Έρωτας: Το παιδί του Πλούτου και της Φτώχειας (του Πόρου και της Πενίας) - Socrates defines 'Love'

Πλάτωνα «Συμπόσιον»: Έρωτος Έπαινος Διοτίμας
Αρχαίο κείμενο και μετάφραση: στο Hellenica

.

«(ὁ ἔρως ἐστί) τῆς γεννήσεως καὶ τοῦ τόκου ἐν τῷ καλῷ.»

(έρωτας είναι) ἡ ἐπιδίωξη τῆς γέννησης καὶ τοῦ τόκου μέσα στὸ ὡραῖο.

Διοτίμα

Socrates defines 'Love' by telling what he once learned from Diotima 

Μια φορά κι έναν καιρό,  τότε που οι άνθρωποι πίστευαν,

πως πάνω στον Μύτικα, στου Ολύμπου την ψηλότερη κορφή,

είχε ο Δίας το θεϊκό του ανάκτορο,

πανηγύρι λαμπρό στήθηκε και τραπέζι πανώριο στρώθηκε

με όλα του κόσμου τα καλά,

επειδή η Αφροδίτη  γεννήθηκε,

επειδή η ίδια η Ομορφιά

στη γη των ανθρώπων κατέβηκε.

Μια βδομάδα πριν, ο πατέρας των θεών

- και όλων των θνητών ανθρώπων - 

έστελνε με τον Ερμή, τον ταχυδρόμο του, προσκλήσεις 
σε όλους τους θεούς και στα παιδιά τους, τους ημίθεους,

και στο γλέντι τους καλούσε,

εκεί επάνω στον Μύτικα, στο θεϊκό του ανάκτορο.

Όλοι, μα όλοι, με χαρά μεγάλη άρχισαν απ’ το πρωί 
στο κατάφωτο ανάκτορο να μπαίνουν

και να τρώνε και να πίνουν και ευχές να δίνουν,

για πάντα η Αφροδίτη,

η Ομορφιά η ίδια, να μείνει μαζί τους 
και στη ζωή όλων άλλο νόημα να δώσει.

Γέλια, τραγούδια και χαρές στο παλάτι μέσα.

Έξω όμως απ’ αυτό, στους μεγάλους κήπους

μια σκιά περιδιαβαίνει.

Άσχημη, βρώμικη

και θλιβερή και θυμωμένη,

επειδή μόνο αυτή δεν κάλεσε ο Δίας στη γιορτή.

Κατά το συνήθειο της όλο και ψαχουλεύει

κάτι να βρει πείνα και δίψα να χορτάσει,

κάποιο ρούχο ν' αρπάξει τα κουρέλια να σκεπάσει,

κάπως να καταφέρει μέσα να μπει,
να βολευτεί και να ξαποστάσει.
Στάθηκε αδύνατο όμως, αφού το Κράτος και η Βία,
οι φρουροί του παλατιού, είχαν πάρει εντολή
να μην αφήσουν την Πενία, τη Φτώχεια δηλαδή,
να μπει στη γιορτή και με την κακομοιριά
της το κέφι, την όρεξη και τη χαρά να διώξει.

Η Πενία, το λοιπόν, έξω τριγυρνώντας,
σ΄ έναν θάμνο μεγάλο και ανθισμένο από κάτω
βρίσκει τον Πόρο, τον Πλούτο,

της Μήτιδας το γιο,

όμορφο παλληκάρι που κατά πως φαίνεται παράπιε από το Νέκταρ
–το κρασί δεν το ΄ξεραν ακόμη– και γλυκοκοιμόταν.
Μαζί του θα πλαγιάσω, σκέφτηκε, που θα ξανάβρω τέτοια τύχη,
εγώ η ίδια η Φτώχεια με τον Πλούτο να βρεθώ;

Και πλάγιασε μαζί του,
και την ίδια τη μέρα που η Ομορφιά γεννήθηκε,
η περιφρονεμένη Πενία έπιασε στην κοιλιά της γιο, 
που πατέρα του τον Πόρο είχε.

Και ο γιος αυτός ο Έρωτας είναι,

που `χει μάνα του τη Φτώχεια και πατέρα του τον Πλούτο.
Και επειδή τη μέρα που ο Αφροδίτη γεννήθηκε,
στην κοιλιά της Φτώχειας πιάστηκε,
πιστός ακόλουθος και υπηρέτης της Ομορφιάς έγινε
και αυτή παντοτινά τον γοητεύει και σαν μαγνήτης τον τραβά.

Ο γιος της Φτώχειας, που λέτε, πάντα φτωχός είναι
σε όλη τη ζωή του, και ούτε τρυφερός, όπως λένε οι περισσότεροι,

ούτε όμορφος ο ίδιος είναι (ποιος έχασε τρυφεράδα και ομορφιά για να τη βρει αυτός;),

αλλά σαν τη μάνα του είναι σκληρός
και ξυπόλυτος και ξερακιανός και άστεγος,

χάμω κοιμάται χωρίς στρωσίδια

και με τη μιζέρια σύντροφος.

Στα κατώφλια των σπιτιών

στα σοκάκια που γυρίζει τον ουρανό έχει για στέγη.

Πήρε κι απ’ τον πατέρα του όμως, τον Πόρο, χαρίσματα
και είναι παράτολμος αντρειωμένος και φοβερός κυνηγός,
που το ταίρι του ψάχνει και στήνει μηχανές και παγίδες
με τρόπους σοφούς  ή πονηρούς.

Και ούτε θνητός ούτε αθάνατος είναι
αλλά την ίδια στιγμή που γεννιέται, πεθαίνει.

Στην ίδια μέρα μέσα, τη μια στιγμή ανθίζει και είναι όλο ζωή,
όταν αυτό που κυνηγάει το αποχτήσει,
και την άλλη πεθαίνει αφού, ό,τι αποχτά,
μέσα από τα δάχτυλα του γλιστράει και το χάνει.

Έχει και δεν έχει, ούτε φτωχός μα ούτε και πλούσιος είναι.
Κυνηγός είναι της Ομορφιάς, και του Καλού. 
Και σαν το αποχτήσει έλλειμμα πάντα έχει και δεν του φτάνει.

Ακόρεστος είναι και ανήσυχος πάντα.

Κυνηγός, παγιδευτής του Καλού και του Ωραίου
και θέλει παντοτινά να το κατέχει

Και είναι ο Έρωτας  γέννα του Καλού μέσα στην Ομορφιά.

Μια γέννα που ποτέ δεν τελειώνει...

— Κυνηγάει το Καλό

— Γιατί;

— Για να το κάνει δικό του

— Για πόσο;

— Για πάντα

— Και να το γεννάει μέσα στην Ομορφιά;

— Για πάντα

— Και μέσα από τις γέννες αυτές τι ζητάει;

— Την Αθανασία να κερδίσει, 
ο Έρωτας –ούτε θνητός ούτε αθάνατος– μιας και παιδί της Φτώχειας είναι και έχει πατέρα τον Πλούτο

Βασιλική Π. Δεδούση - Φιλόλογος

Διασκευή από το «Συμπόσιον» του Πλάτωνα Έρωτος Έπαινος Διοτίμας, Κεφ. 2ο 203b  

Πρώτη δημοσίευση 24 Φεβρουαρίου 2009

Η Αγάπη βρίσκεται στη... ρουτίνα ενός ζευγαριού!! — puuung: Love is in small things

Ο καλλιτέχνης με το ψευδώνυμο Puuung δημιούργησε ένα συγκινητικό και πραγματικά όμορφο έργο αποτελούμενο από πολλά σκίτσα που αναπαριστούν αυτό που λέμε “αγάπη”. 

Σε μια σχέση, μια απλή κίνηση ρουτίνας μπορεί να δέσει το ζευγάρι περισσότερο από μια μεγάλη και γενναιόδωρη χειρονομία. Αυτό ακριβώς προσπαθεί να αποτυπώσει ο καλλιτέχνης. 

Όλοι έχουμε βιώσει με κάποιο τρόπο την αγάπη. 

H αγάπη όμως μπορεί να εμφανίζεται με τρόπους που εμείς δεν προσέχουμε στην καθημερινή μας ζωή και πολλές φορές την θεωρούμε ως δεδομένη. 

Έτσι και εκείνος προσπαθεί να δείξει με το έργο του ότι η αγάπη τελικά όντως βρίσκεται στα μικρά και καθημερινά πράγματα. Στη ρουτίνα ενός ζευγαριού. 

Δείτε κάποιες από τις δημιουργίες του 

για περισσότερες πατήστε εδώ 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Αγάπη δεν είναι ρομαντικά στιχάκια και χαριτωμενιές

Αν δεν βγεις από τον εαυτό σου, αν δεν σπάσεις τα μούτρα σου,... δε θα μπορέσεις ποτέ να αγαπήσεις. 

Να αγαπήσεις αληθινά.

Θα περιορίζεται η αγάπη σου σε όμορφα λογάκια, σε ρομαντικά στιχάκια και σε χαριτωμενιές.

Και μόλις θα δυσκολεύουν λίγο τα πράγματα, μόλις κάτι δε θα πηγαίνει σύμφωνα με το πώς το έχεις φανταστεί, τότε θα γίνεσαι θηρίο ανήμερο. Έτοιμος να κατασπαράξεις αυτούς που μέχρι πριν λίγο έλεγες πως αγαπούσες.

Άνθρωπος που στη ζωή του δεν έχει δυσκολευτεί, δύσκολο να αγαπήσει…

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τάσος Λειβαδίτης - Αγαπημένη μου…

Ο Τάσος Λειβαδίτης ήταν ένας ποιητής που αποζητούσε την ομορφιά της ζωής, την ευτυχία του κόσμου, άρα δε θα μπορούσε να μη μιλήσει για τον έρωτα. 
Κι αυτό με όλη τη σημασία της λέξης και μ’ όλο τον πόνο και τη συντριβή που περικλείει ο έρωτας.

Lovers - A Walk in the Park

Αγαπημένη μου…

Δος μου τα χέρια σου να κρατήσω τη ζωή μου.
Σ’ εύρισκα, αγαπημένη,
στο χαμόγελο όλων των αυριανών ανθρώπων.

Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου
αγαπημένη μου.

.............................

ολόκληρο το ποίημα στα Τετράδια της Αμπάς
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ν' αγαπάς - Agape

Ν’ αγαπάς τα βουνά και τα πέλαγα, 

τους γνωστούς και τους άγνωρους τόπους, 

τα πουλιά, τα λουλούδια, τα σύννεφα, 

και πολύ ν’ αγαπάς τους ανθρώπους. 

https://www.youtube.com/watch?v=RI0ICwKPsVA

Τα θεριά ν’ αγαπάς και τ’ ανήμερα, 

τα νησιά, τα ποτάμια, τ’ αστέρια. 

Κι αν ποτέ σε πληγώσουν κατάστηθα 
φίλοι, αγρίμια, λευκά περιστέρια, 

ν’ αγαπάς, να ξεχνάς και να χαίρεσαι 

τη δική σου γαλήνη και κείνα 

που μ’ αγάπη το νου μας φωτίζουνε, 

και βλασταίνουν αμάραντα κρίνα.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Καθηγητές Πειραιά - Επιστολή προς μαθητές: «Το Game of love, είναι ένα τηλεσκουπίδι που εκχυδαΐζει τον έρωτα»

«Το Game of love #GoLgr κάνει το μυαλό σου…χυλό» 

Οι καθηγητές Πειραιά καλούν τους μαθητές να αποδοκιμάσουν τα τηλεσκουπίδια που εκχυδαΐζουν τον έρωτα

Άμεσο μήνυμα απευθύνει η ΕΛΜΕ Πειραιά η οποία καλεί τους μαθητές να γυρίσουν την πλάτη σε ευτελή τηλεοπτικά προϊόντα που εκμαυλίσουν την αγάπη, την τρυφερότητα και τον έρωτα.

«Το καλύτερά μας αισθήματα, τον έρωτα, τον προσφέρουμε απλόχερα στους ανθρώπους που εμείς επιλέγουμε και που αγαπούμε πραγματικά», αναφέρει ανάμεσα σε άλλα.

Ολόκληρη η επιστολή:

«Αγαπητοί Μαθητές μας,

Ό,τι πιο όμορφο μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος και ιδιαίτερα ο νέος άνθρωπος, είναι ο έρωτας, η συντροφικότητα, η βαθιά φιλία και κατανόηση, η αμοιβαία αγάπη, η αλληλεγγύη για το διπλανό του, για τον άνθρωπο που υποφέρει…

Τις τελευταίες μέρες, ένα ακόμα τηλεσκουπίδι, ανάμεσα στα διάφορα που κυκλοφορούν, έκανε την εμφάνισή του.

Και μάλιστα σε ώρες τηλεοπτικής αιχμής, όπου χιλιάδες νέοι άνθρωποι παρακολουθούν την τηλεόραση.

