Αυτά που έμαθα όταν έπαψα να ουρλιάζω στα παιδιά μου

Στο άρθρο της που δημοσιεύθηκε στους New York Times με τίτλο ...Shouting Is the New Spanking, η Amy McCready, οικογενειακή σύμβουλος και ιδρύτρια του συμβουλευτικού site για γονείς Positive Parenting Solution μας εξηγεί ότι....

σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, οι υστερικές φωνές και τα ουρλιαχτά, έχουν αντικαταστήσει σήμερα το παραδοσιακό «ξύλο, που βγήκε από τον παράδεισο».

Οι γονείς σύμφωνα με την δόκτορα Μακ Κρίντι ταλαιπωρημένοι και με τα ενοχικά τους σύνδρομα γιγαντωμένα μέσα τους, ψάχνουν να βρουν τον κατάλληλο τρόπο να επιβληθούν στα παιδιά τους. Και ενώ για τους περισσότερους γονείς σήμερα είναι αυτονόητο ότι το ξύλο ανήκει στο παρελθόν ως παιδαγωγική μέθοδος, παρ’ όλα αυτά δεν μπορούν να επιβληθούν στον εαυτό τους κάθε φορά που οι μικροί μπόμπιρες αδυνατούν να πειθαρχήσουν στις υποδείξεις τους.
Και καταφεύγουν στις φωνές. Το αποτέλεσμα είναι οι ενοχές να γίνονται ένας φαύλος κύκλος που δεν σταματά ποτέ. Αποτέλεσμα: Το μόνο που πετυχαίνουν οι γονείς με την υψωμένη φωνή είναι να εθίζονται τα παιδιά σε τέτοιου τύπου αντιδράσεις και φυσικά να συνεχίζουν ανενόχλητα.
Αν μάλιστα οι φωνές συνοδεύονται από οργή, προσβολές ή ακόμη και σαρκασμό, τότε υπάρχει περίπτωση να δημιουργήσουν στο παιδί αισθήματα απόρριψης Πριν λοιπόν φωνάξετε ξανά σκεφτείτε ότι τώρα είστε σε θέση να τρομοκρατείτε μία ύπαρξη που αδυνατεί να σας αντιμετωπίσει, αλλά την ίδια στιγμή προετοιμάζετε το μελλοντικό «νευρικό και αγενή» γιο ή κόρη.

1. Όταν σταμάτησα να ουρλιάζω, ένιωσα καλύτερος άνθρωπος
Σταμάτησα να πηγαίνω για ύπνο με έναν κόμπο στο στομάχι, επειδή ένιωθα «η χειρότερη μαμά του κόσμου». Σταμάτησα να ακούω από τα παιδιά μου «είσαι η χειρότερη μαμά του κόσμου». Σταμάτησα να νιώθω ενοχές επειδή ο σύντροφός μου με κοίταζε σα να ήμουν «η χειρότερη μαμά του κόσμου». Και η χειρότερη σύντροφος και η χειρότερη ερωμένη.
2. Τα παιδιά είναι το (μόνο) κοινό που θέλουμε να μας αποδέχεται
Όλες οι μαμάδες κρύβουμε μέσα μας ένα Δόκτωρ Τζέκιλ και έναν Κύριο Χάιντ. Μπροστά στους ξένους κάνουμε τις καλές και τις υπομονετικές, προκειμένου να μην μας κρίνουν αρνητικά και όταν γυρίζουμε σπίτι γινόμαστε αληθινές μέγαιρες. Ωστόσο αυτό, από τη μια μπερδεύει τα παιδιά από την άλλη μπερδεύει εμάς τις ίδιες. Η συνέπεια στην συμπεριφορά δεν είναι μόνο καλό παράδειγμα για τα παιδιά αλλά θετικό και για εμάς τις ίδιες.
3. Τα παιδιά είναι παιδιά, αλλά επίσης είναι και άνθρωποι
Όπως εγώ, έτσι και τα παιδιά, έχουν τις καλές και τις κακές τους μέρες. Κάποιες μέρες είναι αξιαγάπητα, γλυκά και υπάκουα και άλλες είναι στριμμένα, ανόρεχτα και ανυπάκουα. Άλλωστε αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ, είναι ότι τα παιδιά καθώς μεγαλώνουν μαθαίνουν. Και έχουν δικαίωμα στο λάθος. Και κανείς δε θέλει να του ουρλιάζουν όταν κάνει λάθος. Εσείς θέλετε;
4.Δεν μπορώ να ελέγχω πάντα τις πράξεις των παιδιών μου, αλλά μπορώ πάντα να ελέγχω τις αντιδράσεις μου.
Αντί κάθε φορά που σκοντάφτω σε ένα lego, να του βάλω τις φωνές, μήπως να πάρω μια βαθιά ανάσα και να του επαναλάβω (για χιλιοστή φορά)….«δεν είπαμε να μαζεύουμε τα παιχνίδια μας;»
5. Τα ουρλιαχτά δεν «πιάνουν»
Θα το έχετε διαπιστώσει και εσείς. Όταν ζητάτε κάτι με ευγένεια το αποκτάτε πολύ πιο εύκολα. Αντίθετα όταν ζητάτε κάτι με αγένεια, ο απέναντι σας αντιδράει αρνητικά. Επίσης συνήθως μαζί με την υστερία που μας πιάνει αρχίζουμε και κάνουμε πολύπλοκες τις εντολές μας προς τα παιδιά: «βιάσου, πιες το γάλα σου, δέσε τα κορδόνια σου, πάρε το μπουφάν σου, αργήσαμε…» Κανένα παιδί δε μπορεί να αποθηκεύσει τόσες εντολές. Και να τις ακολουθήσει βέβαια
6. Όταν σταματήσεις να φωνάζεις μπορεί να σου συμβούν υπέροχα πράγματα
Όταν είσαι ήρεμος απολαμβάνεις σαφώς πιο έντονα τις όμορφες στιγμές. Ακόμη και το «μαμά σ’ αγαπώ» παίρνει μια άλλη διάσταση τότε. Θυμηθείτε τις στιγμές που βάζετε τα παιδιά για ύπνο. Αυτές είναι οι καλύτερες στιγμές της ημέρας και οι στιγμές που τα παιδιά μπορούν να μοιραστούν μαζί μας τα πιο όμορφα συναισθήματα. Ξέρετε γιατί; Διότι τότε δεν ουρλιάζουμε.
7. Κάποιες φορές το να σταματήσεις να φωνάζεις είναι μια πρόκληση, αλλά δεν είναι πάντα εφικτό.
8. Πολύ συχνά το πρόβλημα βρίσκεται σε εμένα και όχι στα παιδιά μου
Είναι μια αλήθεια που συχνά οι μαμάδες τη βιώνουν και ως ενοχή: Φωνάζω στα παιδιά, γιατί είχα στρες στη δουλειά, γιατί «περιμένω περίοδο», ή γιατί με σύγχισε ένας οδηγός στο δρόμο. Φταίει κάποιος άλλος και την πληρώνει κάποιος άλλος. Πόσο άδικο είναι αυτό;
9. Όταν φροντίζω τον εαυτό μου με βοηθάει να μη φωνάζω
Όταν νιώθετε απίστευτα χαλαρωμένη από τη γιόγκα, όταν έχετε μόλις βγει από ένα ζεστό μπάνιο, όταν έχετε γυρίσει μόλις από το κομμωτήριο, ή από μια έξοδο με τις φίλες σας, έχετε προσέξει πως δεν έχετε όρεξη για φωνές; Απόλυτα φυσιολογικό. Όταν φροντίζετε μόνο τους άλλους και αφοσιώνεστε σε αυτούς ψυχή και σώμα, είναι φυσικό να έχετε νεύρα και κάποιες φορές να ξεσπάτε άσχημα. Όταν φροντίζετε και τον εαυτό σας είναι φυσικό να νιώθετε πιο ήρεμη, πιο χαλαρή και πιο αξιαγάπητη. Τα παιδιά σας θα συμφωνήσουν σ’ αυτό.
10. Όταν δε φωνάζω νιώθω υπέροχη
Εκτός από πιο ήρεμη, πιο αξιαγάπητη και πιο χαλαρή, νιώθω και πιο λαμπερή. Πηγαίνω για ύπνο χωρίς ενοχές και ξυπνάω πιο χαρούμενη. Νιώθω πιο όμορφη και πιο καλή. Και τα παιδιά μου το βλέπουν. Και μ’ αγαπούν γι’ αυτό.

www.i-diadromi.gr

10 πράγματα που έμαθα, όταν έπαψα να ουρλιάζω στα παιδιά μου!

Και με έκαναν καλύτερη μητέρα αλλά και... 

καλύτερο άνθρωπο!  

* 10 Things I Learned When I Stopped Yelling at My Kids

* For Some Parents, Shouting Is the New Spanking

Στο άρθρο της που δημοσιεύθηκε στους New York Times Shouting Is the New Spanking (Οι Φωνές είναι το Νέο Ξύλο) η  Amy McCready, οικογενειακή σύμβουλος και ιδρύτρια του συμβουλευτικού site για γονείς Positive Parenting Solution μας εξηγεί ότι σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, οι υστερικές φωνές και τα ουρλιαχτά, έχουν αντικαταστήσει  σήμερα το παραδοσιακό «ξύλο, που βγήκε από τον παράδεισο». 
.

Οι γονείς σύμφωνα με την δόκτορα Μακ Κρίντι ταλαιπωρημένοι και με τα ενοχικά τους σύνδρομα γιγαντωμένα μέσα τους, ψάχνουν να βρουν τον κατάλληλο τρόπο να επιβληθούν στα παιδιά τους.  
Και ενώ για τους περισσότερους γονείς σήμερα είναι αυτονόητο ότι το ξύλο ανήκει στο παρελθόν ως παιδαγωγική μέθοδος, παρ’ όλα αυτά δεν μπορούν να επιβληθούν στον εαυτό τους κάθε φορά που οι μικροί μπόμπιρες αδυνατούν να πειθαρχήσουν στις υποδείξεις τους. Και καταφεύγουν στις φωνές. Το αποτέλεσμα είναι οι ενοχές να γίνονται ένας φαύλος κύκλος που δεν σταματά ποτέ. Αποτέλεσμα: Το μόνο που πετυχαίνουν οι γονείς με την υψωμένη φωνή είναι να εθίζονται τα παιδιά σε τέτοιου τύπου αντιδράσεις και φυσικά να συνεχίζουν ανενόχλητα. Αν μάλιστα οι φωνές συνοδεύονται από οργή, προσβολές ή ακόμη και σαρκασμό, τότε υπάρχει περίπτωση να δημιουργήσουν στο παιδί αισθήματα απόρριψης Πριν λοιπόν φωνάξετε ξανά σκεφτείτε ότι τώρα είστε σε θέση να τρομοκρατείτε μία ύπαρξη που αδυνατεί να σας αντιμετωπίσει, αλλά την ίδια στιγμή προετοιμάζετε το μελλοντικό «νευρικό και αγενή» γιο ή κόρη.
1. Όταν σταμάτησα να ουρλιάζω, ένιωσα καλύτερος άνθρωπος
Σταμάτησα να πηγαίνω για ύπνο με έναν κόμπο στο στομάχι, επειδή ένιωθα «η χειρότερη μαμά του κόσμου». Σταμάτησα να ακούω από τα παιδιά μου «είσαι η χειρότερη μαμά του κόσμου». Σταμάτησα να νιώθω ενοχές επειδή ο σύντροφός μου με κοίταζε σα να ήμουν «η χειρότερη μαμά του κόσμου». Και η χειρότερη σύντροφος και η χειρότερη ερωμένη. 
2. Τα παιδιά είναι το (μόνο) κοινό που θέλουμε να μας αποδέχεται
Όλες οι μαμάδες κρύβουμε μέσα μας ένα Δόκτωρ Τζέκιλ και έναν Κύριο Χάιντ. Μπροστά στους ξένους κάνουμε τις καλές και τις υπομονετικές, προκειμένου να μην μας κρίνουν αρνητικά  και όταν γυρίζουμε σπίτι γινόμαστε αληθινές μέγαιρες. Ωστόσο αυτό, από τη μια μπερδεύει τα παιδιά από την άλλη μπερδεύει εμάς τις ίδιες. Η συνέπεια στην συμπεριφορά δεν είναι μόνο καλό παράδειγμα για τα παιδιά αλλά θετικό και για εμάς τις ίδιες.     
3. Τα παιδιά είναι παιδιά, αλλά επίσης είναι και άνθρωποι
Όπως εγώ, έτσι και τα παιδιά, έχουν τις καλές και τις κακές τους μέρες. Κάποιες μέρες είναι αξιαγάπητα, γλυκά και υπάκουα και άλλες είναι στριμμένα, ανόρεχτα και ανυπάκουα. Άλλωστε αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ, είναι ότι τα παιδιά καθώς μεγαλώνουν μαθαίνουν. Και έχουν δικαίωμα στο λάθος. Και κανείς δε θέλει να του ουρλιάζουν όταν κάνει λάθος. Εσείς θέλετε;

4.Δεν μπορώ να ελέγχω πάντα τις πράξεις των παιδιών μου, αλλά μπορώ πάντα να ελέγχω τις αντιδράσεις μου.
Αντί κάθε φορά που σκοντάφτω σε ένα lego, να του βάλω τις φωνές, μήπως να πάρω μια βαθιά ανάσα και να του επαναλάβω (για χιλιοστή φορά)….«δεν είπαμε να μαζεύουμε τα παιχνίδια μας;» 5. Τα ουρλιαχτά δεν «πιάνουν»
Θα το έχετε διαπιστώσει και εσείς. Όταν ζητάτε κάτι με ευγένεια το αποκτάτε πολύ πιο εύκολα. Αντίθετα όταν ζητάτε κάτι με αγένεια, ο απέναντι σας αντιδράει αρνητικά. Επίσης συνήθως μαζί με την υστερία που μας πιάνει αρχίζουμε και κάνουμε πολύπλοκες τις εντολές μας προς τα παιδιά: «βιάσου, πιες το γάλα σου, δέσε τα κορδόνια σου, πάρε το μπουφάν σου, αργήσαμε…» Κανένα παιδί δε μπορεί να αποθηκεύσει τόσες εντολές. Και να τις ακολουθήσει βέβαια      
6. Όταν σταματήσεις να φωνάζεις μπορεί να σου συμβούν υπέροχα πράγματα 
Όταν είσαι ήρεμος απολαμβάνεις σαφώς πιο έντονα τις όμορφες στιγμές. Ακόμη και το «μαμά σ’ αγαπώ» παίρνει μια άλλη διάσταση τότε. Θυμηθείτε τις στιγμές που βάζετε τα παιδιά για ύπνο. Αυτές είναι οι καλύτερες στιγμές της ημέρας και οι στιγμές που τα παιδιά μπορούν να μοιραστούν μαζί μας τα πιο όμορφα συναισθήματα. Ξέρετε γιατί; Διότι τότε δεν ουρλιάζουμε. 
7. Κάποιες φορές το να σταματήσεις να φωνάζεις είναι μια πρόκληση, αλλά δεν είναι πάντα εφικτό.
8. Πολύ συχνά το πρόβλημα βρίσκεται σε εμένα και όχι στα παιδιά μου
Είναι μια αλήθεια που συχνά οι μαμάδες τη βιώνουν και ως ενοχή: Φωνάζω στα παιδιά, γιατί είχα στρες στη δουλειά, γιατί «περιμένω περίοδο», ή γιατί με σύγχισε ένας οδηγός στο δρόμο. Φταίει κάποιος άλλος και την πληρώνει κάποιος άλλος. Πόσο άδικο είναι αυτό;   
9. Όταν φροντίζω τον εαυτό μου με βοηθάει να μη φωνάζω
Όταν νιώθετε απίστευτα χαλαρωμένη από τη γιόγκα, όταν έχετε μόλις βγει από ένα ζεστό μπάνιο, όταν έχετε γυρίσει μόλις από το κομμωτήριο, ή από μια έξοδο με τις φίλες σας, έχετε προσέξει πως δεν έχετε όρεξη για φωνές; Απόλυτα φυσιολογικό. Όταν φροντίζετε μόνο τους άλλους και αφοσιώνεστε σε αυτούς ψυχή και σώμα, είναι φυσικό να έχετε νεύρα και κάποιες φορές να ξεσπάτε άσχημα. Όταν φροντίζετε και τον εαυτό σας είναι φυσικό να νιώθετε πιο ήρεμη, πιο χαλαρή και πιο αξιαγάπητη. Τα παιδιά σας θα συμφωνήσουν σ’ αυτό.
10. Όταν δε φωνάζω νιώθω υπέροχη
Εκτός από πιο ήρεμη, πιο αξιαγάπητη και πιο χαλαρή, νιώθω και πιο λαμπερή. Πηγαίνω για ύπνο χωρίς ενοχές και ξυπνάω πιο χαρούμενη. Νιώθω πιο όμορφη και πιο καλή. Και τα παιδιά μου το βλέπουν.   Και μ’ αγαπούν γι’ αυτό.
imommy

«Μπορώ να έχω την προσοχή σου, σε παρακαλώ;»: Με αυτή τη φράση, σταμάτησα να φωνάζω στο παιδί μου

«Η φράση που με έκανε να σταματήσω να φωνάζω στο παιδί μου»

💥💥💥

Είναι χαρακτηριστικό της Ελληνίδας μάνας να είναι κάπως… φωνακλού. Και πώς να μην είσαι, δηλαδή, όταν λες κάτι στο παιδί 200 φορές και δεν σου δίνει καμία σημασία; 

Όπως φαίνεται, όμως, υπάρχει κι άλλος τρόπος για να μας ακούει. Αυτή η μαμά τον έμαθε από την ίδια της την κόρη και κάτι μας λέει, ότι πρέπει άμεσα να τον δοκιμάσουμε όλες.

«Πώς είμαι ως μαμά; Είμαι όπως κρίνω ότι πρέπει και καλύτερα να μη ρωτήσετε τη γνώμη των παιδιών μου. Επίσης, μερικές φορές φωνάζω. (Και άλλες φορές καταλήγω να πίνω ρόφημα βαλεριάνας, ίσως πιο συχνά από όσο θα έπρεπε…)
Πάντως ναι, είμαι μια μαμά που όταν νευριάζει φωνάζει επειδή τα παιδιά της δεν την ακούνε.
Τους τελευταίους μήνες έπιασα τον εαυτό μου να φωνάζει περισσότερο απ'ότι συνήθως, πέρα από το άτυπο όριο που λέει ότι είναι επιτρεπτό να φωνάζεις «τόσες» φορές ανά εβδομάδα, όταν είσαι γονιός. Τα καλά νέα είναι ότι τελευταία έκοψα αυτή την κακή συνήθεια και το χρωστάω σε μία φράση της κόρης μου που με καθήλωσε.

Οι φωνές είναι χαρακτηριστικό της οικογένειάς μας. Η μαμά μου φώναζε. Η γιαγιά μου φώναζε. Οι πρώτες μου αναμνήσεις είναι από τους παππούδες μου, να στέκονται όρθιοι στην κουζίνα και να φωνάζουν ο ένας στον άλλον για πράγματα που δεν απαιτούν φωνές –όπως, για παράδειγμα, για να φτιάξουν ένα σάντουιτς. (Σοβαρολογώ).
Είμαι, επίσης, 100% Αρμένισσα από καταγωγή, το οποίο σημαίνει ότι είμαι εξορισμού ένα φωνακλάδικο άτομο –μιλάμε δυνατά, γελάμε δυνατά, χρησιμοποιούμε τα χέρια μας και, έτσι απλά, τείνουμε να φωνάζουμε. Δεν αισθάνθηκα ποτέ απειλή από τις φωνές –τις θεωρούσα ένα από τα πολλά επίπεδα ομιλίας. Το να μου φωνάζουν με έκανε να ακούω, το να μου φωνάζουν με έκανε δυνατή. Μεγάλωσα θεωρώντας τις φωνές μέρος της ζωής και της επικοινωνίας. Το να φωνάζεις σε κάνει πιο επιβλητικό και αναγκάζει τους άλλους να σε ακούσουν. Προσωπικά φτάνω από το 0 στο 100 στο δευτερόλεπτο. Δεν μου είναι τίποτα!

Πρόσφατα έμαθα, ωστόσο, ότι μπορεί να κάνω λάθος.

Η κόρη μου είναι 5 χρονών. Είναι φανταστική (περήφανη μαμά!), αλλά είναι και όπως κάθε τυπικό 5χρονο που απολαμβάνει να έχει κάποια ανεξαρτησία και μπορεί να πατήσει τα λάθος κουμπιά σου, έτσι για να σε τσιτώσει. Είναι πολύ καλό κορίτσι, ωστόσο είχαμε μία εξαιρετικά δυσάρεστη περίοδο, πριν μερικούς μήνες, αναφορικά με τις φωνές μου. Με αγνοούσε ενώ της έλεγα να φορέσει τα παπούτσια της, και έτσι φώναζα. Απομακρυνόταν ενώ εγώ της ζητούσα να έρθει να με βοηθήσει με κάτι στην κουζίνα, και έτσι φώναζα. 

Φώναζα χωρίς να σκέφτομαι τίποτε άλλο, πέρα από το ότι «χρειάζεται να φωνάξω προκειμένου να σταματήσει αυτή τη νέα αυθάδη συμπεριφορά.»

Σχεδόν κάθε φορά που φώναζα, έβαζε τα κλάματα και μου έλεγε «Γιατί μου φωνάζεις;» και μετά θύμωνα ακόμα περισσότερο και φώναζα πιο δυνατά, λέγοντάς της ότι όσο δεν με ακούει με αναγκάζει να φωνάζω. Ο φαύλος κύκλος μας συνεχιζόταν: Εγώ νευρίαζα περισσότερο, εκείνη ένιωθε όλο και περισσότερο να της επιτίθεμαι. Και μετά έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο της συναδέλφου μου Katie Hurley «The Happy Kid Handbook» και μου άνοιξε τα μάτια.

Καθώς το ξεφύλλιζα, έμαθα ότι η κόρη μου έχει έναν χαρακτήρα κυριαρχικό και εσωστρεφή (με μικρές αναλαμπές εξωστρέφειας). Τι; Αποκλείεται. Εγώ είμαι τρομερά εξωστρεφής… και, φυσικά, η κόρη μου είναι ίδια μ’εμένα σε όλα! (Πόσο γελοίο μου φαίνεται τώρα που το γράφω! Κι όμως, πραγματικά έτσι ένιωθα). 

Σύμφωνα με τους ψυχολόγους, οι εσωστρεφείς άνθρωποι μπορούν εύκολα να χαθούν στις δικές τους σκέψεις και πραγματικά να μην σε ακούν όταν τους μιλάς. Έτσι, αποφάσισα να δώσω στην κόρη μου το πλεονέκτημα της αμφιβολίας και να τεστάρω τη θεωρία αυτή με την πρώτη ευκαιρία.
Το κορίτσι μου, λοιπόν, έπαιζε στο πάτωμα με τα Lego της και ήταν ώρα να μπει για μπάνιο. «Ώρα για μπάνιο», της είπα. Τίποτα. «Είναι ώρα για μπάνιο». Ήμουν αόρατη. Λίγο πιο δυνατά «Είναι ώρα για μπάνιο». (Υπάρχω;). Στο σημείο αυτό κανονικά θα φώναζα «ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ ΓΙΑ ΜΠΑΝΙΟ ΣΗΚΩ ΤΩΡΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΣΟΥ ΠΑΙΡΝΩ ΟΛΑ ΣΟΥ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ!». Αλλά δεν το έκανα (όσο δύσκολο κι αν μου ήταν). Αντίθετα, έσκυψα κάτω, δίπλα της, και της είπα αυστηρά «Σου μιλάω. Τι πρέπει να κάνω για να με ακούσεις;».
Με κοίταξε και η απάντησή της ήταν τόσο απλή: «Πες μου απλά, “Μπορώ να έχω την προσοχή σου, σε παρακαλώ;”». Σχεδόν γέλασα, υποθέτοντας ότι με κοροϊδεύει. Όμως ήταν εντελώς σοβαρή. Λες και θα έπιανε στους αιώνες των αιώνων αυτή η φράση. Όμως συμφώνησα να δοκιμάσω τον δικό της τρόπο, σκεπτόμενη πως όταν δεν θα έπιανε θα επέστρεφα στις γνωστές φωνές μου.
Προς έκπληξή μου, όμως, έπιασε.
«Μπορώ να έχω την προσοχή σου, παρακαλώ;», της λέω και αποδεικνύεται η πιο μαγική φράση που ακούστηκε ποτέ στο σπίτι μας. Όταν δεν με ακούει, παίρνω μια βαθιά ανάσα αυτοσυγκράτησης πριν ανοίξω το στόμα μου για να ουρλιάξω, λέω τη φράση, και εκείνη σταματά αυτό που κάνει και με κοιτάζει. Εγώ έχω σταματήσει να φωνάζω τόσο συχνά, εκείνη με ακούει περισσότερο και είμαστε και οι δύο πιο χαρούμενες σε καθημερινή βάση.
Ελπίζω μόνο να κρατήσει (έχω ήδη δύο εβδομάδες που το εφαρμόζω).»

Πηγή: mom.me
από Έλενα Μπούλια
mama365.gr

Αυτά που οι έφηβοι θα ήθελαν να γνώριζαν οι γονείς τους — What Teens Need Most From Their Parents

Οι έφηβοι θα ήθελαν να μας επικοινωνήσουν τον εσωτερικό τους διάλογο. Και αν εμείς τους δίναμε το χώρο, θα μας έλεγαν ότι:

What Teens Need Most From Their Parents

– «Νιώθω συνέχεια θυμό. Δεν ξέρω γιατί. Συχνά ξυπνάω θυμωμένος. Άλλες μέρες, με φρικάρει τελείως αυτό, γιατί δεν νιώθω ωραία. Εύχομαι να μην ήμουν τόσο θυμωμένος, αλλά είμαι».

– «Κάθε μέρα είναι σαν μια φυλακή, παγιδευμένη σε ένα σώμα που συνεχώς αλλάζει, αλλά εγώ επαναλαμβάνω την ίδια μέρα ξανά και ξανά. Όλη μου η ζωή αποτελείται από «πρέπει», όχι από «θέλω». Τεστ, εργασίες, φροντιστήρια – περνάω όλη μου τη ζωή με ανθρώπους που δεν θέλω: εφήβους που και οι ίδιοι είναι συγχυσμένοι».

– «Ορισμένες φορές, στεναχωριέμαι στο σχολείο – από τους καθηγητές, μα κυρίως από τους συμμαθητές μου». «Όλη μου η ζωή έχει γίνει ένα «δεν θέλω να…». Δεν θέλω να ξυπνάω τόσο νωρίς. Δεν θέλω να χρειάζεται να κοιμάμαι τόσο νωρίς. Δεν θέλω να πηγαίνω στο σχολείο. Δεν θέλω, δεν θέλω. Το μόνο που θέλω είναι να κοιμάμαι, γιατί έτσι δεν ανησυχώ».

– «Υπάρχουν μερικές φορές που κρύβομαι στο δωμάτιό μου και βλέπω συνέχεια σειρές, βιντεάκια ξανά και ξανά, επειδή είναι το μόνο που νιώθω ότι θέλω να κάνω. Δεν αντέχω να σκέφτομαι συνέχεια. Είναι κακό αυτό;».

– «Και ναι, ξέρω ότι το δωμάτιό μου είναι ακατάστατο. Μου αρέσει έτσι: δείχνει πώς νιώθω και μέσα μου. Και σε παρακαλώ, μη με ρωτάς συνέχεια τι πάει στραβά, γιατί δεν ξέρω να σου πω. Δεν ξέρω από πού προέρχονται ακριβώς αυτά τα συναισθήματα».

– «Ξέρω ότι είσαι θυμωμένη μαζί μου. Δεν μπορώ να σε κατηγορήσω. Σταμάτησα να σου μιλάω. Και κάποιες φορές μιλάω άσχημα. Σε κατηγορώ, βρίζω, σε απομακρύνω. Δεν ήμουν πάντα έτσι. Όταν κοιτώ παλιές μου φωτογραφίες από το δημοτικό, βλέπω ένα μικρό χαρούμενο παιδί. Ένα μικρό παιδί που αγαπούσε το χορό και το τραγούδι, να κάνει τρέλες, που δεν το ένοιαζε τι σκέφτονταν οι άλλοι γι’ αυτό. Αλλά τώρα νιώθω ότι αυτό το παιδί δεν υπάρχει πια».

– «Θα σου πω κάτι που είναι δύσκολο να το εκφράσω. Μην παραιτείσαι. Μην με μισείς. Σε χρειάζομαι, να είσαι δυνατότερος από εμένα. Θέλω να είσαι ο γονιός μου, ακόμα κι αν λέω ότι δεν σε αντέχω. Χρειάζομαι να είσαι πιο υπομονετικός από εμένα, να δείχνεις μεγαλύτερη κατανόηση, να με αποδέχεσαι. Ακόμα κι αν φωνάζω, χρειάζομαι να με αγαπάς.

Αν μπορούσα να σου πω 7 τρόπους με τους οποίους θα μπορούσες να με βοηθήσεις, αυτοί θα ήταν:

1. Δώσε μου χώρο
Μην έρχεσαι συνέχεια στο δωμάτιό μου και μη μου κάνει συνεχώς ερωτήσεις. Δεν έχω τις απαντήσεις. Μη με πιέζεις πολύ φωνάζοντάς μου, επειδή νιώθω χειρότερα. Χρειάζομαι να μένω μόνος. Χρειάζομαι χώρο.

2. Μη μου φωνάζεις
Ο θόρυβος στο κεφάλι μου είναι τόσο δυνατός ορισμένες φορές που σχεδόν δεν μπορώ να ακούσω τις ίδιες μου τις σκέψεις. Δεν το αντέχω. Όταν φωνάζεις, νιώθω χειρότερα με τον εαυτό μου. Νιώθω ότι δεν με αγαπάτε. Νιώθω ότι είμαι η μεγαλύτερη σου απογοήτευση.

3. Απομάκρυνε τις ηλεκτρονικές μου συσκευές
Δεν μπορώ να αφήσω το τηλέφωνο κάτω. Προσπαθώ, αλλά απλά δεν μπορώ. Ξέρω ότι μου τρώει όλο μου το χρόνο, αλλά δεν μπορώ να αντισταθώ. Δεν μπορώ να σταματήσω να το ελέγχω. 

Χρειάζομαι τη βοήθειά σου. Χρειάζομαι να θέσεις όρια. 

Θα φωνάξω, θα αντισταθώ, αλλά είναι αυτό που χρειάζομαι. Μην μπεις στη διαδικασία να το διαπραγματευτείς μαζί μου: απλά κάντο.

4. Πήγαινέ με κάπου ήσυχα
Λέω ότι δεν θέλω να κάνω τίποτα μαζί σου. Αλλά αν μπορούσες να με πας κάπου ήσυχα, κάπου που θα μπορούσαμε να περπατήσουμε μαζί και να μην καυγαδίζουμε, κάπου που να νιώσω τον ήλιο και να ακούσω τον άνεμο στα δέντρα, κάπου που να μπορώ να αναπνέω και να ξεχάσω ό,τι με ενοχλεί, νομίζω ότι θα μου άρεσε πολύ. Ακόμα κι αν δεν μιλάμε, θα νιώσω ανακούφιση.

5. Μη με κακομαθαίνεις
Σταμάτα να μου δίνεις όλα όσα θέλω. Όσο περισσότερα μου δίνεις, τόσο περισσότερο σε αντιπαθώ. Χρειάζομαι να τα κερδίζω με την αξία μου. Με βοηθά να νιώσω ότι μεγαλώνω. Θέλω να μάθω πώς να αποταμιεύω, να ξοδεύω και να μοιράζομαι χρήματα. Και ποτέ δεν πρόκειται να μάθω, αν συνεχίζεις να μου δίνεις τα πάντα. Μισώ να είμαι εξαρτημένη από εσένα• σε παρακαλώ, βοήθησέ με να γίνω ανεξάρτητη.

6. Βρες μου κάποιον με τον οποίο να μπορώ να μιλήσω
Θέλω κάποιον που να μην είναι εσύ. Έναν ενήλικα που να θαυμάζω, κάποιον στον οποίο να θέλω να μοιάσω, έναν άνθρωπο που να πιστεύει σε εμένα, που να με ωθεί μπροστά και που να με καταλαβαίνει. 
Έναν μέντορα, ένα σύμβουλο, έναν ψυχοθεραπευτή.

7. Πες μου ότι με αγαπάς
Υποκρίνομαι ότι δεν με νοιάζει. Αλλά πραγματικά χρειάζομαι να ακούσω τις λέξεις «σ’ αγαπώ». Επειδή τώρα νιώθω ότι δεν με αγαπώ. Ακόμα κι αν κάνω μερικές φορές τη ζωή σου μια κόλαση, χρειάζομαι και πάλι να αγαπηθώ. Ειδικά από εσένα.

Ξέρω ότι είναι πολύ δύσκολο να είσαι γονέας. Ορισμένες φορές αναρωτιέμαι γιατί το έκανες. Αλλά θα βελτιωθώ. Το υπόσχομαι. 
Θα μεγαλώσω και θα μπορούμε ξανά να απολαμβάνουμε ο ένας τη συντροφιά του άλλου. 
Μέχρι τότε, θέλω να σου πω ότι σε αγαπώ, ακόμα κι αν δεν σου το λέω συχνά.

Sean Grover, ψυχοθεραπευτής

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η αποδοχή

Είμαι 8 χρονών. Έχω μόλις μάθει να κάνω βουτιά και νιώθω πολύ περήφανη γι αυτό. Μπροστά μου ο μόλος φαντάζει απειλητικός και μαγικός συνάμα. Είναι ένα μέρος γεμάτο μυστήρια όπου τα μεγάλα παιδιά- τα μυημένα στα μυστικά του μόλου- μπορούν να πηδάνε πάνω από τα βράχια και να πέφτουν στα βαθιά νερά του κόλπου. Εκεί που εμείς τα μικρά δεν τολμούσαμε να πάμε.
Σήμερα όμως ήταν η σειρά μου. Θα έκανα  εγώ την βουτιά από το μόλο.

Με το βλέμμα μου αναζητώ τη μαμά μου. Θέλω να με δει σήμερα, θέλω να νιώσει περήφανη για μένα.  Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά; Άραγε πρόσεξε ότι είμαι πάνω στο βράχο; Μαμά, φωνάζω και της κάνω νοήματα με τα χέρια. Μαμά, κοίτα, κοίτα! Μαμααααα ακούω τη φωνή μου να με ακολουθεί καθώς πέφτω στο παγωμένο νερό. Νιώθω να βυθίζομαι και μια παράξενη παγωνιά με τυλίγει. Είμαι μέσα στο νερό, τα κατάφερα, πήδηξα από το μόλο.
Στην πρώτη ανάσα έξω από το νερό, ψάχνω τη μητέρα  μου.  Μαμά, πως τα πήγα; της φωνάζω. Μαμά, πες μου, τα κατάφερα;
Τα κατάφερα μαμά; ρωτάω καθώς βρίσκομαι ξαπλωμένη σε ένα κρεββάτι. Τα πάντα τώρα είναι διαφορετικά. Δεν είμαι πια 8 χρονών,  ο μόλος έχει εξαφανιστεί και δεν μπορώ πουθενά να διακρίνω τη μαμά μου. Κοιτάζω τα χέρια μου και δεν τα αναγνωρίζω. Δεν είναι δικά μου τα χέρια αυτά, είναι χέρια μιας γριάς γυναίκας. Και είναι τόσο αδύναμα, σα να μην έχουν πια ζωή να κρατήσουν.
Στην τελευταία μου ανάσα ψιθυρίζω, μαμά πες μου, τα κατάφερα;
Πετάγομαι ιδρωμένη από το κρεββάτι. Κοιτάζω γύρω μου, για λίγα λεπτά δεν μπορώ να καταλάβω που βρίσκομαι. Ανάβω το φως και αγγίζω τα χέρια μου. Δεν είναι γερασμένα, είναι τα δικά μου, αυτά που αναγνωρίζω. Το παιδί μου μέσα στον ύπνο του σφίγγει τα μάτια του. Κλείνω πάλι το φως.  Τον σκεπάζω και ηρεμεί. Τα χέρια μου τρέμουν καθώς ακόμα ακούω σαν ηχώ τη φωνή μου να ρωτάει, μαμά τα κατάφερα;
Ήταν άραγε όνειρο όλο αυτό ή ένα ασυνείδητο ταξίδι στο παρελθόν και το μέλλον μου; Τι ακριβώς ρωτάω την μητέρα μου και τι περιμένω να μου απαντήσει; Στα οχτώ μου χρόνια ζητάω την αποδοχή της για το “κατόρθωμα” μου, τι της ζητάω όμως μέσα στο όνειρο λίγο πριν έρθει το τέλος; Μαμά πως τα πήγα τελικά; Τα κατάφερα;
Παίζει περίεργα παιχνίδια το μυαλό μας. Εκεί που  νιώθεις δυνατός, να ένα όνειρο έρχεται να σου θυμίσει τις τόσες αφανείς ημέρες που είχες κρύψει βαθιά μέσα σου. Και ξαναγίνεσαι αυτό το παιδί που αναζητά το μπράβο του γονιού του, το χέρι της μητέρας του να το αγκαλιάσει και να του πει ναι παιδί μου, τα πήγες καλά.
Νιώθω την απαλή ανάσα του γιου μου καθώς κοιμάται δίπλα μου. Τον παρατηρώ και σκέφτομαι όλες εκείνες τις φορές που ψάχνει το βλέμμα μου για αποδοχή. Που γεμάτος λαχτάρα με ρωτάει μαμά τα πήγα καλά;- λες και η δική μου απάντηση θα άλλαζε τη ροή του κόσμου του.
Μεγάλωσα και έγινα γυναίκα. Έτρεξα να φύγω μακριά από τις αφανείς ημέρες που ήθελα να ξεχάσω. Σε κάθε βήμα όμως μια φωνούλα μέσα μου ρωτούσε, μαμά τα κατάφερα; Και δεν μπορούσα να διακρίνω την απάντηση μέσα στο θόρυβο.
Μεγάλωσα και έγινα μητέρα. Και ξαφνικά σταμάτησα να ρωτάω αν τα κατάφερα γιατί ένα μικρό πλάσμα απαιτούσε να τα καταφέρω.
Μεγάλωσα και  νιώθω να χάνομαι στους ρόλους μου και στις απαιτήσεις τους.
Και ακόμα πιάνω τον εαυτό μου να ρωτάει τις νύχτες, τα  πήγα καλά μαμά; Τα κατάφερα;

Fragkiska Megaloudi
antikleidi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι