Thursday, 3 February 2011

Το παιδί μου έχει πυρετό, τι να κάνω;

Ο πυρετός στα παιδιά είναι ο συχνότερος λόγος που επικοινωνούν οι γονείς με τον παιδίατρο. Εκτός από ανησυχητικό σύμπτωμα, είναι και ένας σημαντικός τρόπος να καταπολεμήσει ο οργανισμός των παιδιών μας την αρρώστια. Ο γιατρός πρέπει να εξετάζει το παιδί όταν έχει πυρετό για να θέσει τη διάγνωση, δηλαδή να βρει την αιτία του πυρετού.

Babies and Infants with Fever

Συνήθως ο πυρετός οφείλεται σε απλές ιώσεις που ταλαιπωρούν
το παιδάκι για λίγες μέρες και μετά υποχωρούν πλήρως.
Ώσπου λοιπόν να εξεταστεί το παιδί, αλλά και μετά την εξέταση και μέχρι να γίνει το παιδί καλά, έχουμε υπόψη μας τα εξής:
  • Ο πυρετός συνήθως δεν είναι καθόλου επικίνδυνος για το παιδί. 
  • Όταν το παιδί ανεβάζει πυρετό, μπορεί να είναι νωθρό ή γκρινιάρικο ή και τελείως φυσιολογικό. 
  • Την ώρα που ανεβαίνει ο πυρετός το παιδί συνήθως κρυώνει, χρειάζεται να είναι ντυμένο και ίσως και σκεπασμένο στην αγκαλιά μας (αν θέλει να καθίσει). 
  • Το δέρμα του είναι κρύο και «μαρμαροειδές», δηλαδή έχει κόκκινες κηλίδες που διαχωρίζονται από άσπρες γραμμές και φαίνεται σαν μάρμαρο. Το μαρμαροειδές δέρμα σημαίνει πως το παιδί κρυώνει.
  • Αφού το ζεστάνουμε, έχουμε βοηθήσει να ανέβει ο πυρετός κάτι που χρειάζεται να γίνει. Τώρα το κεφάλι του είναι ζεστό και κόκκινο, ο κορμός επίσης, ενώ τα χεράκια και τα ποδαράκια, ιδίως τα δάχτυλα, μπορεί να είναι παγωμένα. Τα παιδιά συνήθως δεν τα ενοχλεί να έχουνε κρύα χέρια και πόδια. Όταν ο κορμός είναι ζεστός, γδύνουμε το παιδί, το αφήνουμε με την πάνα ή το βρακάκι του ή με πολύ ελαφρά ρούχα. 
  • Μπορούμε να του φορέσουμε κάλτσες αν τα πόδια είναι παγωμένα.
  • Θερμομετρούμε το παιδί όταν σταματήσει να κρυώνει. Η θερμομέτρηση γίνεται κατά προτίμηση στη μασχάλη με λεπτό υδραργυρικό θερμόμετρο. Σε πυρετό πάνω από 38,5 επικοινωνούμε με το γιατρό.
  • Χορηγούμε αντιπυρετικό στη δόση που ξέρουμε για το βάρος και την ηλικία του παιδιού. Η δράση του αντιπυρετικού φαίνεται περίπου 30 λεπτά απ’ τη χορήγησή του, όπου το παιδί ίσως ιδρώνει και πέφτει κάπως η θερμοκρασία του. Δεν ανησυχούμε λοιπόν αν π.χ. 10 λεπτά αφότου δώσαμε αντιπυρετικό το παιδί ακόμα ζεματάει. Είναι φυσιολογικό. Επίσης η δράση του αντιπυρετικού κρατά περίπου 3-6 ώρες. Αν στις 3 ώρες το παιδί ξανανεβάσει πυρετό, είναι φυσιολογικό. Αν και τότε ο πυρετός είναι πάνω από 38.5 δίνουμε άλλο αντιπυρετικό φάρμακο, κατόπιν συνεννόησης με το γιατρό.
  • Το αντιπυρετικό «ρίχνει» λίγο τον πυρετό του παιδιού. Π.χ αν ένα παιδί με 39 θα έχει 38,4 μισή ώρα μετά την χορήγηση του φαρμάκου και 37,4 μετά το μπάνιο. Δεν τρομάζουμε αν ο πυρετός δεν πέσει στα 36.5. Αν αυτό συμβεί είναι γιατί ο οργανισμός το έκανε, όχι το φάρμακο.