Βασικός κανόνας του είναι να βάλει ένα τσούρμο “παίχτες” (άγνωστοι μεταξύ τους), να παραστήσουν τους ερωτευμένους, να ερωτευτούν στα ψεύτικα δηλαδή, προκειμένου να βγουν “νικητές” στο παιχνίδι.

Καλούνται να το κάνουν με διάφορα ανταλλάγματα, ανάμεσα στα οποία είναι και η πληρωμή, τα χρήματα…

Χυδαιότητα; Εκπόρνευση;

Ό,τι και να πει κανείς είναι λίγο.

Τα λόγια δεν αρκούν για να περιγράψουν αυτή την αηδία που νιώθει κανείς…

Σημασία είναι μία…

Το καλύτερά μας αισθήματα, τον έρωτα, τον προσφέρουμε απλόχερα στους ανθρώπους που εμείς επιλέγουμε και που αγαπούμε πραγματικά…

Όχι εκεί που θα μας προστάξει κάποια “παραγωγή” ενός ακόμα τηλεσκουπιδιού, που θέλει να βγάλει κέρδος και να κάνει τα μυαλά των νέων ανθρώπων χυλό…

Δεν μας κάνει φυσικά εντύπωση. Ξέρουμε ότι τα πάντα σήμερα, αυτό το σύστημα που ζούμε, τα θεωρεί εμπόρευμα. Την ανθρώπινη δουλειά, την Υγεία, την Παιδεία…

Έτσι θέλουν να είναι και η αγάπη, ο έρωτας, οι ανθρώπινες σχέσεις.

Εμείς όμως δεν θα τους κάνουμε τη χάρη.

Ερωτευόμαστε και ζούμε πραγματικά, όχι στα ψεύτικα, όχι για να βγάλουμε χρήματα.

Γιατί αυτό είναι ανθρώπινο, όμορφο κι όχι γιατί μας το λέει κάποιος…

Μην τους κάνεις τη χάρη, λοιπόν.

Γύρνα την πλάτη σου στα τηλεσκουπίδια τους.

Άσε αυτούς τους φουσκωτούς τύπους και τις “πλαστικές” κυρίες να παριστάνουν τους ερωτευμένους στα ψεύτικα… Άστους στην κλειδαρότρυπά τους… Σε λίγο καιρό δεν θα τους θυμάται και κανείς…

Άνοιξε εκείνη την ώρα ένα βιβλίο και άφησέ το να σε ταξιδέψει… μαζί με κάποιον που αγαπάς πραγματικά. Η νέα γενιά έχει ιδανικά…

Έχει συλλογικότητα, αλληλεγγύη, ΑΝΘΡΩΠΙΑ!

Εμείς, οι δάσκαλοί σου, το ξέρουμε καλά…».

netakias

Το Χαμομηλάκι

«Ντροπαλοί σαν μανόλιες»: Μια γλυκιά και τρυφερή ιστορία

Μανόλια σε κόκκινο βελούδο, 1885 - 1995, ΜΑΡΤΙΝ ΤΖΟΝΣΟΝ ΧΙΝΤ

Συντάκτης: Αρχοντία Κάτσουρα

Η μεγάλη κυρία είχε βγει και σκούπιζε το πεζοδρόμιο έξω από την παλιά μονοκατοικία που ήταν το σπίτι της. Διαρκώς κάτι μουρμούριζε, ότι αυτός ο δήμος ποτέ δεν καθαρίζει τα πεζοδρόμια, ότι με τόσα πεσμένα φύλλα θα βουλώσουν οι αγωγοί των ομβρίων και πάλι μόλις βρέξει θα πλημμυρίσουν οι δρόμοι.

Στη γειτονιά την αγαπούσαν όλοι, ευγενική, σοβαρή, λογική, συμβιβαστική, άνθρωπος στον οποίο προσέτρεχαν όλοι. Έμενε ακόμη στην παλιά μονοκατοικία της, ένα σπίτι χτισμένο μπορεί και εβδομήντα χρόνια πριν, από τους γονείς της, σε ένα οικόπεδο μικρό, αλλά με έναν μικρό κήπο, πάντα γεμάτο λουλούδια. Σε μια γωνιά του είχε φυτεμένη μια μανόλια, που όλοι ήξεραν ότι την αγαπούσε πολύ.

Δεν είχε πει τίποτα σε κανέναν, το καταλάβαιναν από τον τρόπο που τη φρόντιζε, που τη λίπαινε, που την πότιζε, που σκάλιζε το χώμα στον νερόλακκό της.

Την άνοιξη έβαζε μια πολυθρόνα και καθόταν στον ίσκιο της. Παρακολουθούσε τα φύλλα της, παχιά και σκούρα πράσινα, τα μικρά καρπόφυλλα που θα μεγάλωναν και μετά θα άνοιγαν στα περήφανα λουλούδια της, μπουμπούκια στο μέγεθος γροθιάς που τον Ιούνιο θα πλημμύριζαν τον τόπο ευωδιά. Κάτι σαν τη μυρωδιά του λεμονανθού, λίγο πιο βαριά ίσως.

Τα παιδιά της, όταν πήγαιναν να τη δουν, την έπιαναν που μιλούσε στη μανόλια. Έτσι όπως μιλούν τα μικρά παιδιά με τα παιχνίδια τους, τα κοριτσάκια με τις κούκλες τους. Τη «συμβούλευε» να μη βιαστεί να ανθίσει, της μιλούσε για τον καιρό, την προειδοποιούσε για τις καταιγίδες και κάλυπτε τη ρίζα της όταν έπεφτε πολύ η θερμοκρασία.

Και τα εγγόνια της, που τα φρόντιζε όποτε μπορούσε, ήξεραν το μυστικό και πρόσεχαν. Έπαιζαν, έτρεχαν, υπό το άγρυπνο βλέμμα της, ενώ εκείνη κάτι έκανε: ετοίμαζε τα λαχανικά για το φαγητό, έπλεκε ή διάβαζε την εφημερίδα της.

Το δέντρο ήταν παλιό και ψηλό, ήταν κοριτσάκι όταν το φύτεψε ο πατέρας της στον κήπο και πια για να το φτάσει και να το φροντίσει, όταν χρειαζόταν, ανέβαινε σε μια σκαλίτσα. Και τότε, με άνετες και ελαφρές κινήσεις, καθάριζε τα σπάνια κίτρινα φύλλα της.

Μετά κατέβαινε τη σκαλίτσα με ένα μικρό πηδηματάκι, τίναζε τη φούστα της, ίσιωνε την ποδιά της. Τότε ήταν που έμοιαζε με κοπελίτσα, ανάλαφρη και χαριτωμένη. Δεν έκοβε ποτέ λουλούδι για τα βάζα της, «δεν θέλω να την πληγώσω» έλεγε.

Μετά έμπαινε στο σπίτι, για να ξαναγυρίσει στις δουλειές της, στο μαγείρεμα για τα παιδιά που δουλεύουν, για τα εγγόνια που θα έρχονταν από το σχολείο. Γινόταν πάλι η μάνα κι η γιαγιά.

Κάποτε αρρώστησε, μπήκε στο νοσοκομείο για λίγο καιρό. Η κόρη της, που έμενε μαζί της τα απογεύματα, την άκουσε να παραμιλά. Μέσα στα ακατάληπτα λόγια του πυρετού της, διέκρινε ένα αντρικό όνομα, άγνωστό της, δεν ήταν του πατέρα ή του αδελφού της, ούτε κάποιου συγγενή ή φίλου.

Όταν, μέρες μετά, η μάνα συνήλθε, η κόρη της δεν κρατήθηκε και ρώτησε: «Ποιος είναι;»

«Το πρώτο μου φιλί», είπε η μάνα. «Εκεί, ένα βράδυ, στη μεγάλη μανόλια. Ήμουν 17 χρονώ».

Η κόρη δεν μίλησε, δεν ήθελε να ρωτήσει περισσότερα, ούτε ήξερε αν ήθελε να μάθει. Κατάλαβε. Κατάλαβε και γιατί η μάνα αγαπούσε το δέντρο με τα μεγάλα σε μέγεθος γροθιάς λουλούδια με το άρωμα λεμονανθού.

Και θυμήθηκε ένα βιβλίο με δοκίμια που είχε πέσει κάποτε στα χέρια της*. Εκεί η σπουδαία συγγραφέας έλεγε ότι οι άνθρωποι δεν μεγαλώνουν, κυρίως γερνούν εξωτερικά.

Στα σώματα και τα πρόσωπά τους συγκεντρώνουν τα σημάδια του χρόνου, αλλά ο πραγματικός εαυτός τους, το παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας, παραμένει έως το τέλος αθώο και ντροπαλό σαν το λουλούδι της μανόλιας.

Τότε της έπιασε το χέρι και το κρατούσε σφιχτά μέχρι που η μάνα αποκοιμήθηκε.

«Γράμμα προς την κόρη μου», 

Μάγια Αγγέλου, 2009

efsyn

Το Χαμομηλάκι

Τα δικά μου «Μου», «Σε αγαπώ», «Σε λατρεύω»...

Μέχρι χθες φοβόμουν να ξεστομίσω μερικές απλές λέξεις και φράσεις όπως:

Το "μου", όταν πρέπει να τοποθετηθεί πίσω από κάποιο όνομα...

Το "σε αγαπώ", όταν ήταν να το πω ακόμα και στον σκύλο μου....

Το "Σε λατρεύω", ακόμα και σε πολύ δικά μου πρόσωπα κτλ. καθώς και όσες υποδήλωναν ερωτευμένος/η και αγάπη, με οποιαδήποτε τρόπο.

Ήταν φράσεις που, όταν τις άκουγα από ξένα χείλη και απευθύνονταν προς εμένα, να με κάνουν να τρέπομαι σε φυγή, να επαναστατώ, να κοκκινίζω, να θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί, 

να..........

Μα όλα αυτά μέχρι χθες...... 

Μέχρι χθες που έφτασε στα αυτιά μου ένα ξαφνικό και δυνατό "ΣΕ ΑΓΑΠΩ" τόσο βροντερό που έσπασε μέσα μου κάθε φόβο, έλιωσε κάθε παραβάν που είχα βάλει για να κρύβομαι. 

Έλιωσε ακόμα και την παγωνιά μέσα μου. 

Έτσι που έφτασα στο αντίθετο άκρο: τώρα μπορώ και ξεστομίζω εύκολα αυτές τις φράσεις -λέξεις, ακόμα και σε ανθρώπους που δεν το αξίζουν από μένα .... 

Μετά την ξαφνική μου αυτή μεταστροφή λυπάμαι που απέφευγα τις λέξεις αυτές στο παρελθόν. 

Στενοχωριέμαι που δεν τις είπα σε ανθρώπους που δεν θα ξαναδώ για να μπορέσω να επανορθώσω....

Αναρωτιέμαι πόσοι/ες περίμεναν αυτές τις φράσεις λέξεις από μένα και απελπισμένοι/ες έφυγαν από κοντά μου.....

Αλλά ας είναι, κάλιο αργά παρά ποτέ για μια νέα αρχή στην ζωή μας...

💖💖💖

Όσα τα "μου" δεν έχω πει

θα τα περάσω σε κλωστή

θηλιά να τα κρεμάσω

άλλο να μην ξεχάσω

και τα ανείπωτα "αγαπώ"

με ανεξίτηλο στυλό

στο μέτωπο θα γράψω

να λέω να μην πάψω...

Όλα τα ανείπωτα "αγαπώ"

σκάλωναν χρόνια στο λαιμό

τώρα που βγήκαν είναι αργά

για όσους φύγαν μακρυά....

💖💖💖

Αν σε μισήσουν, αγάπησέ τους

Αν σε πληγώσουν, λάτρεψέ τους

Αν σε πικράνουν, συγχώρεσέ τους...

Μην ξεχνάς, ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!

skouliki

Παιδιά, απλά, αγνοήστε μας.

«Το σεξ ως προϋπόθεση»

Ένα πολύ όμορφο άρθρο για το σεξ και τον έρωτα. 

Του εξαίρετου ψυχολόγου Ελευθέριου Ελευθεριάδη.

💕💕💕

«Εσύ, μικρέ, που κάθε μέρα βομβαρδίζεσαι από κάθε είδους σεξουαλικές εικόνες. Εσύ που δεν θα είσαι αρκετά άντρας, αν μέχρι τα δεκαοκτώ σου, ή τα είκοσι, ή τα είκοσι δύο σου, δεν έχεις ακόμα "πηδήξει" ...

Και εσύ, κοπελιά, που ντρέπεσαι να πεις στις φίλες σου πως δεν έχεις ολοκληρώσει. Εσύ που μαγκώνεις, όταν σε ρωτάνε με έκπληξη στα μάτια "…μα γιατί; Δηλαδή είσαι ακόμα παρθένα; Μα εσύ δεν είχες σχέση;…".

Εσείς παιδιά, που είστε στο ξεκίνημα της ζωής σας, σε μια από τις πιο όμορφες φάσεις σας, με έναν κόσμο ολάκερο να περιμένει να ανοιχτεί μπροστά σας…

Απλά αγνοήστε μας.

Αγνοήστε  μας με θάρρος. 

Αγνοήστε μας με υπεροψία…

Αγνοήστε μας, γιατί το μόνο πράγμα που μπορέσαμε να σας παραδώσουμε, είναι μια κοινωνία πανσεξουαλισμού. 

Μια κοινωνία που πήρε τον έρωτα και τον ευτέλισε, που εξίσωσε την αγάπη με φτηνό, γρήγορο και ξερά ηδονικό σεξ.

Μια κοινωνία, που το σεξ το έκανε προϋπόθεση.

Αποτύχαμε…

Και επειδή αποτύχαμε, δεν αντέξαμε στην ιδέα ότι θα τα πάτε εσείς καλύτερα. 

Γι’ αυτό θελήσαμε να σας τραβήξουμε στον ίδιο βούρκο. Στα ίδια Σόδομα. Στην ίδια κόλαση που είμαστε και εμείς. 

Φυτεύοντάς σας ενοχές, σάπιες ιδέες και επικίνδυνα "πρέπει" …

Απλά αγνοήστε μας.

Να έχετε το κεφάλι σας ψηλά. Μην μας υπολογίζετε. Μην μας δίνετε καμία σημασία.

Να χαίρεστε. Να καμαρώνετε. Να κάνετε υπομονή.

Δεν είναι σεξ και δεν είναι προϋπόθεση…. Είναι έρωτας, και είναι αποτέλεσμα, της ένωσης, της σχέσης, δυο ανθρώπων.»

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος - Ψυχολόγος M.Sc.

e-psyxologos

aoratigonia

σχετικό: Η χαρά του Sex

Καλή Ανάσταση, Αρλέτα και Καλό Παράδεισο! Εκεί, στα «Ήσυχα βράδια» σου, θα μιλάς μόνο γι' Αγάπη...

Ακόμα κι αν φύγεις

για το γύρο του κόσμου

θα’ σαι πάντα δικός μου

θα είμαστε πάντα μαζί

Και δε θα μου λείπεις

γιατί θα `ναι η ψυχή μου

το τραγούδι της ερήμου

που θα σ’ ακολουθεί

Τα ήσυχα βράδια

η Αθήνα θ’ ανάβει

σαν μεγάλο καράβι

που θα `σαι μέσα κι εσύ

Και δε θα σου λείπω

γιατί θα `ναι η ψυχή μου

το τραγούδι της ερήμου

που θα σ’ ακολουθεί

Τα ήσυχα βράδια

θα περνάει φωτισμένο

της ζωής μου το τρένο

που θα `σαι μέσα κι εσύ

Και δε θα σου λείπω

γιατί θα `ναι η ψυχή μου

το τραγούδι της ερήμου

που θα σ’ ακολουθεί

Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή
Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος

Όταν δίνεις, δεν αδειάζεις Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Σε πολλές στιγμές της ζωής μας θα αναζητήσουμε σχέσεις και κατάλληλους συντρόφους που, όπως πιστεύουμε ή επαναπαυόμαστε να πιστεύουμε ότι θα είναι οι κατάλληλοι, θα αισθανθούμε καλύτερα και περισσότερο ολοκληρωμένοι. 
Ανθρώπους που τους αναζητάμε όταν νιώθουμε μέσα μας χαμένοι, και αποπροσανατολισμένοι. 
Ανθρώπους που, μετά χαράς θα αφεθούμε στα χέρια τους και θα τους παραδώσουμε το τιμόνι της ζωής μας, προκειμένου εκείνοι να οδηγήσουν και να φτάσουμε σε έναν προορισμό, σύμφωνα με τις δικές τους συνισταμένες και την δική τους πυξίδα. 
Και κάτω από τις επιλογές αυτές, θα ονομάσουμε την πράξη αυτή αγάπη, έρωτα, δεχόμενοι τα πάντα.

Η αλήθεια είναι όμως ότι καμιά σχέση δεν έχει αυτή η πράξη με την αγάπη. Γιατί η αγάπη στηρίζεται και αναπτύσσεται κάτω από άλλες συνθήκες. 

Όχι την στιγμή που νιώθουμε χαμένοι και θα αφεθούμε στα χέρια κάποιου να μας δείξει τον δρόμο, όχι την στιγμή που θέλουμε να καλύψουμε το απύθμενο κενό μέσα μας, όχι την στιγμή που στις περιγραφές φίλων και γνωστών θα θελήσουμε κι εμείς να βιώσουμε τον δικό τους υπέρτατο έρωτα.

Είμαστε έτοιμοι να δώσουμε και να πάρουμε αγάπη την στιγμή εκείνη που εμείς είμαστε σε θέση να δώσουμε όση αγάπη έχουμε για τον εαυτό μας.

 Δίνουμε μόνο ό,τι έχουμε, και όση αγάπη έχουμε για τον εαυτό μας, τέτοια είναι η «ποσότητα» που μπορούμε να δώσουμε. 
Μα το μόνο σίγουρο είναι πως αν έχουμε ήδη αγαπήσει και αποδεχτεί τον εαυτό μας, τότε η αγάπη που θα δώσουμε θα πρόκειται για μια αγάπη που θα οδηγεί τόσο εμάς όσο και τον άλλον, σε στιγμές μοναδικές, σε αλληλεπίδραση θετική και σε αγάπη αυθεντική.

Δε χρειάζεται πια να περιμένουμε να εμφανιστεί στη ζωή μας από μηχανής θεός κάποιος και να μας αγαπήσει, αλλά πολύ περισσότερο να γίνουμε εμείς οι ίδιοι οι ηγέτες στη ζωή μας και πρώτοι εμείς να αγαπήσουμε εμάς, το όλο μας, την υπέροχη προσωπικότητα που είμαστε, ανακαλύπτοντας κάθε κρυμμένη πτυχή που καιρό φοβόμασταν να δούμε, κάνοντας λάθη, ενθαρρύνοντας τον εαυτό μας να βγει έξω από την περιοχή ασφάλειάς μας και να εμπιστευτεί τις δυνάμεις του, να εμπιστευτεί τον απέναντί του, ακόμα και με τον φόβο και την πιθανότητα να πληγωθεί και να απορριφθεί.

Δεν έχει σημασία το έξω, χοντρός- λεπτός, ψηλός- κοντός, γαλανά- καστανά μάτια, μαύρα- ξανθά μαλλιά, ιδανικές αναλογίες μοντέλων- «κοινοί θνητοί»… ένα είναι σίγουρο: όλοι μας έχουμε μια ξεχωριστή, μοναδική, ανεπανάληπτη, αξιοθαύμαστη, υπέροχη, ασύγκριτη προσωπικότητα. 
Γι αυτό, άνθρωπέ μου, μη βασανίζεσαι και μη μένεις άλλο στην αναμονή, και την ανασφάλεια. Μην αναλώνεσαι σε άσκοπες συγκρίσεις!
Είσαι ήδη υπέροχος, αξίζεις να δώσεις και να πάρεις αγάπη, ανεξάρτητα από το οτιδήποτε. 
Μη βάζεις πια τεχνητά εμπόδια στον εαυτό σου. Τρέξε, βρες αυτό που αξίζεις. 
Αν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος άνθρωπος στη ζωή σου, μη χάνεις καιρό. Μη το θεωρείς δεδομένο. 
Άνοιξέ του τώρα την καρδιά σου και μίλησέ του με τα πιο όμορφα λόγια για τα συναισθήματα που νιώθεις όταν τον βλέπεις, όταν τον αγγίζεις, όταν τον ακούς, όταν είσαι δίπλα του.

Αν δεν υπάρχει ακόμα αυτός ο άλλος άνθρωπος, τότε ίσως ξέρεις πια που να τα πεις… σε σένα τον ίδιο… φωναχτά, δυνατά, γραπτά, σε έναν καθρέφτη, απευθείας, σε μια ζωγραφιά, σε ένα τραγούδι… ξέρεις πια τι χρειάζεσαι για να δώσεις την αγάπη… αγάπη για σένα… όση περισσότερη, τόσο το καλύτερο! 
Άσε την καρδιά σου να πλημμυρίσει με αισθήματα αγάπης, δώσε το καλύτερο που έχεις, γίνει η καλύτερη αγάπη, γίνε ο λόγος να χαμογελάσουν δύο άνθρωποι αντί για ένας….
Και να θυμάσαι: όταν δίνεις, δεν αδειάζεις!
______________________
~ Αναστασία Λιόντου
enallaktikidrasi.com
antikleidi