Το Συλλογικό Τραύμα 😥

    Η κοινή εμπειρία απώλειας που βιώνει μια ομάδα ανθρώπων, μια κοινότητα ή ένα έθνος -μετά από ένα τραυματικό γεγονός- αποφέρουν ένα συλλογικό τραύμα και πένθος.

    Το συλλογικό τραύμα είναι η ψυχολογική και συναισθηματική πληγή που βιώνει μια ομάδα ανθρώπων μετά από ένα μεγάλο, κοινό κατακλυσμιαίο γεγονός (π.χ. πόλεμος, φυσική καταστροφή, τρομοκρατική επίθεση), επηρεάζοντας τη συλλογική μνήμη, την ταυτότητα και τις κοινωνικές λειτουργίες, οδηγώντας σε αισθήματα ανασφάλειας, οργής, δυσπιστίας στους θεσμούς και ανάγκη για δικαιοσύνη, και μπορεί να μεταφερθεί ακόμη και στις επόμενες γενιές. 

    Η αντιμετώπισή του περιλαμβάνει την ανάδειξη της ανθεκτικότητας, την έκφραση, την αναπλαισίωση της εμπειρίας για να βρεθεί νόημα και η επανένταξη στην καθημερινότητα, με στόχο την ανάκαμψη και την επαναδημιουργία της συλλογικής αφήγησης.

Κοινά συμπτώματα:
    Πέρα από τα ατομικά συμπτώματα (άγχος, φόβος), εμφανίζονται κοινωνικά συμπτώματα όπως αποσιώπηση, διακρίσεις ή δυσκολία στην κοινωνική αποδοχή της εμπειρίας.
Δυσπιστία και οργή:
    Οδηγεί σε δυσπιστία προς τους θεσμούς και σε ανάγκη για αλλαγές και ανάληψη ευθυνών, συχνά εκδηλωνόμενη με διαμαρτυρίες.
    Ανάγκη για δικαιοσύνη:
Ενισχύει την επιθυμία για αποκατάσταση της δικαιοσύνης.
    Αντίκτυπος στη μνήμη και ταυτότητα:
Εντυπώνεται στη συλλογική μνήμη και διαμορφώνει τη συλλογική ταυτότητα.
    Διαγενεακό τραύμα:
Μπορεί να μεταβιβαστεί στις επόμενες γενιές, όπως συμβαίνει σε περιπτώσεις πολέμου ή γενοκτονίας.

Αντιμετώπιση
Εξασφάλιση ασφάλειας:
Δημιουργία ασφαλούς περιβάλλοντος για την ομάδα.
Έκφραση:
Ενθάρρυνση της έκφρασης των συναισθημάτων και της εμπειρίας.
Αναπλαισίωση:
Εύρεση νοήματος στην τραυματική εμπειρία, μετατρέποντάς την σε δύναμη και αφορμή για αλλαγή (π.χ. μέσω της δημιουργίας νέων στόχων).
Θεραπευτική υποστήριξη:
Ειδικά προγράμματα ψυχολογικής υποστήριξης για άτομα και ομάδες.
Σύνδεση και ανθεκτικότητα:
Ενδυνάμωση της αίσθησης του ανήκειν, της αυτοεκτίμησης και της ικανότητας ανάκαμψης. 

από ΑΙ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι