«Από το Μαιευτήριο στο Ίδρυμα»

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΔΙΟΙΚΗΣΗ

3ηςΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΗΣ

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

ΜΟΝΑΔΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ

“Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ”

7ο χλμ οδού Λαγκαδά, 54500 Θεσσαλονίκη - Τηλ. 2310691400 - Fax: 2310681811

e-mail: grammateia.agiospan@N3.syzefxis.gov.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Μονάδα Κοινωνικής Φροντίδας «Άγιος Παντελεήμων», το Κέντρο Βρεφών «Η Μητέρα», το Κέντρο Αποκατάστασης Αναπήρων Παιδιών Βούλας και το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης σε συνεργασία με το Σύνδεσμο Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος, διοργανώνουν Επιστημονική Ημερίδα στη Θεσσαλονίκη με τίτλο «Από το Μαιευτήριο στο Ίδρυμα» με την υποστήριξη της 3^ης Υγειονομικής Περιφέρειας Μακεδονίας και υπό την αιγίδα του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. 
Η Ημερίδα θα διεξαχθεί την Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2010, ώρα έναρξης 9.00 π.μ., στο Ξενοδοχείο “Les Lazaristes Domotel” (Κολοκοτρώνη 16, Θεσσαλονίκη).

Πρόκειται για μια διοργάνωση ειδικού βάρους με ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα στην οποία θα αναπτυχθούν και θα παρουσιαστούν θέματα για την πορεία και την εξέλιξη των ανθρώπων με αναπηρία στη ζωή των οποίων ο επόμενος σταθμός μετά το μαιευτήριο είναι το ίδρυμα και για αρκετά από αυτά, ακόμη και όταν ενηλικιωθούν. Θα επιχειρηθεί  η ανίχνευση των κομβικών σημείων σε αυτήν την πορεία, οι παρεμβάσεις που δύνανται να γίνουν από τη γέννηση και μετά αλλά και οι παρεμβάσεις στη λειτουργία των ιδρυμάτων αυτών με την κατάθεση εναλλακτικών προτάσεων.

Στόχος της πρωτοβουλίας αυτής είναι να αναδειχθεί η ρεαλιστική πραγματικότητα του κοινωνικού και θεσμικού ελλείμματος της κοινωνίας μας έναντι της ευθύνης στους ανθρώπους που ως παιδιά και στη συνέχεια ως ενήλικες βιώνουν την εγκατάλειψη ή την ακαταλληλότητα ή την αδυναμία της φυσικής φροντίδας. Αποτελεί έμπρακτη έκφραση ενσυναίσθησης και αποτελεί πρωτοβουλία συνηγορίας για τα ευάλωτα μέλη της κοινωνίας μας που δεν έχουν την αντικειμενική δυνατότητα αυτοπροστασίας και αυτοοργάνωσης για την προάσπιση των δικαιωμάτων τους.  

Στην Ημερίδα έχουν προσκληθεί και θα παρουσιάσουν εισηγήσεις ειδικοί επιστήμονες, ερευνητές και επαγγελματίες με πλούσιο επιστημονικό έργο και πολυετή εμπειρία στα θέματα που θα αναπτυχθούν.

Οι ενδιαφερόμενοι να συμμετάσχουν στην Ημερίδα μπορούν να συμπληρώσουν και να αποστείλουν την αίτηση συμμετοχής στο fax: 2310 681811 ή στο e-mail: grammateia.agiospan@N3.syzefxis.gov.gr.  Η συμμετοχή είναι δωρεάν. Στους συμμετέχοντες θα χορηγηθεί βεβαίωση παρακολούθησης.

Για περισσότερες πληροφορίες: 2310 691 404.

ΜΟΝΑΔΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ 
«Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ»

Επιστημονική Ημερίδα

«Από το Μαιευτήριο στο Ίδρυμα»

Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2010

Ξενοδοχείο “Les Lazaristes Domotel”

Χρήσιμες πληροφορίες:

Παρακαλούμε να αποσταλεί συμπληρωμένη η αίτηση συμμετοχής στο fax: 2310 681811 ή στο e-mail: grammateia.agiospan@N3.syzefxis.gov.gr.  Τηλέφωνο επικοινωνίας: 2310 691 404.

Μια εμπιστευτική επιστολή σε γονείς που σκέφτονται. «Τα παδιά δε θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν»

Ο ψυχίατρος-ψυχαναλυτής και συγγραφέας Νίκος Σιδέρης, διαβάζει on camera, για το www.u-hoo.gr/gianniskafatos, 

το τελευταίο κεφάλαιο από το βιβλίο του:

«Τα παιδιά δε θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν»

Το άρθρο που ακολουθεί δανείζεται τον τίτλο του βιβλίου του Νίκου Σιδέρη: «Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν!», που εκδόθηκε πρόσφατα (2009) από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. 

από: bluesmusicss 

Οι γονείς απευθύνονται για το παιδί τους στους «ειδικούς» επειδή οι ίδιοι δεν έχουν συνειδητοποιήσει ή δε θέλουν να παραδεχτούν ότι η αιτία του προβλήματος βρίσκεται αλλού, κρύβεται στη δική τους ανεπάρκεια, στην απουσία τους, στα δικά τους σφάλματα, στη δική τους συμπεριφορά απέναντι στο παιδί...

Ο συγγραφέας, ως ψυχαναλυτής - ψυχίατρος - νευροψυχολόγος - νευρογλωσσολόγος, απευθύνεται με το βιβλίο του σε «συνήθεις γονείς» που μέσα σε «συνήθεις οικογένειες» ανατρέφουν «συνήθη παιδιά». Ο συγγραφέας υποστηρίζει κάτι πολύ απλό: ότι στη σύγχρονη οικογένεια παρουσιάζονται αναπόφευκτα προβλήματα στις σχέσεις γονέων - παιδιών. Κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι τέλειος γονέας και ότι διατηρεί τέλεια σχέση με τα παιδιά του. Αυτό, δηλαδή, στο οποίο θα μπορούσαμε όλοι μας να συμφωνήσουμε είναι ότι δεν υπάρχει τέλεια οικογένεια ή οικογένεια χωρίς προβλήματα. Το ζήτημα είναι πότε συνειδητοποιούμε την ύπαρξή των προβλημάτων και αν καταφέρνουμε να εντοπίσουμε τις γενεσιουργές αιτίες τους. Αν εντοπιστεί η αιτία που δημιούργησε το πρόβλημα, τότε υπάρχει περιθώριο για αντιμετώπισή του. Τις περισσότερες φορές η προβληματική συμπεριφορά του παιδιού δεν οφείλεται στο ίδιο το παιδί αλλά στο γονέα ή τους γονείς, οι οποίοι δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στο ρόλο τους.

Σε θέματα κοινής ζωής, όπως οι ώρες φαγητού και ύπνου ή το ύψος των διαθέσιμων για το παιδί χρημάτων, οι γονείς έχουν την υποχρέωση να ακούσουν τη γνώμη, τις επιθυμίες και τις προτιμήσεις του παιδιού τους, αλλά και να λάβουν εκείνοι την τελική απόφαση, με την οποία το παιδί υποχρεούται να εναρμονισθεί.

Η οικογένεια λειτουργεί ως «σύστημα», μέσα στο οποίο οι κοινωνικές σχέσεις των μελών πρέπει να διατηρούνται πάντοτε σε ισορροπία. Αυτή είναι η έννοια του συστήματος, η ανάπτυξη και διατήρηση υγιών κοινωνικών σχέσεων ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας, δηλαδή σχέσεων αγάπης, αλληλοκατανόησης και αλληλοσεβασμού. Αν κάποιο μέλος εκδηλώσει μια προβληματική συμπεριφορά, η λειτουργία της οικογένειας στρεβλώνεται. Κάθε πρόβλημα λοιπόν συμπεριφοράς ή κοινωνικής σχέσης θα πρέπει να προλαμβάνεται ή τουλάχιστο να ανιχνεύεται νωρίς για να μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά.
Δυστυχώς, όλο και περισσότεροι σύγχρονοι γονείς ανακαλύπτουν ξαφνικά ότι το παιδί τους, συνήθως κατά την εφηβεία ή και νωρίτερα, εκδηλώνει κάποιου είδους «προβληματική» συμπεριφορά. Αυτή η συμπεριφορά μπορεί να αναφέρεται στην επιθετική ή βίαιη συμπεριφορά του παιδιού εναντίον των γονέων ή άλλων μελών της οικογένειας, στη λεκτική βία, στην παντελή έλλειψη σεβασμού, στον αρνητισμό, στην τάση αυτοκαταστροφής και αυτοαπομόνωσης, στη διακοπή της επικοινωνίας με τους γονείς, στην εμπλοκή σε άσχημες παρέες, στην παραβατική συμπεριφορά, στην άρνηση για το σχολείο ή την εγκατάλειψη του σχολείου, στην εκδήλωση ψυχοσωματικών δυσλειτουργιών, κ.ο.κ.

Κάτι έχει στραβώσει ξαφνικά μέσα στην οικογένεια ή - συνήθως - όχι και τόσο ξαφνικά, αφού η εκδήλωση μιας συμπεριφοράς μπορεί να έχει τις ρίζες της πολύ πιο πριν, όταν ο ρόλος του γονέα ή των γονέων και η σχέση τους με το παιδί άρχισαν να στραβώνουν, να παρεξηγούνται, να υποχωρούν, να δέχονται εκπτώσεις και τελικά να τίθενται υπό αμφισβήτηση και να διαταράσσονται.
Σήμερα, δυστυχώς, οι γονείς έχουν την τάση να εκδηλώνουν ακραίες και αντιφατικές συμπεριφορές:
Πρώτο, φορτώνουν στα παιδιά τους βάρη και ευθύνες που δεν μπορούν αυτά να αντέξουν: τα υποχρεώνουν σε εξαντλητική μελέτη και παρακολούθηση φροντιστηριακών μαθημάτων ενώ ταυτόχρονα καλλιεργούν υπερβολικές και συνήθως μη ρεαλιστικές προσδοκίες για πανεπιστημιακές σπουδές και σπουδαία επαγγελματικά επιτεύγματα, παρότι οι ίδιοι γνωρίζουν ότι η ακαδημαϊκή και επαγγελματική επιτυχία στην εποχή μας είναι πολύ δύσκολη υπόθεση. Η ψυχολογική πίεση που ασκείται στα παιδιά με αυτόν τον τρόπο είναι αφόρητη (βλέπε αυτοκτονίες κάθε χρόνο μετά από την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των πανελλαδικών εξετάσεων).

Δεύτερο, ελαχιστοποιείται ο χρόνος πραγματικής κοινωνικής συναναστροφής μεταξύ των μελών της οικογένειας, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται δυσλειτουργίες στους ρόλους και τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια. Όταν η παρουσία του γονέα ή των γονέων είναι «λειψή», οι επιδράσεις των συνομηλίκων και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης υπερισχύουν και η ισορροπία του οικογενειακού συστήματος διαταράσσεται.
Τρίτο, για να αντισταθμίσουν οι γονείς την ανεπάρκειά τους, πλειοδοτούν στο ποια οικογένεια θα επιδαψιλεύσει τα περισσότερα αγαθά, υπηρεσίες και ανέσεις στα παιδιά (συσσώρευση άχρηστων συνήθως και συχνά επιβλαβών παιχνιδιών: playstations, υπολογιστές, ελεύθερη πρόσβαση στο ίντερνετ, κινητό τηλέφωνο, ανεξέλεγκτες παρέες και διασκεδάσεις, πλήρης ελευθερία στο ντύσιμο και την εμφάνιση, ανεξέλεγκτη διατροφή, αλόγιστη χρηματοδότηση, μοτοσυκλέτα ή αυτοκίνητο, κ.ο.κ.).  

Οι γονείς διαγκωνίζονται στο ποιοι θα είναι περισσότερο αρεστοί και «δημοκρατικοί», στο ποιοι θα είναι περισσότερο «φιλαράκια» με τα παιδιά, στο ποιοι θα κάνουν τα περισσότερα χατίρια, καταργώντας τους στοιχειώδεις κανόνες που θα έπρεπε να διέπουν τις σχέσεις γονέων-παιδιών.

Ο Σιδέρης (2009) υποστηρίζει ότι η σχέση γονέα - παιδιού, είτε το θέλουμε είτε όχι, είναι «ασύμμετρη». 

Οι γονείς κυβερνούν την οικογένεια, φροντίζουν για την ευημερία και την ασφάλεια των μελών της, θέτουν τους κανόνες λειτουργίας της και φροντίζουν για την τήρησή τους. Εκ των πραγμάτων ο ρόλος των γονέων προκύπτει διαφορετικός από των παιδιών. Όταν αρχίσουν να γίνονται εκπτώσεις στην τήρηση των κανόνων, η λειτουργία της οικογένειας χάνει την ευρυθμία της. Τα παιδιά, από πλευράς τους, είναι υποχρεωμένα να σέβονται τους γονείς τους και να τηρούν τους οικογενειακούς κανόνες.

Όπως γράφει ο Σιδέρης:
Σε θέματα κοινής ζωής, όπως οι ώρες φαγητού και ύπνου ή το ύψος των διαθέσιμων για το παιδί χρημάτων, οι γονείς έχουν την υποχρέωση να ακούσουν τη γνώμη, τις επιθυμίες και τις προτιμήσεις του παιδιού τους, αλλά και να λάβουν εκείνοι την τελική απόφαση, με την οποία το παιδί υποχρεούται να εναρμονισθεί. (σελ.45).

Όπως γράφει ο Σιδέρης (2009) σε άλλο σημείο (σελ. 39), 

ένα σπίτι «δεν είναι ξενοδοχείο, όπου ο καθένας περνάει, μένει λίγο, μετά φεύγει - και στη θέση του έρχεται ένας άλλος…», αλλά ένα αυστηρά συγκροτημένο σύστημα που διέπεται από κανόνες, οι οποίοι γίνονται σεβαστοί.
Ανεπίσημα στοιχεία δείχνουν ότι όλο και περισσότεροι γονείς τείνουν να καταφεύγουν σε «ειδικούς» για τα παιδιά τους όταν ξαφνικά ανακαλύψουν ότι κάτι πάει «στραβά» στη συμπεριφορά του παιδιού ή στη σχέση τους με το παιδί. Η «ψυχοθεραπεία» τείνει να γίνει μόδα και πλασματική ανάγκη. Μάλιστα, ελλείψει παιδοψυχολόγου, σχολικού ψυχολόγου ή παιδοψυχίατρου, οι γονείς δε διστάζουν να απευθυνθούν σε διάφορους άλλους «ψυχοθεραπευτές» και «συμβούλους» (ψυχολόγους, κλινικούς ψυχολόγους, ψυχαναλυτές, ψυχίατρους, νευροψυχολόγους, οικογενειακούς συμβούλους, κ.ο.κ.). Οι γονείς απευθύνονται για το παιδί τους στους «ειδικούς» επειδή οι ίδιοι δεν έχουν συνειδητοποιήσει ή δε θέλουν να παραδεχτούν ότι η αιτία του προβλήματος βρίσκεται αλλού, κρύβεται στη δική τους ανεπάρκεια, στην απουσία τους, στα δικά τους σφάλματα, στη δική τους συμπεριφορά απέναντι στο παιδί, στα συζυγικά προβλήματα. Δε γνωρίζουν ότι «τα παιδιά δε θέλουν ψυχολόγο - γονείς θέλουν!»
Αν, λοιπόν, αναλογιστεί κανείς ότι σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις το πρόβλημα ξεκινάει από τη συμπεριφορά και τις επιλογές των γονέων, θα μπορούσε κανείς να παραφράσει τον τίτλο ως εξής: «Τα παιδιά δε θέλουν ψυχολόγο. Οι γονείς θέλουν!».

Θεσσαλονίκη: Αυξάνονται τα «παιδιά των δρόμων» ενόψει των εορτών

Αύξηση έχει παρατηρηθεί στον αριθμό των παιδιών, ιδιαίτερα βουλγαρικής καταγωγής, στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, λόγω και των εορτών που πλησιάζουν. 

Η μη κυβερνητική οργάνωση «Άρσις», σε συνεργασία με την ελβετική ανθρωπιστική οργάνωση «Γη των Ανθρώπων», ανέλαβαν την πρωτοβουλία να καταγράψουν τα παιδιά αυτά, σε μια προσπάθεια κινητοποίησης των υπεύθυνων αρχών για την καταπολέμηση του φαινομένου.

Η «Άρσις» συμβουλεύει όσους συναντούν παιδιά του δρόμου να μην τους μιλούν άσχημα και τα στιγματίζουν, να είναι ευγενικοί μαζί τους και σε καμία περίπτωση να μην τους δίνουν χρήματα. Είναι προτιμότερο να τους αγοράζουν κάτι να φάνε ή να πιουν, εάν θέλουν, και να αναφέρουν το φαινόμενο σε κάποια υπεύθυνη αρχή.

Με την αύξηση του μεταναστευτικού κύματος προς την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, έχει αυξηθεί και ο αριθμός των παιδιών που πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης και αναγκάζονται να δουλεύουν στους δρόμους. Επαιτώντας στα φανάρια, πουλώντας μικροαντικείμενα, παίζοντας μουσικά όργανα, ακόμα και προκαλώντας τον οίκτο των περαστικών απλώς με το να βρίσκονται στην αγκαλιά του επαίτη γονιού τους. 

Συχνά πρόκειται για ανάπηρα παιδιά ή βρέφη, ενώ πολλά από αυτά είναι θύματα διακίνησης. Το φαινόμενο ανθεί στη χώρα μας, όπου οι υπεύθυνες αρχές αδιαφορούν για την κατάφωρη αυτή παραβίαση των δικαιωμάτων του παιδιού.

Στη Θεσσαλονίκη καταγράφονται κάθε έτος από τη μη κυβερνητική οργάνωση «Άρσις» κατά μέσο όρο 120 παιδιά που δουλεύουν στους δρόμους, ενώ στην Αθήνα η καταμέτρηση είναι πολύ δύσκολη λόγω της ανεξέλεγκτης εκεί κατάστασης, σύμφωνα με δηλώσεις του κ. Γαβαλά, ιδρυτικού μέλους της οργάνωσης, στο tvxs. 

Η «Άρσις», εδώ και δέκα περίπου χρόνια δουλεύει συστηματικά στους δρόμους της Θεσσαλονίκης αλλά και της Αθήνας, εντοπίζοντας και βοηθώντας παιδιά που είναι θύματα εκμετάλλευσης. Ασχολείται με την κοινωνική υποστήριξη των νέων και την προάσπιση των νεανικών δικαιωμάτων.

Εξειδικευμένοι streetwalkers της «Άρσις» γυρνούν στους δρόμους, προσεγγίζουν τα παιδιά και πραγματοποιούν κοινωνική έρευνα. Στη συνέχεια η οργάνωση, μέσω ενός διακρατικού δικτύου που έχει αναπτύξει με οργανώσεις και υπηρεσίες στην Αλβανία, διεξάγει επισταμένη έρευνα για την κατάσταση του παιδιού ώστε να διευκρινιστεί εάν είναι θύμα εμπορίας, εάν βρίσκεται με τους γονείς του στη χώρα, εάν είναι απλώς θύμα παραμέλησης κλπ. Αυτοί οι streetwalkers ήταν τα περασμένα χρόνια κυρίως αλβανόφωνοι, καθώς η πλειοψηφία των παιδιών ήταν αλβανικής καταγωγής.

Τα τελευταία χρόνια, μετά το άνοιγμα των συνόρων, έχει παρατηρηθεί ιδιαίτερη αύξηση των παιδιών βουλγαρικής καταγωγής, κυρίως στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, τα οποία η «Άρσις» δεν είχε καταφέρει να προσεγγίσει επειδή δεν διέθετε διασυνδέσεις με τη Βουλγαρία ή βουλγαρόφωνους streetwalkers. Μάλιστα από τον περασμένο Ιούλιο οι επιχειρήσεις είχαν σταματήσει, καθώς διακόπηκε η χρηματική υποστήριξη της οργάνωσης από το Υπουργείο Εξωτερικών και πλέον βασίζεται σε εθελοντική εργασία και χορηγίες, λειτουργώντας υποτυπωδώς. Ωστόσο, σε συνεργασία με την ελβετική οργάνωση «Γη των Ανθρώπων», θα πραγματοποιηθεί νέα επιχείρηση καταγραφής των παιδιών από τη Βουλγαρία αυτό το μήνα, με βουλγαρόφωνους συνεργάτες.

Η επιχείρηση θα πραγματοποιηθεί ενόψει των Χριστουγέννων, καθώς το φαινόμενο γίνεται ακόμα εντονότερο την περίοδο των εορτών, όταν, σύμφωνα με τον κ.Γαβαλά «τα φιλάνθρωπα συναισθήματα του κοινού είναι σε διέγερση». 

Θα γίνεται καθημερινή καταγραφή των παιδιών στη Θεσσαλονίκη για έναν ολόκληρο μήνα, ώστε να προσδιοριστεί πως βρέθηκαν εδώ, εάν είναι θύματα διακίνησης ή ήρθαν μόνα τους, να ερευνηθούν οι συνθήκες ζωής τους και να κριθεί αν βρίσκονται σε υψηλό κίνδυνο. 

Στη συνέχεια θα συνταχθεί έκθεση, η οποία θα προωθηθεί και σε ευρωπαϊκό αλλά και σε επίπεδο ελληνικών υπηρεσιών και αρχών, με στόχο την κινητοποίησή τους. Πέρυσι είχε πραγματοποιηθεί από την «Άρση» σχετικό σεμινάριο και είχε επιτευχθεί μια πρώτη προσέγγιση σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Σύμφωνα με τον κ. Γαβαλά, το φαινόμενο παρατηρείται τόσο έντονα μόνο στην Ελλάδα. «Σε πρόσφατο ταξίδι μου στη Σόφια, δεν είδα παιδιά στους δρόμους. Όταν ρώτησα τους Βούλγαρους, πώς και εσείς δεν έχετε αυτό το φαινόμενο, μου απάντησαν ότι τα παιδιά έχουν έρθει στην Ελλάδα», εξηγεί. 

Στη Βουλγαρία οι αρχές καταστολής αλλά και οι κοινωνικές υπηρεσίες δρουν άμεσα σε περίπτωση εντοπισμού τέτοιων περιστατικών.  

Ωστόσο η ίδια χώρα αποτελεί «χώρα προέλευσης», καθώς τα κατώτερα οικονομικά στρώματα, ιδίως οι πληθυσμοί τσιγγάνων Ρομά, μεταναστεύουν μαζικά στην Ελλάδα όπου χρησιμοποιούν συχνά τα παιδιά τους ως πηγή εισοδήματος.

Η καταγραφή θα γίνει καταρχήν στη Θεσσαλονίκη, καθώς εκεί βρίσκονται τα περισσότερα παιδιά βουλγαρικής καταγωγής, με σκοπό όμως να εδραιωθεί μόνιμη επιχειρησιακή δράση που θα επεκταθεί και στην Αθήνα. Στην πρωτεύουσα έχουν πραγματοποιηθεί στο παρελθόν παρόμοιες έρευνες, ωστόσο η κατάσταση εκεί είναι ανεξέλεγκτη, καθώς οι περιοχές, όπως και οι εθνικότητες των παιδιών των δρόμων είναι πολύ περισσότερες.

Η «Άρσις» συμβουλεύει όσους συναντούν παιδιά του δρόμου να μην τους μιλούν άσχημα και τα στιγματίζουν, να είναι ευγενικοί μαζί τους και σε καμία περίπτωση να μην τους δίνουν χρήματα. Είναι προτιμότερο να τους αγοράζουν κάτι να φάνε ή να πιουν, εάν θέλουν, και να αναφέρουν το φαινόμενο σε κάποια υπεύθυνη αρχή.

πηγή

Εκστρατεία ανθρωπιστικής βοήθειας στις φυλακές ανηλίκων Αυλώνας

Στις φυλακές ανηλίκων Αυλώνας υπάρχουν 370 έγκλειστα παιδιά και νέοι, εκ των οποίων οι 300 είναι άποροι 

και δεν δέχονται ποτέ επισκεπτήριο. 

Τους λείπουν είδη απαραίτητα για να αντεπεξέλθουν στις δυσκολίες του χειμώνα...

---

Όλοι να βοηθήσουμε, όλοι. 

Όμως μια απορία έχω που αγγίζει τα όρια της ένστασης. 

Η Πολιτεία τι κάνει;; 

Έκλεισε μέσα 300 άπορα παιδιά και δεν έχει κουβέρτες να τα σκεπάσει; Πάμε καλά; Δεν έχει η Πολιτεία τη δυνατότητα να τους προσφέρει τα στοιχειώδη;

---

Η Ένωση «Μαζί για το Παιδί» πραγματοποιεί εκστρατεία για τη συγκέντρωση ανθρωπιστικής βοήθειας, με σκοπό να βοηθήσει τους έγκλειστους να αντεπεξέλθουν στις δύσκολες χειμερινές συνθήκες. 

Στην ημερομηνία παράδοσης της βοήθειας δόθηκε παράταση, ελπίζοντας σε μεγαλύτερη ανταπόκριση του κοινού.

Οι πλειοψηφία των έγκλειστων των φυλακών ανηλίκων Αυλώνας είναι άποροι αλλοδαποί μετανάστες από χώρες σε εμπόλεμη κατάσταση. 

Δεν έχουν δυνατότητα επικοινωνίας με τις οικογένειές τους και δεν έχουν ποτέ επισκεπτήριο, ούτε δυνατότητα ενημέρωσης για τις εξελίξεις στη χώρα τους. 

Τους λείπουν είδη απαραίτητα για να αντεπεξέλθουν στις δυσκολίες του χειμώνα, γι’ αυτό και η ένωση «Μαζί για το παιδί» ξεκίνησε τη συγκέντρωση ανθρωπιστικής βοήθειας. Η παράδοση της βοήθειας θα γίνει τελικά στις 8 Δεκεμβρίου, μετά από παράταση δύο εβδομάδων.

Σύμφωνα με την ένωση, τα παιδιά των φυλακών έχουν ανάγκη κυρίως από χειμωνιάτικα σκεπάσματα και είδη ατομικής υγιεινής (οδοντόβουρτσες, ξυραφάκια, απορρυπαντικά κ.λ.π.), παπούτσια, ρούχα, εσώρουχα, τηλεκάρτες, γραφική ύλη και ξένο τύπο. Επισημαίνεται ότι τα είδη ρουχισμού πρέπει να είναι για αγόρια 16-24 ετών. 

Η γραφική ύλη περιλαμβάνει φακέλους αλληλογραφίας, γραμματόσημα και στυλό για να επικοινωνούν οι κρατούμενοι με τις οικογένειές τους, όπως και εφημερίδες από Ιράκ, Αφγανιστάν, Παλαιστίνη, Σομαλία, Σουδάν, κ.α. για την ενημέρωσή τους. Μπορούν επίσης να προσφερθούν εθελοντικά θεατρικές ομάδες για την οργάνωση κάποιας παράστασης για την ψυχαγωγία των παιδιών.

Η Ένωση «Μαζί για το Παιδί» είναι μια Μ.Κ.Ο. αποτελείται από δέκα οργανώσεις-μέλη και προσφέρει κάθε μορφής βοήθεια σε παιδιά και νέους. Έχει θέσει επίσης σε λειτουργία τη «Γραμμή Βοήθειας 115 25 Μαζί για το Παιδί», που παρέχει συμβουλές και ατομικά ραντεβού για παιδιά, νέους και γονείς.

Όσοι ενδιαφέρονται να προσφέρουν βοήθεια στα παιδιά των Φυλακών Ανηλίκων Αυλώνας, μπορούν να προσκομίζουν τα είδη που έχουν συγκεντρώσει στην αποθήκη της Ένωσης Μαζί για το Παιδί στην συμβολή των οδών Μπουσίου 20 και Κούπα 33 στην Αθήνα, έως και τις 7 Δεκεμβρίου, 10.00-18.00 καθημερινά.

πηγή

Πιο επώδυνη η φτώχεια όταν χάνεται η αξιοπρέπεια

Ψάχνουν φαγητό στα σκουπίδια στην Αθήνα του 2010

Η ειρωνεία είναι ότι κατά τη διάρκεια του 2010, το οποίο έχει ανακηρυχθεί παγκόσμιο έτος καταπολέμησης της φτώχειας, 
η Ελλάδα είναι μία από τις χώρες της ανεπτυγμένης Δύσης όπου ο αριθμός των ανθρώπων που δυσκολεύονται να αποκτήσουν είδη πρώτης ανάγκης ολοένα και μεγαλώνει.

"Ημερησία" Online

Στους κάδους των σούπερ μάρκετ και στα καφάσια που αφήνουν πίσω οι έμποροι των λαϊκών αγορών βρίσκουν πλέον τα βασικά είδη διατροφής τους χιλιάδες άνθρωποι που δεν έχουν τη δυνατότητα να αγοράσουν τα προς το ζην.

Η ειρωνεία είναι ότι κατά τη διάρκεια του 2010, το οποίο έχει ανακηρυχθεί παγκόσμιο έτος καταπολέμησης της φτώχειας, η Ελλάδα είναι μία από τις χώρες της ανεπτυγμένης Δύσης όπου ο αριθμός των ανθρώπων που δυσκολεύονται να αποκτήσουν είδη πρώτης ανάγκης ολοένα και μεγαλώνει.

Μέχρι πριν από λίγο καιρό η εικόνα της φτώχειας στην Αθήνα περιοριζόταν στους κλοσάρ και στους άπορους μετανάστες που κοιμόνταν στα παγκάκια και έτρωγαν στα συσσίτια των δήμων.

Σήμερα, ωστόσο, το φαινόμενο έχει επεκταθεί και πίσω από τις κλειστές πόρτες διαμερισμάτων που ανήκουν σε «ανθρώπους της διπλανής πόρτας».

Σημαντικό ποσοστό όσων δεν μπορούν πλέον να τα βγάλουν πέρα είναι πρώην εργαζόμενοι με οικογένειες ή συνταξιούχοι που ζούσαν με αξιοπρέπεια τα γεράματά τους μέχρι να έρθει η οικονομική κρίση και να μειώσει τα χρήματα που έπαιρναν σε σημείο που να μη φτάνουν ούτε για τα απαραίτητα.

Μια βραδινή επίσκεψη σε κάποιο σούπερ μάρκετ αποκαλύπτει πρωτοφανείς, για την Ελλάδα, εικόνες. Με το κλείσιμο, γύρω στις 9 το βράδυ, άνθρωποι εμφανίζονται και αρχίζουν να ψάχνουν τα σκουπίδια για να βρουν οτιδήποτε φαγώσιμο.  

«Τα τρόφιμα που λήγουν τα παίρνουν φορτηγά, οπότε δεν υπάρχουν πολλά πράγματα για να βρει κάποιος. Αμέσως μόλις κλείσουμε, όμως, έρχεται κόσμος και ψάχνει στους κάδους ολόκληρου του τετραγώνου. Συνήθως βρίσκουν μερικές φέτες σαλάμι ή λίγο κρέας», λένε οι υπάλληλοι μεγάλου σούπερ μάρκετ στην οδό Πατησίων.

Το «Έθνος» δεν χρειάστηκε να περιμένει πολύ για να αποδειχθεί του λόγου το αληθές. Δεν πέρασε ούτε ένα τέταρτο από το κλείσιμο του σούπερ μάρκετ και ένας μεσόκοπος άνδρας, ο κ. Γιώργος, άρχισε να ψάχνει τους κάδους μπροστά από την είσοδο του καταστήματος. «Βρήκα μερικές φέτες μπέικον αλλά δεν έχει κάτι άλλο φαγώσιμο», λέει ανοίγοντας μία σακούλα. «Θα δώσω λίγο στις αδέσποτες γάτες της γειτονιάς και το υπόλοιπο...», συμπληρώνει αφήνοντας στη μέση την πρότασή του. «Πριν από δύο-τρία χρόνια μόνο οι αλλοδαποί έψαχναν σε αυτούς τους κάδους. Τώρα πια έρχονται και Ελληνες, αξιοπρεπείς άνθρωποι από τις γύρω γειτονιές. Τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά». 

Σάπια φρούτα 

Ανάλογη είναι και η εικόνα στις λαϊκές αγορές. Τα σάπια φρούτα και λαχανικά που πετιούνται μαζεύονται αμέσως στο μικρό χρονικό διάστημα που μεσολαβεί από την ώρα που φεύγουν οι έμποροι μέχρι τη στιγμή που φτάνουν τα συνεργεία των δήμων για να καθαρίσουν.

Πολλοί από τους εμπόρους, πάντως, βλέπουν την κατάστασή του και δεν του αφήνουν μόνο ό,τι είναι για πέταμα. «Όπως και πολλοί άλλοι, έτσι κι αυτός ο άνθρωπος προσπαθεί να επιζήσει. Ερχεται συχνά εδώ και τον ξέρουμε. Είναι πολύ αξιοπρεπής. Συνήθως όταν φεύγουμε θα του δώσουμε και κάποια από τα προϊόντα που δεν θα πετάγαμε», λένε.

Κος Δημήτρης

Πριν λίγα χρόνια δεν ήμουν έτσι

Στη λαϊκή της Νέας Ιωνίας, ο κ. Δημήτρης ψάχνει παντού. 

Ακόμα και σε σακούλες στις οποίες οι έμποροι τον διαβεβαιώνουν ότι δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. 

Στο τέλος έχει καταφέρει να γεμίσει μία σακούλα με σταφύλια και άλλη μία με χόρτα. «Πολλές από αυτές τις ρώγες είναι σάπιες και δεν τρώγονται. Θα καθίσω με την ησυχία μου, θα τις ξεδιαλέξω μία μία και στο τέλος θα μου μείνουν αρκετές. Ούτως ή άλλως είμαι συνταξιούχος και έχω πολύ χρόνο», τονίζει. Ο κ. Δημήτρης λέει κατηγορηματικά ότι αν είχε χρήματα δεν θα έμπαινε στη διαδικασία να ψάχνει στα σκουπίδια της λαϊκής. «Η σύνταξή μου δεν φτάνει και αναγκάζομαι να τρώω ό,τι βρίσκω. Πριν από λίγα χρόνια δεν ήμουν έτσι. Είχα περισσότερα χρήματα και δεν χρειαζόταν να φτάσω σε αυτό το σημείο. Τι να κάνω; Φτωχός άνθρωπος είμαι».

Εξασφάλιση ελάχιστου εισοδήματος για όλους 

Κατερίνα Πούτου - πρόεδρος του Ελληνικού Δικτύου Καταπολέμησης της Φτώχειας

Αυτό που βλέπουμε ως τάση μάς προετοιμάζει για το γεγονός ότι πολλοί περισσότεροι άνθρωποι θα ενταχθούν στον πληθυσμό των φτωχών. Η πρόσβασή τους σε βασικά αγαθά θα είναι η πρόκληση που θα αντιμετωπίσουμε το επόμενο διάστημα. Θα πρέπει να δούμε, πολύ σοβαρά ως κοινωνία, πώς η οικονομική πολιτική που εφαρμόζεται, θα συνταιριαστεί με μια κοινωνική πολιτική που θα δίνει αξιοπρέπεια στον πολίτη.

Το βασικότερο που πρέπει να γίνει, είναι η εξασφάλιση ενός ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος για όλους τους πολίτες.

Επίσης, θα πρέπει να προστατευτεί η μόνιμη κατοικία με συνέχιση των επιδοτήσεων ενοικίου, που έχουν σταματήσει να καταβάλλονται και άλλες ευνοϊκές ρυθμίσεις. Τέλος, είναι απαραίτητο να διασφαλίσουμε ότι η πρόσβαση στις μονάδες υγείας θα είναι ανοιχτή για όλους.

Σε μια περίοδο που έχουμε περισσότερους φτωχούς και ανέργους, θα έπρεπε να υπάρχει μια σοβαρή κοινωνική πολιτική πρόταση, η οποία θα προέλθει από διάλογο όλων των εμπλεκόμενων φορέων. Στην Ελλάδα υπάρχει και το ανθρώπινο και το οικονομικό κεφάλαιο για να υποστηριχτούν τέτοιες δράσεις. Απλά χρειάζεται πολιτική βούληση.

Λύσεις σε τοπικό επίπεδο, αποκεντρωμένα και τμηματικά 

Τζανέτος Αντύπας - πρόεδρος ΔΣ της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης PRAKSIS

Βιώνουμε πλέον έναν «τέταρτο κόσμο» που κινείται στα μεγάλα αστικά κέντρα. Εναν κόσμο σύγχρονων «κλοσάρ» που ακόμη και τα χαρακτηριστικά τους (δημογραφικά, πολιτιστικά, εκπαιδευτικά) ξεφεύγουν κατά πολύ από την κλασική εικόνα που είχαμε έως σήμερα. Σύγχρονοι «απόκληροι» οι άνθρωποι αυτοί που εναποθέτουν τις ελπίδες τους στην Κοινωνία των Πολιτών.

Το κράτος ολοένα αποδεικνύεται ανίκανο να ανταποκριθεί στα καθημερινά και πιεστικά τους προβλήματα. Μία νέα τάξη πραγμάτων χρειάζεται να διαμορφωθεί. Πέρα από κεντρικούς σχεδιασμούς. Μια «επικουρική πρωτοβουλία» που μπορεί να αφουγκραστεί την ανάγκη του διπλανού μας και φυσικά να ανταποκριθεί άμεσα στο πρόβλημά του.

Κοινωνικοί σχηματισμοί και πολιτειακοί ανασχηματισμοί είναι η ελπίδα μας. Ως PRAKSIS προτείνουμε οι ίδιοι οι πολίτες να αναλάβουν δράση. Οι λύσεις μπορούν να δοθούν μόνο σε τοπικό επίπεδο, αποκεντρωμένα και τμηματικά. Οι κεντρικοί σχεδιασμοί έχουν αποδειχθεί φρούδοι και ανεδαφικοί.

Οι πραγματικές ανάγκες του κόσμου και οι αποτελεσματικές παρεμβάσεις μπορούν να γίνουν στο τοπικό επίπεδο, ακόμη -και πολύ περισσότερο- σε επίπεδο γειτονιάς.

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ  

Χρ. Αντωνοπούλου

Πιο επώδυνη η φτώχεια όταν χάνεται η αξιοπρέπεια

Πρόκειται για μια επώδυνη διαδικασία γιατί το άτομο αυτοστιγματίζεται ως φτωχό, ανίκανο, άχρηστο και ασήμαντο.

Η φτώχεια γίνεται πιο επώδυνη, όταν κανείς χάνει την αξιοπρέπειά του. Περνάει επώδυνες καταστάσεις σωματικές, κοινωνικές και ψυχικές.

Όποιος μπαίνει σε αυτήν τη διαδικασία, νιώθει αδικημένος από ένα σύστημα που στήριξε, που εμπιστεύτηκε και που είχε προγραμματίσει τη ζωή του μελλοντικά.

Αισθάνεται σαν τον πνιγμένο που προσπαθεί μέσα στη θύελλα να πιαστεί από κάπου και δεν τον βοηθάει το σύστημα. 

Τραύμα 

Αν ο άνθρωπος αυτός μπορέσει να επανέλθει στο «φυσιολογικό» και να αποκτήσει ξανά τη θέση του στην κοινωνία και αν οι μετατραυματικές εμπειρίες της πτώχευσης δεν τον έχουν επηρεάσει ψυχικά, θα μπορέσει να επανέλθει σταδιακά σε φυσιολογικές καταστάσεις.

Πάντως, το τραύμα της ασημαντότητας, της αποτυχίας και της μειωμένης αξιοπρέπειας χρειάζεται μεγάλες αντοχές για να το ξεπεράσει κάποιος. Οι εξαιρέσεις είναι αυτοί που τελικά επανήλθαν.

Πρέπει να πούμε, ωστόσο, ότι το οικογενειακό περιβάλλον παίζει ουσιαστικό ρόλο στο πόσο αυτός ο άνθρωπος έχει αποθέματα ψυχικά και σωματικά.

-Η Χριστίνα Αντωνοπούλου - επίκουρη καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών, ψυχολόγος - κοινωνιολόγος

Πηγή: Εθνος