Η Εποχή Του Ασώτου - Καταντήσαμε χοιροβοσκοί να τρώμε ξυλοκέρατα και βγήκαμε στην ζητιανιά....

Ο γιος απαίτησε το μερίδιο της περιουσίας του από τον Πατέρα του, το πήρε, έφυγε σε χώρα μακρινή και εκεί το διασκόρπισε. 

Είμαστε οι γιοι του Πατέρα, που διαγουμίσαμε την περιουσία που μας έδωσε. 

Rembrandt Harmensz van Rijn 
Return of the Prodigal Son

Γοητευτήκαμε από τις ξενόφερτες σειρήνες που μας σαγήνευσαν, αλλάξαμε τα πρότυπα που είχαμε από τότε που υπήρξαμε ως λαός, αναζητήσαμε το εύκολο χρήμα και την άκρατη ευχαρίστηση. 
Εκλέξαμε πολιτικούς στα μέτρα μας, αναδείξαμε και συντηρήσαμε την διεφθαρμένη εξουσία και κατασπαταλήσαμε τα δώρα του Πατέρα.

Καταχωνιάσαμε τις αξίες και τις αρχές του πολιτισμού μας, την ανθρωπιά μας, το φιλότιμό μας, την τιμή μας. 
Σπιλώσαμε την δικαιοσύνη, 
υπονομεύσαμε την δημοκρατία μας. 
Η παγκοσμιοποίηση σμίκρυνε την πατρίδα, η «επιστημονική» ιστορία εξασθένισε το έθνος, η απόρριψη της θρησκείας ήρε τα σημεία αναφοράς.

Καταντήσαμε χοιροβοσκοί να τρώμε ξυλοκέρατα και βγήκαμε στην ζητιανιά. 

Δώσαμε ομολογίες χρέους, αλλά κανείς δεν μας δάνειζε χρήματα με αντίκρισμα χάρτινες υποσχέσεις. 

Και τότε νοιώσαμε την απίστευτη μοναξιά που κουβαλούσαμε.

Όλα τα χρόνια, η περιουσία του Πατέρα, τα χρήματα που δεν κοπιάσαμε να αποκτήσουμε, τα δάνεια και οι πιστωτικές μας έδιναν την πεποίθηση της ευημερίας και της ευμάρειας κι εμείς κλεινόμασταν στον εαυτό μας, άκρατοι εγωιστές που μόνο η εξαγορά της προσωρινής ευχαρίστησης μας ένοιαζε, χτίζοντας σαθρά θεμέλια στο οικοδόμημα που θα κληροδοτούσαμε στα παιδιά μας.

Και τώρα, μόνο την τροφή των χοίρων έχουμε να φάμε, αλλά επειδή η μοναξιά δεν αντέχεται κι αφού κανένας δεν μας υπολήπτεται, είπαμε να υποθηκεύσουμε και το μέλλον μας. 
Κι ετοιμαζόμαστε να ξεπουλήσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε για να πάρουμε μια παράταση τρυφηλότητας, 
επειδή ακόμη, ο αδερφός μου ο γερμανός, δεν με θέλει μαζί του,  
επειδή ο αδερφός μου ο ευρωπαίος δεν θέλει να με στηρίξει, 
επειδή ο αδερφός μου ο «νοικοκύρης» λέει: «ο υιός σου ούτος, ο καταφαγών σου τον βίον μετά πορνών»...

Ευτυχώς η παραβολή έχει αίσιο τέλος. 

Ο άσωτος γιος μετανοεί και προστρέχει στον Πατέρα του: «πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιον σου, και ουκέτι ειμί άξιος κληθήναι υιός σου», κι Αυτός ανοίγει την αγκαλιά του και σφάζει τον μόσχο τον σιτευτό.

Όταν εμείς συνειδητοποιήσουμε τον εγωισμό μας, 
όταν αισθανθούμε ειλικρινά την ασωτία μας, 
όταν πάψουμε να θεωρούμε τους «άλλους» υπεύθυνους για την κατάντια μας, 
όταν αποπέμψουμε τον πολιτικό που εμείς εκλέξαμε την ώρα που θα μας κλείσει το μάτι, 
όταν θα αρνηθούμε στον διεφθαρμένο αξιωματούχο της εξουσίας να τον λαδώσουμε, 
όταν ως δάσκαλοι κάνουμε καλά και με πολλή αγάπη το μάθημά μας στα παιδιά μας, 
όταν σκάψουμε το χωράφι μας κάνοντας πρώτα τον σταυρό μας,
όταν αγαπήσουμε τον συνάνθρωπο μας «ως εαυτούς», 
τότε ο μόσχος ο σιτευτός θα μας περιμένει στο τραπέζι, προσφορά από τον Πατέρα σε μένα και τους αγαπημένους μου.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ' ΛΟΥΚΑ (Λουκά κεφ. ιε' στίχοι 11-32)

πρώτη ανάρτηση: Το χαμομηλάκι

Απλότητα, Συγχώρεση, Αγάπη: Οι «τροφές» της Ψυχής

Το χαμομηλάκι λέει:
Κάθε φορά που διαβάζουμε άρθρα παρόμοια, μια απορία γεννιέται μέσα μας. Ποιος είναι ο λόγος που δεν αναφέρονται ευθέως σ' Αυτόν που είναι το Πρότυπο των αρετών που πασχίζουν να περιγράψουν και για την αξία τους να μας πείσουν;

Απλότητα: σε μια Φάτνη γεννήθηκε

Συγχώρεση: Αυτήν ήρθε να μας χαρίσει

Αγάπη: Είναι ο ίδιος Η ΑΓΑΠΗ, η πλέρια ΑΓΑΠΗ.

Γιατί μιλάνε για διαλογισμό και όχι για προσευχή;

Όταν προσπαθούμε να μεταδώσουμε στα παιδιά μας τις αρετές αυτές, τι θα απαντήσουμε σε πιθανές αντιρρήσεις τους, του τύπου:

«Μα που ζεις;; για ποια απλότητα μου μιλάς; Δεν βλέπεις τι γίνεται γύρω σου, πλάι σου;; 
Για ποια συγχώρεση μου μιλάς;; Δε βλέπεις ποιοι και πως κυριαρχούν;;
Για ποια αγάπη μου μιλάς;; Οι άρπαγες, οι φονιάδες, οι άδικοι, οι υποκριτές είναι οι πετυχημένοι....
Δε γίνονται αυτά, ρε μάνα, δε γίνονται.» 

Εγώ τότε τι θα του πω; Κάνε διαλογισμό, πήγαινε σε εργαστήρι αυτογνωσίας, ή θα του πω:

Γίνονται παιδί μου.

Γίνονται, επειδή Εκείνος που τα δίδαξε τα τήρησε μέχρι κεραίας.

Γίνονται επειδή ήρθε και μας ονόμασε αδέρφια Του και του Πατέρα Του παιδιά. Γίνονται, επειδή ο Δρόμος που μας έδειξε, είναι ο μόνος που οδηγεί στην Ευτυχία και νυν και αεί, στο τώρα και για πάντα.

Οι άνθρωποι αναρωτιούνται πως πρέπει να είναι, τι πρέπει να κάνουν για να γεμίσουν από αγάπη.

Η απάντηση βρίσκεται μόνο σε μια λέξη: τίποτα. Η σωστή διαδικασία είναι να ξεχάσεις ό,τι νομίζει ότι πρέπει να είσαι, και να επιτρέψεις στην αληθινή σου φύση να ανέβει με ηρεμία στη επιφάνεια.

Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα σε σένα και τον Θεό. Όπως ακριβώς  και σε μια λίμνη, μετά από την ανατάραξη του λασπώδους βυθού της, τα νερά γίνονται πάλι διάφανα.

Δεν υπάρχει τίποτα που χρειάζεται να κάνεις. Μονο να είσαι. Για να θρέψεις την ψυχή σου πρέπει να αφεθείς, να εμπιστευτείς την ύπαρξή σου.
Όταν όμως αναφέρομαι στην τροφή της ψυχής, οι άνθρωποί ρωτούν: 
«πως γίνεται αυτό; Με διαλογισμό; Με τον χορό, με την προσφορά στους άλλους ανθρώπους;».

Η απάντηση είναι ναι, αν ολα αυτά τρεφουν το πνεύμα σας και σας επιστρέπουν να ξεπεράσετε την αγωνία σας για την εξωτερική σας εικόνα.
Όμως, η πραγματική ευτυχία έρχεται μονο όταν η καρδιά μας είναι ανοιχτή. Όπως ισχύει και το ανάποδο: Η μεγαλύτερη δυστυχια προέρχεται από την συνεχή κι ατέρμονη επιθυμία. Και η πιο πραγματική αίσθηση ειρήνης πηγάζει μονο μέσα από την ύπαρξή μας.

Το πιο σοβαρό εμπόδιο για την καλλιέργεια της ψυχής έιναι η έλλειψη εμπιστοσύνης.
Επειδή δεν εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας, μένουμε αγκιστρωμένοι και εγκλωβισμένοι στην παγίδα της άνεσης και της ευκολίας. Εξαλείφουμε όσο περισσότερο πόνο μπορούμε από τη ζωή μας, και καταλήγουμε στριμωγμένοι σε μια γωνιά που την ονομάζουμε: ασφάλεια. Η αλήθεια είναι οτι η «ασφάλεια» είναι το λιγότερο ασφαλές πνευματικό μονοπάτι που μπορεί κανεις να ακολουθήσει στην πορεία της αυτοπραγμάτωσης. Οδηγεί αποδεδειγμένα στην πνευματική νάρκωση και στον θάνατο. Συνήθως είμαστε απροετοίμαστοι όταν έρχεται η ώρα του θανατου μας. Έχουμε αφήσει τον εαυτό μας να ζήσει πολύ λίγο...

Προκειμένου να προσφέρουμε στον εαυτό μας ό,τι αυτός χρειάζεται, πρέπει να είμαστε σε θέση να τον φροντίζουμε. 

Εκείνο που πρεπει να συνηδητοποιησουμε είναι ότι δεν μπορούμε να δώσουμε αγάπη παρά μονο αν είμαστε έτοιμοι να τη αποδεχτούμε. Και η ικανότητα μας να δεχτούμε την αγάπη στηρίζεται στην ικανότητα μας να αισθανθούμε, αφού μονο μέσα από τα συναισθήματα μας μπορούμε να δεχτούμε την στήριξη των άλλων, κι έτσι να την προσφέρουμε κι εμείς στους άλλους.

Το μυαλό μας κανει όπως ακριβώς ένα χάμπστερ στον τροχό: τρέχει όλο και γρηγορότερα, χωρίς στην πραγματικότητα να καταλήγει πουθενά.

Μόλις κανείς συνηδητοποιήσει οτι το μυαλό του στέλνει καθε τόσο αναμενόμενα και συνήθη μηνύματα που δεν χρειάζεται να τα παίρνει και τοσο στα σοβαρά, τότε μονο είναι ελέυθερος να επιστρέψει στον τρόπο λειτουργίας της ψυχής.

Στα εργαστήρια αυτογνωσίας συχνά κάνω την εξής ερώτηση: «Αν η σημερινή μέρα ήταν η τελευταια σας μέρα πάνω στη γη, πως θα επιλέγατε να την περάσετε;». 
Στη συντριπτική πλειοψηφία η απάντηση ειναι: «έκανα ό,τι μπορούσα για να αγαπήσω τους άλλους και να προσφέρω κατι στον κόσμο με την φροντίδα και τη συμπόνια μου». Παρ’ όλα αυτά όμως η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι από μας δεν αντιμετωπίζουμε έτσι την καθημερινή μας ζωή.

Πιστεύουμε λανθασμένα ότι με το να κάνουμε χρήματα, ή να αποκτήσουμε ένα ακριβό αυτοκίνητο θα μας κάνει ευτυχισμένους.
Έτσι, αντί να ζούμε στο παρόν, σκεφτόμαστε συνεχώς την επόμενη στιγμή.

Αν τελικά επιλέξουμε να θρέψουμε την ψυχή μας, αυτό θα σημαίνει ότι αναγνωρίσαμε ποιος είναι προορισμός μας: να συγχωρούμε και να αγαπάμε. Αν και φαίνεται απλό, σίγουρα δεν είναι εύκολο. Μέχρι τη στιγμή που θα μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε ότι το παρόν είναι ο μονος χρόνος που υπάρχει, και μέχρι να συγκινηθούμε με την ακινησία της στιγμής, η απλότητα θα μοιάζει μια δύσκολη ιδέα.

Όταν μαθουμε να κανουμε επιλογές που θρέφουν την ύπαρξή μας, τότε θα είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε ότι η ουσία της ζωής μας είναι η αγάπη, και η συγχώρεση είναι το κλειδί της ευτυχίας μας.

aftognosia

Βλασταράκια από χόρτα έτρωγε και μέλι άγριο. Ένα τρίχινο κουρέλι φορούσε. - Ποιος;;;

Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος!!

Ένα πολύ ωραίο video 
για μικρά και μεγάλα χαμομηλάκια :)

Άγιος: Σημαίνει τον καθαρό, τον ευσεβή, τον απαλλαγμένο από αμαρτίες, τον ιερό, στον οποίο οφείλουμε τιμή και σεβασμό.
Ετυμολογικά προέρχεται από το ρήμα άζω - άζομαι που σημαίνει τιμώ, σέβομαι.
άγιος, -αγία, -άγιον: αρχαία ελληνική,

1. που έχει σχέση με το Θεό,
2. που έχει ζήσει τη ζωή του σύμφωνα με τις οδηγίες της θρησκείας του,
3. που είναι πολύ καλός και ήρεμος

Ποιος παίρνει αυτό τον τίτλο; Ποιος θεωρείται Άγιος;
Κατά την γνώμη μου, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική λέξη, αυτός που σέβεται τις αξίες, που δεν προδίδει τα πιστεύω του, αυτός που αγωνίζεται γι αυτά που πιστεύει. Αυτός που δεν παρεκκλίνει του στόχου.

Τα έβαλε με την διεφθαρμένη εξουσία.
Στηλίτευσε με πάθος όλους τους επίορκους.

Αυτό έκανε ο Ιωάννης. Σε όλη του την ζωή προσπάθησε να είναι στην ευθεία οδό. Να κάνει το σωστό, να μην παραβεί τις αξίες του. Στον ίδιο στόχο παρακινούσε όλους τους συνανθρώπους του. Αυτή ήταν η ζωή του. Προσπαθούσε με όλη την δύναμη της ψυχής του να οδηγήσει τους συνανθρώπους του στη Σωτηρία. Στη Γαλήνη και ηρεμία της ψυχής του. Με τον μοναδικό τρόπο που είναι εφικτό αυτό. Κάνοντας το σωστό και το άριστο.

Και δεν ήταν μόνο λόγια ο Ιωάννης, ήταν και έργα.
Τα έβαλε με την διεφθαρμένη εξουσία. Στηλίτευσε με πάθος όλους τους επίορκους.
Κατήγγειλε την ανώτατη εξουσία, τους βασιλείς. Τους κατήγγειλε με πάθος και ένταση, ακόμη και όταν τον φυλάκισαν.
Έγινε η τύπτουσα συνείδηση κάθε άρχοντα και αρχόντισσας, ακόμη και όταν τον απείλησαν με θάνατο.
Και δεν λιποψύχησε ακόμα και όταν πήγε ο δήμιος μπροστά του για να τον αποκεφαλίσει.

Κι αυτό, το έκανε για τους άλλους. Δεν το έκανε για τον εαυτό του.
Αυτός, ήταν ο απόλυτος ασκητής. Ακρίδες (βλαστάρια χόρτων) και άγριο μέλι έτρωγε. Ένα κουρέλι φορούσε για ένδυμα.
Ο Ιωάννης θυσιάστηκε για όλους εμάς. Θυσιάστηκε με πλήρη επίγνωση και με ελεύθερη βούληση. Έδωσε τη ζωή του ως τελευταίο χτύπημα στην Εξουσία.
Αυτός που αξιώθηκε να "δει" ότι ήρθε η ώρα για τον Σωτηρία του κόσμου. Και Προ-είπε, προφήτευσε το επικείμενο. Την έναρξη του έργου του Χριστού.
Είναι αυτός που άνοιξε τον Δρόμο, για αυτό και τον Είπαν Πρόδρομο.

Το χαμομηλάκι

Πρώτη ανάρτηση: Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2012

«Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι!....»

«Πρέπει να γίνεις εσύ ήλιος για να φωτίσεις τους σβησμένους ήλιους των άλλων.

Δεν υπάρχουν ιδέες, υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες, κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει.

Πού να βρω μια ψυχή σαρανταπληγιασμένη κι απροσκύνητη, σαν την ψυχή μου, να της ξομολογηθώ;

Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι...

Να μην αρνιέσαι τη νιότη σου ως τα βαθιά γεράματα, να μάχεσαι σε όλη σου τη ζωή να μετουσιώσεις σε κατάκαρπο δέντρο την εφηβική σου άνθηση, αυτός, θαρρώ, είναι ο δρόμος του ολοκληρωμένου ανθρώπου.

Έχουν να πουν πως άνθρωπος είναι το ζώο που συλλογιέται το θάνατο. Όχι, σου λέω εγώ. Άνθρωπος είναι το ζώο που συλλογιέται την αθανασία.

Νιώθω σαν να χτυπάμε τα κεφάλια μας στα σίδερα. Πολλά κεφάλια θα σπάσουν. Μα κάποια στιγμή, θα σπάσουν και τα σίδερα.

Άσφαλτα κατέχει η χωματένια αυτή μήτρα την αξία του κάθε παιδιού της· κι όσο ανώτερη η ψυχή που έπλασε, τόσο και δυσκολότερη της αναθέτει εντολή: να σώσει τον εαυτό του ή τη ράτσα του ή τον κόσμο· από την πρώτη, τη δεύτερη, την τρίτη εντολή που σου αναθέτει διαβαθμίζεται η  ψυχή σου.

Άστρα, πουλιά, σπόροι μέσα στο χώμα, όλα υπακούουν. Και μόνο ο άνθρωπος σηκώνει κεφάλι και θέλει να παραβεί το νόμο και να μετατρέψει την υπακοή σε ελευτερία. Γι’ αυτό κι απ’ όλα τα πλάσματα του Θεού αυτός μονάχα μπορεί κι αμαρταίνει. Τι θα πει αμαρταίνει; χαλνάει την αρμονία.

Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει.

Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι...

Δεν διαλέγεις αυτά που πιστεύεις. Αυτά διαλέγουν εσένα.

Πιστεύω στα αναρίθμητα, εφήμερα προσωπεία που πήρε ο Θεός στους αιώνες και ξεκρίνω, πίσω από την άπαυτη ροή του, την απόλυτη ενότητα.

Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα τ' ανθρώπου, να σπας τα σύνορα! Ν' αρνιέσαι ο, τι θωρούν τα μάτια σου!

Να πεθαίνεις και να λες:

Θάνατος δεν υπάρχει.

Ένας δρόμος, ένας μονάχα οδηγάει στο Θεό, ο ανήφορος.

Αν δε δει ο Θεός χέρι ανθρώπου, δε βάζει μήτε κι αυτός το δικό του.

Σκύβω απάνω στο μερμήγκι, θωρώ μέσα στο γυαλιστερό μαύρο μάτι του το πρόσωπο του Θεού.

Θεός είναι η ακατάλυτη δύναμη που μεταμορφώνει την ύλη σε πνέμα. Κάθε άνθρωπος έχει μέσα του ένα κομμάτι από το θεϊκό αυτό στρόβιλο και γι’ αυτό κατορθώνει να μετουσιώνει το ψωμί και το νερό και το κρέας και να το κάνει στοχασμό και πράξη.

Δεν είναι νερό δροσερό ο Θεός, όχι, δεν είναι νερό δροσερό, να το πιεις, να δροσερέψεις. Είναι φωτιά, και πρέπει να περπατάς απάνω της. 

Κι όχι μονάχα να περπατάς, παρά, κι αυτό ’ναι το πιο δύσκολο, παρά και να χορεύεις! Σίγουρα, ευτύς ως μπορέσεις να χορέψεις, η φωτιά γίνεται νερό δροσάτο, μα ώσπου να φτάσεις ως εκεί τι αγώνας, τι αγωνία, Θεέ μου!»

Νίκος Καζαντζάκης
 

Πηγή: Η Δύναμη της Αγάπης
πρώτη δημοσίευση εδώ

Μαθήματα ζωής από τον Khalil Gibran - 25 Life Changing Lessons to Learn from Khalil Gibran

25 Life Changing Lessons to Learn from Khalil Gibran

1. 1. Να είσαι ευγνώμων για τις δύσκολες στιγμές. Σου έδειξαν πόσο δυνατός μπορείς να είσαι.
2. Η καλοσύνη είναι αρετή των δυνατών των ανθρώπων
3. Δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια
4. Οι μικρόψυχοι άνθρωποι είναι εκείνοι που προσπαθούν να εξευτελίσουν τους άλλους.
5. Το κακό που κάνουν άλλοι σε εσένα είναι πιο εύκολο να το ξεχάσεις, από το κακό που κάνεις εσύ σε άλλους.
6. Μπορεί να ξεχνάς εκείνους που σε έκαναν να γελάσεις, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσεις εκείνους που ήταν δίπλα σου στις πιο σκοτεινές στιγμές.
7. Τα απλά πράγματα στη ζωή είναι και τα πιο συναρπαστικά.
8. Η αγάπη είναι ζωή. Και η ζωή αγάπη.
9. Πάντα να βάζεις αγάπη στην δουλειά σου.
10. Για να καταλάβεις την καρδιά και το μυαλό ενός ανθρώπου, δες τι σε εμπνέει να κάνεις.
11. Η αληθινή αγάπη ποτέ δεν είναι κτητική.
12. Προσπάθησε να αντιμετωπίζεις τους κακούς τρόπους των ανθρώπων με ευχάριστο τρόπο.
13. Η αγάπη συνδέει τα πάντα μέσα σε μια απόλυτη αρμονία.
14. Δες την θετική πλευρά της ζωής.
15. Δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι στην πραγματικότητα. Τα βλέπουμε σύμφωνα με το ποιοι είμαστε εμείς.
16. Η αληθινή αγάπη δημιουργείται, όταν δυο άνθρωποι βρεθούν κοντά πρώτα στο πνεύμα.
17. Αφήστε χώρο στις σχέσεις σας.
18. Αν προσεύχεσαι όταν βρέχει, θυμήσου να προσευχηθείς και όταν έχει λιακάδα...
19. Όταν δίνεις ολόκληρο τον εαυτό σου, τότε δίνεις πραγματικά.
20. Η αληθινή ομορφιά πηγάζει από μέσα μας.
21. Τα παιδιά σου δεν σου ανήκουν. Είναι γιοι και κόρες της ίδιας της ζωής.
22. Κάθε σχέση πρέπει να είναι ελεύθερη από δεσμά.
23. Να είσαι ευγνώμων για τα καλά και τα άσχημα στη ζωή σου. Και τα δύο σου δίδαξαν κάτι.
24. Η στάση σου απέναντι στη ζωή, θα καθορίσει και την στάση της ζωής απέναντί σου.
25. Ο φίλος που βρίσκεται μακριά καμιά φορά είναι πιο κοντά σου από εκείνον που ζει στην διπλανή πόρτα.

Πηγή: eccefpolis.gr
by Αντικλείδι 

Χαλίλ Γκιμπράν

Khalil Gibran - To χαμομηλάκι

O Kahlil ή Khalil Gibran (1883-1931), ποιητής, στοχαστής και ζωγράφος, που έγινε ευρύτερα γνωστός με το βιβλίο του «Ο προφήτης», γεννήθηκε στο Bsharri του Λιβάνου από φτωχή οικογένεια μαρωνιτών χριστιανών.

• Khalil Gibran: Το μαργαριτάρι - The Pearl | To χαμομηλάκι
• Για τα παιδιά Your children are not your children, by Kahlil ...
• Χαλίλ Γκιμπράν (Κahlil Gibran) «Η ΡΟΔΙΑ - To χαμομηλάκι

Κάποτε, όταν ζούσα στην καρδιά μιας ροδιάς, άκουσα έναν σπόρο της να λέει: «Κάποια μέρα θα γίνω δέντρο, κι ο αγέρας θα τραγουδάει ανάμεσα στα κλώνια μου. Ο ήλιος θα χορεύει πάνω στα φύλλα ...

Δεν έχει καμιά σημασία... / Καλημέρα σας...

Δεν έχει καμιά σημασία το πού κάθεσαι, το πώς στολίζεσαι, 

το πού πηγαίνεις, ούτε οι τιμές που "απολαμβάνεις"...

Σημασία έχει το αποτύπωμα που αφήνεις φεύγοντας...

Το Χαμομηλάκι

Η Ευτυχία γράφεται με Ε και όχι με €

Φωνάξτε, ουρλιάξτε, μέχρι να σπάσει ο τοίχος της αδιαφορίας που υψώθηκε γύρω σας. Προστατέψτε με νύχια και με δόντια τη ζωή σας.

Η αυτοκτονία, η δολοφονία ή η τρομοκρατία δεν είναι η λύση για το αδιέξοδο που βρίσκεται κανείς. Καμιά πράξη που τρομοκρατεί ή θέτει σε κίνδυνο ή αφαιρεί μια ζωή δεν είναι λύση στα προβλήματα που έχει η ζωή.

    Εδώ και καιρό, όλοι μας, κάνουμε τεράστια υπομονή που πραγματικά αγγίζει – ίσως και να ξεπερνά – εκείνη των τετράποδων φίλων μας, των γαϊδουριών … Υπομονή που όμως αρχίζει να εξασθενεί ημέρα με την ημέρα κι αυτό γιατί είμαστε δυσαρεστημένοι από την όλη κατάσταση που επικρατεί γύρω μας και φορτωμένοι με περισσότερα βάρη, ασήκωτα φορτία, που μας καθιστούν όλους ή έστω τους περισσότερους σημερινούς διαδόχους του Ηρακλή.

    Δεμένοι και παρκαρισμένοι στην άκρη, όπως τα όνειρά μας, περιμένουμε τι; Να βρεθούμε στα χέρια ενός καλύτερου αφέντη; Δεν είναι αυτή η σωστή αντιμετώπιση των προβλημάτων μας. 

Δεν πιστεύω ότι είμαστε ούτε δειλοί, ούτε μαζοχιστές, απλά υποτιμάμε τη δύναμή μας, δε βάζουμε τα δυνατά μας για να ενωθούμε και να αλλάξουμε τα πράγματα. Η ιστορία μάς διδάσκει ότι μόνο ενωμένοι μπορούμε να κερδίσουμε. 

 

    Αντίθετα, εμείς παλεύουμε μόνοι μας. Ο καθένας σιωπηλά, για τον εαυτό του, για να επιβιώσει και όχι για να ζήσει, όπως έχει δικαίωμα. Μερικοί είναι “τυχεροί”, γιατί είναι κατά κάποιο τρόπο πιο δυνατοί. Μάχονται και δεν παραδίνονται εύκολα, καταφέρνουν να μείνουν όρθιοι. Τι γίνεται όμως όταν όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας τα υποστούν και οι πιο αδύναμοι, οι απροστάτευτοι, οι ανήμποροι; Πώς να αντιδράσουν, πώς να αμυνθούν, πώς να υπερασπιστούν την ίδια τους τη ζωή;

    Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει όποιος βρεθεί σε αυτή την άσχημη θέση, στη θέση που δεν “αντέχει άλλο”, είναι να μην νιώθει ντροπή και να ζητήσει βοήθεια. Μη ντρέπεστε να ζητήσετε βοήθεια, να το κάνετε όταν νιώθετε ότι είναι πάρα πολύ μεγάλο και ασήκωτο το φορτίο που βρεθήκατε ξαφνικά να κουβαλάτε. Ξεκινήστε από μόνοι σας ή οργανωθείτε σε ομάδες, σε συλλόγους, για να βρείτε λύση στα προβλήματά σας. 

    Να απευθύνεστε στην γειτονιά σας, στους φίλους, στην ενορία σας, τι νόημα έχει αλλιώς το να πιστεύουμε σε ένα Θεό όταν τον αφήνουμε απʼ έξω από τις ζωές μας. Η Εκκλησία δεν είναι μόνο για να τελέσουμε γάμους, βαφτίσια, κηδείες ή να πηγαίνουμε να προσευχηθούμε στις γιορτές. Μη φοβάστε αν λυγίσετε, ούτε να ντρέπεστε αν πέσετε κάτω. “Σημασία δεν έχει πόσες φορές θα πέσεις. Σημασία έχει πόσες φορές θα σηκωθείς, αφότου πέσεις” (Non importa quante volte cadi, ma quante volte cadi e ti rialzi. Vince Lombardi).

    Αν δεν μπορείτε να σηκωθείτε από μόνοι σας, αν δεν βρείτε μέσα σας  τη δύναμη  που χρειάζεστε, καλέστε βοήθεια. Δεν σας καλώ να ζητιανεύετε, αλλά να ζητάτε βοήθεια και όχι μόνο για τα απαραίτητα αγαθά, αλλά και ψυχολογική στήριξη αν χρειαστεί. Απαιτήστε να σας δουν και να σας συμπεριφέρονται ως ανθρώπους και όχι ως νούμερα. 

    Φωνάξτε, ουρλιάξτε, μέχρι να σπάσει ο τοίχος της αδιαφορίας που υψώθηκε γύρω σας. Προστατέψτε με νύχια και με δόντια τη ζωή σας. Η ζωή σας δεν ανήκει σε κανέναν άλλο, εκτός από εσάς τον ίδιο. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να την καταστρέφει. Η αυτοκτονία, η δολοφονία ή η τρομοκρατία δεν είναι η λύση για το αδιέξοδο που βρίσκεται κανείς. Καμιά πράξη που τρομοκρατεί ή θέτει σε κίνδυνο ή αφαιρεί μια ζωή δεν είναι λύση στα προβλήματα που έχει η ζωή. Δεν πρέπει να νιώσετε ταπείνωση, ούτε φυσικά μίζεροι. 

    Την πραγματική μιζέρια σε αυτή τη ζωή την αισθάνονται αυτοί που προκαλούν πόνο στους άλλους, που πατάνε πάνω σε άλλο κόσμο, καταστρέφοντας τόσες ζωές για να ανέβουν ψηλά.  Πρόκειται για “σκουλήκια” που, όσα και να κάνουν, πάντα θα σέρνονται και θα είναι δίπλα στο κάθε σάπιο για να τρέφονται, γιατί αυτή είναι η φύση τους και δεν μπορούν να την αλλάξουν. 

    Το μόνο που κερδίζουν από την σιχαμερή συμπεριφορά τους είναι να αποκτούν περισσότερα αγαθά, που ναι μεν θα διευκολύνουν την ύπαρξή τους, αλλά σίγουρα δεν τους κάνουν πλούσιους. Όλα τα χρήματά τους δε θα είναι ποτέ επαρκή για να εξαγοράσουν τη μιζέρια της ψυχής τους. 

    Τα λεφτά αυτά θα τους χρησιμεύσουν αργότερα για να πληρώσουν την ψυχοθεραπεία, όσοι ακόμα την κατέχουν και δεν την πούλησαν στο διάολο, ή ακόμα χειρότερα, να αγοράσουν “ψεύτικους παραδείσους”, αυτά που δεν μπόρεσαν να βρουν στα μεγάλα παλάτια που ζούνε, γιατί το μόνο που κέρδισαν στη ζωή τους ήταν χρήματα, αριθμούς και μαζί με αυτά ένα μπόλικο “μηδέν”, ένα “τίποτα”, σαν τους ίδιους. Πρόκειται για μισάνθρωπους που ζουν μια άθλια και σκοτεινή ζωή  που φωτίζεται μόνο από τα φώτα της τηλεοπτικής κάμερας που έχουν ανάγκη για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους. Να ξέρετε ότι “η ευτυχία γράφεται με έψιλον και όχι με το σήμα του ευρώ”. Μην τους ζηλεύετε, μην ονειρεύεστε τα χρήματά τους για να σας δώσουν ευτυχία. Η ιστορία είναι γεμάτη από “πλούσιους”, επώνυμους ανθρώπους  που έζησαν και πέθαναν δυστυχισμένοι.

    Μη σας ξεγελάσουν με τις ετικέτες τους.  “Προέρχονται από καλές οικογένειες, είναι σημαντικοί άνθρωποι”. Τα λόγια αυτά δεν έχουν πραγματικά καμία αξία. Κι εσείς έχετε οικογένεια και είστε σημαντικοί, ο κόσμος όλος για τους ανθρώπους σας. Για αυτούς πρέπει να παλεύετε, να βρείτε τη δύναμη. Για τους γονείς σας που στερήθηκαν πολλά για να σας μεγαλώσουν, για τα παιδιά σας που πρέπει να μεγαλώσετε και να τα καμαρώσετε και για τα εγγόνια που θα έρθουν και τριπλασιάσουν τη χαρά.  Και να θυμάστε ότι “οι ετικέτες” συνοδεύουν πάντα τα εμπορεύματα, το κάθε τι που αγοράζεται ή πουλιέται.

    Η λέξη “Άνθρωπος” δεν έχει ανάγκη από επίθετα όπως “ευαίσθητος”  ή “καλός”. Η λέξη αυτή από μόνη της ξεχωρίζει από όλα τα άλλα όντα, τα άλλα θηρία. Ή είσαι άνθρωπος ή δεν είσαι. Οπότε η φράση ένας “κακός άνθρωπος”, είναι ουσιαστικά λάθος. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε περί ανθρωπιάς και να αναφερόμαστε και σε άτομα που ασκούν βία, που προκαλούν πόνο, που βασανίζουν, σκοτώνουν, βιάζουν σωματικά και ψυχικά, εξαπατούν και καταστρέφουν τις ζωές των άλλων. Αν πρόκειται για πολιτικούς, σβήστε τους από την πολιτική σκηνή, βάλτε τους στο περιθώριο, το μεγαλύτερο όπλο το κρατάτε εσείς στα χέρια σας, το στυλό με τον οποίο βάζετε τους σταυρούς στα ψηφοδέλτια και στις εκλογές έχετε την υποχρέωση να το χρησιμοποιείτε για το καλό όλων, για το καλό της Χώρας. Αν πρόκειται για απατεώνες, για εγκληματίες να απευθυνθείτε στη δικαιοσύνη. 

    Μη φοβάστε, μη διστάζετε, μη παραδίνεστε, μη χαλάτε τη ζωή σας εξαιτίας τους. Αντιδράστε! Το πρόβλημα συνήθως δε λύνεται από μόνο του. Εσείς όμως επιλέγετε πως θα το αντιμετωπίσετε. Μπορείτε να νιώσετε θυμό, απογοήτευση, αγανάκτηση, να υποφέρετε για την κατάσταση στην οποία βρίσκεστε, κρατώντας μια στάση παθητική ή να “σηκώσετε τα μανίκια” και να αντιμετωπίσετε το πρόβλημα δυναμικά και ουσιαστικά. Μπορείτε να τα καταφέρετε. Πρέπει να τα καταφέρετε, το χρωστάτε στον εαυτό σας, σε όλους τους άλλους γύρω σας και στη μνήμη αυτών που δεν τα κατάφεραν . 

    Σας έκλεψαν το μέλλον, μην τους αφήνετε να σας κλέβουν και την αξιοπρέπειά σας και τη ζωή. Να είστε περήφανοι που δεν τους μοιάζετε, που ξεχωρίζετε, που εσείς έχετε τον πραγματικό πλούτο, την καρδιά και μαζί με αυτή τη δύναμη της αγάπης. Αγάπη και σεβασμό για το κάθε τι στη ζωή … Αγάπη και σεβασμό για τη ζωή σας, πάνω από όλα.

Cosmina Furchi Gliatas

Πηγή: aixmi.gr

Η Ώρα της Αλήθειας - The Time of Truth

Είναι η ώρα των Ποιητών. 

Είναι η ώρα της Έμπνευσης. 

Είναι η ώρα Της Φώτισης. 

Είναι η Ώρα της Αλήθειας.

Εκείνη την ώρα που αρχίζει να βασιλεύει ο ήλιος,
Εκείνη την ώρα που το Φως είναι «Ιλαρό Φως»
Εκείνη την ώρα του Εσπερινού
Εκείνη την ώρα που γαληνεύει η πλάση
Εκείνη είναι η Ώρα της Αλήθειας.

Είναι τόσο γλυκιά εκείνη η ώρα,

Είναι αγιασμένη και κατανυκτική ώρα, όπως λέει ο Κόντογλου: «Πρός το βράδυ, ένα χρυσαφένιο γλυκό φως μπαίνει μέσα στον αγιασμένο πύργο της εκκλησιάς, σαν να τον γεμίζει με θυμίαμα. …».

Είναι ιερή ώρα, ή ώρα που ο ήλιος «βασιλεύει». 

«Αληθινά, ποιός βασιλιάς ντύθηκε ποτέ με τέτοια πορφύρα; Θα `λεγε κανένας πως δεν είναι ο ήλιος αυτός ο βασιλέας, αλλά ο Χριστός, ο βασιλεύς των βασιλευόντων», συμπληρώνει ο Κόντογλου.

Είναι η ώρα που το χαρούμενο Φως, το Φως Ιλαρόν, συνοδεύει την «αρχαίαν φωνήν», την επιλύχνιο ευχαριστία, στην ακολουθία του Εσπερινού, που σηματοδοτεί το τελείωμα της μέρας και το ξεκίνημα της καινούριας, η ώρα που ανανεώνεται η Διαθήκη.

Είναι η ώρα που, όποιος στέκεται αντιμέτωπος με τον εαυτό του, 
λέει μόνο αλήθειες.
Είναι η ώρα που και ο πιο συστηματικός και ενσυνείδητος ψεύτης, 
δεν μπορεί να πει ψέματα.

Είναι η ώρα που αυτός που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την αλήθεια, αναζητάει συντροφιές.

Είναι ή ώρα της γαλήνης.
Είναι η ώρα που αναζητούν οι ποιητές για να γράψουν.

Είναι η ώρα των Ποιητών.
Είναι η ώρα της Έμπνευσης.
Είναι η ώρα Της Φώτισης.
Είναι η Ώρα της Αλήθειας.

το χαμομηλάκι

Συνήθισα να αδιαφορώ!

Μετά, θα ανοίξω πάλι την τηλεόραση, το ίντερνετ, το ραδιόφωνο και θα σώσω πάλι αδέσποτα ζώα, αδικοχαμένους ανθρώπους, εκφοβισμένα παιδιά, βιασμένες γυναίκες, πνιγμένα κορμιά...
Έπειτα θα φύγω μακριά, θα τους ξεχάσω ξανά, θα πάρω έναν υπνάκο και θα ΄ναι σαν τα βάσανά τους να μην υπάρχουν πια. Συνήθισα βλέπεις, να αδιαφορώ.

Διαβάζω στο πισώφυλλο ενός βιβλίου: είναι απίστευτο πώς περνούμε ολόκληρη τη ζωή μας με μάτια μισόκλειστα, αφτιά βουλωμένα, σκέψεις νεκρωμένες. Ίσως να 'ναι πιο καλά έτσι. Ίσως αυτό να κάνει τη ζωή τόσο ανεκτή και τόσο ευπρόσδεκτη.

Αφήνω το διήγημα στην άκρη και πιάνω την κούπα με τον καφέ. Τα τσιγάρα επάνω στην τραπεζαρία πραγματικά με φλερτάρουν αυτή τη στιγμή, μα δεν τα αγγίζω. Λες και η βρομιά της πίσσας θα μου καταλαγιάσει το είναι και θα στείλει απευθείας στο στομάχι όλα μου τα άγχη.

Η παραπάνω αυτή ρήση κάπως με εκνευρίζει. "Άλλη μια αμπελοφιλοσοφία", σκέφτομαι τώρα. Ας δοκιμάσω...

Κλείνω τα μάτια, βουλώνω τα αφτιά και περιμένω να νεκρώσουν οι σκέψεις. Μα αυτές διόλου δεν συμφωνούν. Σκέφτομαι εκείνο τον αδικοχαμένο άνδρα απ' το χωριό, με την βαριά ασθένεια που ήρθε και του κατασπάραξε τα σωθικά και μήτε μια στάλα οίκτο δεν έδειξε για κείνους που την εκλιπαρούσαν να περιμένει. Ποιος χαρίζει νεφρά στις μέρες μας! "Έτσι φεύγουν οι φτωχοί" σκέφτομαι κάπως επιπόλαια, "για τους πλούσιους υπάρχει πάντα γιατρειά". Ανοησίες!

Ξαναβουλώνω τα αφτιά και σιγομουρμουρίζω ένα μελωδικό κομμάτι που πάντα χορεύει στο μυαλό μου σαν καταπιάνομαι με δαύτο. Μα δε μου θυμίζει τώρα εκείνα τα μάτια τα πρασινωπά, όπως ανέκαθεν συνήθιζε. Ένα άλλο ζευγάρι μάτια κουρνιάζουν μπροστά μου. Είναι κουρασμένα και θαμπά, ξαπλώνουν σε βρόμικες κουβέρτες πλάι στα πεζοδρόμια κι όλο κρύβουν την ανάσα τους με χέρια ζητιανιάς. Ντρέπομαι. Αν και έχω βουλώσει τα αφτιά, η απαίσια φωνή μου, μου γρατζουνάει κάπως τους ακουστικούς υποδοχείς. "Καλύτερα να βουλώσω το στόμα μου", σκέφτομαι.

Μακάρι τίποτα πια να μην έβλεπα. Σκεπάζω νευρικά τα μάτια μου. Το σύμπαν είναι άσχημο πολύ. Κι ο χώρος (=χορός) των media δε χάνει πια λεπτό για να σου το υπενθυμίσει. Άνθρωποι στοιβαγμένοι σαν σακιά, ψυχές που αναζητούν τη σωτήρια δήθεν γραμμή για το πέρασμα των συνόρων, μοστράρονται ως πρώτη είδηση από τα μεγαλόψυχα μέσα ενημέρωσης. Εικόνες ανθρώπινων πτωμάτων επιπλέουν καθημερινά στην οθόνη. Τα κορμιά αυτά έρχονται σε απόλυτη συγκατάθεση με το μαύρο φόντο που σκεπάζει τα καλυμμένα μου μάτια. Σε αρκετές χιλιάδες ανέρχονται πια οι νεκροί. Όσοι βρέθηκαν. Οι υπόλοιποι πλατσουρίζουν στον Άδη. Η τελευταία εικόνα σπρώχνει τα βλέφαρα μου να πεταρίσουν. Δεν αντέχουν το όνειδος.

Τα μάτια μου τρεμοπαίζουν όλο ανησυχία, τα αφτιά μου δεν ακούν τίποτα πια. Μόνο μια παιδική φωνή ηχεί τώρα κάπου στο βάθος. Σκέφτομαι εκείνον τον πιτσιρικά που συναντώ καθημερινά, όσο ξεφυσώ, διαβαίνοντας την ανηφόρα της γειτονιάς μου. Λέει πως μένει πίσω από το φανταχτερό σπίτι, δε φαίνεται τάχα το δικό του από το δρόμο. Εκείνη την ημέρα τον συνάντησα καθήμενο στο ξεχαρβαλωμένο περβάζι κι η όψη του έμοιαζε να κουβαλά μιας ζωής βάσανα. Καθώς τον πλησίαζα μου ψιθύρισε μουτρωμένος σαν να τον δίκαζα: "Διαμάντια βρήκα! Αλλά δεν είμαι χαρούμενος, να ξέρεις. Δεν έχω μέρος να τα κρύψω και οι μεγάλοι ό,τι βρουν αμέσως μου το παίρνουν. Τίποτα δε μου αφήνουν, γι' αυτό άλλο σχολείο δεν πηγαίνω πια." Του χαμογέλασα συμπονετικά και συνέχισα τον ανήφορο βιαστικά σαν τα λόγια του να 'θελα να σβήσω με το επόμενο βήμα.

Μένω να κοιτώ ψηλά. Τα πάνω ράφια της βιβλιοθήκης θέλουν ένα καλό ξεσκόνισμα. Θα το κάνω. Μετά θα βγω για έναν καφέ. Ίσως και για φαγητό. Χρειάζομαι ηρεμία αυτές τις μέρες.

Ίσως πάω και για ψώνια. Θα γυρίσω από τη δουλειά, θα πάω το σκύλο μου βόλτα. Έπειτα ίσως μια ώρα γυμναστήριο.

Μετά, θα ανοίξω πάλι την τηλεόραση, το ίντερνετ, το ραδιόφωνο και θα σώσω πάλι αδέσποτα ζώα, αδικοχαμένους ανθρώπους, εκφοβισμένα παιδιά, βιασμένες γυναίκες, πνιγμένα κορμιά...

Έπειτα θα φύγω μακριά, θα τους ξεχάσω ξανά, θα πάρω έναν υπνάκο και θα ΄ναι σαν τα βάσανά τους να μην υπάρχουν πια. Συνήθισα βλέπεις, να αδιαφορώ.

Περνούμε η ζωή μας με μάτια μισόκλειστα, αφτιά βουλωμένα, σκέψεις νεκρωμένες. Ναι, είναι πιο καλά έτσι. Κάνουμε τη ζωή ανεκτή και ευπρόσδεκτη. Ναι, είναι πιο καλά έτσι.

Ανοίγω τα μάτια, ξεβουλώνω τα αφτιά. Νεκρωμένες σκέψεις με παίρνουν αγκαλιά και πλάθουν το τέρας που έγινα, το τέρας που είμαι, το τέρας που θα συνεχίσω να γίνομαι...

~Μπουμπάρη Μαριλένα
by Αντικλείδι, antikleidi.com

Ο Ιδανικός Άνθρωπος βρίσκεται μέσα μας / Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

«Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου. »

Κ.Π. Καβάφης

W. Eugene Smith - The walk to paradise garden

Μέσα μας βρίσκονται οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες 
όταν ξεκινάμε για την Ιθάκη μας, 
όταν ξεκινάμε για το θαυμάσιο ταξίδι της ζωής. 
Μέσα από τη δική μας ψυχή ξεπηδούν τα εμπόδια 
που ανυπέρβλητα φαντάζουν 
και μας τρομοκρατούν.

Λαιστρυγόνες ανθρωποφάγοι 
οι ανασφάλειές μας,
Κύκλωπες απειλητικοί τα αρνητικά μας 
συναισθήματα που απαξιώνουν
τη μέρα μας.

Ναι, τη μέρα μας, αφού το ταξίδι αυτήν αφορά.
Την κάθε μας μέρα που είναι μοναδική 
και ανεπανάληπτη.
Την κάθε στιγμή της ζωής μας 
που μας καλεί να την απολαύσουμε,
με τη χαρά ή τη λύπη της,
με τις αντιξοότητες ή τις ευκολίες.
Κάθε στιγμή που είναι δική μας,
μας καλεί να τη ζήσουμε αληθινά
και ουσιαστικά να την απολαύσουμε.

Σαν βγαίνουμε στον πηγαιμό προς τη δική μας Ιθάκη,
τα μόνα εμπόδια που θα συναντήσουμε 
είναι αυτά που εμείς γεννάμε.

Έχουν τη θλιβερή μορφή του φθόνου,
την ασχήμια της μιζέριας,
το γκρίζο χρώμα της απαισιοδοξίας,
την εφιαλτική φιγούρα της απελπισίας.
Μέσα μας βρίσκονται τα μυθικά τέρατα 
που μαυρίζουν τη ζωή μας.
Μέσα μας όμως είναι και η δύναμη 
να τα αντιμετωπίσουμε.

Μια απόφαση χρειάζεται.
Ένα πλατύ χαμόγελο και μια απόφαση.

Θα χαρώ της ζωής μου το ταξίδι,
θα πετάξω από μέσα μου φοβίες,
συμπλέγματα, ανασφάλειες και θα χαρώ.
Στα δύσκολα θα αντιτάσσω τη θέλησή μου,
στα άδικα τον ανθρωπισμό μου,
στα άτιμα την καθαρή μου σκέψη,
στα άσχημα την ομορφιά του ιδανικού ανθρώπου,
που σταθερά όλο και σχηματοποιείται μέσα μου.

Ναι, μέσα μας βρίσκεται ο άνθρωπος αυτός,
μόνο που τον κρατά σε ύπνωση το τραγούδι 
των σειρήνων,
των δικών μας απατηλών σειρήνων.
Μέσα μας βρίσκεται, μόνο που στη λήθη 
τον αφήσαμε,
τον ξεχάσαμε,
επιτρέψαμε να τον σκεπάσουν οι θόρυβοι
και οι απόηχοι του ανερμάτιστου περίγυρου,
τον καλύψαμε με γυαλιστερά κουρέλια 
του συρμού
και κάπου σε μια γωνιά χωμένο 
τον κοιμίσαμε.

Και είναι αυτός που γνωρίζει 
το δίκιο,
είναι αυτός που προστατεύει 
τους αδύνατους,
είναι αυτός που ξέρει 
να αγαπά,
που προσφέρει χωρίς ανταλλάγματα,
που κάνει κάθε δύσκολο αγώνα πανηγύρι,
που θέλγεται από τα ουσιώδη,
που ερωτεύεται το καλό και το όμορφο,
που σταθερή κρατά την πορεία 
με πυξίδα αλάνθαστη το μυαλό 
και την καρδιά του.

Εμείς γι αλλού κινήσαμε και ακριβώς εκεί 
σκοπεύουμε να πάμε.
Βάλαμε πλώρη για μια Ιθάκη και εκεί κάποτε 
θα φτάσουμε,
και, πιστέψτε με αξίζει τον κόπο,
αφού εκεί θα φτάσει ένας άλλος εαυτός μας,
ο ιδανικός μας εαυτός,
όπως αποκαλύφθηκε και, κατά το δυνατόν,
τελειώθηκε στη διάρκεια 
της θαυμάσιας διαδρομής.

Βασιλική Π. Δεδούση

πρώτη ανάρτηση χαμομηλάκι - Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2008

Όσα έμαθα για τις ανθρώπινες σχέσεις μεγαλώνοντας!

10 πράγματα που έμαθα για τις σχέσεις μεγαλώνοντας!

• Οι πραγματικοί μας φίλοι είναι ένας, το πολύ τρεις! Οι υπόλοιποι είναι απλά η παρέα μας για καφέ!
• Δώσε αγάπη, αντιμετώπισε τους πάντες με καλοσύνη! Ό,τι δίνεις, αυτό θα πάρεις. Δείχνεις αγάπη και καλοσύνη στους άλλους; Αυτό θα εισπράξεις στο τέλος!
• Όσο πιο ειλικρινής είσαι σαν άνθρωπος, τόσο πιο πολύ μισητός γίνεσαι! Μπορεί αυτή η ιδιότητα του χαρακτήρα σου να απομακρύνει πολλούς ανθρώπους από κοντά σου, αλλά θα κρατήσει τους σωστούς! Αυτούς που ξέρουν να εκτιμούν και αυτούς που αξίζει να έχεις δίπλα σου!
• Η οικογενειακή σου κατάσταση, θα σε απομακρύνει από φίλους χρόνων και θα σε συνδέσει με ανθρώπους που έχεις κοινά ενδιαφέροντα! Οι παντρεμένοι νιώθουν την ανάγκη να κάνουν παρέα με ανθρώπους που έχουν παιδιά, ώστε να συζητούν τα προβλήματα και τις ανησυχίες τους.
• Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα σε βλέπουν ανταγωνιστικά και δεν θα χαίρονται με την επιτυχία σου! 
• Για να καταλάβεις ποιοι είναι οι πραγματικοί σου φίλοι, άνοιξε μια επιχείρηση ή μάθε μια τέχνη και δες ποιοι θα σε στηρίξουν!
• Από μια ηλικία και μετά δεν θα σε ενδιαφέρει τι θα λέει ο κόσμος! Πάντα υπάρχει η κακή κριτική! Ακόμη και αν κάνεις καλό. Όπως πολύ σοφά είχε γράψει ο Αριστοτέλης: «Υπάρχει μόνο ένας τρόπος να αποφύγεις την κριτική: Να μην κάνεις τίποτα, να μη λες τίποτα και να είσαι ένα τίποτα».
• Πάντα υπάρχουν άνθρωποι που θα σε πλησιάσουν γιατί έχουν να κερδίσουν κάτι από σένα και θα σε θυμούνται μόνο όταν σε έχουν ανάγκη. Αυτοί κάνουν την δουλειά τους, εσύ είσαι σε θέση να τους απομακρύνεις και να σταματάς να τους βοηθάς;
• Η σιωπή μπορεί να σε απαλλάξει από πολλούς μπελάδες. Πρόσεξε τι λες και σε ποιον! Δεν μπορείς να φανταστείς πώς μπορούν να παραποιηθούν τα λόγια σου και για ποιον σκοπό. Ειδικά στον επαγγελματικό τομέα μην σχολιάζεις κανέναν πίσω από την πλάτη του!
• Να φοβάσαι περισσότερο τον φίλο που προσποιείται ότι σε αγαπάει παρά τον εχθρό που δείχνει πόσο σε μισεί! Ο φίλος αυτός θα σου κάνει το μεγαλύτερο κακό!
• Αποφύγετε τις φιλικές σχέσεις με τους υπαλλήλους σας! Είναι καλύτερα να υπάρχει η απόσταση που απαιτείται για να μην χαθεί ο σεβασμός.

Μαρία Αρφαρά

enallaktikidrasi