Monday, 15 November 2021

Trust Holocaust Memorial Day | Roma and Sinti people

Europe’s Roma and Sinti people (often labelled as ‘Gypsies’ historically) were targeted by the Nazis for total destruction. The Porrajmos, or Porajmos, which translates to 'the Devouring', is the term used to describe the Nazi genocide of Europe’s Roma and Sinti population.
Romani prisoners in a camp © USHMM
Historians estimate that between 200,000 and 500,000 Roma and Sinti people were murdered by the Nazis and their collaborators. Many more were imprisoned, used as forced labour or subject to forced sterilisation and medical experimentation.

Roma and Sinti men, women and children were targeted for persecution and imprisonment, with a specific focus on clearing Berlin before the city hosted the Olympic Games in 1936. As World War Two began, the persecution of Roma and Sinti people intensified. Roma and Sinti people were deported to ghettos including Łódź and to concentration camps including Dachau, Mauthausen and Auschwitz-Birkenau; which had a specific ‘Gypsy Camp’.

On 26 February 1943, the first transport of Roma and Sinti men, women and children arrived in Auschwitz-Birkenau. Of the 23,000 Gypsies imprisoned within the camp, it is estimated that around 20,000 were murdered.

On 2 August 1944 the Zigeunerlager (Gypsy Camp) at Auschwitz was liquidated: 2,897 Roma and Sinti people were murdered in the gas chambers and the remaining prisoners were deported to Buchenwald and Ravensbrück concentration camps for forced labour.

The experience of Europe’s Roma and Sinti population has parallels with that of the Jewish people. Both populations were targeted on the grounds of their race and had previously suffered centuries of discrimination. The Nuremberg Laws which prohibited marriage between Jews and Aryans and enshrined the loss of citizenship rights were also applied to Roma and Sinti. As with Jewish children, Roma and Sinti children were banned from public schools and adults found it increasingly difficult to maintain or secure employment.

Despite the atrocities committed against Roma and Sinti people by the Nazi regime, their experiences were only fully recognised by the West German Government in 1981 and the Porrajmos is only now becoming more widely known.

Watch our short film about Nazi persecution of Roma and Sinti people:
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ποράιμος (Porrajmos): Ο Αφανισμός των Τσιγγάνων

Στις 15 Νοεμβρίου του 1943, ο αρχηγός των SS Χάινριχ Χίμλερ εξέδωσε μία διαταγή, με την οποία οι τσιγγάνοι εξομοιώνονταν με τους Εβραίους, όσον αφορά τη θέση τους στη γερμανική κοινωνία. Το άμεσο αποτέλεσμα αυτής της απόφασης ήταν χιλιάδες τσιγγάνοι της Γερμανίας να οδηγηθούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως και οι Εβραίοι συμπολίτες τους, και να βρουν φρικτό θάνατο στα κρεματόρια των Ναζί. Το δικό τους Ολοκαύτωμα το ονομάζουν στη γλώσσα τους Ποράιμος (Porrajmos), δηλαδή Αφανισμό.

Το Τρίτο Ράιχ, ως γνωστόν, ήθελε να εξολοθρεύσει όσους δεν ανήκαν στο ξανθό γένος, δηλαδή την Αρεία Φυλή. Οι τσιγγάνοι αποτέλεσαν ένα πρόβλημα για τον Χίτλερ στην αρχή. Οι καθεστωτικοί ανθρωπολόγοι τους αναγνώριζαν, λόγω γλώσσας, την άρεια καταγωγή. Όμως, επικράτησε η άποψη του Χανς Γκίντερ ότι ήταν από κατώτερη γενιά. Έτσι, έπρεπε να αφανισθούν από προσώπου γης.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις, ο αριθμός των τσιγγάνων που έχασαν τη ζωή τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης αγγίζει τις 800.000 ψυχές.

Οι ναζιστικές κυβερνήσεις της Ουγγαρίας, της Ρουμανίας και της Κροατίας είχαν τη δική τους συνεισφορά στον μακάβριο απολογισμό. Όμως, ο δικός τους Αφανισμός επισκιάσθηκε από το εβραϊκό Ολοκαύτωμα. Η Θυσία τους παραμένει άγνωστη ακόμη και σήμερα στους πολλούς, ίσως επειδή οι τσιγγάνοι ή Ρoμά, όπως θέλουν να τους ονομάζουμε, είναι διεσπαρμένοι και ανοργάνωτοι, χωρίς κρατική οντότητα για να υποστηρίξει την υπόθεσή τους.

Πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κίτσιου Σωτηρία: Σίγμα ή ζήτα; σμ - σβ - σγ...

και τα δύσκολα γίνονται παιχνιδάκι!!

Community 8 12 γλώσσα

 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Sunday, 14 November 2021

Οι πιο ενοχλητικές συνήθειες των γονιών σύμφωνα με μια βρεφονηπιοκόμο

Όσοι έχουν πολύ μικρά παιδιά ξέρουν ότι δεν είναι καθόλου εύκολο να αφήσεις ένα νήπιο στον βρεφονηπιακό σταθμό χωρίς δράματα και φασαρίες, αλλά είναι και απαραίτητο – ειδικά για τους εργαζόμενους. 
Παρ’ όλ’ αυτά, για να εξελιχθεί ομαλά, η διαδικασία αυτή έχει κάποιους κανόνες που, σύμφωνα με τη βρεφονηπιοκόμο Sharon Birch, δεν τηρούν όλοι οι γονείς κατά γράμμα.

«Το προσωπικό των βρεφονηπιακών σταθμών είναι πάντα δίπλα στους γονείς και κάνει το καλύτερο για τα παιδιά, λέει η Sharon, «αλλά πολλές φορές οι γονείς κάνουν τη ζωή μας λίγο πιο δύσκολη». Η βρεφονηπιοκόμος δεν γκρινιάζει για να γκρινιάξει, αλλά έχει μερικά πολύ συγκεκριμένα παράπονα από μια λιγότερο προσεκτική μερίδα γονιών:

Δεν φέρνουν αλλαξιές για το παιδί
«Στο σταθμό τα παιδιά περνούν την ώρα τους παίζοντας ένα σωρό παιχνίδια με υλικά που… λερώνουν, σε εσωτερικό και εξωτερικό χώρο», τονίζει, «και καλό είναι να έχουν όλα τα παιδάκια αλλαξιές για να μη μένουν με βρώμικα ή βρεγμένα ρούχα, ώσπου να έρθει ο γονιός».

Δεν φεύγουν αμέσως
«Είναι φυσιολογικό για ένα τόσο μικρό παιδί να έχει άγχος αποχωρισμού», συνεχίζει, «αλλά για να μην εντείνουμε αυτό το άγχος καλό είνια να φεύγουμε, μόλις σιγουρευτούμε ότι το παιδί είναι στα ασφαλή χέρια του προσωπικού. 
Ο γονιός πρέπει να είναι σύντομος, γλυκός και καθησυχαστικός με το παιδί, ώστε να νιώσει ότι όλα είναι όπως πρέπει να είναι».

Φεύγουν στα κρυφά
«Από τη μία ο γονιός δεν πρέπει να μένει παραπάνω απ’ όσο χρειάζεται στον χώρο, από την άλλη δεν είναι σωστό και να φεύγει πριν σιγουρευτεί ότι το παιδί του έχει καταλάβει τι συμβαίνει», συμπληρώνει η βρεφονηπιοκόμος, «αν γυρίσει το παιδί και δεν δει πουθενά τον γονιό του είναι πολύ πιθανό να νιώσει ανασφάλεια και επιπλέον άγχος. 
Ένας τρυφερός αποχαιρετισμός είναι απαραίτητος, ώστε σιγά σιγά να αναπτύξει το παιδί τις απαραίτητες άμυνες στον αποχωρισμό».

Δεν αδειάζουν την τσάντα του παιδιού στο σπίτι
«Πολλές φορές βρίσκουμε στις τσάντες των παιδιών βρώμικα ρούχα από την προηγούμενη μέρα και άλλα πράγματα που θα έπρεπε να έχουν αφαιρεθεί ή αντικατασταθεί», λέει με παράπονο η Sharon, «κάτι που μας φέρνει πάντα σε πολύ δύσκολη θέση».

Δεν ενημερώνουν ότι ένα παιδί είναι άρρωστο
«Συμβαίνει κάπου κάπου ένα παιδί να αδιαθετήσει όσο είναι στον σταθμό», επισημαίνει, «και αυτό να οφείλεται σε κάτι που είχε από την προηγούμενη μέρα, αλλά ο γονιός του δεν θεώρησε απαραίτητο να μας το πει. 
Ξέρουμε ότι για τους εργαζόμενους γονείς είναι δύσκολο, αλλά ένα άρρωστο παιδί πρέπει να μένει σπίτι μέχρι να γίνει καλά».

Έρχονται αργοπορημένοι
«Σε όλους μπορεί να τύχει κάτι και ν’ αργήσουμε», λέει η βρεφονηπιοκόμος, «αλλά να μην ξεχνάμε πως για ένα μικρό παιδί δεν είναι καλό να μπαίνει στην τάξη όταν τα άλλα παιδάκια έχουν ήδη αρχίσει τις δραστηριότητες ούτε να περιμένει τον γονιό βλέποντας τα άλλα παιδάκια να φεύγουν με τους δικούς τους».

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Saturday, 13 November 2021

Λιμός στο Αφγανιστάν — Τρία εκατομμύρια παιδιά υποσιτίζονται

Κρατούν τα παιδιά τους στην αγκαλιά και περιμένουν να βρουν κρεβάτι. Όταν τους ρωτούν, η απάντηση είναι η ίδια. Δεν έχουν τροφή.
Στο Αφγανιστάν, τρία εκατομμύρια παιδιά κινδυνεύουν να πεθάνουν από την πείνα, με τους πολίτες να σχηματίζουν ουρές για λίγο φαγητό. «Kόλαση επί Γης» χαρακτηρίζει την επισιτιστική κρίση της χώρας ο ΟΗΕ, με 23 εκατομμύρια ανθρώπους να απειλούνται από λιμό.
Eίναι τεσσάρων μηνών. Το πρόσωπο της ανθρωπιστικής κρίσης στο Αφγανιστάν. 
Από τους πιο μικρούς ασθενείς στην πτέρυγα των υποσιτισμένων παιδιών του νοσοκομείου Ίντιρα Γκάντι της Καμπούλ. Που γεμίζει ώρα με την ώρα: «Σήμερα ήρθαν άλλα 18 παιδιά στην πτέρυγα των υποσιτισμένων. Και περιμένω να αυξηθούν όσο περνά η ώρα» λέει ο διευθυντής της παιδιατρικής κλινικής.
Για «κόλαση επί Γης» μιλά ο ΟΗΕ. Ό,τι χειρότερο μπορείτε να φανταστείτε, προειδοποιεί, συμβαίνει ήδη στο Αφγανιστάν. 
Λιμός απειλεί τους πάντες…
«Έχουμε μπροστά μας την χειρότερη ανθρωπιστική κρίση στη Γη. Το 95% των πολιτών δεν έχουν αρκετό φαγητό και παρακολουθούμε 23 εκατομμύρια ανθρώπους που βαδίζουν προς την πείνα. 
Οι επόμενοι έξι μήνες θα είναι καταστροφικοί. Θα είναι μία κόλαση στη Γη» επισημαίνει ο Ντέιβιντ Μπίσλεϊ, επικεφαλής του παγκόσμιου επισιτιστικού προγράμματος.
     Λίγα χιλιόμετρα από εκεί, γυναίκες και μικρά παιδιά περιμένουν στην ουρά για σακιά με αλεύρι από το Παγκόσμιο Επιτιστικό Πρόγραμμα. Κάποιοι φτάνουν στο σημείο να πουλήσουν μέχρι και τα παιδιά τους, για να ζήσουν τα άλλα μέλη της οικογένειας.
     Η επικράτηση των Ταλιμπάν έδωσε τη χαριστική βολή και στην οικονομία. Η άμεση βοήθεια από το εξωτερικό έχει παγώσει, όπως και τα δισεκατομμύρια των συναλλαγματικών αποθεμάτων της χώρας, εκτός συνόρων. Εκατομμύρια Αφγανοί έχουν μείνει χωρίς μισθό επί μήνες.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki