Όσα θα ήθελε από σας ο δάσκαλος του παιδιού σας

1. Να μην κάνετε τις εργασίες του

Αντισταθείτε στον πειρασμό να ολοκληρώσετε ή να διορθώσετε την ορθογραφία του μόλις το παιδί πέσει για ύπνο, προκειμένου να μη «γίνει ρεζίλι» την επόμενη μέρα στην τάξη. 

Οι εργασίες που δίνονται για το σπίτι έχουν στόχο να βοηθήσουν το παιδί να κατανοήσει καλύτερα όσα έμαθε μέσα στη μέρα και δεν χρειάζεται να είναι αλάνθαστες. 

Αν δυσκολεύεται να καταλάβει κάτι, βοηθήστε το, αλλά σε καμία περίπτωση μην αναλάβετε εσείς τις υποχρεώσεις του. 

Αν διαπιστώσετε ότι οι εργασίες τού φαίνονται συστηματικά πάρα πολύ δύσκολες, ενημερώστε το δάσκαλο ή τη δασκάλα του.

2. Να μην απαιτείτε να είναι πάντα «τέλειο»
Τα παιδιά μαθαίνουν εξίσου από τις επιτυχίες και τις αποτυχίες τους. Δείξτε έμπρακτα στο παιδί σας ότι δεν σας απογοητεύει όταν κάνει λάθη και εκμεταλλευτείτε τέτοιες ευκαιρίες για να του διδάξετε τι μπορεί να μάθει μέσα από κάθε λάθος και ότι πρέπει να προσπαθεί περισσότερο για να το διορθώσει. Ένα παιδί το οποίο δέχεται συνεχώς αρνητική κριτική για τα λάθη του, παραιτείται από τη διαδικασία της μάθησης και αποκτά χαμηλή αυτοεκτίμηση. Επίσης, δεν είναι ποτέ ευχαριστημένο με τον εαυτό του και αγχώνεται πολύ εύκολα με καθετί που σχετίζεται με τη μάθηση.

3. Να έχετε ρεαλιστικές προσδοκίες
Όσο έξυπνο, ετοιμόλογο και ταλαντούχο κι αν σας φαίνεται το παιδί σας, πρέπει να παραδεχτείτε ότι οι πιθανότητες να μεγαλώνετε τον επόμενο Αϊνστάιν είναι μικρές. Μην εκνευρίζεστε εάν δυσκολεύεται στη γεωμετρία και μην αντιμετωπίζετε με καχυποψία τους εκπαιδευτικούς εάν σας πουν ότι το παιδί σας είναι ένας μέτριος μαθητής. 

Είναι ωραίο να περιμένει κανείς το καλύτερο από το παιδί του, αλλά είναι ακόμα σπουδαιότερο να είναι ρεαλιστής και να μη συγκρίνει το παιδί του με άλλα. Κάθε παιδί έχει τα δικά του ταλέντα και αυτά πρέπει να αναπτύξει, πάντα με γνώμονα την αγάπη και την ενθάρρυνση και όχι την καταπίεση και τον εξαναγκασμό.

4. Να κλείσετε την τηλεόραση
Δεν είναι ότι κάνει κακό στο παιδί, απλά ο χρόνος που περνάει μπροστά στην οθόνη είναι χαμένος χρόνος. Περιορίστε τον στις δύο το πολύ ώρες την ημέρα και εκμεταλλευτείτε τις υπόλοιπες για να παίξετε, να διαβάσετε βιβλία, να κάνετε βόλτες μαζί με το παιδί. Προσέξτε ιδιαίτερα τι βλέπει στην τηλεόραση το βράδυ, γιατί έχει παρατηρηθεί ότι οι έντονες ή βίαιες σκηνές μπορούν να διαταράξουν τον ύπνο του και ένας μαθητής που δεν έχει κοιμηθεί καλά είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα αποδώσει καλά την επόμενη μέρα στην τάξη.

5. Να μην στερείτε τον ελεύθερο χρόνο του
Σίγουρα θέλετε το καλύτερο για το παιδί σας, όμως με το να το γράψετε ταυτόχρονα σε δύο ξένες γλώσσες, κολυμβητήριο, πιάνο και ζωγραφική δεν θα του προσφέρετε περισσότερα εφόδια για τη ζωή. Το μόνο που θα καταφέρετε είναι να έχετε ένα παιδί που τρέχει από τη μία δραστηριότητα στην άλλη μετά το σχολείο, με αποτέλεσμα στο τέλος της μέρας να είναι κουρασμένο, εκνευρισμένο και αγχωμένο. Να θυμάστε ότι τα πρώτα χρόνια του σχολείου ο ελεύθερος χρόνος και το δημιουργικό παιχνίδι είναι πιο πολύτιμα από οποιαδήποτε έξτρα γνώση.

6. Να έχετε εμπιστοσύνη στους δασκάλους του
Σίγουρα, δεν θα εκτιμούσατε ιδιαίτερα ένα δάσκαλο που στην καθιερωμένη συνάντησή σας, για να συζητήσετε την πρόοδο του παιδιού σας, έπαιρνε την πρωτοβουλία να σας κάνει υποδείξεις για το πώς να «κάνετε τη δουλειά σας». Το ίδιο ακριβώς ισχύει και αντίστροφα. 

Κανένας δάσκαλος δεν περιμένει από εμάς να μάθει πώς να κάνει τη δική του δουλειά. Ευτυχώς, έχουν όλοι λάβει την απαραίτητη εκπαίδευση, πολλοί έχουν ιδιαίτερα σημαντική εμπειρία και οι περισσότεροι αγαπούν τόσο τη δουλειά τους ώστε να μπορούν να την κάνουν με συνέπεια, ευαισθησία και εξαιρετικά αποτελέσματα.

Με τη συνεργασία της Μαρίας Σκαπέρα

(M. Ed. ψυχοπαιδαγωγός – εκπαιδευτική σύμβουλος).

imommy

–Πώς πήγε το σχολείο σήμερα; –Καλά. –Πες και κάτι ακόμη βρε παιδάκι μου! –Ε, τι άλλο να σου πω, καλά.

Σας φαίνεται γνώριμος αυτός ο διάλογος; 

Αν όχι, είστε από τους “τυχερούς”. 

Αρκετά είναι τα παιδιά που με το γυρίζουν σπίτι αναμεταδίδουν με λεπτομέρειες όλη την ημέρα τους. 

Αν κάτι σας θυμίζει όμως τότε προφανώς τα παιδιά σας είναι στην κατηγορία εκείνων που θεωρούν το σχολείο προσωπική τους υπόθεση και δε μοιράζονται λεπτομέρειες, ή απλά ο τρόπος που πέφτει αυτή η ερώτηση είναι τόσο γενικός και αόριστος που πραγματικά δεν έχουν τι να πουν, ενώ κατά τα άλλα θα ήταν πρόθυμα!

25 ερωτήσεις που σας βοηθήσουν να μάθετε με πλάγιο τρόπο τι γίνεται στο σχολείο του παιδιού σας

Η blogger Liz Evans, εκπαιδευτικός η ίδια, ήρθε αντιμέτωπη αρκετές φορές με τις μονολεκτικές, άδειες απαντήσεις “καλά”, “μια χαρά” και άλλες παρόμοιες και αποφάσισε να κάνει μια λίστα πρωτότυπων και απρόσμενων ερωτήσεων που θα δελέαζαν τα παιδιά της να απαντήσουν. 

Έτσι, εκείνα θα το έβρισκαν διασκεδαστικό, θα της μετέφεραν πληροφορίες χωρίς να έχουν την αίσθηση ότι δίνουν αναφορά κι εκείνη σίγουρα θα γινόταν πιο ευχάριστη απέναντί τους. Συγχρόνως θα μάθαινε και όλα όσα θα ήθελε τόσο για την καθημερινότητά τους όσο όμως και για τον τρόπο που σκέφτονται και πράττουν τα παιδιά της, όταν εκείνη δε θα ήταν παρούσα – ποιος ξέρει, ίσως και πολλά παραπάνω! 

Δείτε τη λίστα! 

1. Ποιό ήταν το καλύτερο πράγμα που έγινε στο σχολείο σήμερα; (ποιό ήταν το χειρότερο;) 

2. Πες μου κάτι που σήμερα σε έκανε να γελάσεις. 

3. Αν μπορούσες να διαλέξεις, με ποιον θα καθόσουν μαζί στην τάξη; (με ποιον δε θα καθόσουν με τίποτα; Γιατί 

4. Ποιο σημείο (χώρος) του σχολείου είναι το πιο σούπερ; 

5. Πες μου μια περίεργη λέξη που άκουσες σήμερα. (Ή κάτι περίεργο που είπε κάποιος) 

6. Αν έπαιρνα τηλέφωνο τη δασκάλα σου απόψε, τι θα μου έλεγε για σένα; 

7. Με ποιον τρόπο βοήθησες κάποιον σήμερα; 

8. Με ποιον τρόπο σε βοήθησε κάποιος σήμερα; 

9. Πες μου κάτι καινούργιο που έμαθες σήμερα. 

10. Ποια στιγμή ήσουν πιο χαρούμενος σήμερα; 

11. Ποια στιγμή βαρέθηκες πιο πολύ σήμερα; 

12. Αν εμφανιζόταν ένα εξωγήινο διαστημόπλοιο στην τάξη σου για να πάρει κάποιον, ποιος θα ήθελες να ήταν αυτός; (Γιατί;) 

13. Με ποιον θα ήθελες να παίξεις στο διάλειμμα που δεν έχεις παίξει ποτέ ξανά μαζί του; 

14. Πες μου κάτι καλό που έγινε σήμερα! 

15. Ποια λέξη είπε πιο πολλές φορές η δασκάλα σου σήμερα; 

16. Τι πιστεύεις οτι θα έπρεπε να κάνετε ή να μαθαίνετε για πιο πολλές ώρες στο σχολείο; 

17. Τι θα έπρεπε να κάνετε ή να μαθαίνετε λιγότερο; Γιατί; 

18. Σε ποιον πιστεύεις οτι θα μπορούσες να φερθείς καλύτερα μέσα στην τάξη σου; (ενώ δεν το έχεις κάνει ενδεχομένως) 

19. Πού κυρίως παίζεις στα διαλείμματα; 

20. Ποιος είναι ο πιο αστείος μέσα στην τάξη σου; Γιατί; 

21. Τι σου άρεσε πιο πολύ στο κολατσιό σου; 

22. Αν ήσουν εσύ ο δάσκαλος αύριο, τι θα έκανες; 

23. Υπάρχει κάποιος στην τάξη που θα χρειαζόταν λίγο χρόνο εκτός ομάδας; 

24. Αν μπορούσες να αλλάξεις θέση με κάποιον μέσα στην τάξη, με ποιον θα το διαπραγματευόσουν; Γιατί; 

25. Πες μου 3 διαφορετικές στιγμές που χρειάστηκε να χρησιμοποιήσεις το μολύβι σου σήμερα! 

Όπως είναι φανερό, η λίστα μπορεί να μην τελειώσει ποτέ κι αυτό είναι σίγουρα καλό! Ας προσπαθήσουμε να είμαστε πιο κοντά στα παιδιά μας χωρίς κριτική, χωρίς (φανερό) έλεγχο, χωρίς κυνήγι και απόδοση ευθυνών. 

Ας γίνουμε λίγο πιο διασκεδαστικοί και ευχάριστοι και μέσα από αυτή μας τη στάση σίγουρα έχουμε μόνο να κερδίσουμε, εμείς, τα παιδιά μας και η σχέση μας με αυτά. Και θα δείτε οτι το παιχνίδι αυτό των ερωτήσεων θα τα εξιτάρει και θα το αποζητούν από μόνα τους! Οι απαντήσεις τους μπορεί να σας ξαφνιάσουν, να σας συγκινήσουν, να σας καταπλήξουν! Έως και να σας σοκάρουν, να είστε έτοιμοι! 

Φροντίστε να τα κοιτάτε στα μάτια, να μην ασχολείστε παράλληλα με κάτι άλλο και να μη ρίχνετε κλεφτές ματιές στο ρολόι γιατί η προσπάθεια θα καταλήξει σε παταγώδη αποτυχία. Τα παιδιά θέλουν, αποζητούν, έχουν ανάγκη την προσοχή μας. Όπως και οι μεγάλοι άλλωστε, έτσι δεν είναι; 

Αν δείτε ότι δεν ανταποκρίνονται, μην τα παρατήσετε! 

Δοκιμάστε πάλι με κάποια πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση και προτιμήστε την ώρα λίγο πριν τον ύπνο. Τότε που είναι στιγμές χαλάρωσης, εξομολογήσεων, αγκαλιάς και φιλιών. 

Προτρέψτε τα να κάνουν το ίδιο, να βρουν αντίστοιχες ερωτήσεις για εσάς. Τα παιδιά, όπως και ο καθένας ίσως, ανοίγονται πιο εύκολα όταν κάνουμε την αρχή εμείς. 

Αν τους πούμε πως πέρασε η δική μας μέρα, έχουμε πολύ περισσότερες πιθανότητες να μάθουμε για τη δική τους. Τι λέτε; Θα το δοκιμάσουμε; Και αλήθεια, τι άλλες ερωτήσεις θα προσθέτατε στη λίστα; 

πηγή της πηγής
daddy-cool

Τι εννοεί ο δάσκαλος, όταν μας λέει...

Η σχέση των γονιών με το δάσκαλο δεν πάντα και η πλέον αρμονική και αυτό γιατί εμείς οι γονείς πολλές φορές νιώθουμε ότι μας κάνει υποδείξεις για το πώς να «κάνουμε τη δουλειά μας».
Το ίδιο ακριβώς ισχύει και αντίστροφα. Κανένας δάσκαλος δεν περιμένει από εμάς να μάθει πώς να κάνει τη δική του δουλειά.

Ευτυχώς, έχουν όλοι λάβει την απαραίτητη εκπαίδευση, πολλοί έχουν ιδιαίτερα σημαντική εμπειρία και οι περισσότεροι αγαπούν τόσο τη δουλειά τους, ώστε να μπορούν να την κάνουν με συνέπεια, ευαισθησία και εξαιρετικά αποτελέσματα.

Εδώ σας παρουσιάζουμε αυτά που μας λέει (συνήθως) ο δάσκαλος του παιδιού μας και τις αληθινές τους εξηγήσεις!

1. Τι λέει ο δάσκαλος: «Η αλήθεια είναι ότι είναι ένα παιδί με ανεξάρτητο πνεύμα.»
Τι εννοεί: « Είναι άτακτο, δεν ακούει τις οδηγίες, είναι απείθαρχο και αντιδραστικό!»

2. Τι λέει ο δάσκαλος: «Ακολουθεί τη δική του αισθητική»
Τι εννοεί: «Μα πως αφήνουν αυτό το παιδί να ντύνεται έτσι;, να έχει μακριά μαλλιά και να φοράει σκισμένα τζην;  

3. Τι λέει ο δάσκαλος: «Το παιδί σας δεν εξαντλεί όλες του τις δυνατότητες»
Τι εννοεί: Είναι ελαφρώς τεμπέλης , γι’ αυτό καλό θα ήταν να το προσέχατε λίγο περισσότερο»

4. Τι λέει ο δάσκαλος: «Έχει σαφώς πολλή υποστήριξη στο σπίτι.»
Τι εννοεί: Κάνει αυτό που θέλει και εσείς μάλλον δεν τον προτρέπετε να διαβάσει, να υπακούει, να είναι προσεκτικός και πειθαρχημένος. Με λίγα λόγια είναι κακομαθημένο!
Εναλλακτικά εννοεί: Καλά μη γελιόμαστε. Ξέρω ότι όλες του τις εργασίες τις κάνετε εσείς!

5. Τι λέει ο δάσκαλος: «Προσπαθεί πολύ τελευταία»
Τι εννοεί: «Δεν προσπαθούσε ποτέ, και τώρα προσπαθεί ελάχιστα»

6. Τι λέει ο δάσκαλος: «Έκανα ό,τι ήταν δυνατόν για να το βοηθήσω. Αλλά…».
Τι εννοεί: «Θέλει παιδοψυχολόγο»

7. Τι λέει ο δάσκαλος: «Έχει κάνει σημαντικές προόδους»
Τι εννοεί: «Είστε σε πολύ καλό δρόμο ως γονιός»

8. Τι λέει ο δάσκαλος: «Είναι ένα άψογο παιδί, δεν έχω να του προσάψω τίποτα»
Τι εννοεί: «Είστε εξαιρετικοί γονείς»

Ωστόσο πέρα από όλα αυτά που θα ήθελε να πει κάθε δάσκαλος στους γονείς η αλήθεια είναι μια:
Οι δάσκαλοι είναι εκπαιδευτικοί και όχι νταντάδες.   Είναι επαγγελματίες που εργάζονται καθημερινά με παιδιά, και συχνά βλέπουν τα παιδιά μας από διαφορετική σκοπιά σε σχέση με αυτή που το βλέπουμε εμείς. Αυτό που θα ήθελαν από εμάς είναι τα εξής:

Αν θέλουν να μας δώσουν κάποιες συμβουλές για το παιδί μας, ας μην αντιδράμε άσχημα. Καλό είναι να ακούμε και να αποδεχόμασταν τις συμβουλές τους, όπως θα κάναμε με ένα γιατρό ή ένα δικηγόρο.

Συνήθως οι γονείς δεν θέλουν να ακούσουν τίποτα αρνητικό για το παιδί τους. Όμως κάποιες φορές, καλό θα ήταν να λαμβάνουμε τις έγκαιρες προειδοποιήσεις τους, ώστε να προλάβουν και να αποτρέψουν κάποιο πρόβλημα που μπορεί να γίνει ακόμα μεγαλύτερο σε το μέλλον.
Συνεπώς καλό θα ήταν να αποφεύγουμε τις όποιες δικαιολογίες όταν πρόκειται για τα παιδιά μας. Μερικοί γονείς βρίσκουν δικαιολογίες ανεξαρτήτως των αντικειμενικών δεδομένων, και τότε θα μεγαλώσουν παιδιά που θα εξελιχθούν σε ενήλικες που πάντα θα ψάχνουν δικαιολογίες.
Αν υπάρχει πρόβλημα, ζητήστε από το δάσκαλο να σας υποδείξει μερικές καλές ιδέες για να δώσετε κίνητρο στο παιδί σας εντός και εκτός της τάξης, που να συνάδουν με την προσωπικότητά του.
Αν πάλι ανησυχείτε για το παιδί σας, διατυπώστε τις ανησυχίες σας στο δάσκαλο χωρίς ευθεία επίθεση, εξηγώντας του όσα σας διηγείται το παιδί στο σπίτι.
Ζητήστε του να σας συμβουλέψει τι πρέπει να κάνει το παιδί για να αισθάνεται ασφάλεια και ζητήστε τη διαβεβαίωσή του ότι μόλις υποπέσει κάτι στην αντίληψή του θα σας ενημερώσει άμεσα.
Και αποφύγετε να του δείξετε ότι είναι ανεπαρκής.
Ακόμη κι αν πιστεύετε πως ότι δεν προετοιμάζει τα παιδιά σωστά, διατυπώστε την ερώτηση πιο διπλωματικά ώστε να μην προσβάλετε με ευθύ τρόπο το δάσκαλο. Πείτε για παράδειγμα: «Αναρωτιέμαι γιατί το παιδί μου δεν τα πήγε καλά, εφόσον διαβάσαμε μαζί όλα όσα μας υποδείξατε» και ζητήστε του να σας υποδείξει μερικούς τρόπους να αποφύγετε παρόμοιες καταστάσεις στο μέλλον.
Εμπιστοσύνη, στήριξη και συνεργασία είναι οι τρεις λέξεις κλειδιά  για μια αρμονική συνεργασία μεταξύ δασκάλων γονέων και παιδιών!

imommy

Ο πιο καλός ο μαθητής ήμουν εγώ στην τάξη...

Tο σχολείο είναι ένας από τους πιο σημαντικούς σταθμούς στη ζωή κάθε ανθρώπου, αλλά ακόμα σημαντικότερος φαίνεται και είναι όταν διανύει κάποιος τη σχολική ηλικία. Ακόμη και για τον πιο «αδιάφορο» μαθητή είναι επώδυνο να μην τα καταφέρνει, να έχει αποτυχίες, να μην μπορεί να προσαρμοστεί στο σχολικό περιβάλλον. 

Υπάρχει, όμως, η «συνταγή της επιτυχίας» που κάνει τον καλό μαθητή, είναι εύχρηστη και χωρίς παρενέργειες;

O πιο καλός ο μαθητής...

Τι σημαίνει καλός μαθητής; Πολύ απλό, θα έλεγαν οι περισσότεροι. Είναι ο μαθητής που είναι επιμελής, συνεπής στις σχολικές του υποχρεώσεις, δεν έχει ο ίδιος και δεν δημιουργεί προβλήματα στο σχολείο, στους δασκάλους και στους συμμαθητές του και, γενικά, παίρνει καλούς βαθμούς και δεν δυσκολεύεται ιδιαίτερα στις εξετάσεις. Όλα αυτά είναι σωστά και κατανοητά, δεν παύουν όμως να αποδίδουν μια αρκετά στατική εικόνα αυτού που ονομάζουμε «καλό μαθητή», αγνοώντας έτσι τους δύο βασικότερους παράγοντες που διαμορφώνουν, ο καθένας με τον τρόπο του, την έννοια αυτή: Τα παιδιά, τους ίδιους δηλαδή τους μαθητές από τη μία και τους γονείς από την άλλη.

Τι συμβαίνει «εδώ και τώρα»

Δεν μπορούμε όμως να αγνοήσουμε ότι, όταν μιλάμε για καλούς μαθητές, μιλάμε για παιδιά και συγκεκριμένα για παιδιά ηλικίας από 6 έως 18 ετών. Αυτά τα δώδεκα χρόνια της σχολικής σταδιοδρομίας είναι χρόνια διαρκούς και πολύ ραγδαίας ανάπτυξης, χρόνια συνεχόμενων αλλαγών στην προσωπικότητα, το συναισθηματικό κόσμο, το γνωστικό επίπεδο, τις αντιδράσεις, τη συμπεριφορά του κάθε παιδιού. Αυτές όλες οι αλλαγές, οι έντονες και συνήθως αναπάντεχες μεταπτώσεις στον τρόπο που κάθε παιδί βιώνει τον κόσμο γύρω του και μέσα του, δεν είναι απλώς μικρά, δευτερεύοντα μικροπροβληματάκια που πρέπει να ξεπεραστούν το γρηγορότερο για να συνεχίσει το παιδί να είναι λειτουργικό και αποτελεσματικό στις μαθητικές του υποχρεώσεις, αλλά είναι το «εδώ και τώρα», η καθημερινή, ζωντανή και συχνά πολύ δύσκολη πραγματικότητά τους.

«Επενδύοντας» στα παιδιά

Από την άλλη μεριά, έχουμε τους γονείς. Είναι αυτοί που έχουν τις προσδοκίες, τα όνειρα που -όσο στεγνό και άχαρο κι αν ακούγεται- έχουν «επενδύσει» με πολλούς τρόπους στο παιδί ή στα παιδιά τους και περιμένουν και μέσα από τις επιδόσεις του στο σχολείο (αν όχι κυρίως μέσα από αυτές), να «ανταμειφθούν», να δουν τις προσπάθειές τους να καρποφορούν. Για τους γονείς, το «καλός μαθητής» είναι συχνά πολύ προσωπική υπόθεση. Καταρχήν, είναι η αγνή χαρά και ικανοποίηση να βλέπουν το παιδί τους να τα καταφέρνει και να μη δυσκολεύεται. Eίναι όμως και πολλά άλλα: είναι η προσωπική τους επιβεβαίωση ότι τα έχουν καταφέρει καλά ως γονείς. Είναι μια -πολλές φορές αβάσιμη- ανακούφιση ότι το παιδί τους εξασφαλίζει ένα -σύμφωνα με τα κριτήριά τους- καλό μέλλον. Είναι, ακόμη, «ξόρκι» για τις δικές τους κακοτυχίες ή αποτυχίες («Εσύ θα καταφέρεις αυτό που δεν κατάφερα εγώ»), «τρόπαιο» σε ανταγωνιστικά παιχνίδια με άλλους, «τροφή» για τη ματαιοδοξία τους.

Oι καλοί βαθμοί και η κατάθλιψη

O καλός μαθητής, λοιπόν, είναι αυτός που ξεπερνά ακάθεκτος όλες τις δυσκολίες και τις μεταπτώσεις της ηλικίας του και συνεχίζει να «φέρνει καλούς βαθμούς», εκπληρώνοντας έτσι τις προσδοκίες των γονιών του.  
Υπάρχουν παιδιά που το καταφέρνουν. Γιατί έτσι είναι φτιαγμένα, γιατί στάθηκαν σε μερικά πράγματα τυχερά, γιατί είχαν πάντα την κατάλληλη στήριξη. 
Υπάρχουν όμως και άλλα που δεν τα καταφέρνουν, που το να είναι πάντα καλοί μαθητές κάποια μέρα το πληρώνουν αρκετά ακριβά. Λέει η μητέρα του Γιώργου, που είναι 14 ετών: «Το ότι ήταν καλός μαθητής ήταν για μας απόδειξη ότι όλα πάνε καλά. Είχαμε μπερδέψει το παιδί Γιώργο με το μαθητή. Το ότι δεν πήγαινε σινεμά ή βόλτα με τους φίλους του, ότι είχε απομονωθεί, δεν μας απασχολούσε ιδιαίτερα, γιατί λέγαμε ότι αν είχε προβλήματα, θα έπεφταν και οι σχολικές του επιδόσεις. Πόσο έξω μπορεί να πέφτει κανείς ως γονιός... Όταν άρχισαν οι εφιάλτες και ο παιδοψυχολόγος μάς μίλησε για κατάθλιψη, τότε δυστυχώς το καταλάβαμε».

Διάβασμα και τεμπελιά

Ίσως λοιπόν είναι απαραίτητο να αναθεωρήσουμε κάπως τις αντιλήψεις περί καλών μαθητών και να τις προσαρμόσουμε στο κάθε παιδί ξεχωριστά. Καλός μαθητής είναι αυτός που τα καταφέρνει στο σχολείο και στα μαθήματα, αλλά όχι σε βάρος της προσωπικής του ευτυχίας. Όταν δηλαδή υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στις σχολικές επιδόσεις και στην ευχαρίστηση, στο παιχνίδι, στην παρέα με συνομηλίκους, στην τεμπελιά και στο χασομέρι, απαραίτητο συστατικό, ιδιαίτερα της εφηβικής ηλικίας. Είναι όχι μόνο άχρηστο, αλλά και πολύ επικίνδυνο να είναι κάποιος πρώτος μαθητής και μια μέρα να αναγκαστεί να «εγκαταλείψει» επειδή «κάηκε το σύστημα». Καλός μαθητής είναι κι αυτός που οι επιδόσεις του δεν είναι πάντα οι ίδιες, αλλά μπορεί να πέφτουν όταν κάτι σοβαρό τον απασχολεί, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήρθε η συντέλεια του κόσμου, ούτε για τους γονείς του και, κατά συνέπεια, ούτε για τον ίδιο. Καλός μαθητής είναι κι αυτός που είναι καλός σε ορισμένα μαθήματα και σε άλλα λιγότερο. Καλός μαθητής είναι επίσης και εκείνος που παίρνει μέτριους βαθμούς και είναι ευχαριστημένος, έχει ενδιαφέροντα πράγματα που αγαπάει και προσπαθεί γι’ αυτά, έστω κι εξωσχολικά. Ίσως πρέπει να γίνουμε λίγο πιο γενναιόδωροι με τον τίτλο του καλού μαθητή και να τον διευρύνουμε.

Καλός είναι μόνο ο πρώτος;

Καλός μαθητής είναι μόνο ο πρώτος μαθητής ή αυτός που είναι ανάμεσα στους πρώτους; 
Δυστυχώς, εμείς οι γονείς, σπρωγμένοι εν μέρει από τις προσωπικές μας φιλοδοξίες και εν μέρει από το σχολικό σύστημα, τείνουμε να παίρνουμε ως βασικότερο κριτήριο αξιολόγησης του καλού μαθητή τις μελλοντικές πιθανότητες που έχει (όπως τις έχουμε εκτιμήσει βέβαια οι ίδιοι χρόνια πριν) να πάει καλά στις εκάστοτε Πανελλήνιες και να μπει σε μια «καλή σχολή». Ίσως, όμως, να είναι προτιμότερο, για το καλό των παιδιών κυρίως, να αξιολογούμε τις σχολικές τους επιδόσεις την κάθε στιγμή (χωρίς να αλληθωρίζουμε προς το μέλλον), σύμφωνα με τις προσπάθειες που καταβάλλουν, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν και τις υπόλοιπες «επιδόσεις» σε άλλους τομείς της ζωής τους.

Η καλύτερη «συνταγή»

Μιλώντας λοιπόν γι’ αυτό τον πιο «διευρυμένο» καλό μαθητή, μπορούμε να δούμε τι χρειάζεται και τι μπορεί να βοηθήσει ένα παιδί να τα πηγαίνει καλά στο σχολείο. Η ενθάρρυνση για την αυτονομία. Το σχολείο είναι δουλειά του παιδιού. Μια σχολική σταδιοδρομία που αρχίζει με τη λογική: «΄Έχουμε να κάνουμε μαθήματα» και με συνεχείς παραινέσεις των γονιών στο παιδί για να μελετήσει, μπαίνει σε κακές βάσεις. Η αυτονομία μαθαίνεται σιγά-σιγά, πριν και μετά την αρχή του σχολείου, όταν οι γονείς εμπιστεύονται τα παιδιά τους και τα ενθαρρύνουν να κάνουν πράγματα μόνα τους, να συμμετέχουν ανάλογα με την ηλικία τους σε δουλειές του σπιτιού, να έχουν φίλους και να διαχειρίζονται τις σχέσεις τους. Η αναγνώριση και η εκτίμηση αυτού που προσπαθεί ένα παιδί είναι κάτι το οποίο χρειάζεται μεγάλη γενναιοδωρία εκ μέρους των γονιών και, ίσως, κάτι παραπάνω. Πρέπει να είναι όσο πιο ειλικρινείς γίνεται. Ένα καθήκον των γονιών είναι να αναγνωρίσουν μέσα τους και να μετριάσουν, όσο γίνεται, την τελειομανία και την υπέρμετρη φιλοδοξία τους σε σχέση με τα παιδιά τους, γιατί δεν υπάρχει το τέλειο παιδί, όπως δεν υπάρχουν οι τέλειοι γονείς. Σχετικά με τα μαθήματα του σχολείου, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να εμπιστευτούμε το παιδί ότι θα βρει το δικό του ρυθμό και τρόπο, ενώ ας έχουμε υπόψη ότι όσο περισσότερη πίεση ασκούμε, τόσο λιγότερες είναι οι πιθανότητες να συμβεί αυτό.

Η βοήθεια στην οργάνωση της δουλειάς

Αυτό φυσικά δεν είναι εύκολο, γιατί η ανησυχία των γονιών βάζει σε δοκιμασία την υπομονή τους. Επειδή, όμως, οι φωνές και ο θυμός τελικά δεν έχουν κανένα θετικό αποτέλεσμα, έχει πιο ουσιαστική σημασία το να βοηθήσουν το παιδί τους να βρει τρόπους να είναι πιο συστηματικό. Να βρει πού του αρέσει να διαβάζει, ποια ώρα, να μην το αφήνουν περισσότερο από ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, ανάλογο της ηλικίας του (π.χ. όχι παραπάνω από μισή με μία ώρα στην πρώτη τάξη, μία με μιάμιση στη δευτέρα και στην τρίτη κ.ο.κ.), να κοιτάει πρώτα τι έχει και μετά να αρχίζει, να κάνει μικρά ενδιάμεσα διαλείμματα, να εναλλάσσει γραπτές με προφορικές ασκήσεις, για να μένει συγκεντρωμένο. Όλα αυτά έχουν μεγάλη σημασία και πολλά παιδιά πελαγώνουν γιατί δεν μπορούν να οργανώσουν τη μελέτη τους και όχι τόσο γιατί δυσκολεύονται με το περιεχόμενο.

Τα παιδιά χρειάζονται τη στήριξη των γονιών

Προσοχή όμως: Όχι για να τους υπενθυμίζουν συνέχεια ότι έχουν κι άλλα μαθήματα, ότι δεν τα πήγαν αρκετά καλά στην τελευταία ορθογραφία ή στο τεστ και για να τα κρατάνε καθισμένα 4 ώρες στην καρέκλα μέχρι να τελειώσουν τη μελέτη τους. Χρειάζονται τους γονείς για βοήθεια σε ό,τι δεν καταλαβαίνουν και δυσκολεύονται. Για να έχουν κάποιον που θα τα ακούσει, όταν έστω και μικροπροβληματάκια με τη συμμαθήτρια, τη δασκάλα, το γυμναστή, τον καλύτερο φίλο, τον καθηγητή της Χημείας τούς προκαλούν ανησυχία, ένταση, λύπη.

Μην μπερδεύετε το μαθητή με το παιδί

O ρόλος των γονιών είναι να μη συγχέουν το μαθητή με το παιδί και να δίνουν στο παιδί τους να καταλαβαίνει ότι μια αποτυχία στο σχολείο δεν σημαίνει γι’ αυτούς ότι απογοητεύονται ή ότι κλονίζεται η αγάπη τους γι’ αυτό. Αυτό μπορεί πολλοί γονείς να το θεωρούν αυτονόητο («Αλίμονο, εγώ το παιδί μου το αγαπάω ό,τι κι αν κάνει, ό,τι μαθητής κι αν είναι»), πολύ συχνά, όμως, του δίνουν άλλα μηνύματα. Με την πρόθεση να του δείξουν ότι «πρέπει να το πάρει στα σοβαρά», το τιμωρούν, το μαλώνουν ή δείχνουν μόνο τη δυσαρέσκεια και την απογοήτευσή τους, χωρίς να προσπαθήσουν καν να το καταλάβουν και να το βοηθήσουν. Για να ξεπεράσουν όμως τις δυσκολίες τους, τα παιδιά χρειάζονται ανθρώπους που ενδιαφέρονται να ακούσουν και να καταλάβουν. Με τον τρόπο αυτό, μαθαίνουν να ζητούν βοήθεια όταν τη χρειάζονται και να μην εγκαταλείπουν όταν κάτι δεν πάει καλά. Χρειάζονται γονείς που καταλαβαίνουν ότι πραγματικά καλός μαθητής είναι μόνο αυτός που είναι καλά και στην υπόλοιπη ζωή του.

  Αναρτήθηκε από Σωκράτης Μ

Πώς γίνονται και ποιοι είναι οι «καλοί μαθητές»;

Το σχολείο είναι ένας από τους πιο σημαντικούς σταθμούς στη ζωή κάθε ανθρώπου, αλλά ακόμα σημαντικότερος φαίνεται και είναι όταν διανύει κάποιος τη σχολική ηλικία. Ακόμη και για τον πιο «αδιάφορο» μαθητή είναι επώδυνο να μην τα καταφέρνει, να έχει αποτυχίες, να μην μπορεί να προσαρμοστεί στο σχολικό περιβάλλον. 

Υπάρχει, όμως, η «συνταγή της επιτυχίας» που κάνει τον καλό μαθητή, είναι εύχρηστη και χωρίς παρενέργειες;

O πιο καλός ο μαθητής…
Τι σημαίνει καλός μαθητής; Πολύ απλό, θα έλεγαν οι περισσότεροι. Είναι ο μαθητής που είναι επιμελής, συνεπής στις σχολικές του υποχρεώσεις, δεν έχει ο ίδιος και δεν δημιουργεί προβλήματα στο σχολείο, στους δασκάλους και στους συμμαθητές του και, γενικά, παίρνει καλούς βαθμούς και δεν δυσκολεύεται ιδιαίτερα στις εξετάσεις. 
Όλα αυτά είναι σωστά και κατανοητά, δεν παύουν όμως να αποδίδουν μια αρκετά στατική εικόνα αυτού που ονομάζουμε «καλό μαθητή», αγνοώντας έτσι τους δύο βασικότερους παράγοντες που διαμορφώνουν, ο καθένας με τον τρόπο του, την έννοια αυτή: 
Τα παιδιά, τους ίδιους δηλαδή τους μαθητές από τη μία και τους γονείς από την άλλη.

Τι συμβαίνει «εδώ και τώρα»
Δεν μπορούμε όμως να αγνοήσουμε ότι, όταν μιλάμε για καλούς μαθητές, μιλάμε για παιδιά και συγκεκριμένα για παιδιά ηλικίας από 6 έως 18 ετών. 

Αυτά τα δώδεκα χρόνια της σχολικής σταδιοδρομίας είναι χρόνια διαρκούς και πολύ ραγδαίας ανάπτυξης, χρόνια συνεχόμενων αλλαγών στην προσωπικότητα, το συναισθηματικό κόσμο, το γνωστικό επίπεδο, τις αντιδράσεις, τη συμπεριφορά του κάθε παιδιού. 

Αυτές όλες οι αλλαγές, οι έντονες και συνήθως αναπάντεχες μεταπτώσεις στον τρόπο που κάθε παιδί βιώνει τον κόσμο γύρω του και μέσα του, δεν είναι απλώς μικρά, δευτερεύοντα μικρο-προβληματάκια που πρέπει να ξεπεραστούν το γρηγορότερο για να συνεχίσει το παιδί να είναι λειτουργικό και αποτελεσματικό στις μαθητικές του υποχρεώσεις, αλλά είναι το «εδώ και τώρα», η καθημερινή, ζωντανή και συχνά πολύ δύσκολη πραγματικότητά τους.

«Επενδύοντας» στα παιδιά
Από την άλλη μεριά, έχουμε τους γονείς. Είναι αυτοί που έχουν τις προσδοκίες, τα όνειρα που -όσο στεγνό και άχαρο κι αν ακούγεται- έχουν «επενδύσει» με πολλούς τρόπους στο παιδί ή στα παιδιά τους και περιμένουν και μέσα από τις επιδόσεις του στο σχολείο (αν όχι κυρίως μέσα από αυτές), να «ανταμειφθούν», να δουν τις προσπάθειές τους να καρποφορούν. 

Για τους γονείς, το «καλός μαθητής» είναι συχνά πολύ προσωπική υπόθεση. Καταρχήν, είναι η αγνή χαρά και ικανοποίηση να βλέπουν το παιδί τους να τα καταφέρνει και να μη δυσκολεύεται. Είναι όμως και πολλά άλλα: είναι η προσωπική τους επιβεβαίωση ότι τα έχουν καταφέρει καλά ως γονείς. 

Είναι μια -πολλές φορές αβάσιμη- ανακούφιση ότι το παιδί τους εξασφαλίζει ένα -σύμφωνα με τα κριτήριά τους- καλό μέλλον. Είναι, ακόμη, «ξόρκι» για τις δικές τους κακοτυχίες ή αποτυχίες («Εσύ θα καταφέρεις αυτό που δεν κατάφερα εγώ»), «τρόπαιο» σε ανταγωνιστικά παιχνίδια με άλλους, «τροφή» για τη ματαιοδοξία τους.

Οι καλοί βαθμοί και η κατάθλιψη
O καλός μαθητής, λοιπόν, είναι αυτός που ξεπερνά ακάθεκτος όλες τις δυσκολίες και τις μεταπτώσεις της ηλικίας του και συνεχίζει να «φέρνει καλούς βαθμούς», εκπληρώνοντας έτσι τις προσδοκίες των γονιών του. 

Υπάρχουν παιδιά που το καταφέρνουν. Γιατί έτσι είναι φτιαγμένα, γιατί στάθηκαν σε μερικά πράγματα τυχερά, γιατί είχαν πάντα την κατάλληλη στήριξη. 

Υπάρχουν όμως και άλλα που δεν τα καταφέρνουν, που το να είναι πάντα καλοί μαθητές κάποια μέρα το πληρώνουν αρκετά ακριβά. Λέει η μητέρα του Γιώργου, που είναι 14 ετών: «Το ότι ήταν καλός μαθητής ήταν για μας απόδειξη ότι όλα πάνε καλά. Είχαμε μπερδέψει το παιδί Γιώργο με το μαθητή. Το ότι δεν πήγαινε σινεμά ή βόλτα με τους φίλους του, ότι είχε απομονωθεί, δεν μας απασχολούσε ιδιαίτερα, γιατί λέγαμε ότι αν είχε προβλήματα, θα έπεφταν και οι σχολικές του επιδόσεις. 

Πόσο έξω μπορεί να πέφτει κανείς ως γονιός… Όταν άρχισαν οι εφιάλτες και ο παιδοψυχολόγος μάς μίλησε για κατάθλιψη, τότε δυστυχώς το καταλάβαμε».

Διάβασμα και τεμπελιά
Ίσως λοιπόν είναι απαραίτητο να αναθεωρήσουμε κάπως τις αντιλήψεις περί καλών μαθητών και να τις προσαρμόσουμε στο κάθε παιδί ξεχωριστά. Καλός μαθητής είναι αυτός που τα καταφέρνει στο σχολείο και στα μαθήματα, αλλά όχι σε βάρος της προσωπικής του ευτυχίας. 

Όταν δηλαδή υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στις σχολικές επιδόσεις και στην ευχαρίστηση, στο παιχνίδι, στην παρέα με συνομηλίκους, στην τεμπελιά και στο χασομέρι, απαραίτητο συστατικό, ιδιαίτερα της εφηβικής ηλικίας. Είναι όχι μόνο άχρηστο, αλλά και πολύ επικίνδυνο να είναι κάποιος πρώτος μαθητής και μια μέρα να αναγκαστεί να «εγκαταλείψει» επειδή «κάηκε το σύστημα». 

Καλός μαθητής είναι κι αυτός που οι επιδόσεις του δεν είναι πάντα οι ίδιες, αλλά μπορεί να ...

Δεν εφησυχάζουμε, επειδή τα στείλαμε στο σχολείο...

Σπαταλήσατε σχεδόν δύο μήνες από τη ζωή σας στην προσπάθειά σας να βρείτε το καλύτερο σχολείο για το παιδί σας (μέχρι εκεί όπου φθάνουν τα οικονομικά σας), αλλά η «αποστολή» του γονέα δεν σταματά εδώ.

Ενδιαφερθείτε για το σχολικό περιβάλλον τους και μην αφήσετε την ανατροφή και διαπαιδαγώγησή τους αποκλειστικά στα χέρια των εκπαιδευτικών.

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΤΗ ΔΑΣΚΑΛΑ

Δεν εννοούμε να μάθετε το ονοματεπώνυμό της. Δώστε λίγο χρόνο, γνωρίστε τη. Συνομιλήστε μαζί της, κάντε την κουβέντα πιο προσωπική, δώστε της να καταλάβει ότι δεν τη βλέπετε σαν μία υπάλληλο, υποχρεωμένη να κάνει πράγματα για το παιδί σας. 

Συζητήστε μαζί της οποιαδήποτε ιδιαιτερότητα του παιδιού σας, ακόμα και τα πιο απλά πράγματα. 

Μην ξεχνάτε: είναι ο άνθρωπος, που θα περνά περισσότερες ώρες με το παιδί σας απ’ ό,τι εσείς.

ΕΝΔΙΑΦΕΡΘΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΤΟΥ

Εάν ο παιδικός σταθμός ή το νηπιαγωγείο έχει δική του κουζίνα, μάθετε από νωρίς το διαιτολόγιο, μιλήστε με τη δασκάλα για τυχόν φαγητά, που μπορεί το παιδί να μην τρώει. 

Καλό θα ήταν να προσπαθήσετε να ενταχθούν και αυτά στη διατροφή του και όχι να ζητήσετε αλλαγή. 

Να θυμάστε ότι το διαιτολόγιο έχει συνταχθεί από ειδικό και όχι στην τύχη.

ΣΥΖΗΤΑΤΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ

Άσχετα με το εάν είναι η πρώτη του χρονιά σε σχολικό περιβάλλον ή όχι, μην αφήσετε μέρα να περάσει χωρίς να το ρωτήσετε πώς ήταν οι ώρες του σχολείου. 

Μέσα από ασήμαντα πράγματα θα καταλάβετε, εάν τελικά κάνατε τη σωστή επιλογή, εάν αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα με συμμαθητή του, ενώ θα του δώσετε να καταλάβει ότι ενδιαφέρεστε για εκείνο.

ΕΠΙΔΙΩΞΤΕ ΕΞΩΣΧΟΛΙΚΕΣ ΠΑΡΕΕΣ

Τα παιδάκια από πολύ μικρά κάνουν παρέες. Όταν αντιληφθείτε με ποιους συμμαθητές ταιριάζουν περισσότερο τα χνώτα του, διοργανώστε μία συνάντηση στο σπίτι σας ή σε ένα πάρκο. Όσο πιο πολύ παρέα κάνουν, τόσο πιο ευχάριστες θα είναι οι ώρες του στο σχολείο. 

Με τέτοιες συναντήσεις θα έχετε την ευκαιρία να γνωρίσετε και τους άλλους γονείς. 

Να μοιραστείτε κοινά προβλήματα, να αξιολογήσετε συμπεριφορές, να ανταλλάξετε απορίες και βιώματα.

ΜΗΝ ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Όσο δύσκολο και να είναι (λόγω των επαγγελματικών σας), δεν είναι σωστό να χάσετε την ενημέρωση των δασκάλων. 

Εκεί θα μάθετε όχι μόνο για την πρόοδό τους στα μαθήματα, δεν πηγαίνουν και πανεπιστήμιο άλλωστε, αλλά ενδεχομένως θα ενημερωθείτε και για πτυχές του χαρακτήρα τους, που μπορεί να σας είναι άγνωστες. Εάν απουσιάσετε, φροντίστε να λάβετε την ενημέρωση κατ’ ιδίαν έστω και μια άλλη στιγμή.

women.gr

"Για ποια σημερινή σου πράξη στο σχολείο είσαι περήφανος;"

"Αυτή είναι η μοναδική ερώτηση που κάνω στο παιδί μου όταν επιστρέφει από το σχολείο"

«Από την πρώτη μέρα που το παιδί μου πέρασε τη πόρτα του σχολείου, άρχισαν να με απασχολούν μια σειρά από ζητήματα και θέματα που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν τα είχα άμεσα κατά νου. Βλέπετε, είχα συνηθίσει τη καθημερινότητα του παιδιού στο νηπιαγωγείο της γειτονιάς και ήξερα ότι εκεί είναι κάθε μέρα με τους φίλους του. Δεν αντιμετωπίσαμε κανένα πρόβλημα στην προσαρμογή του στο νηπιαγωγείο και όπως καταλαβαίνετε δεν ήξερα πώς θα αντιμετωπίσει τη νέα του πραγματικότητα στο "μεγάλο" σχολείο.

Πριν από την πρώτη ημέρα, του είχαμε δώσει με τον μπαμπά του διάφορες συμβουλές και οδηγίες για το πώς πρέπει να συμπεριφέρεται στο σχολείο, πώς πρέπει να επικοινωνεί με τους συμμαθητές του, πώς να μιλά στο δάσκαλο και γενικότερα ποια πρέπει να είναι η σχολική διαγωγή του.

Τώρα, θα μου πείτε σιγά το σπουδαίο πράγμα που έκανες. Κι όμως κατόπιν συζητήσεων με τον άντρα μου καταλήξαμε στην οποία ουσιαστική απόφαση για την κατευθυντήρια γραμμή που θα κρατήσουμε αναφορικά με την σχολική συμπεριφορά του γιου μας.

Από εκείνη τη μέρα κι έπειτα όταν πάω στο σχόλασμα να παραλάβω το παιδί μου τού κάνω μία και μοναδική ερώτηση. Μια ερώτηση που συνοψίζει μέσα της όλο το ενδιαφέρον μου για την παρουσία του στο σχολικό πλαίσιο.

Όχι, δεν τον ρωτάω αν πήγε καλά στα μαθήματα. Ούτε ζητώ να μου πει τι συνέβη στο σχολείο κατά τη διάρκεια της ημέρας. Δεν αδιαφορώ για τις σχολικές του επιδόσεις ούτε σνομπάρω την εκπαιδευτική διαδικασία θεωρώντας την ως κάτι αμελητέο.

Εντούτοις, αυτό που πραγματικά με ενδιαφέρει και θεωρώ ότι θα έπρεπε να αποτελεί προτεραιότητα καθε γονιού που επιθυμεί να αναθρέψει ένα σωστό και καλό παιδί είναι οι τρόποι του και κάτα πόσο έχει κατακτήσει την ενσυναίσθηση.

Οπότε η πρώτη κουβέντα που λέω στο παιδί μου όταν σχολάσει, αφού πρώτα του κάνω μια μεγάλη αγκαλιά είναι η εξής "Για ποια σημερινή σου πράξη στο σχολείο είσαι περήφανος;"

Αυτή η μικρή κι όμως τόσο ουσιώδης ερώτηση κρύβει μέσα της όλα τα διδάγματα και τα μαθήματα ζωής που θέλουμε να του εμφυσήσουμε. Μέσα από την ερώτηση αυτή δίνω στο παιδί μου την αφορμή να σκεφθεί όλα όσα έζησε κατά τη διάρκεια της ημέρας στο σχολείο αλλά και μέσα στη τάξη και να αναλογιστεί πόσο βοηθητικός, πόσο φιλικός και πόσο ευγενικός ήταν.

Δεν του κάνω ανάκριση ούτε το βομβαρδίζω με χίλιες δυο ερωτήσεις. Ένα παιδί όταν νιώθει ότι ο γονέας συνεχώς τον ρωτά πράγματα και το υποβάλει σε μια διαδικασία ανάκρισης, τηρεί αμυντική στάση και απαντά με μισόλογα και υπεκφυγές.

Στη δική μας περίπτωση, το παιδί αντιλαμβάνεται τη σημασία του να είναι πρωτίστως καλό παιδί και δευτερευόντως ο άριστος μαθητής που έχει τετράδια με επαίνους της δασκάλας.

Θέλουμε να του δείξουμε πώς οι καλοί τρόποι και η πρέπουσα συμπεριφορά είναι η αφετηρία κάθε σωστού ανθρώπου.

Μέσω αυτής της ερώτησης χτίζουμε μια σχέση επικοινωνίας με το παιδί μας και του δείχνουμε ότι δεν το αγαπάμε γιατί φέρνει άριστα αλλά το αγαπάμε και μας κάνει υπερήφανους γιατί του έχουμε διδάξει να νοιάζεται για τους άλλους και οι πράξεις του δείχνουν ότι το έχει αφομοιώσει.

Θέλουμε να κατανοήσει ότι οι πράξεις είναι αυτές που καθορίζουν την ποιότητα και το ήθος ενός ανθρώπου. Το "άριστα" και το "μπράβο" βαθμολογούν σχολικές επιδόσεις και τίποτα παραπάνω. Η συμπεριφορά όμως και το ήθος είναι μια καθημερινή κατάκτηση που πρέπει διαρκώς να στοχεύει.

Μέσα από τις απαντήσεις που μου δίνει κάθε φορά, παίρνω αφορμή για συζητήσεις μαζί του. Βλέπετε είμαι φανατική της άποψης, ότι η επικοινωνία ανάμεσα στους γονείς και το παιδί, χτίζεται κομμάτι-κομμάτι, από την αρχή της ζωής του παιδιού.

Ακόμα κι αν η απάντηση που θα δώσει για ένα "κατόρθωμά" του που για τα δικά μου δεδομένα δεν είναι σωστό, δεν είμαι επικριτική ούτε αφοριστική. Προσπαθώ να του εξηγήσω με σαφή επιχειρήματα τι έπρεπε να κάνει και φυσικά δεν τον κατηγορώ ανοιχτά γιατί ξέρω ότι όσο εύκολα ανοίγει η πόρτα της επικοινωνίας αντίστοιχα ευκολότερα κλείνει μια για πάντα και το παιδί σε αντιμετωπίζει με καχυποψία και άρνηση.

Με νοιάζει να έχω ένα καλό παιδί κι ας είναι λιγότερο καλός μαθητής. Με νοιάζει να είναι καλός μαθητής στη ζωή. Να κάνει κτήμα του το σεβασμό, την υπακοή, την αγάπη, την αλληλεγγύη, όχι από καταναγκασμό αλλά από επιλογή.

Ξέρω ότι σε γενικές γραμμές τα παιδιά από την φύση τους είναι αυθόρμητα πλάσματα και δεν έχουν ξεκάθαρα τα κριτήρια για το «καλό» και το «κακό» όμως αν από μικρά έρχονται σε επαφή με αυτές τις έννοιες και διδάσκονται τη σημασία του να δείχνουν το φωτεινό τους πρόσωπο σίγουρα μεγαλώνοντας θα ξέρουν πότε πράττουν ορθά και πότε όχι.

Με αυτή την απλή ερώτηση καταφέραμε με το σύζυγό μου να δείξουμε στο παιδί μας το δρόμο του καλού. Με κουβέντα καθημερινή και όχι με απειλές ή τιμωρίες.

Την επόμενη φορά που το παιδί σας θα επιστρέψει από το σχολείο σας προτρέπω να ακολουθήσετε το παράδειγμα μου. Τα παιδιά μας είναι η καλύτερη παρακαταθήκη για το μέλλον οπότε αξίζει να τα προετοιμάσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα και ηθικότερα για την ενηλικίωσή τους.»

Πηγή Tromaktiko

newsnowgr

«— Πώς πέρασες στο σχολείο;» «— Καλά.»

Πώς να κάνετε το παιδί (επιτέλους) να μιλήσει

Αγωνιάς, ξαγρυπνάς, αγχώνεσαι, αναρωτιέσαι: 

Τι κάνει το παιδί όλη μέρα στον παιδικό σταθμό ή στο νηπιαγωγείο (και στο Δημοτικό); 

Περνάει καλά; 

Τρώει; 

Έχει φίλους; 

Συμπαθεί τη δασκάλα του; 

Παίζει αρκετά; 

Κι όταν εκείνο, επιστρέφει επιτέλους απ’ το σχολείο, εσύ όλο αγωνία ρωτάς «Πώς πέρασες;», για να απαντήσει μ’ ένα ξερό, αποστομωτικό και αινιγματικό: «Καλά.»

Πώς μπορούμε, λοιπόν, να κάνουμε τα παιδιά να μας μιλήσουν λίγο πιο αναλυτικά για τη μέρα τους;

 

Τεχνικές που θα τα «ξεκλειδώσουν»…

1. Μην περιμένετε να φτάσετε σπίτι, ρωτήστε όσο είστε ακόμα στον δρόμο.

Κατά τη διάρκεια της διαδρομής από το σχολείο στο σπίτι -με το αυτοκίνητο ή με τα πόδια- τα παιδιά θα ανοιχτούν ευκολότερα. 

Η Dr. Laura Mrkham, κλινική ψυχολόγος, επισημαίνει ότι τα παιδιά συνήθως απαντούν ευκολότερα σε ερωτήσεις που γίνονται σε «απρόσμενες συνθήκες». 

Όχι, το αυτοκίνητό σας δεν είναι ένα ολοκαίνουριο σκηνικό, αλλά η διαδρομή αποσπά την προσοχή του παιδιού και η οπτική επαφή δεν είναι απαραίτητη. Έτσι, είναι πιο εύκολο να «ανοιχτεί», εφόσον η πίεση είναι λιγότερη.

2. Μην κάνετε ερωτήσεις που μπορούν να απαντηθούν μονολεκτικά
Κάντε ερωτήσεις συγκεκριμένες και ξεκάθαρες –οι γενικές ερωτήσεις, επιδέχονται γενικών απαντήσεων. 

Προσπαθήστε να ρωτήσετε για το καλύτερο ή το χειρότερο πράγμα που τους συνέβη, για το φαγητό ή τους φίλους. 

Ρωτήστε με στόχο να μάθετε κάτι συγκεκριμένο, για να τα βοηθήσετε να συγκεντρωθούν σε μια ολοκληρωμένη απάντηση.

 

3. Παρατηρήστε το καλά
«Αν το παιδί σας δεν “ανοίγεται” εύκολα, παρατηρήστε την εμφάνισή του ή κάντε ένα σχόλιο πάνω σε κάτι που σας είπε», λέει η Dr. Markham. 

«Μοιάζεις κουρασμένος. Κουραστική μέρα, ε;» ή 

«Αναρωτιέμαι πώς αντέδρασες σ’ αυτό. Εγώ θα δυσκολευόμουν στη θέση σου…».

 

…και ερωτήσεις που θα σπάσουν τη σιωπή τους

1. Ποιο ήταν το καλύτερο/ το χειρότερο πράγμα που συνέβη σήμερα;
2. Ποιο ήταν το πιο βαρετό πράγμα που έγινε σήμερα;
3. Τι φαγητό φάγατε στο σχολείο;
4. Με ποιο παιδάκι έπαιξες πιο πολύ;
5. Αν έπρεπε να δώσεις ένα παρατσούκλι στη δασκάλα σου, ποιο θα ήταν;
6. Σε στεναχώρησε τίποτα σήμερα στο σχολείο;
7. Ποιο είναι το πιο αγαπημένο σου παιχνίδι;
8. Πού σ’ αρέσει πιο πολύ να είσαι/ πού περνάς πιο καλά: στο σχολείο ή στο σπίτι;
9. Υπάρχει κανένας κανόνας της δασκάλας σου που σου φαίνεται άδικος;
10. Ποιος είναι ο πιο καλός σου φίλος; Γιατί;
11. Έμαθες κανένα καινούριο, ωραίο τραγουδάκι; Θες να μου το πεις;
12. Ανυπομονείς για αύριο;
13. Τι ζωγράφισες σήμερα;

πηγή

Μια βουτιά στις σχολικές αίθουσες των 80s και των 90s

Το πρώτο κουδούνι της χρονιάς χτυπά, τα χαρτάκια Panini κρύβονται βιαστικά στα τσεπάκια της σάκας Παξός, τα πρώτα βρεγμένα βαμβάκια τοποθετούνται στα άδεια κεσεδάκια γιαουρτιών και η αίθουσα μυρίζει κηρομπογιά ανακατεμένη με ξύσματα ξυλομπογιάς Faber Castell.

Έτοιμοι για μια βουτιά στις σχολικές αίθουσες των 80s και των 90s;

Οι σχολικές μας τσάντες (που τις λέγαμε σάκες) ήταν μάρκας Παξός, κατασκευάζονταν στην Ελλάδα και τις διαφήμιζε ο Παύλος Κοντογιαννίδης με το μνημειώδες «Παξός και ξερός». 

Στις άκρες των μολυβιών στερεώναμε άσχημους Ευχούληδες με μωβ μαλλιά (στα 90s) και μικρότερα, πιο απλά λαστιχένια ζωάκια-γόμες (πιο πριν).

Τα τετράδιά μας είχαν μια ομοιογένεια: Ήταν μπλε, με μία μόνο διακριτική ετικέτα που έγραφε πάνω «Διεθνές» και κάτω «SUPER», έτσι με κεφαλαία. 

Τα αγαπημένα μας ήταν εκείνα με τις γραμμές στο κάτω μόνο μισό της σελίδας –το πάνω μισό ήταν κενό για ζωγραφιές.

Τα βιβλία μας τα ντύναμε είτε με διάφανο αυτοκόλλητο (όσοι είχαν μερακλήδες μπαμπάδες με υπομονή) είτε με αποσπώμενες ζελατίνες με σχεδιάκια –όσοι έπρεπε να το κάνουμε μόνοι μας. 

Τα πολύχρωμα Stabilo ήταν το φετίχ όσων θεωρούσαν ότι είχαν μεγαλώσει πια πολύ για να χρησιμοποιούν Μαρκαδόρους Carioca και κηρομπογιές. 

Από εδώ και πέρα, μόνο θα υπογραμμίζω, δεν θα ζωγραφίζω στα βιβλία μου. Άλλο που το αποτέλεσμα – ουράνιο τόξο δεν απείχε και πολύ από κανονική ζωγραφική.

Τα βιβλία μας είχαν απαραιτήτως αυτοκόλλητες ετικέτες με ζωάκια / πριγκίπισσες της Ντίσνεϊ / Φίντο Ντίντο / διάσημους ποδοσφαιριστές. Η φτηνή δικαιολογία για την ύπαρξή τους ήταν ότι τα βιβλία μας έπρεπε να γράφουν το όνομά μας «για να μην τα χάσουμε». 

Για τις κασετίνες, θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες. Πάνινες, μεταλλικές, μεγάλες, μικρές, ήταν ο μοναδικός ίσως λόγος για τον οποίο χαιρόμασταν κάθε Σεπτέμβρη που πλησίαζαν οι μέρες να ανοίξουν τα σχολεία.

Οι πιο δημοφιλείς ήταν οι «έτοιμες», που περιείχαν όλα τα απαραίτητα (μολύβια, γόμες, χάρακες και διάφορα πράγματα που δεν ήξερες σε τι χρησιμεύουν) καλά στερεωμένα στο εσωτερικό τους με λαστιχάκι. Έκαναν και πολύ ωραίο δωράκι, για τους φίλους που είχαν γιορτή Σεπτέμβριο-Οκτώβριο. 

Όλοι για κάποιο μυστήριο λόγο πιστεύαμε ότι εκείνη η γόμα που ήταν από τη μια μεριά πορτοκαλί και από την άλλη μπλε, «έσβηνε και στυλό». 

Άσχετα που όσες φορές το είχαμε προσπαθήσει, το αποτέλεσμα ήταν είτε κάτι μπλε μουτζούρες είτε σκισμένο χαρτί, ή και τα δύο. Εμείς εξακολουθούσαμε να το πιστεύουμε.

netakias

«Τέλος με τα μαθήματα του σχολείου!» Το μήνυμα μιας μαμάς στους δασκάλους του παιδιού της

Η Bunmi Laditan, μαμά, συγγραφέας και blogger, δημοσίευσε πρόσφατα ένα μακροσκελές κείμενο στο οποίο παραθέτει μια μεγάλη αλήθεια σχετικά με τις αδιανόητα πολλές σχολικές εργασίες και το διάβασμα που έχουν τα παιδιά στο σπίτι και γονείς από όλο τον κόσμου ταυτίζονται και επικροτούν. Αξίζει να το διαβάσουμε, γιατί είμαστε βέβαιοι ότι πολλοί θα συμφωνήσετε μαζί της:

«Το παιδί μου έχει τελειώσει με το διάβασμα στο σπίτι. Μόλις έστειλα και ένα mail στο σχολείο της για να ενημερώσω και τους δασκάλους. Σε αυτό έγραφα ότι θα το μειώσει σημαντικά, όμως απλά προσπαθούσα να είμαι ευγενική, γιατί στην πραγματικότητα θα το κόψει.

Η 10χρονη κόρη μου λατρεύει να μαθαίνει. Διαβάζει από μόνη της 10 με 12 πολυσέλιδα βιβλία κάθε χρόνο και πολύ συχνά κάνει έρευνα σε θέματα που την απασχολούν (αυτή τη στιγμή γράφει μια ιστορία για λύκους). Επίσης, παρακολουθεί μαθήματα προγραμματισμού, της αρέσει να ζωγραφίζει και την ενδιαφέρει η ρομποτική που κι εγώ δεν έχω καταλάβει εντελώς τι είναι. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, όμως, έχω παρατηρήσει ότι στρεσάρεται όλο και περισσότερο σχετικά με το σχολείο. Και όταν λέω στρεσάρεται, εννοώ ότι έχει πόνους στο στήθος, ξυπνά μέσα στη νύχτα και τρέμει το σχολείο γενικότερα.

Βρίσκεται στο σχολείο καθημερινά, από τις 8:15 το πρωί έως τις 4 το μεσημέρι, οπότε θα ήθελα κάποιος να μου εξηγήσει, γιατί πρέπει να αφιερώνει και 2 με 3 ώρες κάθε απόγευμα για να έχει μαθήματα και στο σπίτι;

Είναι λογικό κάθε μέρα να επιστρέφει, να διαβάζει μέχρι τις 6:30, μετά να τρώει, να ξεκουράζεται για μία ώρα (ή να τελειώνει το διάβασμα που έμεινε στη μέση) και μετά να πέφτει για ύπνο;

Ο χρόνος με την οικογένεια δεν είναι σημαντικός; Ο χρόνος για να είναι το παιδί απλά… παιδί και να χαλαρώνει στο σπίτι του δεν είναι σημαντικός; Ή μήπως πρέπει να γίνει μια μικρή εργασιομανής στα 10 της;

Το γνωρίζετε ότι στη Φινλανδία απαγορεύονται εντελώς τα μαθήματα του σχολείου στο σπίτι; Και ότι η χώρα αυτή έχει το υψηλότερο ποσοστό παιδιών που φοιτούν σε Πανεπιστήμια στην Ευρώπη; Τα παιδιά δεν χρειάζονται ατελείωτες ώρες διαβάσματος για να επιτύχουν κι όμως εμείς φερόμαστε λες και το να κάθεσαι στο τραπέζι της κουζίνας για ώρες, έπειτα από μία γεμάτη μέρα στο σχολείο, είναι λογικό. 

Δεν είναι. ΔΕΝ. ΕΙΝΑΙ.

Τα παιδιά χρειάζονται χρόνο για να ξεκουραστούν μετά το σχολείο, ακριβώς όπως και οι μεγάλοι μετά τη δουλειά. Έχουν ανάγκη να παίξουν με τα αδέλφια τους. Να έρθουν πιο κοντά με τους γονείς τους, σε ένα χαλαρό περιβάλλον, όχι σε ένα σπίτι όπου όλοι είναι αγχωμένοι με τα κλάσματα γιατί -Ω ΤΙ ΈΚΠΛΗΞΗ!- δεν είμαστε όλοι δάσκαλοι! 

Τα παιδιά χρειάζονται χρόνο απλά και μόνο για να απολαύσουν τα παιδικά τους χρόνια –ή αυτό επιτρέπεται μόνο τα σαββατοκύριακα; (αν και εμείς έχουμε διάβασμα και τις Κυριακές).

Το παιδί μου έχει τελειώσει με το διάβασμα. Αν το σχολείο θέλει να την τιμωρήσει γι’αυτό, τότε ίσως πρέπει να βρω ένα άλλο σχολείο ή να αποφασίσω να κάνει μαθήματα στο σπίτι (σ.σ. το λεγόμενο homeschooling που στην Αμερική και σε πολλές χώρες της Ευρώπης είναι νόμιμο). 

Αυτό με έχει προβληματίσει πολύ, γιατί παρόλο που δουλεύω από το σπίτι, δεν παύω να δουλεύω. 

Επίσης, έχω ένα μικρό 3 ετών που πηγαίνει στον παιδικό σταθμό μόνο 2 πρωινά την εβδομάδα και έχω και ένα 7χρονο στην Β’ Δημοτικού. 

Θα χρειαστεί, λοιπόν, να προσλάβω έναν εκπαιδευτικό για να με βοηθήσει και να βρω και μια ομάδα γονιών που κάνουν το ίδιο πράγμα, ώστε να το κάνουμε μαζί, όμως εδώ που φτάσαμε δεν έχω άλλη επιλογή.

Όλοι θέλουμε τα παιδιά μας να μεγαλώσουν και να επιτύχουν σε αυτόν τον κόσμο. Παρόλο που πιστεύω στην εκπαίδευση, δεν θεωρώ ούτε στο ελάχιστο ότι το σχολείο θα πρέπει να καταναλώνει τη ζωή του παιδιού. 

Δεν με νοιάζει αν θα την πάρουν μια μέρα στο Harvard. 

Θέλω μόνο να είναι ένα έξυπνο, ολοκληρωμένο, καλοσυνάτο, πνευματώδες, εμπνευσμένο, συμπονετικό παιδί και να έχει ισορροπία στη ζωή της. 

Θέλω να είναι ψυχικά και συναισθηματικά υγιής. 

Θέλω να ξέρει ότι η δουλειά δεν είναι η ζωή της, είναι μέρος αυτής. Η δουλειά δεν είναι το παν. 

Δεν θα την κάνει ευτυχισμένη –η οικογένεια, οι φίλοι, η κοινότητα, το να προσφέρεις στους άλλους και να είσαι καλός άνθρωπος θα το πετύχουν αυτό.

Υποθέτω θα έχω απάντηση από το σχολείο αύριο. Και τότε θα πρέπει να πάρουμε κάποιες σημαντικές αποφάσεις. Από εδώ και στο εξής πάντως, το σπίτι μας αποτελεί “ζώνη μη-διαβάσματος για το σχολείο” και δεν με ενδιαφέρει αν θα το μάθει όλος ο κόσμος. Το παιδί μου έχει ανάγκη να είναι παιδί.»

👦👧👦👧👦👧

Να συμπληρώσουμε κι εμείς στο σημείο αυτό, κάτι που δεν έχει αναφέρει η Bunmi: 

Πέρα από τον μεγάλο όγκο μαθημάτων που τα παιδιά ακόμα και των μικρών τάξεων του Δημοτικού έχουν να κάνουν στο σπίτι, πολλά από αυτά έχουν και εξωσχολικές δραστηριότητες σημαντικές για το σώμα και το πνεύμα τους (π.χ. κάποιο άθλημα, ωδείο, μια ξένη γλώσσα), ενώ δεν είναι λίγα και εκείνα που αναγκάζονται να παρακολουθήσουν και ιδιαίτερα μαθήματα στο σπίτι, προκειμένου να ενισχυθούν οι γνώσεις τους σε κάποιο μάθημα –κάτι που αποτελεί και μια τεράστια οικονομική πληγή για τους γονείς.
Τότε είναι που δεν μένει πλέον καθόλου χρόνος για ξεκούραση ή για να υπάρχει υγιής αλληλεπίδραση των μελών μέσα στην οικογένεια. Αυτός είναι ο βασικότερος λόγος που τα παιδιά μας σήμερα δεν κοιμούνται αρκετά, δεν τρέφονται σωστά και κυρίως δεν παίζουν όσο έχουν ανάγκη.
Μας ενδιαφέρουν οι απόψεις σας στο θέμα.

πηγή: babble.com
από Έλενα Μπούλια
mama365.gr
news.com.au