Όσο, ακόμα, έχουμε...

τον άρτον μας τον επιούσιον,
το πληθωρικά γεμάτο -ή με τα απολύτως απαραίτητα- ψυγείο μας,

τρόφιμα στα ράφια ή στους καταψύκτες μας...

Όσο, ακόμα, βρέχεται από το θεόνερο η γη μας και καρπίζει...
και έχουμε δυνατότητα -μεγάλη ή μικρή, δεν έχει σημασία- να προμηθευόμαστε τα αγαθά της...

Όσο, ακόμα, έχουμε, πρέπει:  
Το χτεσινό φαγητό να μπαίνει στο τραπέζι. Δεν είναι για πέταμα.
Να σεβόμαστε το γεμάτο μας πιάτο.
Να μάθουμε στα παιδιά μας να το αδειάζουν, όπως μας έλεγαν παλιά, και να μην είναι μίζερα, κακομαθημένα...

«δεν θέλω το ένα, αηδία το άλλο... για πέταμα... χάλια... λιάξ.... Εγώ δεν τα τρώω αυτά, εμένα δεν μου αρέσουν έτσι...»

Μωρέ, όχι μόνο θα τα φας, έτσι και πλακώσει για τα καλά η αναμενόμενη ξηρασία... αλλά... 
θα κοιτάς τον ουρανό σαν βυζαντινός βιγλάτορας
θα παρακαλάς σύννεφα να φανούν και βροχή να φέρουν....

Όσο, ακόμα, έχουμε τα προς το ζην αγαθά, να τα σεβόμαστε και να είμαστε ευγνώμονες

Γιατί μη νομίζεις... 
τα έντομα και οι κάκτοι μας περιμένουν...

Το Χαμομηλάκι

4 χρόνια χωρίς βροχή... / Madagascar: ... insects and cactus leaves for food

Ύστερα από τέσσερα χρόνια χωρίς βροχή η Μαδαγασκάρη βρίσκεται στο χείλος του λιμού. 

Και σύμφωνα με τον ΟΗΕ είναι η πρώτη χώρα που αντιμετωπίζει οξύ κίνδυνο λιμού λόγω της κλιματικής αλλαγής και όχι πολέμου ή άλλων καταστροφικών γεγονότων.

Madagascar on the brink of climate change-induced famine

Η ξηρασία- η χειρότερη που πλήττει τη χώρα εδώ και τέσσερις δεκαετίες- έχει εξαθλιώσει τις αγροτικές κοινότητες στον νότο της χώρας. 

«Έχουμε ξεκάθαρα συνθήκες λιμού σε αυτές τις περιοχές και πρόκειται για λιμό που οφείλεται στο κλίμα και όχι σε συγκρούσεις» αναφέρει στο BBC η Σέλι Τακράλ, εκπρόσωπος του Παγκόσμιου Προγράμματος Τροφίμων του ΟΗΕ.

Ο ΟΗΕ υπολογίζει ότι 30.000 άνθρωποι στη χώρα αυτή τη στιγμή βιώνουν τα υψηλότερα διεθνώς αναγνωρισμένα επίπεδα επισιτιστικής κρίσης. 

Η ανεπάρκεια τροφίμων είναι στο επίπεδο 5. 

Και υπάρχουν βάσιμες ανησυχίες ότι ο αριθμός αυτός θα αυξηθεί ραγδαία καθώς η Μαδαγασκάρη εισέρχεται στη λεγόμενη “lean season”, την περίοδο ανάμεσα στις δύο σοδειές, κατά την οποία δεν υπάρχει συγκομιδή.

«Αυτό που ζουν αυτοί οι άνθρωποι είναι άνευ προηγουμένου. Και το χειρότερο είναι ότι δεν ευθύνονται οι ίδιοι για την κλιματική αλλαγή. Δεν καίνε ορυκτά καύσιμα. Αλλά υποφέρουν τις συνέπειές της» τονίζει η κ. Τακράλ.

Στο απομονωμένο χωριό Φαντιόβα οι οικογένειες έδειξαν πρόσφατα σε μία ομάδα του ΟΗΕ που τους επισκέπτεται τι τρώνε για να κρατηθούν στη ζωή.

«Καθαρίζω τα έντομα όσο καλύτερα μπορώ. Αλλά δεν έχω σχεδόν καθόλου νερό» λέει στο BBC η Ταμάρια, μητέρα τεσσάρων παιδιά. «Αυτά τρώνε τα παιδιά μου κάθε μέρα για 8 μήνες τώρα, γιατί δεν υπάρχει τίποτα άλλο να τα ταΐσω» προσθέτει.

«Σήμερα δεν έχουμε τίποτα άλλο να φάμε εκτός από φύλλα κάκτου» λέει η Μπόουλ, μητέρα τριών παιδών. 

Πρόσφατα έχασε τον σύζυγό της από λιμό. Το ίδιο συνέβη και σε μία γειτόνισσά της που έχει και εκείνη δύο στόματα να θρέψει.

moneyreview
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι