Καταγγελίες δίχως νόημα από γονείς ταλαιπωρούν τους εκπαιδευτικούς

Η παρέμβαση για το σοβαρό αυτό θέμα της σχέσης εκπαιδευτικού και γονέα γίνεται από τα Προοδευτικά Ρεύματα Εκπαιδευτικών.

Το κείμενο:
Καθημερινά τα γραφεία των διευθυντών των σχολείων μας δέχονται ένα μεγάλο αριθμό τηλεφωνημάτων και επισκέψεων από γονείς που διατυπώνουν παράπονα για τη συμπεριφορά κάποιου εκπαιδευτικού ή άλλου παιδιού απέναντι στο παιδί τους. 

Κάνουν υποδείξεις για τον δάσκαλο της αρεσκείας τους, για τον τρόπο διδασκαλίας, για την παιδαγωγική αντιμετώπιση των παιδιών. 

Χρησιμοποιούν εκφράσεις απαξίωσης για τα άλλα παιδιά μιλώντας για «κακούς συμμαθητές», ζητούν την απομάκρυνση παιδιών από το σχολείο, «απαγορεύουν» σε παιδιά να κάθονται με το παιδί τους στο ίδιο θρανίο, «απαιτούν» την παραδειγματική τιμωρία άλλων παιδιών. 

Ενίοτε δε διατυπώνουν ανοίκειους χαρακτηρισμούς για τους εκπαιδευτικούς και απευθύνουν ανυπόστατες κατηγορίες ότι δήθεν ο εκπαιδευτικός «έχει στοχοποιήσει» το παιδί τους επειδή του έκανε παρατήρηση ή επίπληξη για μη αποδεκτή συμπεριφορά, και τόσα άλλα. 

Στην επαγγελματική τους εμπειρία, όλοι οι εκπαιδευτικοί έχουν βιώσει πολλά παραδείγματα τέτοιων γονεϊκών παρεμβάσεων.

Δυστυχώς το «φαινόμενο» αυτό παρατηρείται όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια στα σχολεία. 

Η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών φαίνεται να επιτείνει το πρόβλημα. Οι εκπαιδευτικοί, αισθάνονται απροστάτευτοι μπροστά στις καταγγελίες και ,σε ορισμένες περιπτώσεις, μπροστά στις εριστικές διαθέσεις των γονιών των μαθητών τους. 

Δεν μιλάμε για τις περιπτώσεις εκείνες που πιθανόν ένας εκπαιδευτικός να έχει «ξεφύγει από τα όρια». 

Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων μιλάμε για απλά καθημερινά θέματα που όμως αρκετές φορές παίρνουν ανεξέλεγκτες διαστάσεις και συχνά εκπαιδευτικοί σέρνονται σε πειθαρχικά όργανα, ακόμη και στα δικαστήρια, για ασήμαντες αφορμές, για καταγγελίες και απαιτήσεις που τις περισσότερες φορές ξεπερνούν κάθε φαντασία.

Δυστυχώς, ορισμένοι γονείς αδυνατούν να αποδεχτούν ότι ο εκπαιδευτικός διαθέτει την επιστημονική κατάρτιση και έχει την απόλυτη ευθύνη στην καθημερινή λειτουργία του σχολείου για την εφαρμογή παιδαγωγικών μέτρων που κρίνει αναγκαία. 

Με μοναδικό κριτήριο στενές προσωπικές αντιλήψεις για το ρόλο της εκπαίδευσης, γίνονται τιμητές των εκπαιδευτικών και του έργου τους. Θεωρούν ότι αυτοί γνωρίζουν καλύτερα τι είναι καλό για το παιδί τους ακόμα και σε πολύ εξειδικευμένα παιδαγωγικά θέματα και απαιτούν από τους εκπαιδευτικούς να προσαρμοστούν στις δικές τους απόψεις! 

Έτσι, συχνότατα, παρεμβαίνουν στο εκπαιδευτικό έργο «πραξικοπηματικά», παρακωλύοντάς το. 

Οι παρεμβάσεις αυτές, ωστόσο, έχουν αρνητικές επιπτώσεις σε όλη τη σχολική μονάδα.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που οι Σύλλογοι Διδασκόντων ταλαιπωρήθηκαν επί μακρόν δαπανώντας πολύτιμο χρόνο για να απαντήσουν σε ανυπόστατες πολυσέλιδες καταγγελίες και ανεδαφικές αιτιάσεις γονέων. 

Ακόμα χειρότερα είναι τα πράγματα, όταν τα κίνητρα των γονέων υποκρύπτουν άλλες σκοπιμότητες, προσωπικές, ιδεολογικές ή κοινωνικές τις οποίες ανεύθυνα επιχειρούν-και καταφέρνουν- να μεταφέρουν στο χώρο του σχολείου. 

Το συχνότερο είναι να καταλήγουν σε δικαίωση του εκπαιδευτικού και των επιλογών του σχολείου, όμως, το κόστος για τη σχολική μονάδα και το έργο της είναι σε κάθε περίπτωση μεγάλο.

Καλό θα είναι οι γονείς να αποδεχτούν τους διακριτούς ρόλους και να εμπιστευτούν τους εκπαιδευτικούς στα θέματα που αφορούν την εκπαίδευση του παιδιού τους. 

Οι εκπαιδευτικοί, σήμερα, είναι καλύτερα καταρτισμένοι από ποτέ και μπορούν να διακρίνουν πράγματα που οι γονείς δεν μπορούν να δουν είτε γιατί δεν έχουν τις απαραίτητες παιδαγωγικές γνώσεις είτε γιατί δεν διαθέτουν την εμπειρία και τα συγκριτικά στοιχεία από την καθημερινή επικοινωνία με πολλά και διαφορετικά παιδιά που έχουν κατά τεκμήριο οι εκπαιδευτικοί.
Γονείς και εκπαιδευτικοί μπορούν και οφείλουν να έχουν στενή συνεργασία και όχι σχέση αντιπαλότητας γιατί αγωνίζονται για τον ίδιο σκοπό: την ουσιαστική μόρφωση και διάπλαση του χαρακτήρα των παιδιών. 

Τέτοιες συμπεριφορές και στάσεις δεν υπηρετούν τον παραπάνω σκοπό.
Ενώ τα προβλήματα αυτά αρκετές φορές παίρνουν πειθαρχικές και νομικές διαστάσεις το νομικό πλαίσιο στη χώρα αφήνει εντελώς απροστάτευτους τους εκπαιδευτικούς και αναγκάζει τους διευθυντές να ερευνούν ακόμα και την παραμικρή παράλογη καταγγελία του γονέα ο οποίος όμως ενθαρρύνεται από μια τέτοια αμυντική συμπεριφορά των διευθυντών. 

 Οι δύσκολες εποχές που ζούμε ενισχύουν τάσεις «ανθρωποφαγίας» και μετάθεσης των προβλημάτων σε ομάδες ή πρόσωπα που κατά προτίμηση έχουν μικρή δυνατότητα αντίστασης, όπως οι εκπαιδευτικοί.
Καλούμε την πολιτεία να ασχοληθεί συστηματικά με τέτοια ζητήματα που αφορούν την ασφάλεια και την προστασία εκπαιδευτικών αλλά και μαθητών και να προασπίσει το κύρος και τη θεσμική θέση που αρμόζει στους εκπαιδευτικούς μέσα στην κοινωνία.
Καλούμε τη Δ.Ο.Ε. να αναδείξει το θέμα συνδικαλιστικά και παιδαγωγικά αλλά και να σταθεί δυναμικά δίπλα σε συναδέλφους που οδηγούνται στα δικαστήρια ενεργοποιώντας και αξιοποιώντας το «Ταμείο νομικής στήριξης συναδέλφων» της Ομοσπονδίας.
Καλούμε τους Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων να είναι επιφυλακτικοί στην υιοθέτηση τέτοιου είδους καταγγελιών.

Προοδευτικά Ρεύματα Εκπαιδευτικών
Η Ανεξάρτητη Δημοκρατική Προοδευτική Παράταξη

alfavita.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Βαρύ φορτίο για το παιδί είναι...

... η ζωή που δεν έζησαν οι γονείς του

Ξέρεις τι είναι να είσαι παιδί και να προορίζεσαι για μια ζωή που δεν έχεις επιλέξει; 

Να γεννιέσαι και να έχουν αποφασιστεί όλα για σένα από πριν; 

Είσαι ακόμα στην κοιλιά της μαμάς σου, σε αυτό το απίστευτα ασφαλές μέρος, κι όλοι γύρω μιλάνε εξ ονόματός σου, δίχως να έχεις ακόμα όνομα.

Θα είσαι το άψογο παιδί, ο τέλειος επαγγελματίας, ο υπέροχος άνθρωπος, θα είσαι ο ιδανικός υποψήφιος. Θα κάνεις πράγματα που δεν ξέρεις ακόμα αν σου αρέσουν. Θα επιβεβαιώσεις κάθε προσδοκία των γονέων σου. 

Κι όλα αυτά γιατί; Μα, φυσικά γιατί αυτοί ξέρουν με ποιο τρόπο θα γίνεις εσύ ευτυχισμένος.

Οι γονείς, δύο άνθρωποι που σκέφτονται για σένα πριν από σένα. Προγραμματίζουν τις ζωές τους με βάση το δικό σου πρόγραμμα, σε αγαπούν ό,τι και αν γίνει, είναι εκεί για να αντέξουν τα σκοτάδια σου και να χαρούν πριν από ‘σένα για τις επιτυχίες σου. 

Είναι οι άνθρωποι που σε έφεραν σε αυτό τον κόσμο. Σου χάρισαν την πνοή και τη δυνατότητα να ζήσεις. 

Μέχρι εκεί.

Οι γονείς μας είναι κοινοί θνητοί, ας μην μπερδευόμαστε. 

Είναι άνθρωποι με τις δικές τους ιστορίες, τους δικούς τους φόβους, ανασφάλειες, όνειρα και πάθη. 

Πριν από εμάς, είχαν τη δική τους προσωπική ζωή. Είναι σύντροφοι, εραστές, επαγγελματίες, φίλοι κι όλα όσα είμαστε κι εμείς. Το ότι γίνονται γονείς δε σημαίνει πως διαγράφονται απ’ τη λίστα όλων όσων έχουν το δικαίωμα να κάνουν λάθη. 

Άλλωστε κι αυτοί από μόνοι τους είναι παιδιά κάποιων άλλων, έχουν μεγαλώσει με τα πρότυπα άλλων ανθρώπων. Κι εκεί κάπου μπλεκόμαστε όλοι.

Το βαρύτερο φορτίο για ένα παιδί είναι η ζωή που δεν έζησαν οι γονείς του.
Μαμάδες που δεν έγιναν οι μπαλαρίνες που θα ήθελαν, μπαμπάδες που συμβιβάστηκαν και δε κυνήγησαν το δικό τους όνειρο, άνθρωποι που είτε βολεύτηκαν σε ετοιμοπαράδοτες πραγματικότητες ή φυλακίστηκαν δίχως να το καταλάβουν.
Στο βωμό του «καλού» του παιδιού, του «εγώ ξέρω καλύτερα», του «μα είναι δυνατόν η μαμά να θέλει το κακό σου;» έγιναν τα μεγαλύτερα εγκλήματα. 

Γιατί οι σημερινοί γονείς κάνουν τα πάντα για το παιδί τους εκτός απ’ το να το αφήσουν ελεύθερο να επιλέξει αυτό που θέλει να γίνει.

Ό,τι τους έλειψε, προσπαθούν να το δουν μέσα απ’ τα δικά σου μάτια. Αυτά που δεν κατάφεραν να φέρουν κοντά, οι παρ’ ολίγο ευτυχίες τους, γίνονται τώρα ο δικός σου αυτοσκοπός. Κι εσύ παίζεις το ρόλο του πρωταγωνιστή σε ένα έργο που είναι φτιαγμένο για κάποιον άλλο.
..............
Και φτάνεις εκεί, έχεις ζήσει όλα όσα ήθελαν να ζήσουν οι ίδιοι, γιατί θέλησες να τους κάνεις περήφανους, να τους επιβεβαιώσεις, να ακούσεις το μπράβο τους, να δεις το χαμόγελο στα πρόσωπά τους. Αφού τα έκανες όλα για την ευτυχία σου γιατί καταλήγεις εσύ ο δυστυχισμένος; Γιατί δε σε γεμίζει τίποτα από αυτά που γράφτηκαν για ‘σένα.
Εσύ είσαι ο συγγραφέας του δικού σου βιβλίου και μέχρι να κρατήσεις την πένα στα χέρια σου, οι σελίδες θα μένουν άγραφα χαρτιά. 

Άδειες μέρες που αδημονούν να γεμίσουν με όσα εσύ αγαπάς. Το καλό σου κρύβεται κάπου εκεί ,ανάμεσα σε όσα αγαπάς κι όσα σε αγαπούν γι’ αυτό που πραγματικά είσαι κι όχι γι’ αυτό που θέλει ο καθένας να γίνεις.
Ο κάθε άνθρωπος οφείλει να ζει αυτό που θέλει να ζήσει και να αφήνει το παιδί του να επιλέγει, να μάθει να επιλέγει για το δικό του καλό. 

Άλλωστε πώς μπορεί ο γονέας να ξέρει ότι αυτό θα είναι καλό για σένα, απ’ τη στιγμή που αυτός δεν το έκανε ποτέ; Και πώς μπορεί να ξέρει πως εσύ θα είσαι ευτυχισμένος με όσα κάνουν αυτόν ευτυχισμένο;
Όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, νιώθει τη σιγουριά πως αυτός ξέρει καλύτερα. Αποκτάει την τάση να απαντάει με απόλυτο τρόπο στο καθετί. Αντιθέτως, θα έπρεπε όσο μεγαλώνουμε να ρωτάμε περισσότερο και να απαντούμε λιγότερο. 

Οι γονείς να ρωτάνε τα παιδιά και τα παιδιά να εμπνέονται απ’ τις ερωτήσεις. Να βρίσκουν τροφή για σκέψη στα χέρια των γονιών τους κι όχι στρωμένους δρόμους που τελικώς οδηγούν σε αδιέξοδα.

Να θυμάσαι, λοιπόν, πως οι γονείς σου έδωσαν ακριβώς αυτά που είχαν να σου δώσουν. Το σημαντικό είναι τι θα κάνεις εσύ με αυτά που σου δόθηκαν ως εφόδια. Θα τα χρησιμοποιήσεις ως αλυσίδες ή θα τα μεταμορφώσεις σε φτερά;

Γράφει η Χαρά Βλαχοδήμου
Πηγή
anapnoes.gr