνοιας.
Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνεται στην επιστολή της “οι υπηρεσίες του Υπουργείου σας δεν έχουν ακόμα κατανοήσει το πρόσθετο κόστος που απαιτείται για την κάλυψη των αναγκών αναπηρίας και την αύξηση αυτού του κόστους σε περιόδους οικονομικών κρίσεων”.
Δεδομένης της αποδοχής του τεκμηρίου υπουργικής άγνοιας λοιπόν, η ΕΣΑμεΑ εκφράζει την προσδοκία ότι “θα μας δοθεί η δυνατότητα να σας συναντήσουμε και να σας εκθέσουμε το μέγεθος των οξύτατων προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο αναπηρικός χώρος”.

Το μπλε ονειράκι, η Μαρία και ο μικρός της «Άγγελος»

Σήμερα το βράδυ η Μαρία έκανε μια ευχή στην προσευχή της. «Να ξανασυναντήσει και να αγκαλιάσει τον αδελφούλη της το Χρήστο που είναι πια ένας μικρός Άγγελος». Το μικρό μπλε ονειράκι εκπληρώνει αυτή της την επιθυμία και η Μαρία επιστρέφει πια πιο δυνατή, χαρούμενη και ευτυχισμένη... 

Τώρα η Μαρία έχει απώτερο σκοπό της να μη στενοχωρήσει το μικρό αγγελούδι της ποτέ ξανά.
«Το μικρό αυτό παραμύθι γράφηκε μετά τον ξαφνικό χαμό του μόλις δυόμιση ετών γιου μου Χρήστου. Θέλοντας να σταθώ στην οκτάχρονη κόρη μου Μαρία και να καλύψω όσο μπορούσα τα κενά που άφησε ο όλο ερωτηματικά χαμός του Χρήστου, στην αγνή και παιδική ψυχούλα της, έγραψα το παραμύθι "Το μπλε ονειράκι, η Μαρία και ο μικρός της "Άγγελος"».
Έκπληκτη, διαπίστωσα πως τη βοήθησε περισσότερο απ' ότι ήλπιζα. Πραγματικά, ήταν ασύλληπτο το πώς ενεργούσε από κείνη τη μέρα που της το διάβασα!! Άρχισε και πάλι να κάνει πράγματα για εκείνη, με σκοπό της «Να είναι καλά και ο Χρήστος το αγγελούδι της».
Την εικονογράφηση επιμελήθηκε με χαρά η Ελένη Μαρίνη, δασκάλα του μικρού Χρήστου στο Πρότυπο Κέντρο Προσχολικής Αγωγής Ξάνθης, το οποίο διευθύνει μέχρι σήμερα. Σκοπός της έκδοσης του παραμυθιού είναι να απαλύνει κάπως τον πόνο των αγνών παιδικών ψυχών, που βιώνουν το θάνατο μέσω κάποιου αγαπημένου προσώπου...

(Δέσποινα Χ. Κηπουρού)

Συγγραφέας: Κηπουρού, Δέσποινα Χ.
Εκδοτικός Οίκος: Τελεία & Παύλα
Έτος έκδοσης: 2010
Σελίδες: 38
ISBN: 960-99458-0-5

www.vivliofono.gr
www.books2u.gr
www.allbooks.gr

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki