Ακούει κανείς;

«Έγραψα την επιστολή γιατί ήθελα να αφυπνίσω τους γονείς», λέει ο 13χρονος Αλέξανδρος

Του ΘΩΜΑ ΤΣΑΤΣΗ

Ο Αλέξανδρος πηγαίνει στην πρώτη Γυμνασίου, μαθαίνει αγγλικά, παίζει μπάσκετ και τένις. Διαβάζει αρκετά και γράφει ακόμη περισσότερο. Χαμογελαστός και ευγενικός. Μόλις τελείωσε τα μαθήματά του χθες το βράδυ κάθισε στον καναπέ στο καθιστικό του σπιτιού του απέναντι από τη μητέρα του και απαντούσε στις ερωτήσεις:

Αλέξανδρος Ανδρικόπουλος, μαθητής της Α' τάξης Γυμνασίου Βουλιαγμένης: Δεν βλέπω τηλεόραση

«Έγραψα την επιστολή γιατί θα ήθελα να αφυπνίσω τους γονείς. Τους γονείς που πρέπει να μιλάνε περισσότερο με τα παιδιά τους, τους γονείς που αφιερώνουν λίγο χρόνο στα παιδιά τους, τους γονείς που όταν τα παιδιά ζητάνε να βγούνε μια βόλτα απαντούν: "Δεν έχω χρόνο να πάμε βόλτα, μπορώ όμως να σου κάνω ένα δώρο". Σ' αυτούς τους γονείς γράφω την επιστολή μου». Ελευθεροτυπία, 07-11-2006

Η επιστολή αποπνέει την αθωότητα ενός παιδιού 13 χρόνων, έχει ορθογραφικά και συντακτικά λάθη που διορθώθηκαν, είναι όμως γεμάτη αλήθειες που θα φέρουν σε δύσκολη θέση όλους εκείνους στους οποίους ο Αλέξανδρος απευθύνεται. Ο μικρός περιγράφει μ' έναν δικό του τρόπο τις αιτίες που τον οδήγησαν να γράψει αυτό το γράμμα που περιγράφει τον «άρρωστο κόσμο που κατοικεί στο ελληνόφωνο κρατίδιο με χαμένη μνήμη». Χρειάστηκε μία εβδομάδα να τελειώσει το κείμενο που έστειλε στην «Ε». «Είμαι παιδί και χρειάζομαι χρόνο. Γράφω ένα κομμάτι κάθε ημέρα», λέει αφοπλιστικά.
Αναμφισβήτητα σε ό,τι αφορά την πιο συγκλονιστική είδηση από τον Τύπο και την τηλεόραση μέσα στο 2006 πρέπει να είναι η εξαφάνιση του συνομήλικού μου και συνονόματού μου Αλέξανδρου από τη Βέροια και η ιστορία με τον βιασμό μιας μαθήτριας της Αμαρύνθου.
Τα μαντάτα δυσάρεστα. Οι εμπλεκόμενοι, παιδιά της δικής μου ηλικίας, και τα σενάρια εφιαλτικά.
Οι συναισθηματικές διαταραχές μέσα στην ελληνική οικογένεια μεγάλες, και μια μανία να ανακαλύψουν συμπτώματα παραβατικά στα παιδιά τους.
Η νέα λέξη που πιπιλίζουν σαν καραμέλα οι μεγάλοι είναι η παραβατικότητα.
Η νέα μόδα που κατασκευάζουν οι επιστήμονες για να φωτογραφίσουν ένα παιδί άτακτο, κακό, είναι η λεξοπαραβατική.
Ξαφνικά, κρίνονται - απορρίπτονται παιδιά που μέχρι σήμερα ήταν λίγο πιο ζωηρά ή παιδιά από ξένες χώρες με άλλη κουλτούρα.
Όλα αυτά συμπληρώνονται με εκφράσεις υποτιμητικές και με πολύ πολύ μυστήριο. Σε ερώτηση που θα θέσουμε εμείς οι μικρότεροι: Γιατί τόση υστερία έτσι ξαφνικά; Τόση ευαισθησία; Σπεύδουν να μας απαντήσουν ότι το κάνουν από ενδιαφέρον ουσιαστικό και αγάπη.
Ας μην τρελαθούμε, αγαπητοί μου γονείς, ανεκπαίδευτοι κατά τα άλλα. Από εσάς ξεκινά το πρόβλημα.
Ναι, σε σας μιλάω. Δεν γεννιέται κανείς έτσι ξαφνικά παραβάτης, ούτε μας χτύπησε ίωση παραβατικότητας από τη μια στιγμή στην άλλη.
Εσείς μας την εισάγετε μαζί με τα επώνυμα ρούχα - τα ακριβά αυτοκίνητα - τα σπίτια με τις πισίνες. Μέσα από την τηλεόραση - τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που μας επιβραβεύουν με μπόνους, με έναν όρο, να σκοτώσουμε όλο και πιο πολλούς. Τέλος, μέσα από την αλλοδαπή ανεκπαίδευτη προβληματική baby sitter.
Θα σας θέσω κάποιες ερωτήσεις και αν έχετε θάρρος απαντήστε μας.
Πείτε μου, αν έχετε Θεό, πότε καθίσαμε στον καναπέ με παρατεταμένη αγκαλιά και χωρίς την πίεση του χρόνου του στρες σαν οικογένεια να μιλήσουμε για τους προβληματισμούς μας;
Να μιλήσουμε για ανθρώπους του πνεύματος και για την πρόοδο της επιστήμης;
Να τρέξουμε στη φύση;
Αφήστε, εγώ θα σας πω, γιατί από τρελό και από παιδί μόνο ακούς την αλήθεια.
Ποτέ. Με ακούτε. Ποτέ. Κάποτε όμως γινότανε. Τότε που υπήρχε το απόλυτο μέτρο σύγκρισης. Κάποτε, που συμβιβαζόσαστε με τη φτώχεια, αλλά ήσαστε ευτυχισμένοι γιατί ήσαστε τίμιοι. Αξιοπρεπείς. Δεν απορρίπτατε αξίες καθημερινές και η ζωή σας είχε χρώμα, γράφατε ποιήματα, διηγήματα την ώρα της δουλειάς.
Χωρίς να έχετε τίποτα, τα είχατε όλα.
Σήμερα παραβιάσατε τη συνείδηση, παύσατε μέσα σας να υποκαθιστάτε το θαυμαστικό με το ερωτηματικό.
Σήμερα εγκλωβιστήκατε στην καταλυτική αποχαύνωση.
Οι ανάγκες σας είναι άλλες. Τα θέλετε όλα χωρίς να μετράτε την τσέπη σας, αλλά τον εγωισμό σας.
Και να τα ακριβά αυτοκίνητα, τα ακριβά ρούχα. Και να τα δάνεια και οι λογαριασμοί.
Ψέματα λέω; Αν λέω, να με κάψει ο Θεός.
Αλήθεια δεν είναι πως όπου βρεθείτε μιλάτε για μια Λάμπρου, μια Μπεζαντάκου και ένα νινί που σέρνει καράβια; Αλήθεια δεν είναι πως μιλάτε για παρανομίες και για εύκολο χρήμα; - ναρκωτικά - σεξ - αδικία - όπλα - θάνατο - fame story; Αυθάδεια και όλα αυτά μπροστά μας; Αυτό για σας λέγεται παιδεία, κουλτούρα;
Αχ άρρωστε κόσμε, που κατοικείς στο ελληνόφωνο κρατίδιο με χαμένη μνήμη.

Αχ! γονείς εσείς, ανεκπαίδευτοι και σαλταρισμένοι, ξύλο που σας χρειάζεται. Πέστε μου, για να μην τα πάρω, πότε είχαμε γονική παρουσία εμείς τα παιδιά του 21ου αιώνα; Πότε καθίσαμε ήρεμα στα γόνατά σας, έτσι, για να γνωριστούμε καλύτερα, να ανοίξουμε ένα βιβλίο του Καβάφη, του Ρίτσου, έναν Καζαντζάκη; Σαν εκείνο να δεις που διάβαζε η γιαγιά μας σε σας, «Ένα παιδί μετράει τα άστρα». Ποτέ. Ναι, ποτέ. Μας ακούτε νεοέλληνες και τσιφτετέλληνες γονείς; Ποτέ. Μας εκπαιδεύσατε να ζούμε σε έναν κόσμο χωρίς αισθητική. Σε έναν κόσμο που κερδίζετε με τη δύναμη της υποταγής, του φόβου, του όπλου, τη μαγκιά και την πνευματική μιζέρια.
Αλλά όταν έρθει η ώρα να δείτε κατάμουτρα το δημιουργικό σας χάλι, την κατάντια σας, αντί να προσπαθήσετε να επανορθώσετε, λέτε πως δεν μας αναγνωρίζετε.
Προς Θεού τόσο εγωισμός, μα τόσο...

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΣ
13 ετών
Μαθητής Α'τάξη Γυμνασίου
Βουλιαγμένης

Άξιον Αγάπης: ILive2LoveMe

Ένα Ευαίσθητο «παιχνίδι».

Μετά από πρόσκληση των αγαπητών μου Roadartist και Lockheart, επιτέλους βρήκα χρόνο να παίξω στο όμορφο παιχνίδι που με προσκάλεσαν. Και κάνω ένα copy/paste από την αγαπητή Roadartist, το οποίο λέει: Εδώ καλούμαστε να παραθέσουμε ένα video, κείμενο, στίχο, τίτλο από ταινία ή απόσπασμα αυτής, ή ότι μας έχει συγκινήσει και αν επιθυμούμε να αναφέρουμε και τον λόγο. Ειλικρινά δεν ξέρω τι να διαλέξω. Θα πόσταρα ένα κείμενο , το οποίο όμως δεν μπορώ να βρω αμέσως τώρα. Φωτογραφίες, πολλές είναι αυτές που έχουν χαρακτεί μέσα μου. Το ίδιο θα έλεγα και για στίχους, ταινίες...
Τους έχω σε άπειρες φωτογραφίες φυσικά. Αλλά όταν είχα δει αυτήν εδώ... κάτι μου έκανε δεν ξέρω. Κάθε φορά που την κοιτάζω συνειδητοποιώ όλο και περισσότερα πράγματα. Την κοιτάζω και πάντα βγαίνει ένα χαμόγελο. Οι άντρες της ζωής μου, αυτό τα λέει όλα:)

Αυτή την ταινία την είδα για πρώτη φορά πολλά πολλά χρόνια πριν. Είναι η μοναδική που ταινία που είδα 17 φορές. Δεν ξέρω γιατί. Πάντα κάτι μου έβγαζε, κι ακόμη και σήμερα μπορώ να κάτσω ήρεμα με ένα φλυτζάνι ζεστή σοκολάτα να την ξαναδώ σαν να είναι η πρώτη φορά. Παλιμπαιδισμός? Ίσως. Ίσως μ'αρέσει η μαγεία που χάθηκε ή που κοιμάτε βαθιά μέσα σε όλους μας.

Συμβαίνει κι αυτό. Να 'χεις ρίξει κάτω τον άλλον κι ύστερα να βγαίνεις στη ράχη του, να χοροπηδάς και να προσπαθείς να τον πείσεις (συχνά τον πείθεις) πως είναι ένοχος, γιατί η ράχη του έχει κόκκαλα και σου πληγώνουν τα βελούδινα πατουχάκια σου... Το έργο το 'χουμε δει πολλές φορές. Κι όλοι μας έχουμε παίξει, λίγο ως πολύ, κάποιο παρόμοιο ρολάκο.

Λίγο... Έλα... Ξέχασες; Ξέχασες που χόρεψες κι εσύ κάποτε σε κείνη την αφράτη πλατούλα που σου προσφέρθηκε ταπεινά, για να σκαρφαλώσεις επάνω και να 'χεις καλύτερη θέα του κόσμου; Ξέχασες βρε πονηρό;

Δε χόρεψες; Εντάξει. Έστω κουνήθηκες, αφού δεν ήξερες χορό. Και μην αρχίσεις τώρα να αναπτύσσεις την θεωρία, ας πούμε, περί αξιών! << Δεν ξέρω τι κάνουν οι άλλοι. Εγώ έχω αξίες!>> Να τις χαίρεσαι, μαλάκα. Ποιος σε ρώτησε. Δε θα βρήκες την κατάλληλη τιμή για να τις ξεπουλήσεις.

Αυτοί, οι ελάχιστοι, που δεν παζαρεύουν, δε θα τους βρεις στη ρούγα να διαλαλούν την πραμάτεια τους. Κατάλαβες; Αυτοί, δε θορυβούν. Δεν έχουν αξίες αυτοί. ΕΙΝΑΙ αξίες! ( και συνήθως δεν το ξέρουν).

Αλλά να σου πω κάτι; Πιο εύκολα θα βρεις στο δρόμο σου ένα διαμάντι. Γι' αυτό, ρούφα τη φραπεδιά σου κι άσε... ( Οι μπουρμπουλήθρες όχι μόνο επιτρέπονται, προσδίδουν και χάρη).

Ρούφα... Θα 'ρθουν και για σένα καλύτερες μέρες.
Απόσπασμα κειμένου από τη Βαρκάρισσα της Χίμαιρας της Αλκυόνης Παπαδάκη. Ένα από τα πολύ αγαπημένα μου βιβλία. Το συγκεκριμμένο κείμενο μου αρέσει πάρα πολύ, και θα το αφιερώνα ευχαρίστως , σε αυτούς που τα μάτια τους είναι πολύ κοντά στη μύτη τους , και δεν μπορούν να δουν μακρύτερα. Σε αυτούς που νομίζουν πως είναι τέλειοι, ενώ δεν μπορούν να περπατήσουν πάνω στο νερό.
Τέλος, ανοιχτή πρόσκληση για όλους, αφού πολλοί έχουν ήδη παίξει. Θα χαρώ να δω πολλοί περισσότερους.

Αναρτήθηκε από ILive2LoveMe στις 9:30 μμ

Θαυμάσια που τρέχει ο ουρανός αν κρίνεις απ' τα σύννεφα

Ο τίτλος είναι του Οδυσσέα Ελύτη, από το άρθρο του Ψυχίατρου ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΚΚΙΝΑΚΟΥ, διευθυντή του Κέντρου Ψυχικής Υγείας Χανίων:

«Ο λιθοβολημένος ξενώνας ως πυλώνας της ερήμου»

που δημοσιεύτηκε στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 15/10/2007 και το πήραμε από την ιστοσελίδα «Πανελλαδική ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ».

...
Τον άρρωστο που η ψυχιατρική απομονώνει, εγκλείει, αποκλείει, περιθωριοποιεί, μεταφέρει με την κλούβα των μεταγωγών για νοσηλεία(!), καθηλώνει, μετά έχει την απαίτηση ο μέσος πολίτης να τον δεχτεί στην πολυκατοικία του; Ο κόσμος, φρονώ, δεν χρειάζεται αυτό που εμείς οι ψυχίατροι λέμε «ευαισθητοποίηση», ο κόσμος είναι ευαισθητοποιημένος. Εκείνο που χρειάζεται είναι η ψυχιατρική να αλλάξει το ψυχιατρικό παράδειγμά της, το ψυχιατρικό σκέπτεσθαι και ιδίως το ψυχιατρικό πράττειν. Να επιδιώξει και να εμπεδώσει μια άλλη συνάντηση με την τρέλα, πιο φιλική, πιο θεραπευτική, πιο ανοιχτή. Η τρέλα είναι τρόπος τού υπάρχειν στον κόσμο. Μια ανάγκη του ικανοποιεί ο άνθρωπος μέσα από αυτήν. Εκείνο που πρέπει να κατανοήσουμε ως θεραπευτές είναι ότι θεραπεία είναι η συνοδοιπορία και η βοήθεια στον άρρωστο για να ικανοποιεί αυτή του την ανάγκη με έναν πιο συμβατό τρόπο. Και όχι να τον αποκλείουμε και να τον αποκόπτουμε από το κοινωνικό σώμα.

Αν αυτό κάνει η ψυχιατρική, τότε θα σταματήσουν σύντομα οι λιθοβολισμοί...

Διατροφικό σκάνδαλο με θύματα βρέφη

Άγνωστος αριθμός βρεφών σε τουλάχιστον επτά επαρχίες και περιοχές της Κίνας έχουν εμφανίσει πέτρα στα νεφρά μετά την κατανάλωση του γάλακτος

Νέα διατροφική κρίση πλήττει πλέον ολόκληρη την κινεζική επικράτεια, με εναν τύπο γάλακτος σε σκόνη που φαίνεται ότι προκαλεί τη δημιουργία πέτρας στα νεφρά των βρεφών που το καταναλώνουν, μετέδωσαν την Πέμπτη τα κρατικά μέσα ενημέρωσης.

Ένα βρέφος πέθανε από πέτρα στα νεφρά σε νοσοκομείο της βορειοδυτικής επαρχίας Γκανσού, μετέδωσε το πρακτορείο Νέα Κίνα επικαλούμενο αξιωματούχους του τομέα υγείας, αλλά ακόμη δεν είναι βέβαιο αν ο θάνατός του συνδέεται με την κατανάλωση γάλακτος σε σκόνη.

Άγνωστος αριθμός βρεφών σε τουλάχιστον επτά επαρχίες και περιοχές της Κίνας έχουν εμφανίσει πέτρα στα νεφρά μετά την κατανάλωση του γάλακτος σε σκόνη "Sanlu", μετέδωσε το Κινεζικό Πρακτορείο Ειδήσεων επικαλούμενο τα τοπικά μέσα ενημέρωσης.

Την Τετάρτη, το πρακτορείο επικαλέστηκε γιατρούς σε νοσοκομείο της Γκανσού, σύμφωνα με τους οποίους "νοθευμένο γάλα σε σκόνη" μιας εταιρίας ενδέχεται να ευθύνεται για τις πέτρες στα νεφρά που παρουσιάστηκαν σε 14 ασθενείς, όλα βρέφη κάτω των 11 μηνών.

Η εταιρία γαλακτοκομικών Sanlu Group ανακοίνωσε ότι τα προϊόντα "ενδέχεται να είναι νοθευμένα" και ότι έχει στείλει δικούς της ανθρώπους στην Γκανσού για να ερευνήσουν το θέμα, μετέδωσε το πρακτορείο Νέα Κίνα, επικαλούμενο εκπρόσωπο της εταιρίας που ονομάζεται Ζανγκ.

Η ίδια πηγή ανέφερε ότι οι γονείς αυτών των βρεφών, που προέρχονται κυρίως από απομακρυσμένες αγροτικές περιοχές, είχαν αγοράσει το γάλα σε τιμή πολύ χαμηλότερη του κανονικού.

πηγή: Εφημ.Το Έθνος

Άξιον Αγάπης: LetUsBrainStorm

Ας μιλήσουμε για αγάπη

  

Αγάπη. Τι όμορφη λέξη και πόσο απλή...

  

Η πρώτη φορά που χαρίζουμε απλόχερα την αγάπη μας είναι η στιγμή που γεννιόμαστε... στη μητέρα μας.

Κι εκείνη... υποχρεώνεται τόσο που μας χαρίζει τη δική της κάθε στιγμή για το υπόλοιπο της ζωής της.

Ίσως όχι πάντα με τον τρόπο που εμείς θέλουμε να τη λαμβάνουμε... αλλά σίγουρα με όλη τη δύναμη της ψυχής της.

  

Τόσο απλή λέξη η αγάπη. Κι όμως... νιώθω τόσο δέος στα πόδια της. Ήθελα μέρες να κάνω αυτή την ανάρτηση, όμως δεν ήξερα πώς να ξεκινήσω... τι να γράψω.

Αμήχανα γράφω...

  

Κάπου εκεί, λίγο πριν, λίγο μετά την εφηβεία, έρχεται "η πρώτη αγάπη". Η πρώτη αγάπη που δε θα ξεχάσουμε ποτέ...

 

Έτσι ξαφνικά χωρίσαμε.

Τι απέμεινε;

Χάθηκαν τα πάντα απ' όσα ζήσαμε.

Πώς έγινε; Πώς έγινε; Τι έγινε;

  

Μόνος μου διαβάζω γράμματα

που έγραφες.

Έχω ακόμη τα δικά σου πράγματα

που ξέχασες. Τα ξέχασες. Με ξέχασες...

  

Δε σε ξέχασα ποτέ.

Δε σε μίσησα ποτέ.

Όσα χρόνια κι αν περάσανε... δε σε ξέχασα ποτέ. Ποτέ.

  

Γιατί ήσουν αγάπη μου η πρώτη μου αγάπη

κι η πρώτη αγάπη ποτέ δεν τελειώνει.

Τα χείλη σου μού 'καναν το πρώτο σημάδι.

Το πρώτο σημάδι ποτέ δεν παλιώνει.

  

Πάνω απ' τη φωτογραφία σου

έκλαψα.

Και σιγοτραγούδησα τους στίχους που

για σένα και για όσα ζήσαμε έγραψα.

  

Brainwaves

Για την πρώτη αγάπη. Απόσπασμα.

Αφιερωμένο στην Αντωνία. Γραμμένο για την Αντωνία. Που δεν ξεχνώ, ποτέ.

     

Μετά θα έρθουν άλλες αγάπες. Λίγες, πολλές, μία... Εξαρτάται. Και κάποια στιγμή ίσως έρθει "η αγάπη για πάντα".

Σε όλη μας τη διαδρομή, πολλές παράλληλες αγάπες μας συντροφεύουν. Φίλοι, συγγενείς, δάσκαλοι, ερεθίσματα...

  

Ένα γραμμόφωνο και πάνω του πλέει κάποιος δίσκος.

Γλυκές μελωδίες, νοσταλγικές, γεμίζουν το δωμάτιο.

Δυο ίσκιοι χορεύουν, σφιχτά αγκαλιασμένοι.

Κι έξω, η βροχή πέφτει απαλά,

συμπληρώνοντας τις νότες του τραγουδιού.

  

Μαργαρίτα Σ. Γριμάνη

Στιγμές αγάπης.

  

Το οξύμωρο με την αγάπη είναι ότι δεν κοστίζει κι όμως είναι πολύτιμη.

Και το παράδοξο είναι ότι, ενώ δεν κοστίζει, είναι σπάνια...

  

Η ιστορία δείχνει ότι πολλές φορές τιμωρείται η αγάπη... Ο Χριστός τιμωρήθηκε με την έσχατη των ποινών επειδή δίδαξε το αυτονόητο... το πιο αυθόρμητο ένστικτο της ανθρώπινης φύσης. Το ένστικτο που συχνά καταπιέζουμε γιατί δεν είναι πάντα της μόδας.

  

Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον.

και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμι.

και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντά μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι.

Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία.

πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει.

η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.

είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται.

είτε γλώσσαι παύσονται.

είτε γνώσις καταργηθήσεται.

εκ μέρους δε γινώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν.

όταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται.

ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος ελάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος ελογιζόμην.

ότε δε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου.

βλέπομεν γαρ άρτι δι΄εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον.

άρτι γινώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην.

νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα.

μείζων δε τούτων η αγάπη.

  

Απόστολος Παύλος.

Προς Κορινθίους Επιστολή Α'. 13ο κεφάλαιο.

     

Τα υπόλοιπα θα τα πούμε παρέα...

  

Περί αγάπης έχουν γίνει ενδιαφέρουσες συζητήσεις από τους φίλους halias, φύρδην-μίγδην, mara lisha.

Η ανάρτηση γίνεται με αφορμή το Χαμομηλάκι και τη Συλλογή "Άξιον Αγάπης".