Έκανε botox στην 8χρονη κόρης της!! Mom injects 8 year-old with Botox

«Πολλές μαμάδες κάνουν μπότοξ στα παιδιά τους. Είναι κάτι που πρέπει να κάνεις για να πας στα καλλιστεία» 

Η απίστευτη ιστορία τρέλας δεν τελειώνει εδώ.
Η μητέρα της μικρής, με τις ενέσεις μπότοξ λέει
ότι εξαφανίζει από το πρόσωπο του κοριτσιού
τα λακάκια που κάνουν όλα τα παιδιά, όταν γελούν
γιατί πιστεύει ότι είναι αντιαισθητικά,
αλλά και κάποιες… ρυτίδες.

πηγή

«Πονούσα, αλλά οι ρυτίδες δεν δείχνουν ωραίες σε μικρά κορίτσια», είπε η μικρή

Βρετανή από το Μπέρμινγχαμ που μετακόμισε πρόσφατα στο Σαν Φρανσίσκο δήλωσε με απόλυτη φυσικότητα ότι έκανε ενέσεις μπότοξ στην οκτάχρονη κόρη της για να συμμετάσχει σε παιδικά καλλιστεία.

Η Κέρι Κάμπελ αποκάλυψε ότι ως αισθητικός υπέβαλε σε αυτήν την θεραπεία ομορφιάς την κόρη της Μπρίτνεϊ, κάτι πολύ συνηθισμένο, όπως είπε, σε κοριτσάκια που θέλουν να συμμετέχουν σε διαγωνισμούς ομορφιάς. 

« Πολλές μαμάδες κάνουν μπότοξ στα παιδιά τους. Είναι κάτι που πρέπει να κάνεις για να πας στα καλλιστεία», είχε τονίσει η Κάμπελ στο ABC News.
Οι αρχές του Σαν Φρανσίσκο ανέλαβαν προσωρινά την μικρή Μπρίτνεϊ, η οποία παραδέχτηκε πως οι ενέσεις πονούσαν, αλλά έπρεπε να το κάνει « γιατί οι ρυτίδες δεν δείχνουν ωραίες σε μικρά κορίτσια»... 

Αναρτήθηκε απόfree-phos 

Φθινόπωρο, σχολεία, ιώσεις

Η αλλαγή του καιρού, σε συνδυασμό με τη συνύπαρξη πολλών παιδιών μέσα στις κλειστές σχολικές αίθουσες, σηματοδοτεί την έναρξη της εποχής των ιώσεων και της γρίπης. Όπως σημειώνει ο παθολόγος Πέτρος Φλώρος «μόλις ο καιρός αρχίσει να κρυώνει θα ξεκινήσουν και οι πρώτες εξάρσεις αυτών των ιώσεων». 

Η εμφάνιση ενός κρούσματος στο σχολείο
αφορά όλα τα παιδιά γι αυτό και πρέπει
να χτυπά το καμπανάκι κινδύνου
για γονείς και δασκάλους

Μερικά προληπτικά μέτρα, ωστόσο, μπορούν να αποβούν σωτήρια και να αποτρέψουν την ταλαιπωρία μιας ίωσης. Αρκεί οι γονείς να μάθουν στα παιδιά τους πώς να προφυλάγονται. «Μόλις ο καιρός αρχίσει να κρυώνει θα ξεκινήσουν και οι πρώτες εξάρσεις των ιώσεων. Η γρίπη μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο με τα σταγονίδια από βήχα ή φτέρνισμα. Τα σταγονίδια κυκλοφορούν στο περιβάλλον και μεταδίδονται με την εισπνοή. Οι καλύτεροι τρόποι για να προστατευτούμε από τις ιώσεις είναι να αποφεύγουμε στενή επαφή με όσους είναι άρρωστοι, να πλένουμε συχνά τα χέρια και το πρόσωπο μας και να έχουμε καλή προσωπική υγιεινή», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Φλώρος.

Κάτι που επίσης πρέπει να προσέχουν οι γονείς είναι η αλόγιστη χρήση αντιβιοτικών φαρμάκων που συνήθως γίνεται χωρίς τη γνώμη παθολόγου, με αποτέλεσμα τα μικρόβια να γίνονται πιο ανθεκτικά στα υπάρχοντα αντιβιοτικά. Όπως εξηγεί ο γιατρός «τα αντιβιοτικά δεν έχουν καμία θέση στην καταπολέμηση των ιώσεων και της γρίπης. Αντίθετα, η υπερβολική χρήση τους μπορεί να προκαλέσει επιπλοκές. Συνηθέστερες είναι οι αλλεργικές αντιδράσεις που σε ορισμένες περιπτώσεις θέτουν σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή του ασθενούς».

Τα συνηθέστερα συμπτώματα της γρίπης, τα οποία μπορεί να διαρκέσουν και μία εβδομάδα, είναι πυρετός, αδυναμία, πόνοι στους μυς και στις αρθρώσεις, βήχας, καταρροή. Στα παιδιά, ωστόσο, μπορεί να παρουσιαστούν και εμετός ή διάρροια.

Το αντιγριπικό εμβόλιο μπορεί να μειώσει αισθητά τις πιθανότητες μετάδοσης του ιού της γρίπης, αλλά ενδείκνυται για ευπαθείς ομάδες ανθρώπων και όσους πάσχουν από χρόνια νοσήματα. Για τους μικρούς μαθητές ο εμβολιασμός ενδείκνυται μόνον όταν υπάρχουν ειδικά προβλήματα υγείας.

Εκτός της γρίπης, οι μικροί κυρίως μαθητές έχουν να αντιμετωπίσουν και τον κίνδυνο της ανεμοβλογιάς, η οποία συνεχίζει να κάνει θραύση σε σχολεία και παιδικούς σταθμούς κάθε χρόνο μολονότι υπάρχει εμβόλιο για την αντιμετώπισή της. Η ανεμοβλογιά είναι από τις πιο «περίεργες» παιδικές νόσους αφού τα συμπτώματα και η έντασή τους διαφέρουν από περίπτωση σε περίπτωση. Η εμφάνιση ενός κρούσματος στο σχολείο αφορά όλα τα παιδιά γι αυτό και πρέπει να χτυπά το καμπανάκι κινδύνου για γονείς και δασκάλους.

Ειδικότερα συνιστάται στους γονείς να ζητήσουν άμεσα τη διάγνωση του παιδιάτρου τους αμέσως μόλις διαπιστώσουν τα χαρακτηριστικά εξανθήματα στο σώμα του παιδιού. Να ενημερώσουν το σχολείο και ακολουθώντας τις συμβουλές του γιατρού να κρατήσουν το παιδί στο σπίτι μέχρι να σταματήσουν να εμφανίζονται στο σώμα του νέα σπυράκια καθώς η νόσος έχει χρόνο επώασης από 12 έως 17 ημέρες.

Πηγή: ΠρώτοΘΕΜΑ, ΑΠΕ-ΜΠΕ, myhnews.gr

Τα παιδιά μπροστά (ή μέσα) στην οικονομική κρίση; 10 Secrets to Help Your Children Cope with Financial Crisis

Πολύ πρόσφατα ακόμα, όποτε μιλούσα με γονείς για θέματα που αφορούσαν τα παιδιά και τη σχέση τους με τα χρήματα, έμενα με την εντύπωση ότι υπήρχε μια σχετική αμηχανία, κάπως σαν να αγγίζαμε ένα θέμα ταμπού:  10 Secrets to Help Your Children Cope with Financial Crisis «παιδιά είναι, δικαιούνται κάτι παραπάνω», «αυτά τα θέματα δεν είναι για τα παιδιά», «και μήπως μπορεί ένα παιδί να καταλάβει;», «πώς να το κακοκαρδίσεις όταν σου ζητάει κάτι;» ήταν οι συνηθισμένες σκέψεις και ανησυχίες των γονιών. Επίσης γινόταν σαφές ότι για τους περισσότερους η μεγαλύτερη έγνοια ήταν πώς θα διατηρήσουν ανέπαφο τον τρόπο ζωής των παιδιών τους ακόμη κι αν αυτός ήταν συχνά εντελώς ασύμβατος με την πραγματική οικονομική κατάσταση της οικογένειας (πολλά και ακριβά παιχνίδια, ρούχα, αξεσουάρ, είδη σπορ, μαθήματα, σχολεία, έξοδοι, διασκέδαση) κάτι που συνήθως κατάφερναν με μεγάλη προσωπική προσπάθεια και θυσίες. Παραμένει υπό συζήτηση, κατά πόσο αυτή η –παράδοξα υπερπροστατευτική- στάση είναι τελικά προς όφελος των παιδιών. Τα πράγματα όμως αλλάζουν και όσο κι αν θα το θέλαμε δεν μπορούμε να αφήνουμε τα παιδιά έξω απ’ την πραγματικότητα της ζωής μας. Μέσα σε μία περίοδο πολύ σοβαρής οικονομικής κρίσης πολλές οικογένειες βρίσκονται αντιμέτωπες με μεγάλες οικονομικές δυσκολίες, σημαντική μείωση των εσόδων τους, αβεβαιότητα, χρέη, ανεργία. Τα παιδιά πρέπει και έχουν το δικαίωμα να γνωρίζουν, να συμμετέχουν σε όλα αυτά αλλά και να αισθάνονται ότι μπορούν, παρόλα αυτά, να συνεχίσουν να είναι παιδιά. Άλλωστε «πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα…» Τα παιδιά αντιλαμβάνονται, ακούνε, διαισθάνονται και «πιάνουν» και την παραμικρή αλλαγή στην διάθεση, τη συμπεριφορά, τις αντιδράσεις των ενηλίκων. Πώς μπορούμε λοιπόν να τους μιλήσουμε για τις –οικονομικές- δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, που φοβόμαστε ότι θα αντιμετωπίσουμε, εμείς ή άλλοι άνθρωποι στο περιβάλλον τους, χωρίς να τα πανικοβάλλουμε, να τα αποθαρρύνουμε, να τα απογοητεύσουμε; Ο Rond Conger, Αμερικανός καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, προτείνει «10 μυστικά για να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να αντιμετωπίσουν την οικονομική κρίση» (βασισμένα σε πολυετή έρευνα του για τις συνέπειες της αμερικανικής οικονομικής κρίσης του 1980 στα παιδιά). Μην τους κρύβετε την αλήθεια. Τα παιδιά έτσι κι αλλιώς αντιλαμβάνονται τα πάντα. Δεν χρειάζεται να ξέρουν κάθε λεπτομέρεια, αλλά την αλήθεια, με λίγα και κατανοητά λόγια που ταιριάζουν στην ηλικία τους. Αν έχετε αγωνία, παραδεχτείτε το. Όταν απλώς διαισθάνονται την αγωνία σας χωρίς να ξέρουν τι συμβαίνει, η απειλή είναι μεγαλύτερη γι’ αυτά. Κρατήστε ανοιχτό το διάλογο. Αυτό τον καιρό που τα παιδιά ακούνε ειδήσεις, φήμες, διαδόσεις, συζητήσεις φροντίστε να είστε ο κύριος συνομιλητής τους που διαψεύδει, μετριάζει, βάζει τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση και καθησυχάζει αν χρειαστεί. Ορίστε τις οικονομικές σας δυνατότητες. Καθίστε μαζί με τα παιδιά και εξηγείστε τους ότι πρέπει να περιορίσετε τα έξοδα σας. Βρείτε μαζί τους τρόπους με τους οποίους μπορεί ο καθένας να συνεισφέρει, ιεραρχώντας τις ανάγκες του. Προσπαθήστε να κρατήσετε αυτό το κοινό οικονομικό πλάνο για τουλάχιστον ένα μήνα και εξετάστε μαζί το αποτέλεσμα. Περιορίστε την ένταση. Πολύ πιθανό να είστε αγχωμένοι και ευερέθιστοι αλλά προσπαθήστε να διατηρήσετε την ηρεμία σας, μιλήστε με φίλους, βρείτε διεξόδους . Οι συγκρούσεις μέσα στην οικογένεια είναι ίσως η μεγαλύτερη δοκιμασία που περνούν τα παιδιά σε τέτοιες περιόδους. Διατηρήστε τις συνήθειες σας. Όταν όλα γύρω αλλάζουν, όλοι και πιο πολύ τα παιδιά έχουν ανάγκη από τις γνώριμες τους συνήθειες, τα κοινά γεύματα, τις ιστορίες το βράδυ, τις αγκαλιές και τα χάδια, που δίνουν αίσθηση σταθερότητας και ασφάλειας. Ελέγξτε τις ειδήσεις. Θέλετε να ενημερώνεστε αλλά οι ειδήσεις είναι συχνά πιο τρομακτικές κι από θρίλερ. Γι΄ αυτό κάντε το καλύτερα χωρίς να βλέπουν και τα παιδιά μαζί . Ελαττώστε το στρες στην οικογένεια. Προσπαθήσετε να μην αφήνετε να σας κατακλύζει το άγχος και να παραμένετε ψύχραιμοι. Βρίσκοντας τρόπους να καταπολεμήσετε το στρες, (κινηθείτε, ασχοληθείτε με κάτι που σας ευχαριστεί χωρίς να κοστίζει, κάντε ποδήλατο μαζί με τα παιδιά σας, ακούστε μουσική) βοηθάτε τον εαυτό σας και τα παιδιά. Αφουγκραστείτε τα παιδιά. Αυτό τον καιρό φροντίστε να είσαστε λίγο πιο «συντονισμένοι» με τα παιδιά σας. Αν παρατηρήσετε στη συμπεριφορά τους ασυνήθιστες ενδείξεις άγχους ή στενοχώριας μιλήστε μαζί τους, ζητείστε από κάποιον άλλο ενήλικα που αγαπούν να περάσει χρόνο μαζί τους, συμβουλευθείτε τον παιδίατρο ή έναν ψυχολόγο. Δώστε ελπίδα. Ευτυχώς τα παιδιά αντέχουν και προσαρμόζονται, αρκεί να νιώθουν ότι μπορούν να συνεχίσουν να βασίζονται στην οικογένεια τους. Δείξτε τους λοιπόν και πείτε τους το αυτονόητο: ότι όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα, εσείς θα κάνετε ό,τι μπορείτε για να καλυτερεύσουν. ***************************************** Τζον Στάινμπεκ: Τα σταφύλια της οργής  John Steinbeck Grapes of wrath Μετάφραση Κοσμά Πολίτη …Οι άντρες στέκονταν κοντά στους φράχτες και κοίταζαν το ρημαγμένο καλαμπόκι τους που ξεραινόταν ολοένα, και μόνο σα να ξεχώριζε ακόμα λίγο πράσινο εδώ κι εκεί, κάτω από τη σκόνη. Στέκονταν βαριοί κι’ αμίλητοι. Βγήκαν και οι γυναίκες απ’ τα σπίτια για να σταθούν κοντά στους άντρες τους, -ήθελαν να καταλάβουν αν θάχαναν το θάρρος τους οι άντρες τούτη τη φορά. Σπούδαζε στα κρυφά η καθεμιά το πρόσωπο του αντρός της,- το καλαμπόκι ας καταστράφηκε, φτάνει νάχει απομείνει κάτι μέσα τους. Και τα παιδιά στέκονταν εκεί κοντά, φτιάνανε με τα γυμνά τους πόδια διάφορα σχέδια μέσα στη σκόνη, και με τη διαίσθηση προσπαθούσανε να νιώσουν αν θα λυγίζανε οι γονιοί τους. Τους έριχναν μια λαθραία ματιά, κι’ έπειτα πάλι καταγινόντουσαν με επιμέλεια να τραβούν γραμμές μέσα στο χώμα με τα γυμνά τους πόδια. Τα’ άλογα που πήγανε να πιουν νερό στις γούρνες, φυσούσαν το νερό με τα ρουθούνια τους για να καθαρίσουν την επιφάνεια του από τη σκόνη. Σε λίγο, τα πρόσωπα των αντρών, από χαμένα που ήταν σε μιαν αμήχανη συλλογή, πήραν μια έκφραση σκληρή, οργισμένη, αλύγιστη. Τότε οι γυναίκες κατάλαβαν πως δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν και πως οι άντρες τους δε θα λύγιζαν. Τότε τους ρώτησαν «Τι θα κάνουμε τώρα;» Κι οι άντρες αποκρίθηκαν: «Δεν ξέρω». Μ α είχε περάσει πια η δύσκολη στιγμή, το ίδιο κατάλαβαν και τα παιδιά που παρακολουθούσαν τη σκηνή. Γυναίκες και παιδιά κατάλαβαν βαθιά μες στην ψυχή πως καμιά δυστυχία δεν είναι αβάσταχτη όσο οι άντρες δεν χάνουν το ηθικό τους. Οι γυναίκες μπήκαν πάλι στο σπίτι και ξαναπιάσαν τη δουλειά τους και τα παιδιά ξανάρχισαν να παίζουν, μα στην αρχή δειλά-δειλά… mypsychologist

Όταν το παιδί αλλάζει σχολείο

Η κόρη μας είναι 7 ετών. Λόγω οικονομικών προβλημάτων θα αλλάξει φέτος σχολείο και θα πάει σε δημόσιο. Θα είναι δύσκολη η προσαρμογή της; 

Η αλλαγή του σχολικού περιβάλλοντος
αποτελεί ένα εν δυνάμει στρεσογόνο γεγονός,

ιδιαίτερα για τα παιδιά του δημοτικού, τα οποία θεωρούνται πιο ευάλωτα στις αλλαγές της καθημερινότητας.  

Τη μετάβαση αυτή το παιδί θα τη βιώσει σαν έναν σημαντικό αποχωρισμό, μια συμβολική απώλεια μιας μέχρι τώρα σταθερότητας που σε κάθε περίπτωση θα τη νοηματοδοτήσει με τον δικό του υποκειμενικό τρόπο.

Οι φίλοι, η αγαπημένη δασκάλα, ο οικείος χώρος του σχολείου, η γνωστή και προβλέψιμη μέχρι τώρα καθημερινότητα απειλούνται στο μυαλό του μικρού παιδιού, το οποίο μπορεί να νιώσει ότι «χάνει τα πάντα». Καλείται να δημιουργήσει νέες σχέσεις με τη δασκάλα του, με τα άλλα παιδιά, να ενταχθεί στο πλαίσιο του σχολείου, σε ομάδες, να μάθει να προσαρμόζεται σε νέους κανόνες.

Κατά τις πρώτες εβδομάδες προσαρμογής είναι συχνές οι εκδηλώσεις φόβου και ανασφάλειας, η άρνηση να πάει σχολείο, η υπερδιέγερση, η επιθετικότητα, η προσκόλληση στους γονείς για επιβεβαίωση.

Πρόκειται για απόλυτα φυσιολογικές αντιδράσεις οι οποίες θα εκλείψουν όσο οι ίδιοι οι γονείς διατηρήσουν την πίστη τους στην ικανότητα του παιδιού να καταφέρει να προσαρμοστεί και να αυτονομηθεί στο νέο σχολικό περιβάλλον.

Μπορούμε ως γονείς να ενισχύσουμε την προσαρμογή του παιδιού στο νέο σχολικό περιβάλλον;

Σε γενικές γραμμές οι γονείς που αντέχουν και διαχειρίζονται οι ίδιοι επιτυχώς τις αλλαγές στη ζωή τους, δίχως να τις βιώνουν ως «ανεπιστρεπτί απώλειες», καθώς και εκείνοι που έχουν αληθινή εμπιστοσύνη στο παιδί τους δίχως να το θεωρούν κτήμα τους, θα λειτουργήσουν ενισχυτικά στην ένταξη του παιδιού στο νέο περιβάλλον.

 

Προσπαθήστε επίσης να:

• Προετοιμάσετε το παιδί σας για τις πρακτικές αλλαγές που σηματοδοτεί η αλλαγή από το ιδιωτικό στο δημόσιο σχολείο (π.χ. ωράριο, μεταφορά από και προς το σχολείο, περιβάλλον).
• Μην προβάλλετε στο παιδί τη δική σας αμφιθυμία για την εν λόγω αλλαγή.
• Διατηρήστε κατά το δυνατόν μια σταθερή οικογενειακή ρουτίνα – τόσο στον προγραμματισμό όσο και στην ποιότητα – που θα αντισταθμίσει την εγγενή ανασφάλεια που θα δημιουργήσει η αλλαγή.
• Ενισχύετε θετικά την αυτοπεποίθηση του παιδιού, μιλώντας μαζί του για την κάθε ημέρα που πέρασε, για τους συμμαθητές και τη δασκάλα που γνώρισε και να το επιβραβεύετε για τις νέες δεξιότητές του και τις μικρές επιτυχίες.

Η προσαρμογή του παιδιού στο νέο σχολείο αποτελεί σημαντικό στοίχημα για εκείνο και έναν προθάλαμο για να διεκδικήσει σταδιακά την αυτονομία και την αυτοεκτίμηση που δικαιούται στη ζωή του.

Της Μυρσίνης Κωστοπούλου

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ Ένθετο Υγεία

Η Εξάλειψη της Σωματικής Τιμωρίας στα Παιδιά-Κεφ. 1ο

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο

Ορισμοί, μορφές, αίτια και χρήση της σωματικής τιμωρίας. Ιστορική αναδρομή και ένταξη στο ευρύτερο κοινωνικό και αξιακό πλαίσιο των σύγχρονων κοινωνιών. Διάκριση της σωματικής τιμωρίας από άλλες μορφές κακοποίησης των παιδιών.

1.1. Εισαγωγή
Η σωματική τιμωρία ως μέθοδος διαπαιδαγώγησης αποτελεί μείζον ζήτημα που απασχολεί τόσο τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς όσο και εν γένει τα μέλη μιας κοινωνίας που ενδιαφέρονται και παίρνουν θέση για τον τρόπο με τον οποίο ανατρέφονται και εκπαιδεύονται οι πολίτες της.
Επίσης, εκτός από την αξιολόγηση της πειθαρχικής αυτής μεθόδου θα επιχειρήσουμε να δείξουμε ποια είναι η πραγματικότητα σε άλλες χώρες εκτός από την Ελλάδα τόσο όσον αφορά το πολιτισμικό πλαίσιο όσο και την καθημερινή πρακτική.
Συνεπώς, θα προσπαθήσουμε να ορίσουμε την έννοια και τις πρακτικές της σωματικής τιμωρίας, και στη συνέχεια θα εντοπίσουμε τα βασικά επιχειρήματα και τις στάσεις των υποστηρικτών της. Θα προχωρήσουμε με την περιγραφή του φαινομένου από το παρελθόν έως σήμερα στην Ευρώπη, την Αμερική, την Αυστραλία και σε χώρες της Ασίας, μένοντας λίγο περισσότερο στη Σουηδία η οποία ήταν η πρώτη χώρα που κατάργησε διά νόμου τη σωματική τιμωρία, και τέλος θα δούμε πώς εξελίχθηκε το φαινόμενο στην Ελλάδα. Τέλος, θα αναφερθούμε στις συνέπειες της σωματικής τιμωρίας και στην αμφίδρομη σχέση της με τη σωματική κακοποίηση, και θα συνοψίσουμε τα βασικά σημεία που μας έρχονται στο νου όταν αναφερόμαστε στη σωματική τιμωρία ως τρόπο διαπαιδαγώγησης.

1.2. Λέξεις-κλειδιά
Σωματική τιμωρία - ορισμός, μορφές, σκοπός, συνέπειες σωματικής τιμωρίας - ελληνική πραγματικότητα - σύγχρονες κοινωνίες και σωματική τιμωρία - φαινόμενο Σουηδίας

1.3. Σκοπός
Σκοπός αυτής της διδακτικής ενότητας είναι να εξοικειωθείτε με τους εννοιολογικούς ορισμούς, τις μορφές, τα αίτια και τις συνέπειες της σωματικής τιμωρίας. Επιπλέον, μέσα από την ιστορική αναδρομή και τη διαχρονική της εξέλιξη θα διακρίνετε το ευρύτερο κοινωνικό και αξιακό πλαίσιο των σύγχρονων κοινωνιών που διαμόρφωσαν τα μέτρα κοινωνικής πολιτικής για την πρόληψη της χρήσης της σωματικής τιμωρίας από τους γονείς, καθώς και τη διάκρισή της αλλά και τους κοινούς προσδιορισμούς της με άλλες μορφές κακοποίησης των παιδιών.

1.4. Τι είναι η σωματική τιμωρία;
Ως σωματική τιμωρία ορίζεται η πράξη επιβολής πόνου ή σωματικής δυσφορίας σε ανήλικο με σκοπό τον σωφρονισμό ή τον έλεγχο της συμπεριφοράς του. Μορφές σωματικής τιμωρίας μπορεί να είναι, μεταξύ άλλων, το «ξύλο», το χαστούκι, το άγριο σπρώξιμο, το χτύπημα με αντικείμενο, το ταρακούνημα, το τράβηγμα (αυτιού, μαλλιών κλπ.), το δάγκωμα κ.ά. Η σωματική τιμωρία αποτελούσε μέχρι πρότινος μια επιτρεπτή πράξη βίας στο πλαίσιο άσκησης του γονεϊκού ρόλου.

1.5. Σύντομη ιστορική αναδρομή
Η συζήτηση σχετικά με τη χρήση της βίας στην ανατροφή των παιδιών δεν είναι τόσο νέα όσο πιθανόν πιστεύουμε. Αντίθετα, οι χαρακτηριστικές αντιλήψεις για το ζήτημα φαίνεται να έχουν διαμορφωθεί ήδη από τους κλασικούς χρόνους. Έτσι, τον 4ο αιώνα π.Χ. ο ποιητής Μένανδρος έγραφε:...