content='IE=9; IE=8; IE=7; IE=EDGE; chrome=1' content='EmFzIeHFlQgPTxbMCmI95tNM8LI' content='Greece' content='S05o6Dly-TXYLfWLefBlWVa_b99Wt1aM4ca02T2eF9g' content='ZSUyq9bWXj0oJlq-0KujG7GngYziwbRFb64X3hn5rrg' content='520d1c62cdcb55ffb3234698d4b266a1f8b7c5e8' content='BAD79DD59F45A4C95EA40996623BCD1A' content='fb7da0c65145a8e480a6bbae047e5679' content='7 days' content='dd7239129fa6a293' Έχει Πανσέληνο απόψε... | To χαμομηλάκι

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2011

Έχει Πανσέληνο απόψε...

Μέσα στο αυγουστιάτικο καταμεσήμερο, βρέθηκε η ΖΩΗ ξαπλωμένη σε τόπο ακαθόριστο. 
Βαριεστημένα σηκώθηκε αργά και νωχελικά.

Δεν ήταν ούτε νέα ούτε γριά, ούτε άσχημη ούτε όμορφη, και η φιγούρα της και αυτή ακαθόριστη. Έπιασε με τα δυο της τα χέρια στο ύψος της μέσης της το πολύχρωμο φαρδοφόρεμά της και με ημικυκλικές κινήσεις το τίναξε για να το σιάξει. 
Από τις μαύρες πτυχές του, ψυχές πήραν το δρόμο για επάνω….
Από τις κόκκινες, αίμα, ρυάκια πλατιά από αίμα κύλησαν… 
Από τις γκρίζες, πνιχτές φωνές αγωνίας ανθρώπινης, ουρλιαχτά πόνου και απόγνωσης ξεχύθηκαν στο χώρο… και φόβος απέραντος φόβος....
Ο μήνας είχε 13…. 

Το παράκαναν, σκέφτηκε, χωρίς ίχνος λύπης να νιώσει. 
Χάλασε η ισορροπία… πλήθυνε το κακό και οι συμφορές… 
Θα δώσω τρεις στιγμές, τρεις ευκαιρίες και… όποιος προλάβει!!

Άπλωσε το χέρι και η πρώτη στιγμή δόθηκε. 
Ένα ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ κάπου και παντού στη γη. 
Ένα ηλιοβασίλεμα διαρκείας σαν αυτό που βλέπουν όσοι δυτικά ταξιδεύουν με αεροπλάνο την ώρα που πέφτει ο ήλιος. 
Γέμισε η φύση χρώματα ζεστά και γήινα, γέμισε η γη από την ώρα της αλήθειας.

Βρήκε αγκαλιά η πρώτη στιγμή το ζευγάρι των ανθρώπων σε μια παραλία του κόσμου και είδαν τα χρώματα της δύσης μέσα στα μάτια τους, τα είδαν πάνω στο σώμα τους. 
Είδαν την αλήθεια μέσα στην ψυχή τους.

Τη στιγμή αυτή έχασε τη μιλιά της η ανθρωπότητα και μέσα στην απόλυτη σιωπή ένα συναίσθημα κυριάρχησε, η ΕΛΠΙΔΑ
γεννημένη από την ανακούφιση που αφήνουν τα δύσκολα όταν τελειώνουν, και η προσμονή του καλύτερου. 

Για μια μοναδική στιγμή όλοι ήλπισαν ότι, δεν μπορεί, κάτι καλό τους περιμένει.

Αγκαλιασμένους τους πήρε ο ύπνος και μετά τα μεσάνυχτα: «Ματάκια μου… έχει πανσέληνο…»  
Η δεύτερη στιγμή… πόση ΑΓΑΠΗ, Θεέ μου, και το χρώμα της ασημένιο ή χρυσαφί, γλυκό, απλώνεται παντού και
γλυκαίνει τις ψυχές κατακλύζοντας  τα πάντα. 

Η αγάπη, ο συνεκτικός δεσμός απλώνεται αργά, ήρεμα σε όλη τη γη και...  
την τρίτη στιγμή, την ώρα που χάραζε, ο χρόνος πάλι σταμάτησε… «Κοίτα, αγάπη μου, ξημερώνει»….

Μακριά στην Ινδία ένας πατέρας
βγάζει από το λάκκο το νεογέννητο
κοριτσάκι του και το αγκαλιάζει…

Κάπου στο Πακιστάν…
κλείνουν οι πληγές
στα χεράκια των ανήλικων κατασκευαστών
των χαλιών που απλώνουμε
στα μικροαστικά, ματαιόδοξα σαλόνια μας.

Οι πέτρες γυρίζουν στα χέρια
των αυτόκλητων εκτελεστών,
κάπου στο Ζαΐρ…
όπλα φεύγουν από τα χέρια…
στη Νιγηρία οι κούπες και τα πιάτα γεμίζουν 
με φαγητό και νερό …
……………………………………………………..
……………………………………………………..
Για μια στιγμή, μια μοναδική στιγμή, το Καλό γενικεύτηκε…

Αμήν