Tuesday, 24 February 2015

Βερολίνο: Μωράκι πέθανε από την επιδημία ιλαράς

Η άκρως μεταδοτική ασθένεια έχει προσβάλει 570 ανθρώπους στη γερμανική πρωτεύουσα μέσα σε 4 μήνες

 
Ωχ, έβγαλε σπυράκια! Tι μας λένε τα σπυράκια για τις παιδικές ασθένειες
--------------------------
Το πρώτο θανατηφόρο κρούσμα της επιδημίας ιλαράς που πλήττει από το φθινόπωρο τη Γερμανία είναι ένα μωρό 18 μηνών. Το 18μηνο πέθανε την περασμένη εβδομάδα στο Βερολίνο, σύμφωνα με όσα ανακοίνωσαν σήμερα οι υγειονομικές αρχές της πόλης.
Το τοπικό υπουργείο Υγείας ανακοίνωσε τον θάνατο του μικρού αγοριού την ίδια ημέρα που ένα δημοτικό σχολείο της πόλης έκλεισε για προληπτικούς λόγους καθώς είχαν αναφερθεί πολλά κρούσματα της ασθένειας μεταξύ των μαθητών του.
Σύμφωνα με το ινστιτούτο Ρόμπερτ Κοχ, η άκρως μεταδοτική ασθένεια έχει προσβάλει 570 ανθρώπους στη γερμανική πρωτεύουσα από τον περασμένο Οκτώβριο.
Ωστόσο, να σημειωθεί πως οι αρχές δεν διευκρίνισαν αν το βρέφος είχε εμβολιαστεί.


Στο μεταξύ, ο ομοσπονδιακός υπουργός Υγείας Χέρμαν Γκρέχε
έκανε έκκληση σήμερα στους Γερμανούς να εμβολιαστούν, καταγγέλοντας «ορισμένους ανεύθυνους που αντιτίθενται στα εμβόλια και σπέρνουν έναν παράλογο φόβο. Αυτός που αρνείται να εμβολιάσει το παιδί του δεν θέτει σε κίνδυνο μόνο το δικό του παιδί αλλά και τα υπόλοιπα» υπογράμμισε στην ανακοίνωσή του ο υπουργός.

Προς το παρόν δεν συζητείται το ενδεχόμενο να καταστεί υποχρεωτικός ο εμβολιασμός, ενώ σύμφωνα με το ινστιτούτο Ρόμπερτ Κοχ ο ιός έφτασε στο Βερολίνο από τη Σερβία και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη -δύο χώρες όπου ξέσπασε επιδημία τον Φεβρουάριο του 2014- μέσω προσφύγων που αναζητούσαν άσυλο στη Γερμανία.


protothema

Το Παγωμένο Άστεγο Παιδί
The Freezing Homeless Child!

Εσύ τι θα έκανες αν έβλεπες ένα παιδί στον δρόμο να πεινάει και να κρυώνει; Θα το βοήθαγες ή θα έκανες τον αδιάφορο;
Θα φώναζες κάποιον να τον βοηθήσει ή θα έκρυβες το πρόσωπο σου για να μην του δώσεις σημασία;
Κάποιοι διάσημοι youtubers, έκαναν το εξής πείραμα.
Έβαλαν τον μικρό αδερφό τους να ζητιανεύει στους παγωμένους κεντρικούς δρόμους της πόλης τους και περίμεναν.
Τι περίμεναν;
Να δουν αν κάποιος άνθρωπος θα ενδιαφερθεί για το παιδί.

Αλλά το τέλος θα σας αφήσει άφωνους....

ntocoumenta

Δυσλεξία: Οι ψυχολογικές επιπτώσεις της στα παιδιά

Η Δυσλεξία παρουσιάζεται τα πρώτα χρόνια φοίτησης στο Δημοτικό ως μια «διαφορετικότητα» στις διαδικασίες επεξεργασίας -Γλώσσας και Μαθηματικών- που συχνά χαρακτηρίζεται από δυσκολίες στην κατάκτηση της γραφής κι ανάγνωσης, σε παιδιά με κανονική ή ανώτερη ευφυΐα.
Έχει σοβαρές ψυχολογικές, εκπαιδευτικές και κοινωνικές συνέπειες στη ζωή ενός παιδιού.

Οι μύθοι που κατά καιρούς έχουν επικρατήσει για τη Δυσλεξία, αλλά και για πολλές άλλες Μαθησιακές Δυσκολίες, η ελλιπής πληροφόρηση τόσο των γονέων όσο και των εκπαιδευτικών κι άρνηση πολλών γονιών να αποδεχθούν τη δυσκολία του παιδιού τους, έχουν οδηγήσει στη διαστρέβλωση της πραγματικής εικόνας που παρουσιάζει ένα παιδί με Δυσλεξία κι έχουν ενισχύσει απόψεις όπως ότι τα συγκεκριμένα παιδιά είναι τεμπέλικα ή χαμηλής νοημοσύνης.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η Δυσλεξία, όπως και πολλές Μαθησιακές Δυσκολίες, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το δείκτη νοημοσύνης του παιδιού, το μορφωτικό και κοινωνικό επίπεδο των γονέων, το φύλο ή την εθνικότητα.
Τα παιδιά με Δυσλεξία σχεδόν καθημερινά βιώνουν καταστάσεις όπως ντροπή, άγχος, ματαίωση, απογοήτευση, κοινωνική απομόνωση, μελαγχολία, έλλειψη αυτοπεποίθησης και αρνητική αυτοεικόνα. Καταστάσεις που έχουν σοβαρές ψυχολογικές επιπτώσεις σε ένα παιδί του Δημοτικού.
Υπάρχει δυνατότητα με την έγκαιρη διάγνωση και την πρώιμη παρέμβαση η Δυσλεξία να αντιμετωπιστεί και να ελαχιστοποιηθούν οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένα δυσλεξικό παιδί.
Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι η Δυσλεξία είναι μια δια βίου κατάσταση για το παιδί. Η σωστή ενημέρωση γονέων και εκπαιδευτικών κι η δόκιμη συνεργασία τους με τους ειδικούς είναι το κλειδί για την ορθή αντιμετώπιση της Δυσλεξίας.

Παπαναστασίου Φώτης
Ειδικός Παιδαγωγός
MSc Σχολική Ψυχολογία


www.eidikospaidagogos.gr
mothersblog

«Γεννηθήκαμε Ελεύθεροι και Ίσοι»

Άρθρο 1 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
"Γεννηθήκαμε όλοι ελεύθεροι. Ολοι έχουμε τις δικές μας σκέψεις και ιδέες. Θα πρέπει όλοι να αντιμετωπιζόμαστε με τον ίδιο τρόπο."

Η Νεολαία Υπέρ των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων παρουσιάζει με έναν μοναδικό τρόπο την Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Σκοπός της Νεολαίας Υπέρ των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είναι να εκπαιδεύσει τους νέους στις αρχές της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, έτσι ώστε να τα γνωρίζουν και να διεκδικούν τα δικά τους και των άλλων.
Τα τηλεοπτικά μηνύματα αποτελούν μέρος μόνον της διεθνούς εκπαιδευτικής της καμπάνιας η οποία περιλαμβάνει οπτικοακουστικό υλικό, φυλλάδια, διαγωνισμούς, εγχειρίδια διδασκαλίας για εκπαιδευτικούς που διδάσκουν ανθρώπινα δικαιώματα.


Για τη δράση και το έργο της νεολαίας σε διεθνές επίπεδο δείτε www.youthforhumanrights.org.

Δείξτε τα στους φίλους σας, στα παιδιά σας, στους μαθητές σας, στους συναδέλφους σας και σιγά-σιγά θα έχουμε έναν καλύτερο κόσμο.

Monday, 23 February 2015

Πώς δεν θα «σκοτώνουμε»
τη δημιουργικότητα των παιδιών μας

Ο σπόρος της δημιουργικότητας βρίσκεται μέσα σε κάθε παιδί, η ανάγκη και η επιθυμία για παιχνίδι, πειραματισμό και ανακάλυψη είναι έμφυτες και ασυγκράτητες.
 


γράφει η Ελένη Οικονομίδου, Αναπτυξιακή Ψυχολόγος
 
Με τη γέννηση του, το παιδί ξεκινάει μια αναζήτηση, μια δημιουργική περιπέτεια. Δεξιότητες και γνώσεις που εμείς τις κατέχουμε, για τα παιδιά αποτελούν προκλήσεις, ψάχνουν και βρίσκουν διαφορετικούς τρόπους να βλέπουν και να κάνουν τα πράγματα.
Αυτός ακριβώς είναι και ο ορισμός της παιδικής δημιουργικότητας (Smith, 1966 και May, 1975): το να έχει το παιδί την ικανότητα να χρησιμοποιεί τις ήδη υπάρχουσες γνώσεις του και σε συνδυασμό με καινούρια ερεθίσματα που εμφανίζονται μπροστά του να συνθέτει και να ανακαλύπτει για πρώτη φορά κάτι καινούριο για αυτό. Στην πραγματικότητα, τα παιδιά τα ανακαλύπτουν όλα από την αρχή,  το περπάτημα, τη γλώσσα, τα συναισθήματα, τη ζωγραφική, το διάβασμα…
Η δημιουργικότητα λοιπόν είναι κάτι που όλοι οι άνθρωποι διαθέτουμε από το ξεκίνημα της ζωής μας, αλλιώς η εξέλιξη του είδους μας δε θα ήταν και τόσο πιθανή.
Τι συμβαίνει όμως στην πορεία προς την ενηλικίωση και χάνουμε όλη αυτή την ορμή;
Οι ψυχολογικές πιέσεις που δεχόμαστε από παιδιά ξεκινάνε από τόσο νωρίς, που συχνά μεγαλώνουμε και δε θυμόμαστε καν ότι κάποτε διαθέταμε αυτή την έμφυτη ορμή και ελευθερία για εξερεύνηση, την αυτοπεποίθηση για δράση και δημιουργία.
Ενώ συνήθως ξεκινάμε το σχολείο με αγάπη για δημιουργία και ανακάλυψη, αγαπάμε τα χρώματα, την τέχνη και τα γράμματα, σταδιακά χάνουμε το ενδιαφέρον μας, η τέχνη γίνεται ανάμνηση, και η μάθηση γίνεται δυσκολότερη. Η δημιουργικότητά μας σημειώνει μείωση μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, όπως άλλωστε δείχνουν οι σχετικές έρευνες, σύγχρονες και παλαιότερες. Στα σχολεία και στην κοινωνία, με κυρίαρχα στοιχεία την επιτήρηση, τον ανταγωνισμό, τον κομφορμισμό, την κριτική και την αξιολόγηση, σε συνδυασμό με την απουσία έμφασης της ανάγκης για καλλιτεχνική αναζήτηση, και το φόβο για το διαφορετικό και το ασυνήθιστο, το δέντρο της δημιουργικότητας δεν είναι δυνατόν να ανθίσει. Το αποτέλεσμα; Καταλήγουμε να πιστεύουμε ότι «δεν έχουμε ταλέντο», ότι «δεν τα καταφέρνουμε με τα καλλιτεχνικά», ότι «δεν μπορούν όλοι να είναι δημιουργικοί», και αποδεχόμαστε αυτό που μας έκαναν να πιστέψουμε. Αποθαρρυνόμαστε, δεν εξασκούμε τη φαντασία μας, ασκούμε με τη σειρά μας σκληρή κριτική στον εαυτό μας και δεν επιτρέπουμε τα λάθη. Χάνουμε την αθωότητα και την παιδικότητά μας, κι αυτό μπορεί να μας λείπει για πάντα. Για καλή μας τύχη, υπάρχουν γύρω μας πολλά μικρά παιδιά να μας θυμίζουν όλα αυτά που χάνουμε και ξεχνάμε, και αν τα προσεγγίσουμε με σεβασμό και διάθεση να μάθουμε από αυτά και όχι να τα διδάξουμε, μπορεί να ξαναδούμε το παιδί μέσα μας.
Για να καταφέρουμε όμως να ακολουθήσουμε το παιδί μας...

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki