Ούτε τους απευθύναμε ποτέ το λόγο. Ζήσαμε απομονωμένοι, μόνο με
λέξεις. Με ύλη. Με φωτεινές ταμπέλες και επικεφαλίδες. Με νούμερα.
Στριμωχτήκαμε στο «χρειάζομαι». Αυτοεξοριστήκαμε απ' το «νιώθω».
Ξοδευτήκαμε στις πιάτσες των τραπεζών, περιμένοντας για το βαποράκι που
θα μας ακριβοπουλούσε λίγα γραμμάρια «λαμέ» ζωής. Υμνήσαμε τη μπάλα και
την πίστα. Δοξάσαμε το γυαλί, το μικρόφωνο και τη σαχλαμάρα. Ακουμπήσαμε
την περηφάνια και τη συγκίνησή μας στη σημαία μιας ομάδας και
περιφέραμε την εκτόνωσή μας μεταξύ ΟΑΚΑ και Φαλήρου. Ξεγελάσαμε τις ορμές μας στην
καντίνα με τα βρώμικα dvd. Εθνική συνείδηση ίσως να μην αποκτήσαμε ποτέ
τα χρόνια της μεταπολίτευσης. Αποκτήσαμε όμως την εθνική μας πορνοστάρ,
την εθνική μας ποδοσφαιρική ομάδα και τους εθνικούς μας τηλεοπτικούς
αστέρες. Το απόλυτο «sold out» της νοημοσύνης και της αξιοπρέπειάς μας.
Βάλαμε τα παιδιά μας να τρέχουν στον ιππόδρομο της ματαιοδοξίας μας και
να κυνηγάνε σαν άλογα κούρσας την πρωτιά. Κι όταν την κατακτήσανε, τα
στείλαμε μετανάστες εκεί που πηγαίνανε οι πρόγονοί μας. Σπουδαία
πρόοδος!Μας πήρε περίπου δυο χρόνια για να συνειδητοποιήσουμε, να αποδεχτούμε και να χωνέψουμε ότι είμαστε πια φτωχοί. Δυο χρόνια το περιφέρουμε από στόμα σε στόμα για να τ' ακούμε εμείς πιο πολύ, παρά οι άλλοι. Μέρα με τη μέρα και πόνο με τον πόνο, μαθαίνουμε απ' την αρχή ανάγνωση συναισθημάτων. Αρχίζουμε μπουσουλώντας, να εκφράζουμε αυτά που νιώθουμε. Τα διαπιστώνουμε, τα αποτυπώνουμε στον προφορικό, στο γραπτό αλλά και στον εξωλεκτικό μας λόγο, τα αποδεχόμαστε, τα κάνουμε δικά μας, τα αγαπάμε. Αναμετριόμαστε και...


