Οι Εκλογές παλιά: Το «μαύρο» και το «δαγκωτό» σφαιρίδιο

Όλοι έχουμε ακούσει ή έχουμε και οι ίδιοι χρησιμοποιήσει τις εκφράσεις "μαύρο" και "δαγκωτό" στην πολιτική. Γνωρίζουμε, όμως, πώς βγήκαν;

Καταρχήν, να πούμε ότι στην Ελλάδα, μετά την επανίδρυση του Ελληνικού κράτους, χρησιμοποιήθηκαν δύο τρόποι ψηφοφορίας.
Ο ένας είναι το γνωστό μας ψηφοδέλτιο, και ο άλλος το όχι και τόσο διάσημο σφαιρίδιο.
Μέχρι τότε οι ψηφοφορίες ήταν προφορικές και ως εκ τούτου φανερές.

    Τα πρώτα ψηφοδέλτια ήταν λευκά και η ψηφοφορία γινόταν με χειρόγραφη αναγραφή του ονόματος του υποψηφίου.
Ο τρόπος αυτός, όμως, είχε ένα σοβαρό πρόβλημα.
Μεγάλο ποσοστό του ελληνικού λαού ήταν αναλφάβητοι γεγονός που αφενός καθιστούσε δύσκολη την ψηφοφορία και αφετέρου αύξανε δραματικά τις πιθανότητες χειραγώγησης και νοθείας.
    Έτσι, μετά από πρόταση των Επτανήσιων βουλευτών χρησιμοποιήθηκε η ψηφοφορία με σφαιρίδιο, που ήταν σίγουρα πιο αδιαφανής.
Ο τρόπος αυτός εφαρμοζόταν με επιτυχία στο Ιόνιο κράτος το οποίο είχε σαφείς επιρροές από τη Βενετία και άλλα Ευρωπαϊκά κράτη.
Επιπλέον κατοχυρώθηκε και συνταγματικά η μυστικότητα της ψήφου.

Πώς, όμως, ψήφιζαν με το σφαιρίδιο;
Πολύ απλά, αντί να ρίχνουν στην κάλπη τον φάκελο με το ψηφοδέλτιο, έριχναν ένα μικρό μολυβένιο σφαιρίδιο.

Η διαφορά ήταν ότι πλέον στις εκλογές δεν υπήρχε μόνο μια κάλπη, αλλά πολλές και για την ακρίβεια τόσες όσοι και οι υποψήφιοι.
Κάθε κάλπη ήταν μεταλλική και χωρισμένη στα δύο. 

Εξωτερικά, η μια πλευρά ήταν λευκή και έγραφε ΝΑΙ και η άλλη ήταν μαύρη και έγραφε ΟΧΙ.
Κάθε ψηφοφόρος έπιανε ένα σφαιρίδιο και το έριχνε μέσω ενός σωλήνα στην πλευρά της αρεσκείας του.
Και αυτό έπρεπε να το κάνει υποχρεωτικά για κάθε υποψήφιο χωριστά.

Μάλιστα για να μην "προδοθεί" η ψήφος του από τον ήχο του σφαιριδίου, οι κάλπες είχαν μάλλινη εσωτερική επένδυση!

Όταν λοιπόν κάποιος δεν ήθελε να ψηφίσει υπέρ κάποιου υποψηφίου, έπρεπε να ρίξει το σφαιρίδιο του στην μαύρη περιοχή με το ΟΧΙ. Συνεπώς τον "μαύριζε" ή του "έριχνε μαύρο".

Πώς προέκυψε το "δαγκωτό";
Οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές κάποιων υποψηφίων προκειμένου να αποδείξουν την πίστη και το φρόνημά τους, δάγκωναν το σφαιρίδιο για να μείνει υποτίθεται το αποτύπωμα των δοντιών τους!
Έτσι προέκυψε η φράση "το έριξα δαγκωτό στον τάδε"...

    Αργότερα, λόγω του ότι η ψηφοφορία με σφαιρίδιο ήταν αρκετά χρονοβόρα, και δεδομένου ότι ο αναλφαβητισμός είχε μειωθεί σημαντικά, επανήλθε το ψηφοδέλτιο στις δημοτικές εκλογές του 1914.
Η διαφορά ήταν ότι πλέον τα ψηφοδέλτια ήταν έντυπα και η ψηφοφορία γινόταν με σταυρό προτίμησης, ακριβώς όπως γίνεται και σήμερα.
    Πάντως, ακόμη κι αν το σφαιρίδιο πέρασε στην ιστορία εδώ και έναν αιώνα, το μαύρο και το δαγκωτό παραμένουν ζωντανά για να μας θυμίζουν μια εποχή, τελικά, όχι και τόσο μακρινή...

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Είμαστε Πολίτες όχι Ιδιώτες (Idiots)

Ιδιώτης θα πει ηλίθιος

    Είναι αλήθεια ότι η σύγχρονη μαζική κουλτούρα υπαγορεύει το μοντέλο του πολίτη που επαναπαύεται καθισμένος στον καναπέ.
Του πολίτη που απολαμβάνει την ασφάλεια του ιδιωτικού του χώρου, ενοχοποιώντας απλά το οικονομικό σύστημα για τους άκρατους φόρους και την αφαίμαξη του εισοδήματος του.

    Ο όρος ιδιώτης σήμερα χρησιμοποιείται για να δηλώσει τη διαφοροποίηση από οτιδήποτε δημόσιο. Ο ιδιώτης, όμως, στην Αρχαία Ελλάδα εμπεριείχε την έννοια της απαξίωσης, της ύβρεως, της υποτίμησης. Ήταν αυτός που ιδιώτευε, που δεν αναμιγνυόταν στα δημόσια πράγματα, που δεν είχε πολιτική υπόσταση.

Στον Επιτάφιο ο Περικλής δηλώνει ότι: «μόνοι γάρ τον τε μηδέν τῶνδε μετέχοντα οὐκ ἀπράγμονα, ἀλλ᾽ ἀχρεῖον νομίζομεν». Δηλαδή, "μόνον εμείς οι Αθηναίοι θεωρούμε ότι όποιος μένει αμέτοχος στα κοινά δεν είναι φιλήσυχος αλλά άχρηστος".

     Η πρόκριση δηλαδή της ατομικής «ησυχίας» αντί των κοινών ανησυχιών ήταν ανεπίτρεπτη και επέσυρε το χαρακτηρισμό του άχρηστου.
    Ο Σόλων μάλιστα είχε εκδώσει νόμο που έλεγε: «Άτιμον είναι τον εν στάσει μηδετέρας μερίδας γενόμενον». Δηλαδή έχανε τα πολιτικά του δικαιώματα όποιος έμενε ουδέτερος σε περίπτωση που θα ξεσπούσε εμφύλια διαμάχη στην πόλη.

    Στην Αρχαία Ελλάδα Iδιώτης καλούνταν ο πολίτης που έμενε αδιάφορος για τα δημόσια πράγματα, μεριμνώντας μόνο για την εξασφάλιση των δικών του συμφερόντων. 

    Τον όρο «ιδιώτης» τον συναντάμε σε διάφορες γλώσσες. Στα Αγγλικά η λέξη Idiot σημαίνει ηλίθιος, βλάκας, ανόητος. Στην Κλινική Ψυχολογία, μάλιστα, ο όρος χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει αυτόν που πάσχει από ιδιωτεία, δηλαδή βαριάς μορφής νοητική υστέρηση.

    Στην αρχαία Αθήνα λοιπόν ήταν σημαντική η μετατροπή των ιδιωτών - των ατόμων δηλαδή που ασχολούνταν μόνο με τις προσωπικές τους υποθέσεις- σε πολίτες. Σε άτομα που ασχολούνται και συμμετέχουν στα κοινά. Η ιδιότητα του ιδιώτη άλλωστε είναι μια ιδιότητα την οποία διαθέτουν όλοι οι άνθρωποι από τη φύση τους, ενώ η ιδιότητα του πολίτη είναι επίκτητο χαρακτηριστικό που διαμορφώνεται μέσω της παιδείας που παρέχει η πολιτεία. Συνεπώς, το άτομο που παρέμενε ιδιώτης ήταν άτομο απαίδευτο και αμόρφωτο, αφού δεν εμπλέκεται επαρκώς στην ενασχόληση με τα κοινά.
    Ο ιδιώτης προασπίζει από τα ανθρώπινα δικαιώματα του κυρίως εκείνο της ιδιοκτησίας. Τρέμει στην ιδέα της καταστροφής της περιουσίας του, ενώ δηλώνει αμέτοχος στην ποιότητα ζωής και την υποβάθμιση της ποιότητας της.
    Συμμετέχει στον κοινό βίο μόνο διά της ψήφου του. Για τον ιδιώτη, ιδιαίτερη σημασία έχει η διατήρηση και αύξηση των περιουσιακών του στοιχείων. Ένα πολιτικό σύστημα που στηρίζεται σε ένα άθροισμα ιδιωτών, δεν μπορεί παρά να είναι η διαίρεση των υψηλών αξιών και φρονημάτων που διέπουν μία πραγματικά ευημερούσα κοινωνία.

Άντζελα Ζιούτη
alfavita
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

🌹 Χρόνια Πολλά, Κωνσταντίνε, Χρόνια Πολλά Ελένη!!🌹

Οι Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη

Σήμερα είναι μία από τις σημαντικότερες γιορτές του χριστιανισμού, αυτή του Αγίου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης. 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη - Ακούστε παιδιά!

Χρόνια Πολλά στα χαμομηλάκια (μικρά και μεγάλα)

που γιορτάζουν σήμερα!!

Ο Μέγας Κωνσταντίνος γεννήθηκε το 274 μ.Χ. Πατέρας του ήταν ο Κωνστάντιος ο Α' ο Χλωρός και μητέρα του η Ελένη από το Δρέπανο της Βιθυνίας. Ο Κωνσταντίνος σε ηλικία 18 ετών έγινε στρατιωτικός και χάρη στην ανδρεία του, προάχθηκε γρήγορα στα ανώτατα αξιώματα του στρατού.

Ο Κύριος θέλοντας να τον βοηθήσει στον αγώνα του κατά του Μαξεντίου και του Λικίνιου, στη συνέχεια σχημάτισε στον ουρανό το σημείο του Σταυρού με την επιγραφή «Εν τούτω Νίκα», προσφέροντάς του ένα ισχυρότατο όπλο για να κατατροπώσει τους εχθρούς του. Με το χριστιανικό σταυροειδές λάβαρο με το ελληνικό μονόγραμμα «Εν τουτω νικα», τελικά νίκησε τα στρατεύματα του Μαξεντίου και έπειτα του Λικινίου.

Επίσης, ήταν ο πρώτος αυτοκράτορας που ευνόησε την Εκκλησία, μετά από τρεις αιώνες ανελέητου διωγμού. Μετέφερε την πρωτεύουσα του κράτους του στο αρχαίο Βυζάντιο, και εκεί έκτισε την βασίλισσα των πόλεων, την Κωνσταντινούπολη.

Λίγο πριν πεθάνει, ο Κωνσταντίνος αξιώθηκε και του Αγίου Βαπτίσματος, και αμέσως μετά είπε:

«Νυν αληθει λογω μακαριον οιδ’ εμαυτον, νυν της αθανατου ζωης πεφαναι αξιον, νυν του θειου μετειληφεναι φωτος πεπιστευκα». 

Τώρα, δηλαδή, σύμφωνα με το λόγο της αληθείας, ξέρω ότι είμαι μακάριος, τώρα έχω γίνει άξιος της αθανάτου ζωής, τώρα έχω πιστέψει πως έλαβα το θείο φως. Εκοιμήθη σε ηλικία 63 ετών, την 21 Μαΐου 327. Η Ιστορία ονόμασε τον Κωνσταντίνο Μέγα και η Εκκλησία τον ανεκήρυξε Άγιο και Ισαπόστολο.

Ο Κωνσταντίνος ενδιαφέρθηκε πολύ και για τα ιερά σεβάσματα των χριστιανών, για το λόγο αυτό απέστειλε στα Ιεροσόλυμα την μητέρα του, για να βρει τον Τίμιο Σταυρό. Μετά την εύρεσή του, η Αγία Ελένη, αφού διχοτόμησε τις κεραίες του δημιούργησε δύο Σταυρούς εκ των οποίων τον ένα μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη.

Η Αγία Ελένη ήταν αυτή η οποία έδωσε στον Μ. Κωνσταντίνο την πρέπουσα διαπαιδαγώγηση. Άλλωστε, και ο ίδιος την τίμησε, όταν στην μεγάλη πλατεία της Κωνσταντινούπολης έκτισε δύο στήλες, μία δική του και μία της Αγίας Ελένης, που έφερε την επιγραφή: «Εις Αγιος εις Κυριος Ιησους Χριστος, εις δοξαν Θεου Πατρος, Αμην». 

Η Αγία Ελένη βοήθησε να χτιστούν οι πρώτοι μεγάλοι ιεροί ναοί της Χριστιανοσύνης. Εκοιμήθη ειρηνικά το 327 μ.Χ. σε ηλικία 83 ετών.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Δοκιμασία των Αρχόντων στην Αρχαία Αθήνα

Οι υποψήφιοι έπρεπε να λογοδοτήσουν για το σύνολο του μέχρι τότε βίου τους «παντός του βίου λόγον διδόναι» προκειμένου να αποδειχθεί αν πληρούν τις προϋποθέσεις που ορίζει ο νόμος και κατά συνέπεια αν είναι άξιοι να αναλάβουν το αξίωμά τους!

-------------

    Η δημοκρατία δεν "φύτρωσε" ξαφνικά στην ελληνική πολιτική σκέψη. Τα πρώτα σπέρματά της ανάγονται στην αυγή της εμφάνισης του λαού αυτού, στη μυθολογία του. 

......

    Η "Εκκλησία του Δήμου" (λαϊκή συνέλευση θα λέγαμε σήμερα) υπάρχει και λειτουργεί πολύ πριν εμφανιστεί η δημοκρατία. Έστω και αν οι δικαιοδοσίες της είναι, ακόμη, πολύ περιορισμένες: να εγκρίνει ή όχι τις προτάσεις των βασιλέων ή άλλων αρχόντων. 

περισσότερα εδώ: tetraktys

    Σύμφωνα με ένα Νόμο, που αποδίδεται στον Σόλωνα, όποιος πολίτης στην Αρχαία Αθήνα αναλάμβανε δημόσιο αξίωμα (είτε από εκλογή είτε από κλήρωση) πριν αναλάβει τα καθήκοντά του, έπρεπε να υποβληθεί σε δοκιμασία!
    Συγκεκριμένα, οι υποψήφιοι έπρεπε να λογοδοτήσουν για το σύνολο του μέχρι τότε βίου τους «παντός του βίου λόγον διδόναι» προκειμένου να αποδειχθεί αν πληρούν τις προϋποθέσεις που ορίζει ο νόμος και κατά συνέπεια αν είναι άξιοι να αναλάβουν το αξίωμά τους!
Μεταξύ, άλλων οι υποψήφιοι Αθηναίοι άρχοντες έπρεπε να αποδείξουν:

 - τα δημοκρατικά τους φρονήματα
 - την εκπλήρωση των στρατιωτικών τους υποχρεώσεων
 - ότι δεν είχαν καμιά εκκρεμή οικονομική υποχρέωση προς την πόλη
 - την φροντίδα των γονέων και την απόδοση μεταθανατίων τιμών.
 - την κτήση ακίνητης ιδιοκτησίας εντός των ορίων της Αττικής

Ιδιαίτερα για τους ανώτατους άρχοντες (άρχων βασιλεύς, επώνυμος άρχων, πολέμαρχος και οι 6 θεσμοθέται) έπρεπε να υποβληθούν σε διπλή δοκιμασία τόσο από τη Βουλή, όσο από το λαϊκό Δικαστήριο, την Ηλιαία!

Αν ο υποψήφιος αποδοκιμαζόταν από τα όργανα αυτά, του απαγορευόταν η συμμετοχή στις πολιτικές δραστηριότητες!

Με τη λήξη της θητείας τους λογοδοτούσαν:
α) Στην επιτροπή λογιστών, η οποία είχε την ευθύνη της σύνταξης ειδικής απολογιστικής εκθέσεως!
β) Η έκθεση ελέγχεται από το δικαστήριο της Ηλιαίας η οποία είχε το δικαίωμα να επιβάλλει και ποινικές κυρώσεις! 

Όχι, ασυλία δεν υπήρχε!

liberals10