Πιο απείθαρχα και αντικοινωνικά τα παιδιά που «τις τρώνε»

Καλύτερα να συγκρατηθείτε αν σας έλθει να τις «βρέξετε» λίγο στα άτακτα και πεισματάρικα παιδιά σας, γιατί απλούστατα θα φέρετε το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, καθώς θα τα ωθήσετε σε χειρότερη συμπεριφορά, επιβεβαιώνει μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.

Η μελέτη (μετα-ανάλυση) αξιολόγησε όλες τις έως τώρα δημοσιευμένες έρευνες πάνω στις επιπτώσεις που έχει η σωματική κακοποίηση στα παιδιά και κατέληξε στο ότι τα παιδιά που κατά καιρούς τις «τρώνε» γίνονται ακόμη πιο απείθαρχα απέναντι στους γονείς τους, συμπεριφέρονται πιο αντικοινωνικά και, στην πορεία, αναπτύσσουν επιθετικότητα, καθώς επίσης εμφανίζουν περισσότερα ψυχολογικά προβλήματα και γνωσιακές δυσκολίες.

Οι ερευνητές των πανεπιστημίων του Τέξας-Όστιν και του Μίσιγκαν, με επικεφαλής την αναπληρώτρια καθηγήτρια Ελίζαμπεθ Γκέρσοφ, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό οικογενειακής ψυχολογίας Journal of Family Psychology, ανέλυσαν πέντε δεκαετίες ερευνών (συνολικά 111 μελέτες) που αφορούσαν περίπου 161.000 παιδιά.

«Το ξύλο φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που συνήθως θέλουν οι γονείς», δήλωσε ο ερευνητής Άντριου Γρόγκαν-Κέιλορ.

Σύμφωνα με έκθεση της UNICEF, το 2014, περίπου οκτώ στους δέκα γονείς (80%) διεθνώς δεν αντιστέκονται στον πειρασμό να ρίξουν καμιά ξυλιά στα παιδιά τους, ενώ μερικές φορές αυτή η συμπεριφορά φθάνει σε σημείο κακοποίησης.

Προηγούμενη έρευνα του 2010 είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά που τρώνε λίγο ξύλο έως την ηλικία των έξι ετών, έχουν στη συνέχεια καλύτερους βαθμούς στο σχολείο και αργότερα είναι πιο αισιόδοξα στη ζωή τους σε σχέση με όσα παιδιά δεν έχουν φάει ποτέ ξύλο από τους γονείς τους.

Ωστόσο, η νέα μεγαλύτερη έρευνα δείχνει ότι το «ισοζύγιο» είναι σαφώς αρνητικό για τα ίδια τα παιδιά, για τους γονείς και για την κοινωνία γενικότερα.

Πηγή: www.onmed.gr

parentsgo.kidsgo.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Όλα τα παιδιά τρώνε χαστούκια» 😞

Είστε σίγουρα μητέρα;

Μία φορά την ημέρα ακούω μία είδηση ή είμαι μάρτυρας ενός γεγονότος που με κάνει να αναρωτιέμαι για το πόσα χρόνια θέλουμε μέχρι να φτάσουμε στην αυτονόητη εξέλιξη και πότε θα γίνουμε άνθρωποι. Μία φορά την ημέρα απογοητεύομαι.

Το τελευταίο επεισόδιο ήταν πραγματικό ταξίδι με χρονοκάψουλα. Ένα αισχρό περιστατικό που σε κάνει να ντρέπεσαι για λογαριασμό των άλλων. Γιατί κάποιος πρέπει να ντραπεί. 

Ένας προπονητής taekwondo υποδέχεται τη 13χρονη αθλήτριά του με χαστούκια, την βουτάει από τον σβέρκο, την ταρακουνάει και την επιπλήττει. 

Α, η κοπέλα είχε κερδίσει τον αγώνα, συνεπώς δεν μπορώ να φανταστώ τι θα βλέπαμε στο βίντεο σε περίπτωση ήττας.
Ένα βίντεο που σε σοκάρει, σε θυμώνει, σε κάνει να θες να σηκωθείς πάνω και να προστατεύσεις το κορίτσι, αν και δεν είναι το δικό σου παιδί. Ευτυχώς, υπήρξε κύμα αντιδράσεων από τους γονείς που παρακολουθούσαν τους αγώνες σε live streaming, εξαιτίας του κορωνοϊού. Αυτό όμως που ακολούθησε ήταν πολύ πιο σοκαριστικό από το βίντεο.

Η κακοποιητική συμπεριφορά της μητέρας και του προπονητή
Ο τσαντισμένος προπονητής και η μητέρα της 13χρονης αθλήτριας απορούν που το θέμα πήρε έκταση. 

«Όλα τα παιδιά τρώνε χαστούκια. Ήταν η κακιά η στιγμή Είναι σαν πατέρας της, μην δίνετε έκταση», 

ήταν τα λόγια της μητέρας. 

«Έριξα, ας το πούμε, δύο φαπούλες πάνω στην ένταση της στιγμής. Μην κρίνετε αν δεν ξέρετε. Αυτό το παιδί είναι από μονογονεϊκή οικογένεια και εγώ έχω αναλάβει τον ρόλο του πατέρα. Το έχω σώσει από κακές παρέες και προσπαθώ να το βάλω στον σωστό δρόμο. Έχω πάρει την άδεια της μητέρας να ρίχνω χαστούκια, αν χρειαστεί», 

δήλωσε ο προπονητής στο Star.
Κάνω μία παύση, παίρνω μία ανάσα και συνεχίζω. 

Από πού να ξεκινήσω; 

Από το ότι όλα τα παιδιά τρώνε χαστούκια; 

Από το ότι έχει δοθεί το οκ στον προπονητή; 

Από το ό,τι ο προπονητής έχει πάρει τον ρόλο του πατέρα και συνεχίζει να «κακοποιεί» το παιδί κατηγορώντας το για τις «φαπούλες» που έριξε; 

Δεν φταίει αυτός, φταίει το παιδί που δεν έχει και τους δύο γονείς του και πάει και μπλέκει. Τι να κάνει κι αυτός; Δεν του άφησε άλλη λύση πέρα από τα χαστούκια. Έτσι θα γίνει άνθρωπος.

Η κουλτούρα του ξύλου που σε κάνει άνθρωπο
Η κουλτούρα του ξύλου ξεκίνησε πολύ παλιά αλλά θέλαμε να πιστεύουμε ότι δεν θα παρέμενε normalised το 2021. 

Τη δεκαετία του '60 και του '70, οι μαθητές έτρωγαν χαρακιές στα χέρια από τον δάσκαλο, επειδή άργησαν 2 λεπτά. 

Τα παιδιά που μεγάλωσαν στα 80s και τα 90s έχουν φάει σίγουρα φαπούλες από τον μπαμπά ή τη μαμά. Και τον παππού και τη γιαγιά και όσους είχαν βαλθεί να μας «βάλουν στον σωστό δρόμο». 

Ήταν κανονικό αν έτρωγες ένα χαστούκι επειδή έκανες φασαρία στο σχολείο. 

Ήταν κανονικό να τρως μία κατακέφαλη επειδή έσπασες το βάζο-κειμήλιο.

Το μοναδικό χαστούκι που μου είχε ρίξει η μαμά μου ήταν μία μεγάλη Παρασκευή. Δεν ήθελα με τίποτα να βάλω φόρεμα (πασιονάρια από τότε) και τσακωνόμασταν για το αν θα βγω από το σπίτι με παντελόνι. Είχαμε αργήσει και μου ρίχνει μία, η οποία πέρασε ξυστά από τη μύτη. Τα αίματα που έτρεξαν δεν μας επέτρεψαν να πάμε στην εκκλησία και η μαμά μου με κοιτούσε αποσβολωμένη και μου ζητούσε συγγνώμη κλαίγοντας με αναφιλητά. 

Τη συγχώρησα γιατί ήταν μία φορά. Αλλά ήταν και τα 90s. Το χαστούκι ήταν νορμάλ και κανείς δεν θα αντιδρούσε. Σήμερα όμως δεν είναι. Μονογονεϊκές ή μη οικογένειες, μαμάδες και μπαμπάδες με τα δικά τους τραύματα και προπονητές που εκτονώνονται σε ανήλικα, δεν είναι οκ.

«Κι εμείς φάγαμε ξύλο και γίναμε άνθρωποι». 

Όχι, δεν γίναμε. Εσωτερικεύσαμε τον φόβο και τον πόνο του να σε πληγώνει ο ενήλικας που εμπιστεύεσαι περισσότερο από κάθε άλλον άνθρωπο. 

Κουβαλήσαμε ένα μίσος για τους ανθρώπους και περιμέναμε να ενηλικιωθούμε προκειμένου να εκτονωθούμε με τη σειρά μας, στα δικά μας παιδιά. Ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται και η βία (οποιασδήποτε μορφής) θεωρείται οκ ή ωφέλιμη.

Η επίδραση της λεκτικής βίας στα κορίτσια
Το χειρότερο από όλα είναι ότι, ενώ έρευνες συνεχίζουν να μας ενημερώνουν για τα αποτελέσματα της κακοποίησης στα παιδιά, υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν να πιστεύουν ότι τα βοηθά και τα νουθετεί. Δεν χρειάζεται καν ξύλο και χαστούκια για να αφήσεις ανεξίτηλο σημάδι. 

Νέα έρευνα δείχνει ότι τα κορίτσια εγκαταλείπουν πολύ πιο εύκολα τα αθλήματα εξαιτίας του κοινωνικού στίγματος που βιώνουν. Για την ακρίβεια, υπήρξε ένα παράδειγμα όπου μία έφηβη αθλήτρια δεχόταν bullying από τον προπονητή της. 

Και προσέξτε, μιλάμε μόνο για λέξεις. Λέξεις που αρκούν να σε τραυματίσουν και να σε κάνουν να εγκαταλείψεις ένα άθλημα ή ασχολία που λατρεύεις. Να σταματήσεις να πιστεύεις στις δυνάμεις και τον εαυτό σου. 

Σκεφτείτε τι μπορούν να προκαλέσουν μερικές φαπούλες. Σκεφτείτε τι μπορεί να συμβαίνει όταν η κάμερα σβήνει. Σκεφτείτε έναν κόσμο όπου οι μαμάδες επιτρέπουν το ξύλο και δίνουν το οκ και σε άλλους ενήλικες. Α ναι, σκεφτείτε απλά τον κόσμο στον οποίο ζούμε.

jenny
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όχι ξύλο στα παιδιά - Το ξύλο βγαίνει από τη δική μας κόλαση

Οι λόγοι για τους οποίους χρησιμοποιείται η σωματική τιμωρία είναι όταν το παιδί:

1. Κάνει κάτι για το οποίο το έχουν προειδοποιήσει 71.7%
2. Τσακώνεται με τα αδέλφια του 62.4%
3. Αντιμιλάει 53.3%
4. Λέει ψέματα 37.7%
5. Κάνει ζημιά στο σπίτι 27.7%
6. Χρησιμοποιεί «κακές λέξεις» 27,6%
7. Αρνείται να διαβάσει τα μαθήματά του 25,8%
8. Έχει κακή επίδοση στα μαθήματα 15,7%
9. Τσακώνεται με άλλα παιδιά 13,4%
10. Αρνείται να φάει 12,6%
11. Κακομεταχειρίζεται τα ζώα 10,0%
12. Έχει κακή συμπεριφορά στο σχολείο 8,6%
13. Βλέπει πολύ τηλεόραση 6,2%
14. Καταστρέφει ή λερώνει τα ρούχα του παίζοντας 3,0%

Είναι χαρακτηριστικό ότι 4% (21 περιπτώσεις) του δείγματος των παιδιών των οποίων οι γονείς χρησιμοποιούν σωματική τιμωρία, είχε υποστεί μικροτραυματισμούς όπως π.χ. μάτωμα της μύτης και εκδορές, ενώ 1.2% (7 περιπτώσεις), είχε υποστεί σοβαρό τραυματισμό με αποτέλεσμα να χρειαστεί συρραφή του τραύματος ή/και νοσηλεία.
Ως προς την αποτελεσματικότητα της μεθόδου της σωματικής τιμωρίας, η έρευνα έδειξε ότι το 90% των παιδιών επαναλαμβάνουν την πράξη για την οποία τις «έφαγαν» και μάλιστα το 44% εξ’ αυτών μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.
Επισημαίνεται ότι σε ποσοστό 87% οι γονείς δήλωσαν ότι γνωρίζουν ότι η σωματική τιμωρία απαγορεύεται στο σχολείο ενώ 78% δήλωσαν ότι συμφωνούν να ισχύσει η απαγόρευση της σωματική τιμωρίας και στη χώρα μας. Η αντίφαση που προκύπτει με το υψηλό ποσοστό χρήσης 65.5% που προαναφέρθηκε, ερμηνεύεται ως αναζήτηση στήριξης και κινήτρων από τους γονείς για την αποφυγή της πρακτικής αυτής και αντικατάστασή της με περισσότερο αποτελεσματικές μη βίαιες μεθόδους πειθαρχίας.

Πρόσθετη ανάλυση ως προς τις κοινωνικές αντιλήψεις και συνθήκες που περιβάλλουν το φαινόμενο ανέδειξε ως ιδιαίτερα σημαντική την ύπαρξη των ακόλουθων παραγόντων, οι οποίοι ευνοούν τη χρήση της σωματικής τιμωρίας:

1. Ένταση και εκνευρισμός των γονέων από προβλήματα και καταστάσεις, ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά των παιδιών όταν πρέπει αυτά να τιμωρηθούν.
2. Κοινωνική αντίληψη ότι η σωματική τιμωρία χρησιμοποιείται από την πλειονότητα των γονιών “κάτι που το κάνουν σχεδόν όλοι ή οι περισσότεροι”.
3. Απουσία βοήθειας από άλλα άτομα υποστηρικτικά προς την οικογένεια όταν υπάρχει ανάγκη στο θέμα της φροντίδας των παιδιών.

Μόνο 5% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι η σωματική τιμωρία προλαμβάνει την εκδήλωση παραβατικής συμπεριφοράς, ενώ αντίθετα, σε πολύ υψηλά ποσοστά, άνω του 90% υπήρξαν απαντήσεις όπως : με τη χρήση της σωματικής τιμωρίας «το παιδί μπορεί να φύγει από το σπίτι», «να εκδηλώσει διάφορες μορφές παραβατικής συμπεριφοράς», «να γίνει επιθετικό, πεισματάρικο και αδιάφορο στην τιμωρία».

Σε ανάλογα υψηλά ποσοστά οι γονείς πιστεύουν ότι η σωματική τιμωρία μπορεί να προκαλέσει τραυματισμούς, να κάνει το παιδί να αισθάνεται ανεπιθύμητο, να προκαλέσει κατάθλιψη και συναισθηματικά προβλήματα, να κλονίσει τη σχέση γονιού παιδιού, να καθυστερήσει την περιέργεια και την πνευματική του ανάπτυξη και να καλλιεργήσει το φόβο. Πρόσθετα, οι γονείς εξέφρασαν την άποψη ότι με τη χρήση της σωματικής τιμωρίας είναι πολύ πιθανό τα παιδιά να χρησιμοποιούν βία ως ενήλικες στα δικά τους παιδιά στο
μέλλον.
Έχει σημασία να υπογραμμισθεί ότι η ανάλυση ανέδειξε ως ισχυρότερο παράγοντα στη χρήση της σωματικής τιμωρίας, πάνω και πέρα απ’ όλους τους άλλους, την αντίληψη ότι η σωματική τιμωρία αποτελεί δικαίωμα των γονιών.
Στο ερώτημα «Τί, κατά την γνώμη σας, διευκολύνει περισσότερο ένα γονιό στο μεγάλωμα του παιδιού του;» οι απαντήσεις που δόθηκαν είχαν ως εξής :

1. Το μεγαλύτερο ποσοστό 47.6%, ανέφεραν τη σημασία των σχέσεων ανάμεσα στο ζευγάρι. Η ύπαρξη συμφωνίας μεταξύ των γονιών σε θέματα διαπαιδαγώγησης, η συμπαράσταση μεταξύ των συζύγων, το μοίρασμα της φροντίδας των παιδιών με το σύντροφο, η μεγαλύτερη συμμετοχή του πατέρα και γενικά ο καταμερισμός εργασιών στο σπίτι και η αλληλοκατανόηση είναι τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα που δόθηκαν.
2. 44.6% όλων των περιπτώσεων αναφέρθηκαν στη σημασία του οικονομικού παράγοντα. Η οικονομική άνεση, οι καλές συνθήκες διαβίωσης, η ύπαρξη σταθερής εργασίας και εισοδήματος υπογραμμίστηκαν ως σημαντικοί παράμετροι στη κατηγορία αυτή.
3. 40.8% των απαιτήσεων αφορούσε την ποιότητα των σχέσεων γονιών - παιδιών.
4. 37.3% του συνόλου του δείγματος απάντησαν ότι το μεγάλωμα ενός παιδιού μπορεί να διευκολυνθεί μέσα από το ρόλο του σχολείου καθώς και το ρόλο των ειδικών.

Με τα δεδομένα αυτά, η Σ.Τ. δεν μπορεί πλέον και στην Ελλάδα να θεωρείται ως αναγκαία και αναπόφευκτη μέθοδος διαπαιδαγώγησης των παιδιών αλλά πρέπει να θεωρείται ως μία παραβίαση των δικαιωμάτων του παιδιού, με δυσμενείς συνέπειες για τα παιδιά, τις ενδοοικογενειακές σχέσεις αλλά και το ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο.
Η αντιμετώπιση του προβλήματος της σωματικής τιμωρίας σε επίπεδο διεθνών οργανισμών και εθνικών προσπαθειών και κινημάτων επιβεβαιώνει τη σημασία της μη βίαιης διαπαιδαγώγησης των παιδιών για την αποτροπή και πρόληψη της βίας.

ΕΙΡΗΝΗ ΦΕΡΕΤΗ,
Εγκληματολόγος - Κοινωνιολόγος
Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού