Ένα Σχολείο αλλιώτικο από τα άλλα!

Αν δεις το σημερινό τύπο, ηλεκτρονικό μιλάμε τώρα, θα δεις παντού να φιγουράρει η πρόεδρος της δημοκρατίας για την επίσκεψη της στο σχολείο νέων στις φυλακές του Αυλώνα.
Έτυχε χθες να είμαι εκεί, στη τελετή λήξης του ειδικού σχολείου κράτησης νέων των φυλακών του Αυλώνα.

Έε, σας λέω, η είδηση, δεν είναι η επίσκεψη της προέδρου.
Είδηση είναι τα παιδιά του σχολείου.
Είδηση είναι το ίδιο το σχολείο.
Είδηση είναι οι δάσκαλοι του σχολείου.
Συγκινήθηκε η πρόεδρος και... από την πολλή συγκίνηση έφυγε, πριν καλά καλά αρχίσει η τελετή.

Μπαίνεις στο κτίριο, χωρίς κινητό και πιάνεται η ψυχή σου. Κάγκελα παντού.
Πήγαμε στην αίθουσα των εκδηλώσεων και περιμέναμε να έρθει η πρόεδρος. Μαθητές, γονείς, δάσκαλοι, εθελοντές και φορείς.
Τέλος πάντων.
    Παιδιά ταλαιπωρημένα, από όλες τις φυλές της γης, παιδιά που στραβοπάτησαν και κατέληξαν εκεί. Παιδιά που τα έδιωξαν από την πατρίδα τους και κατέληξαν σε ιστούς και παγίδες και κυκλώματα.
Το τραγούδησαν τα ίδια τα παιδιά:
Διέλυσαν την πατρίδα μου
Ρήμαξαν τη ζωή μου
Πήραν ό,τι ονειρεύομαι
Έχασα την ψυχή μου
...
Και δεν είναι μόνο η πατρίδα των προσφυγόπουλων, είναι και η δική μας, που καταντήσαμε πρόσφυγες στο σπίτι μας.

    Έπαιξαν «Αντιγόνη» τα παιδιά, σε ένα αυθεντικό δυστοπικό σκηνικό, αυτό των φυλακών και ανατρίχιαζες όταν η εξουσία, ο βασιλιάς, άφηνε άθαφτο τον Πολυνείκη και θανάτωνε την κόρη του.
Και σε συγκινούσε η σκηνή προετοιμασίας, όπου τα παιδιά έραβαν στις στολές τους τα κείμενα της καλύτερης τραγωδίας του κόσμου και η η εθελόντρια - δασκάλα τους, εξηγούσε και εξηγούσε το νόημα του έργου για να γίνει κτήμα τους.
    «Οὒτοι συνέχθειν, ἀλλά συμφιλεῖν ἔφυν» φωνάζει η Αντιγόνη
«Όχι, δεν γεννήθηκα να είμαι ένα με το μίσος γεννήθηκα για να ενωθώ με την Αγάπη» φωνάζει ο Δάσκαλος, με κεφαλαίο Δ, η ψυχή των σχολείων.
    Και μετά, ο Δάσκαλος με κεφαλαίο Δ, μας έδειξε τα προγράμματα των παιδιών. Πέρα από τις εγκύκλιες σπουδές, κάθε σχολείο μπορεί να αναπτύξει επιπλέον δραστηριότητες, τα προγράμματα. Τα «κανονικά» σχολεία, ζήτημα είναι αν κάνουν 2-3 επιπλέον προγράμματα. Εδώ είχαμε και μας έδειξαν τριάντα (30), δεν ξέρω κι εγώ πόσα προγράμματα! Πηλός, Μουσική, Χειροτεχνία, ... Εγκληματολογία από τους μεταπτυχιακούς φοιτητές ...

    Μας έδειξε ο Δάσκαλος, πως εφέτος τα παιδιά έκαναν παρέλαση. Παιδιά από όλες τις φυλές του κόσμου, να κρατάνε την ελληνική σημαία και να παρελαύνουν στον κλειστό και περιορισμένο χώρο.
    Μας εξήγησε ο Δάσκαλος, τα δύσκολα χρόνια του κορωνοϊού. Πως απαγορεύονταν τα μαθήματα στην αίθουσα, πως απαγορεύονταν τα λαπτόπ και οι ταμπλέτες από το σωφρονιστικό σύστημα. Πώς δωρητές, πήραν οθόνες για κάθε κελί και πως ο μουσικός δάσκαλος - πολυεργαλείο έφτιαξε ένα κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης των μαθημάτων από τα κελιά. Αλλά οι μαθητές δεν μπορούσαν να κάνουν ερωτήσεις. Τις γράφανε σε χαρτάκια και τα έδιναν στους δεσμοφύλακες να τα πάνε στους δασκάλους.

Και όλα αυτά, ερήμην της πολιτείας, όπως ερήμην είναι και το δεκατιανό των παιδιών, που για 7 χρόνια είναι χορηγία επιχείρησης μικρογευμάτων.

Περιμένοντας την πρόεδρο, μπήκε μέσα στην αίθουσα ο Ιερέας που έσπευσε σε δυο παρέες παιδιών, που κάνανε χαρές και πλάκες με τον Ιερέα. Αυτή είναι εκκλησία.
Είδαμε όλους τους δασκάλους, φίλους και αγαπημένους των παιδιών, ήταν η οικογένεια τους.
    Μετά την παρουσίαση, πήγαμε στις αίθουσες του σχολείου να δούμε τα έργα των παιδιών. Χαιρέτησα δυο παιδιά στη διαδρομή, μου έκαναν υπόκλιση του κεφαλιού τους και έβαλαν το χέρι στο στήθος τους. Πάλι συγκινήθηκα.
    Και είδαμε τα έργα των παιδιών και δεν πουλάγανε τίποτε, κι ας έχουν ανάγκες στην αποφυλάκισή τους, κι ας πρέπει φεύγοντας τα παιδιά να κάνουν ωτοστόπ για να πάνε στην πόλη, επειδή κανένα σύστημα υποδοχής δεν τους περιμένει για την ένταξη τους στην κοινωνία και ξαναπέφτουν βορά στα αρπακτικά.
    Κι ας είναι μνημόσυνο αυτό στη Μαριάννα Κουτσίκου που έκανε με νύχια και με δόντια αυτό το κτίριο του σχολείου, φιλώντας κατουρημένες ποδιές για να βρει χρήματα να το χτίσει.

ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ: Αυτό είναι το σύνθημα του σχολείου κι έτσι λένε και το εσωτερικό κύκλωμα εκπαίδευσης - ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ.
Άξιοι Όλοι!

Και γιατί να κλείσει το θερινό σχολείο; 

Γιατί; 

Τί θα κάνουν τα παιδιά το καλοκαίρι; 

Γιατί Πολιτεία; Γιατί; 

Γιατί μόνο κόβεις και παίρνεις και τίποτε δεν δίνεις; 

ΓΙΑΤΙ;

Το Χαμομηλάκι

Στηρίξτε τους μαθητές του Σχολείου Κέντρου Κράτησης Νέων Αυλώνα

Τσαντάκια και πορτοφόλια έφτιαξαν οι μαθητές του Σχολείου Κέντρου Κράτησης Νέων Αυλώνα. 

Όπως αναφέρει το Δίκτυο Αλληλεγγύης Αγίας Παρασκευής, οι δημιουργίες των μαθητών του Πέτρου Δαμιανού είναι προς αγορά και τα χρήματα κατατίθενται εξ ολοκλήρου στη λογιστική μερίδα του νέου που ετοίμασε το τσαντάκι ή το πορτοφόλι.

Οι ενδιαφερόμενοι/ες μπορούν να επικοινωνούν με την Νεράιδα Βίκυ του Δικτύου Αλληλεγγύης Αγίας Παρασκευής στον τηλεφωνικό αριθμό 6974 952055.

πηγή

💖💖💖💖💖💖💖💖

Υπάρχει ένα Σχολείο,
στο οποίο οι μαθητές χαίρονται το μάθημα·
Δε τους ρωτάνε οι γονείς, αν διάβασαν. Διαβάζουν, γιατί χαίρονται και νοιώθουν τη δύναμη της γνώσης.
Δε ζουν μαζί με τους γονείς τους, αλλά τους κουβαλάνε μαζί τους στον ύπνο και το ξύπνιο τους· Το αγαπημένο τατουάζ στο σώμα τους είναι η λέξη “μάνα”·
Δεν έχουν το δωμάτιο τους, τη “βολή” τους, δεν καταλαβαίνουν με τον ίδιο τρόπο τις ψυχολογικές διακυμάνσεις της εφηβείας·
Δεν είναι παιδιά,
δεν είναι έφηβοι,
δεν είναι άντρες, λες και κάποιος έχει σβήσει την αχνή μολυβιά, που σκιαγραφεί τα σημαντικότερα τμήματα της σύντομης ζωής τους και αυτοί με πείσμα πήραν τα μολύβια- χοντρά, ανεξίτηλα μολύβια- για να τα ξαναγράψουν μέσα στον παράδεισο και την ασφάλεια που τους παρέχει το σχολείο των Φυλακών.
Σ’ αυτό το σχολείο οι μαθητές δεν κάνουν αδικαιολόγητες απουσίες, δεν πάνε φροντιστήριο, σχεδόν κανένας δεν παραλαμβάνει τον έλεγχο των βαθμών τους.

Υπάρχει ένα Σχολείο....

............

η συνέχεια εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αμπελόκηποι: Πασχαλινό Παζάρι του Ειδικού Καταστήματος Κράτησης Νέων

Ενισχύουμε το Πασχαλινό Παζάρι του Ειδικού Καταστήματος Κράτησης Νέων (Ε.Κ.Κ.Ν.) Αυλώνα την Κυριακή 2 Απριλίου από 12.00 το μεσημέρι έως 8.00 μ.μ., στον νέο πολυχώρο της ΚοινΣΕπ Myrtillo café, στο Πάρκο για το Παιδί και τον Πολιτισμό- πρώην ΚΑΠΑΨ, Τριφυλίας και Λάμψα, Αμπελόκηποι, κοντά στο μετρό Πανόρμου τηλ 211 0123176.

Εκεί θα εκτεθούν και θα πωλούνται δημιουργίες νεαρών κρατουμένων οι οποίοι συμμετέχουν στο ΙΕΚ Μαγειρικής αλλά και στο εργαστήριο κατασκευών του Καταστήματος την επιμέλεια του οποίου είχε η ομάδα εθελοντών από την Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοπηγής που δημιούργησε λαμπάδες και Πασχαλινά δώρα μαζί με τα παιδιά.

Τα έσοδα των πωλήσεων κάθε είδους θα κατατεθούν στους νεαρούς κρατουμένους που το δημιούργησαν.
Tο bazaar πραγματοποιείται με έγκριση του Υπουργείου Δικαιοσύνης Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Σας περιμένουμε!

Γράμματα από τις φυλακές ανηλίκων

«Οχτώ ημέρες πριν από το δικαστήριο και δεν έχω όρεξη, δεν έχω μυαλό για τίποτα. Δεν βγαίνω από το κελί, δεν μιλάω σε κανέναν, είμαι μόνος μου με τις σκέψεις μου.

Σκέφτομαι συνέχεια πώς θα πάει το δικαστήριο, τι θα κάνω αν καταδικαστώ και τι θα κάνω αν αποφυλακιστώ. Αυτό είναι που με σκοτώνει. Όταν σκέφτομαι τι θα έκανα αν ήμουν έξω… Φαντάζομαι τη μητέρα μου να κάθεται δίπλα μου. Με τους φίλους μου να διασκεδάζουμε όλοι μαζί. Θα έβλεπα κόσμο, όλων των ηλικιών, θα μύριζα τον καθαρό αέρα, θα χάζευα τη θέα της θάλασσας.

Πολλές φορές προσποιούμαι ότι αποφυλακίζομαι. Αφήνω αυτή την πόρτα που με χωρίζει από την κοινωνία πίσω μου και τότε όλα αλλάζουν. Είμαι ελεύθερος, αισθάνομαι ότι πετάω, αγκαλιάζω τους δικούς μου και χαμογελάω από χαρά. Αλλά τώρα έρχεται πάλι η σκιά του δικαστηρίου. Όλα μου τα όνειρα κρίνονται από μία απόφαση - μία λέξη. Είδες τι σου κάνει ο πρόεδρος με μία λέξη! Σου λέει ένα “ισόβια” και πάνε όλα».

 «Δεν πίστευα και δεν πιστεύω σε φίλους. Ο καθένας κοιτάζει μόνο τον εαυτό του. Και αυτό είναι πιο έντονο εδώ μέσα. Εδώ μέσα μπορεί κάποιος να σε σαπίσει στο ξύλο, επειδή δεν τον κοίταξες στα μάτια όταν σε χαιρέτησε ή επειδή κατά λάθος τον σκούντηξες. Πολύ λίγα παιδιά είναι διαθέσιμα να σου προσφέρουν κάτι.

Νιώθω πολύ μόνος και μάλλον το δείχνω. Τουλάχιστον οι καθηγητές μου το κατάλαβαν. Κανέναν δεν έχω δίπλα μου. Ζω μόνο για τη στιγμή που θα τηλεφωνήσω στο κορίτσι μου και θα μου πει δυο γλυκές κουβέντες...

Έχω να βγάλω μεγάλη ποινή… Δεν ξέρω τι θα κάνω και αν θα αντέξω αυτή τη μοναξιά».

↑ Κρατούμενος στο προαύλιο των φυλακών

«Ποτέ δεν υπήρξα καλός μαθητής. Δεν έβρισκα ποτέ κάτι ενδιαφέρον στο σχολείο. Ήταν όλα τόσο “ξένα”. Ακόμα και οι γιορτές μου φαίνονταν βαρετές. Έχω αλλάξει πολλά σχολεία της Θεσσαλονίκης. Για την ακρίβεια… με διώχνανε. Θυμάμαι μόνο την ειρωνεία και την κοροϊδία των καθηγητών μου αλλά και την ταπείνωση που κάθε φορά ένιωθα μπροστά στους γονείς μου.

Τώρα είμαι στη φυλακή και απ’ ό,τι φαίνεται θα μείνω για πολλά χρόνια ακόμη. Ξεκίνησα να πηγαίνω στο σχολείο της φυλακής απλώς για να φεύγω από μέσα. Ποιο είναι το περίεργο; Το αγάπησα!!! Στεναχωριέμαι όταν έρχεται το Σαββατοκύριακο και περιμένω να φτάσει η Δευτέρα με αγωνία μικρού παιδιού.

Μου αρέσει που συναντώ και μιλάω με άτομα του “έξω” κόσμου. Μου αρέσει που κάθε μέρα ντύνομαι καλά, με καθαρά ρούχα. Μου αρέσει που νιώθω ότι οι δάσκαλοι νοιάζονται για μένα. Μου αρέσει που ρωτάνε τη γνώμη μου και μιλάω χωρίς να φοβάμαι. Μου αρέσει που μπορώ πάλι να εμπιστευτώ κάποιον»

«Είμαι Αλβανός. Ζω πολλά χρόνια στην Ελλάδα με την οικογένειά μου. Νιώθουμε όλοι μας περισσότερο Έλληνες απ’ ό,τι Αλβανοί. Αγαπάμε την Ελλάδα και δεν έχουμε σκοπό να επιστρέψουμε ποτέ πίσω. Όμως δικάστηκα σαν Αλβανός, όχι σαν άνθρωπος!!! Αν ήμουν Έλληνας, η ποινή θα ήταν μικρότερη. Είμαι σίγουρος.

Αυτή τη στιγμή οι γονείς μου έχουν ξοδέψει στους δικηγόρους σχεδόν όλα τα χρήματα που έβγαλαν με σκληρή δουλειά τα χρόνια παραμονής τους στην Ελλάδα. Το εφετείο που έρχεται θα κοστίσει άλλη μια μικρή περιουσία σε όλους μας.

Πώς μου ζητάτε λοιπόν να μην ασχοληθώ με την παρανομία μόλις βγω έξω; Έχω την υποχρέωση να επιστρέψω στους γονείς μου το γρηγορότερο δυνατό τα χρήματα που ξόδεψαν για μένα… Αυτό θα κάνατε και σεις που με κρίνετε!!! Η φυλακή δε σε σωφρονίζει… απλώς σου μαθαίνει να σκέφτεσαι διαφορετικά…».

↑ Μαθητές-κρατούμενοι στο σχολείο που λειτουργεί στις φυλακές του Αυλώνα εδώ και 12 χρόνια

«Μη με ρωτάτε αν έχω τύψεις… Θα έπρεπε; Όχι λοιπόν!!! Δεν έχω!!! Πουλούσα ναρκωτικά. Εκτελούσα εντολές ανωτέρων, γιατί μόνο με αυτό τον τρόπο θα εξασφάλιζα τη δόση μου. Ποτέ όμως δεν ανάγκασα κάποιον να πέσει στις ουσίες. Πάντοτε είχα να κάνω με άτομα που από καιρό και με τη δική τους θέληση έπαιρναν ναρκωτικά. Γιατί λοιπόν να έχω τύψεις; Αν δεν αγόραζαν από εμένα, θα αγόραζαν από έναν σαν και μένα...

Ίσως θα έπρεπε να νιώσω άσχημα απέναντι στους γονείς μου. Όμως ούτε αυτό αισθάνομαι. Και δεν είμαι σκληρός. Απλώς οι γονείς μου ποτέ δε στάθηκαν δίπλα μου. Δε με εμπιστεύτηκαν. Δεν ασχολήθηκαν σοβαρά με τα προβλήματά μου. Ακόμη και όταν έφερνα χρήματα στο σπίτι, πίστευαν ό,τι τους έλεγα χωρίς πολλές κουβέντες… Αν ήταν διαφορετικοί μαζί μου, ίσως να μην ήμουν τώρα εδώ.

Τύψεις νιώθω μόνο απέναντι σε μένα, που δεν πρόσεξα τον εαυτό μου όσο θα έπρεπε. Έφτασα στον θάνατο από τα ναρκωτικά, πολλές φορές. Ζω από καθαρή τύχη!! Είμαι “καθαρός” εδώ και πολύ καιρό και θέλω να παραμείνω έτσι μέχρι να πεθάνω…».

«Κάθε μέρα πρέπει να κάνω υπομονή με τα άτομα στον θάλαμο, με αυτόν που κοιμάται στο πάνω κρεβάτι, με το φύλακα που μετά το “ψαχτήρι” αφήνει πίσω του το χάος…

Στη φυλακή για να επιβιώσεις πρέπει να δείχνεις δύναμη και κουράγιο καθημερινά. Έχουμε στερηθεί τα πάντα: Οικογένεια, αγάπη, έρωτα, ξενοιασιά, διασκέδαση, φροντίδα, χαρά... Έχουμε μπει μέσα παιδιά και θα βγούμε άνδρες!».

↑ Επίσκεψη του Υπουργού Δικαιοσύνης Πετσάλνικου στις φυλακές ανηλίκων

«Είμαι κρατούμενος στη Φυλακή Ανηλίκων εδώ και αρκετό καιρό. Σε λίγο αποφυλακίζομαι και περιμένω να δω αν θα πάρω απέλαση. Τη δικιά μου τη ζωή την κατέστρεψαν με την απέλαση. Όταν ήρθα στην Ελλάδα ήμουν 7χρονών και τώρα είμαι 20. Με λίγα λόγια μεγάλωσα στην Ελλάδα, μιλάω ελληνικά, πηγαίνω σε ελληνικό σχολείο και όλοι μου οι φίλοι είναι Έλληνες.

Μια μέρα μάς πέρασε η ιδέα να κλέψουμε ένα μηχανάκι, όπως και έγινε. Κλέψαμε το μηχανάκι και την ώρα που κάναμε βόλτα μάς έπιασε η αστυνομία. Στη συνέχεια μας πήραν κατάθεση για να μας πάνε αυτόφωρο. Θυμάμαι τους αστυνομικούς να λένε: “κακοποιός, Αλβανός εγκληματίας”.

Την άλλη μέρα μας πήγαν στον εισαγγελέα για να μας δικάσουν. Και αποφάσισαν να αφήσουν ελεύθερους τους φίλους μου μόνο - εμένα όχι. Εμένα αποφάσισαν να με διώξουν με απέλαση. Όταν άκουσα τη λέξη “απέλαση” άρχισαν τα μάτια μου να δακρύζουν, στο λαιμό αισθανόμουν σφιγμένος, τα είχα τελείως χαμένα. Άρχισα να σκέφτομαι τι θα συναντήσω μπροστά μου. Ότι θα πήγαινα στην Αλβανία, όπου λεφτά δεν είχα, σπίτι δεν είχα, ούτε δουλειά. Όπως ξέρετε όλοι, στην Αλβανία είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρεις δουλειά και ιδιαίτερα όταν η οικογένεια σου είναι στην Ελλάδα. Φοβάμαι πως αν με απελάσουν θα αναγκαστώ να κλέψω ξανά για να ζήσω».

«Από τη στιγμή της σύλληψής μου το μυαλό μου είναι πολύ μπερδεμένο. Εκεί που σκέφτομαι κάτι καλό, κατευθείαν σκέφτομαι το ακριβώς αντίθετο. Δεν έχει ταραχτεί μόνο το μυαλό μου αλλά και το υποσυνείδητο και το σώμα μου.

Έχουν περάσει δύο εβδομάδες από τη σύλληψή μου και τώρα αρχίζω να συνειδητοποιώ πού βρίσκομαι και τι έπαθα. Τις δύο πρώτες μέρες στο κρατητήριο συνεχώς έκλαιγα, ο ύπνος με έπιανε από εξάντληση. Με το που άνοιγα τα μάτια μου και καταλάβαινα πού βρισκόμουν, σπάραζα πραγματικά.

Όσο περνούσαν οι μέρες, έβρισκα σιγά-σιγά τον εαυτό μου, γιατί γεννιόταν μια ελπίδα μέσα μου πως θα δω και πάλι τον ουρανό... Όσος καιρός κι αν περάσει θα περιμένω. Αρκεί να μην ξανακυλήσω στα ναρκωτικά, γιατί αυτά μ’ έχουν φέρει εδώ και τις δύο φορές. Ούτε εγώ ο ίδιος δεν ξέρω αν θα πάρω πάλι ναρκωτικά. Θα το μάθω μετά την αποφυλάκισή μου».

↑ Επίσκεψη του Υπουργού Δικαιοσύνης Πετσάλνικου στις φυλακές ανηλίκων

«”Τι γιο έκανα εγώ… εγκληματία;”: αυτά ήταν τα τελευταία λόγια που άκουσα από τη μάνα μου… ‘Εχω να τη δω τρεις μήνες. Ζει στην Αλβανία με τα αδέλφια μου. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για μένα από τη στιγμή που μπήκα εδώ μέσα. Νιώθω τόσο μόνος, που αναζητώ την “οικογένεια” μέσα στη φυλακή. Βλέπω τη μάνα μου στα όνειρά μου και πάντα ξυπνάω με άσχημη διάθεση. Γιατί δε με κατάλαβε ποτέ; Γιατί δε νοιάστηκε ποτέ για το πώς νιώθω και τι θέλω από τη ζωή; Τη θυμάμαι να δουλεύει και να μεγαλώνει τα αδέρφια μου, όχι να ασχολείται μαζί μου… Μου λείπει… αλλά είναι πολύ μακριά για να της το πω!!».

Info: Τα γράμματα των παιδιών προέρχονται από την εφημερίδα "Προσπαθώντας για το αύριο" που εκδίδει το σχολείο των φυλακών του Αυλώνα

Schooligans