  • Μισή ώρα μετά το αντιπυρετικό κάνουμε στο παιδί μπάνιο σε νερό θερμοκρασίας 35-36 βαθμών. Αν θέλει μπορεί να παίξει με τα παιχνίδια του στο νερό για 5-10 λεπτά. Αν ξαπλώνει και δεν θέλουμε να του κάνουμε μπάνιο, μπορούμε να βάλουμε κομπρέσες με χλιαρό νερό στο μέτωπο, τα μπράτσα και τους μηρούς. Το κρατάμε πολύ ελαφρά ντυμένο ή γυμνό για να μπορέσει να γίνει η ανταλλαγή της θερμοκρασίας και να απυρετήσει. Αν το ντύνουμε βαριά δεν αφήνουμε τον πυρετό να πέσει.
ΑΣ ΜΗ ΞΕΧΝΑΜΕ ΕΠΙΣΗΣ ΤΑ ΕΞΗΣ:
  • Αν την ώρα του πυρετού το παιδί θέλει αγκαλιά και έχει γκρίνια, το έχουμε συνέχεια επάνω μας. Εκτός από το ότι μπορεί να πονά, τα μωρά, ιδίως, φοβούνται πολύ όταν έχουν πυρετό και είναι άρρωστα, γιατί αισθάνονται διαφορετικά από το κανονικό και δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί.
  • Δεν το πιέζουμε καθόλου να φάει, αν δεν φάει καθόλου θα γίνει πιο γρήγορα καλά. Εάν το παιδί θηλάζει, ο θηλασμός συνεχίζεται κανονικά. Πηγαίνουμε με «τα νερά του», δεν το ζορίζουμε περισσότερο απ’ όσο είναι ήδη ζορισμένο.
  • Πάρα πολύ σημαντικό είναι να προσέξουμε να μην αφυδατωθεί το παιδί εξαιτίας του υψηλού πυρετού. Πρακτικά, παρακολουθούμε να έχει υγρή γλώσσα, δηλαδή η γλώσσα του να μη στεγνώνει. Αν αρνείται να πιει το δελεάζουμε με κομματάκια παγάκια, ή Sprite. Καλύτερα να μην πιει γάλα.
  • Αν η γλώσσα του είναι πολύ στεγνή, κλαίει χωρίς δάκρυα, είναι πολύ αδύναμο και το δέρμα του φαίνεται πολύ ξερό, επικοινωνούμε με το γιατρό αμέσως.
  • Δεν ενοχλούμε το παιδί: Θερμομετρούμε το παιδί τις ώρες που πραγματικά είναι πολύ ζεστό (περίπου κάθε 3 ώρες, όχι πιο συχνά). Δεν δίνουμε φάρμακα, δεν το κάνουμε μπάνιο και δεν βάζουμε κομπρέσες αν ο πυρετός είναι κάτω από 38.5-39.
  • Αντιπυρετικά φάρμακα υπάρχουν εδώ και λίγες δεκαετίες σε ευρεία χρήση. 
  • Για χιλιάδες χρόνια οι μητέρες δεν είχαν φάρμακα για να ρίξουν τον πυρετό των παιδιών τους. Ο πυρετός πέφτει και από μόνος του ακόμη κι αν δεν κάνουμε τίποτε, ακόμα και αν δεν κάνουμε κομπρέσες ή μπάνιο. Κανακεύουμε το παιδί μας και φροντίζουμε να περάσουν ευχάριστα οι ώρες του πυρετού (αγκαλιά, βιβλία, βίντεο, παζλ, ύπνος αν θέλει).
  • Κανείς δεν χαίρεται να έχει ένα άρρωστο παιδί στο σπίτι και οπωσδήποτε η πρώτη φορά που ένα μωρό θα κάνει πυρετό μένει για πάντα στη μνήμη σας. Επικοινωνήστε μαζί μου όποτε ανησυχείτε, αλλά θυμηθείτε πως ο πυρετός και οι απλές ιώσεις που συνήθως τον προκαλούν δεν είναι επικίνδυνες καταστάσεις για τα παιδιά.
ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΠΥΡΕΤΟΥ
  1. Προσπαθούμε να μην πανικοβληθούμε
  2. Ζεσταίνουμε το παιδί την ώρα που ανεβαίνει ο πυρετός και αυτό κρυώνει
  3. Γδύνουμε το παιδί όταν είναι πολύ ζεστό και έχει σταματήσει να κρυώνει
  4. Το θερμομετρούμε
  5. Τηλεφωνούμε στο γιατρό
  6. Δίνουμε αντιπυρετικό στη σωστή δόση
  7. Σε μισή ώρα κάνουμε μπάνιο ή βάζουμε κομπρέσες
πηγή

Wednesday, 2 February 2011

Τα παιδιά τραγουδούν: Καληνύχτα, ξάπλωσε παιδάκι 😄

Το φεγγάρι σαν το καντηλάκι
μας φωτίζει πάλι μαγικά!
Καληνύχτα, καληνύχτα
κλείσε τα ματάκια...


Καληνύχτα, καληνύχτα,
ξάπλωσε παιδάκι.
Καληνύχτα, καληνύχτα
κι όνειρα γλυκά.

Το φεγγάρι σαν το καντηλάκι
μας φωτίζει, πάλι μαγικά.
Καληνύχτα, καληνύχτα,
κλείσε τα ματάκια
τ’ αγεράκι παίζει στα κλαδιά.

Το φεγγάρι σαν το καντηλάκι
μας φωτίζει, πάλι μαγικά.

Και τα αδέρφια παιδιών με αναπηρίες έχουν... ανάγκες

Τα άτομα με ειδικές ανάγκες ζουν συνήθως μέσα στην οικογένειά τους και η παρουσία τους έχει αντίκτυπο στη δομή αυτής της οικογένειας. Το παρόν άρθρο ασχολείται με ένα θέμα λίγο παραμελημένο, αλλά πολύ σημαντικό: την ψυχική και συναισθηματική κατάσταση των υγιών αδερφών των ατόμων με αναπηρία

Πώς επηρεάζει η αναπηρία τα μέλη της οικογένειας.
Η παρουσία παιδιού με ειδικές ανάγκες στην οικογένεια επιφέρει αλλαγές στη σχέση των μελών της. Ειδικά σε παθήσεις όπως η εγκεφαλική παράλυση, οι απαιτήσεις για τη φροντίδα του παιδιού είναι αυξημένες.
Συχνά οι γονείς αφοσιώνονται στη φροντίδα του παιδιού με την αναπηρία, που απαιτεί μεγάλο βαθμό φυσικής φροντίδας σε ζωτικούς τομείς, όπως είναι το τάισμα, η υγιεινή, η μετακίνηση - στα χέρια του γονιού ή με αναπηρικό αμαξίδιο - αλλά επίσης απαιτεί και πρακτική φροντίδα, όπως μεταφορά από και προς θεραπείες, ιατρούς και ειδικούς.
Τέλος, υπάρχει και μια τρίτη σημαντική κατηγορία φροντίδας, η συναισθηματική έγνοια του γονιού για το παιδί με ειδικές ανάγκες, που εκδηλώνεται με υπερπροστασία, χατίρια, και υπερβολικό ενδιαφέρον.
Τα σχεδόν συνομήλικα αδέρφια χωρίς αναπηρία συχνά αφήνονται να μεγαλώσουν αυτοσυντήρητα, χωρίς την ιδιαίτερη φροντίδα και έγνοια των γονιών. Συχνά μάλιστα τους ζητείται να εξυπηρετούν τον/την αδερφό/ή με αναπηρία, υποχρεώνονται να τον/την παίρνουν μαζί τους και να δρουν αναπόσπαστα από αυτόν. Αυτή η κατάσταση που δημιουργείται από ανάγκη σε μια οικογένεια έχει επιπτώσεις σε όλα τα μέλη της.
Εφηβεία
Στη διάρκεια της εφηβείας τα παιδιά με αδέρφια με αναπηρία περνούν μια συναισθηματική επανάσταση που σχετίζεται άμεσα με την ύπαρξη του συγκεκριμένου αδερφιού. 
Καταρχήν, η "επανάστασή" τους ξεκινάει από το γεγονός ότι από πολύ νωρίς τα υγιή αδέρφια εμπλέκονται στη φροντίδα του αδερφού με αναπηρία.
Πολλές φορές μάλιστα αυτή η εμπλοκή είναι τόσο σημαντική, που ο υγιής αδερφός γίνεται γονεϊκό υποκατάστατο, με αποτέλεσμα να μην έχει την παιδική ξενοιασιά κι ανεμελιά, παρά να είναι φορτωμένος με ευθύνες και υποχρεώσεις που είναι παραπάνω από τη χρονική και συναισθηματική ηλικία του.
Στην εφηβεία η υγιής αδερφή δε θέλει να έχει καμία συμμετοχή στη φροντίδα του αδερφού με ειδικές ανάγκες και συχνά φτάνει στο άλλο άκρο, να μην κάνει δηλαδή ούτε τα απλά πράγματα που θα περίμενε κανείς από την ηλικία της.
Ένα άλλο σημαντικό και ιδιαίτερα "καυτό" ζήτημα για τους υγιείς εφήβους είναι το πώς να αντιμετωπίσουν την ύπαρξη του αδερφού με ειδικές ανάγκες. Όσο τα παιδιά είναι μικρά και οι γονείς είναι αυτοί που κανονίζουν την κοινωνική ζωή των παιδιών, κυρίως μέσα από οικογενειακές συγκεντρώσεις και ελεγχόμενες σχολικές παρέες, ο υγιής αδερφός υποχρεώνεται να πάρει μαζί του και την αδερφή του με ειδικές ανάγκες και να την εντάξει.
Στην εφηβεία όμως, οι γονείς έχουν πολύ μικρότερο έλεγχο της κοινωνικής ζωής των υγιών παιδιών τους, τα οποία συνήθως αρνούνται να συμπεριλάβουν και τον αδερφό με ειδικές ανάγκες. Το κοινωνικό αυτό χάσμα εκδηλώνεται με μια γενικότερη στάση απομάκρυνσης του υγιούς αδερφού, που συχνά προσπαθεί ν' αποκρύψει την ύπαρξη του ατόμου με ειδικές ανάγκες. Έτσι, τα υγιή αδέρφια ατόμων με ειδικές ανάγκες στην εφηβεία τους δεν καλούν φίλους στο σπίτι και δε μιλούν για τ' αδέρφια τους, ενώ επαναστατούν στις γονεϊκές προτροπές να συμπεριλάβουν τον αδερφό με ειδικές ανάγκες σε κάποια εκδήλωση.
Κατά τη διάρκεια της εφηβείας ορισμένα βασανιστικά ερωτήματα κάνουν την εμφάνισή τους και η υγιής αδερφή, κυρίως από ντροπή, δε ρωτάει για να πάρει τις απαραίτητες πληροφορίες. Τα υγιή αδέρφια συχνά ανησυχούν για το μέλλον, αναρωτιούνται τι θα γίνει όταν οι γονείς τους δεν θα βρίσκονται στη ζωή, αν θα πρέπει ν' αναλάβουν τα ίδια την ευθύνη του αδερφού με αναπηρία, αν τα ίδια θα μπορέσουν να παντρευτούν και να κάνουν οικογένεια ή αν η αναπηρία θα είναι κοινωνικό στίγμα για τα ίδια, αναρωτιούνται για την κληρονομικότητα της αναπηρίας και, γενικότερα, έχουν ποικίλες ερωτήσεις, τις οποίες όμως σπάνια εξωτερικεύουν.
Η έλλειψη σωστής πληροφόρησης και αντικειμενικής γνώσης είναι μεγάλο εμπόδιο στην ψυχική υγεία των ατόμων αυτών ενώ επίσης αποτελεί εμπόδιο και στη σχέση τους με τον ανάπηρο αδερφό. Τα ευρήματα των επιστημονικών ερευνών δείχνουν ότι στα υγιή αδέρφια ατόμων με ειδικές ανάγκες υπάρχει πληθώρα αρνητικών συναισθημάτων όπως ζήλια, απόρριψη, πίκρα, και ψυχική κούραση. Υπάρχει ανοιχτή έκφραση του παραπόνου των εφήβων προς τους γονείς ότι δεν τους συμπαραστάθηκαν αρκετά και ότι συναισθηματικά βρισκόταν στο περιθώριο. Η ζήλια επικεντρώνεται στο γεγονός ότι οι γονείς πάντα προσέφεραν περισσότερο χρόνο και φροντίδα στον αδερφό με αναπηρία, χωρίς να υπάρχει συνειδητοποίηση ότι χωρίς αυτή την φροντίδα το άτομο με αναπηρία δεν θα μπορούσε να ζήσει.
Το αίσθημα της μοναξιάς και της απομόνωσης συχνά είναι ιδιαίτερα έντονο στον υγιή έφηβο.Το παιδί χρειάζεται την προσοχή του γονιού και κυρίως σε περιόδους έντασης και στρες, όπως όταν ο αδερφός με αναπηρία μπαίνει στο νοσοκομείο, χειρουργείται ή περνάει από ιατρικές εξετάσεις και θεραπείες.
Την ίδια περίοδο που ο γονιός αφοσιώνεται στη φροντίδα του παιδιού με αναπηρία, το υγιές παιδί του έχει εξίσου ανάγκη τη συναισθηματική φροντίδα και την προσοχή του.
Στον υγιή έφηβο εκδηλώνονται προβλήματα συμπεριφοράς σε δύο επίπεδα: το ενδοπροσωπικό και αυτό σε σχέση με τον αδερφό με αναπηρία. Αρνητισμός, πειραματισμός χρήσης ουσιών, ξεσπάσματα, απομόνωση από την οικογένεια είναι προβλήματα στο ένα επίπεδο.
Σε σχέση με τον ανάπηρο αδερφό, οι έφηβοι τον απορρίπτουν, δεν κάνουν πια παρέα και δεν ασχολούνται μαζί του και αρνούνται οποιαδήποτε εμπλοκή - συναισθηματική ή πρακτική - με το άτομο με αναπηρία.
Τα ψυχικά οφέλη του υγιούς αδερφού
Πέρα όμως από τα προβλήματα που περιγράφηκαν, τα άτομα που είχαν την εμπειρία να μεγαλώσουν με έναν αδερφό ή αδερφή με ειδικές ανάγκες, έχουν προσκομίσει και οφέλη τα οποία θα διατηρήσουν για όλη τους τη ζωή, αφού τελειώσει η περίοδος της επανάστασης στην εφηβεία.
Οι υγιείς έφηβοι, λόγω της οικογενειακής τους κατάστασης αισθάνονται την ανάγκη να γίνουν μοναδικοί σε κάτι, κι έτσι επιλέγουν κάποιο σπορ ή το σχολείο, όπου έχουν επιτυχίες και ευκαιρίες να αναδειχθούν.
Ακόμα, λόγω των αυξημένων ευθυνών τους και της από νωρίς χαμένης αθωότητάς τους ωριμάζουν γρηγορότερα και γίνονται αξιόπιστοι ενήλικες στους οποίους μπορεί να βασιστεί κανείς.

Αυτά τα άτομα έχουν περισσότερη ανεκτικότητα απέναντι στους άλλους και ιδιαίτερη ανοχή στη διαφορετικότητα. 
Αισθάνονται συμπόνια για τους άλλους και αντιλαμβάνονται πότε γίνονται διακρίσεις στους πιο αδύναμους και προσπαθούν να το διορθώσουν.
Δρ. Λίζα Βάρβογλη
Ph.D. Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια  

Φτωχά παιδιά στις ΗΠΑ δέχονται ξένη βοήθεια

Υπάρχουν παιδιά στις Ηνωμένες Πολιτείες τα οποία έχουν ανάγκη διεθνούς ανθρωπιστικής βοήθειας προκειμένου να αποκτήσουν πρόσβαση σε υπηρεσίες όπως η εκπαίδευση ή η διατροφή, αναφέρει έκθεση της αμερικανικής μή κυβερνητικής οργάνωσης Ταμείο Υπεράσπισης των Παιδιών (Children's Defense Fund, CDF). 
«Αυτή την περίοδο περισσότερα από 15,5 εκατομμύρια παιδιά στην Αμερική, περίπου ένα στα πέντε, ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Πρόκειται για το μεγαλύτερο ποσοστό από το 1959»
Γεγονότα όπως ο τυφώνας Κατρίνα και η οικονομική κρίση έχουν αφήσει πολλές περιοχές των ΗΠΑ με πενιχρή κρατική χρηματοδότηση, υποχρεώνοντάς τις να ζητήσουν αρωγή από το εξωτερικό.

Για παράδειγμα τα παιδιά στην πόλη Κουίτμαν του Μισισιπή εξαρτώνται από τη χρηματοδότηση του ιδρύματος Μπερνάρντ βαν Λεέρ στην Ολλανδία. 
Επίσης, σύμφωνα με την ίδια έκθεση, τα παιδιά στο Μπατόν Ρουζ της Λουϊζιάνα, που χτυπήθηκε από τον τυφώνα Κατρίνα πριν από πεντέμισι χρόνια, ακόμη αντιμετωπίζουν πολύ δύσκολες συνθήκες διαβίωσης. 
Παράλληλα, η οικονομική ύφεση έχει πλήξει ακόμη και περιοχές όπως το Λονγκ Άιλαντ, όπου κάποιες άλλοτε μεσοαστικές οικογένειες ζουν πλέον κάτω από τα όρια της φτώχειας.
«Η σημερινή οικονομική κρίση συνεχίζει να παρασύρει περισσότερες οικογένειες και τα παιδιά τους στη φτώχεια. Αυτή την περίοδο περισσότερα από 15,5 εκατομμύρια παιδιά στην Αμερική, περίπου ένα στα πέντε, ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Πρόκειται για το μεγαλύτερο ποσοστό από το 1959» αναφέρεται στην έκθεση. 
πηγή 

Tuesday, 1 February 2011

Ο θηλασμός προστατεύει από την παιδική επιληψία

Συντάκτης: Παπαβέντσης Στέλιος 
(Παιδίατρος, M.R.C.P.C.H., D.C.H. I.B.C.L.C. )

Μια μεγάλη προοπτική έρευνα διενεργήθηκε στη Δανία από την Σχολή Δημόσιας Υγείας. 
Οι επιστήμονες παρακολούθησαν έναν πληθυσμό 69.750 παιδιών που γεννήθηκαν στη Δανία το χρονικό διάστημα 1997 με 2003. 
Αυτόν τον Εθνικό Πληθυσμό Γεννήσεων στη Δανία τον παρακολούθησαν μέχρι το 2008, για 5 με 11 χρόνια από τη γέννηση. Έλαβαν πληροφορίες για το θηλασμό ή όχι αυτών των παιδιών μέσα από τηλεφωνικές συνεντεύξεις των γονιών, στην ηλικία των 6 και των 18 μηνών. Παράλληλα συνέλεξαν πληροφορίες για τα παιδιά που εμφάνισαν επιληψία από το Εθνικό Νοσοκομειακό Αρχείο της Δανίας.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης που δημοσιεύθηκαν τον Ιανουάριο του 2011 στο διαδίκτυο, ο μητρικός θηλασμός συσχετίστηκε με μειωμένο κίνδυνο για εμφάνιση επιληψίας κατά την παιδική ηλικία.  
Αποκλείστηκαν άλλοι παράγοντες, όπως τα προβλήματα υγείας κατά τη γέννηση και παθήσεις της μητέρας κατά την εγκυμοσύνη. 
Τα παιδιά που είχαν θηλάσει για τουλάχιστον 5 μήνες είχαν 26% λιγότερες πιθανότητες για εμφάνιση επιληψίας μετά τον πρώτο χρόνο της ζωής, όσα είχαν θηλάσει για τουλάχιστον 8 μήνες είχαν 39% λιγότερο κίνδυνο για επιληψία. Όσα είχαν θηλάσει για τουλάχιστον 12 μήνες είχαν 50% μικρότερο κίνδυνο για επιληψία, και τέλος, όσα είχαν θηλάσει για παραπάνω από 12 μήνες είχαν 59% λιγότερες πιθανότητες για επιληψία κατά την παιδική ηλικία. Υπήρχε λοιπόν δοσο-εξαρτώμενη σχέση στην προστασία του μητρικού θηλασμού, δηλαδή όσο περισσότερο θήλαζαν, τόσο περισσότερο προστατεύονταν.
Οι ερευνητές συμπέραναν ότι η στατιστική σημαντικότητα των συμπερασμάτων της μελέτης δείχνει ότι η προστασία του μητρικού θηλασμού ενάντια στην επιληψία είναι πιθανό να είναι αιτιολογική και όχι τυχαία, από άλλους δηλαδή παράγοντες. Κατέληξαν επίσης στο συμπέρασμα ότι ένας επιπλέον λόγος που πρέπει οι επαγγελματίες υγείας να αναφέρουμε στις μητέρες για να τις ενθαρρύνουμε να θηλάσουν όσο το δυνατόν περισσότερο είναι η προστασία από παιδική επιληψία.
Υπάρχουν δεκάδες μελέτες των τελευταίων ετών που αφορούν διάφορες σωματικές και ψυχικές παθήσεις παιδιών και μητέρων και που καταλήγουν σε αξιοσημείωτα όμοια συμπεράσματα: η σχέση του θηλασμού με την υγεία είναι δοσο-εξαρτώμενη. Τα οφέλη του θηλασμού δεν σταματούν ούτε στους τρεις, ούτε στους έξι, ούτε στους δώδεκα μήνες, αλλά αθροίζονται τόσο πιο έντονα και περισσότερα όσο μεγαλύτερη είναι η χρονική διάρκειά του, χωρίς ανώτερο όριο. Πιο απλά, ένα παιδί που θήλασε για 18 μήνες έχει πιθανότητα για πιο προστατευμένη υγεία, σε σύγκριση με ένα παιδί που θήλασε 9 μήνες. 
Τις μελέτες αυτές πρέπει ακόμα να μάθουμε να τις διαβάζουμε αντίστροφα: Αυτό που πραγματικά λέει η παραπάνω δανέζικη μελέτη είναι ότι ένα παιδί που δεν θήλασε καθόλου έχει διπλάσια πιθανότητα για επιληψία κατά τα επόμενα χρόνια της ζωής του, συγκρινόμενο με το παιδί που θήλασε 12 μήνες.

Πηγή: Sun Y, Vestergaard M, Christensen J, Olsen J. Breastfeeding and Risk of Epilepsy in Childhood: A Birth Cohort Study. J Pediatr. 2011 Jan 11. [Epub ahead of print]

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki