Ο γάιδαρος και το πηγάδι - Donkey in the Well

Πρώτη ανάρτηση: Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011


Πατάμε πάνω στο πρόβλημα
και κάνουμε ένα βήμα πάνω.

Μια μέρα o γάιδαρος ενός αγρότη έπεσε σε ένα πηγάδι.
Το ζώο φώναζε απελπισμένα για ώρες κι ο αγρότης προσπαθούσε να καταλάβει τι έπρεπε να κάνει.
Donkey in the Well - An Inspirational Story

Τέλος, αποφάσισε ότι το ζώο ήταν γέρικο, και τα έξοδα που απαιτούνταν για να το βγάλει από το πηγάδι ήταν πολλά. Δεν άξιζε τον κόπο να προσπαθήσει να σώσει τον γάιδαρο. Το μόνο που σκέφτηκε να κάνει ήταν να το θάψει ζωντανό.
Κάλεσε όλους τους γείτονές του να έρθουν και να τον βοηθήσουν. Πήραν όλοι από  ένα φτυάρι και άρχισαν να πετάνε χώματα στο πηγάδι. Στην αρχή, ο γάιδαρος συνειδητοποίησε τι συνέβαινε και φώναξε φρικτά. Μετά όμως,  προς έκπληξη όλων, ησύχασε.
Λίγα φορτία χώμα αργότερα, ο γεωργός κοίταξε κάτω το πηγάδι κι έμεινε έκπληκτος με αυτό που είδε.
Ήταν κάτι καταπληκτικό!!!! 
Με κάθε φτιαριά χώμα που έπεφτε  στην πλάτη του, ο γάιδαρος τιναζόταν και να έκανε ένα βήμα προς τα πάνω.
Οι γείτονες του αγρότη συνέχισαν  να πετάνε φτυαριές χώμα πάνω  στο ζώο, κι αυτό κάθε φορά τιναζόταν κι έκανε ένα βήμα προς τα πάνω. Πολύ σύντομα, όλοι ήταν έκπληκτοι με το γαϊδούρι να έχει φτάσει στην επιφάνεια του πηγαδιού. 

Ηθικό δίδαγμα:
Η ζωή μπορεί να φέρει σε σας πολλές φτυαριές από σκουπίδια μέσα στο πηγάδι της ζωής σας. Να θυμάστε όμως πως κάθε ένα από τα προβλήματά σας αυτά είναι ένα εφαλτήριο. Μπορούμε να βγούμε από τα βαθύτερα πηγάδια απλά με ένα τίναγμα. Πατάμε πάνω στο πρόβλημα και κάνουμε ένα βήμα πάνω.

schizas
πηγή της πηγής: entirimitulogu

ευχαριστούμε τον ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ, που μας το έστειλε

Συνήθισα να αδιαφορώ!

Μετά, θα ανοίξω πάλι την τηλεόραση, το ίντερνετ, το ραδιόφωνο και θα σώσω πάλι αδέσποτα ζώα, αδικοχαμένους ανθρώπους, εκφοβισμένα παιδιά, βιασμένες γυναίκες, πνιγμένα κορμιά...
Έπειτα θα φύγω μακριά, θα τους ξεχάσω ξανά, θα πάρω έναν υπνάκο και θα ΄ναι σαν τα βάσανά τους να μην υπάρχουν πια. Συνήθισα βλέπεις, να αδιαφορώ.

Διαβάζω στο πισώφυλλο ενός βιβλίου: είναι απίστευτο πώς περνούμε ολόκληρη τη ζωή μας με μάτια μισόκλειστα, αφτιά βουλωμένα, σκέψεις νεκρωμένες. Ίσως να 'ναι πιο καλά έτσι. Ίσως αυτό να κάνει τη ζωή τόσο ανεκτή και τόσο ευπρόσδεκτη.

Αφήνω το διήγημα στην άκρη και πιάνω την κούπα με τον καφέ. Τα τσιγάρα επάνω στην τραπεζαρία πραγματικά με φλερτάρουν αυτή τη στιγμή, μα δεν τα αγγίζω. Λες και η βρομιά της πίσσας θα μου καταλαγιάσει το είναι και θα στείλει απευθείας στο στομάχι όλα μου τα άγχη.

Η παραπάνω αυτή ρήση κάπως με εκνευρίζει. "Άλλη μια αμπελοφιλοσοφία", σκέφτομαι τώρα. Ας δοκιμάσω...

Κλείνω τα μάτια, βουλώνω τα αφτιά και περιμένω να νεκρώσουν οι σκέψεις. Μα αυτές διόλου δεν συμφωνούν. Σκέφτομαι εκείνο τον αδικοχαμένο άνδρα απ' το χωριό, με την βαριά ασθένεια που ήρθε και του κατασπάραξε τα σωθικά και μήτε μια στάλα οίκτο δεν έδειξε για κείνους που την εκλιπαρούσαν να περιμένει. Ποιος χαρίζει νεφρά στις μέρες μας! "Έτσι φεύγουν οι φτωχοί" σκέφτομαι κάπως επιπόλαια, "για τους πλούσιους υπάρχει πάντα γιατρειά". Ανοησίες!

Ξαναβουλώνω τα αφτιά και σιγομουρμουρίζω ένα μελωδικό κομμάτι που πάντα χορεύει στο μυαλό μου σαν καταπιάνομαι με δαύτο. Μα δε μου θυμίζει τώρα εκείνα τα μάτια τα πρασινωπά, όπως ανέκαθεν συνήθιζε. Ένα άλλο ζευγάρι μάτια κουρνιάζουν μπροστά μου. Είναι κουρασμένα και θαμπά, ξαπλώνουν σε βρόμικες κουβέρτες πλάι στα πεζοδρόμια κι όλο κρύβουν την ανάσα τους με χέρια ζητιανιάς. Ντρέπομαι. Αν και έχω βουλώσει τα αφτιά, η απαίσια φωνή μου, μου γρατζουνάει κάπως τους ακουστικούς υποδοχείς. "Καλύτερα να βουλώσω το στόμα μου", σκέφτομαι.

Μακάρι τίποτα πια να μην έβλεπα. Σκεπάζω νευρικά τα μάτια μου. Το σύμπαν είναι άσχημο πολύ. Κι ο χώρος (=χορός) των media δε χάνει πια λεπτό για να σου το υπενθυμίσει. Άνθρωποι στοιβαγμένοι σαν σακιά, ψυχές που αναζητούν τη σωτήρια δήθεν γραμμή για το πέρασμα των συνόρων, μοστράρονται ως πρώτη είδηση από τα μεγαλόψυχα μέσα ενημέρωσης. Εικόνες ανθρώπινων πτωμάτων επιπλέουν καθημερινά στην οθόνη. Τα κορμιά αυτά έρχονται σε απόλυτη συγκατάθεση με το μαύρο φόντο που σκεπάζει τα καλυμμένα μου μάτια. Σε αρκετές χιλιάδες ανέρχονται πια οι νεκροί. Όσοι βρέθηκαν. Οι υπόλοιποι πλατσουρίζουν στον Άδη. Η τελευταία εικόνα σπρώχνει τα βλέφαρα μου να πεταρίσουν. Δεν αντέχουν το όνειδος.

Τα μάτια μου τρεμοπαίζουν όλο ανησυχία, τα αφτιά μου δεν ακούν τίποτα πια. Μόνο μια παιδική φωνή ηχεί τώρα κάπου στο βάθος. Σκέφτομαι εκείνον τον πιτσιρικά που συναντώ καθημερινά, όσο ξεφυσώ, διαβαίνοντας την ανηφόρα της γειτονιάς μου. Λέει πως μένει πίσω από το φανταχτερό σπίτι, δε φαίνεται τάχα το δικό του από το δρόμο. Εκείνη την ημέρα τον συνάντησα καθήμενο στο ξεχαρβαλωμένο περβάζι κι η όψη του έμοιαζε να κουβαλά μιας ζωής βάσανα. Καθώς τον πλησίαζα μου ψιθύρισε μουτρωμένος σαν να τον δίκαζα: "Διαμάντια βρήκα! Αλλά δεν είμαι χαρούμενος, να ξέρεις. Δεν έχω μέρος να τα κρύψω και οι μεγάλοι ό,τι βρουν αμέσως μου το παίρνουν. Τίποτα δε μου αφήνουν, γι' αυτό άλλο σχολείο δεν πηγαίνω πια." Του χαμογέλασα συμπονετικά και συνέχισα τον ανήφορο βιαστικά σαν τα λόγια του να 'θελα να σβήσω με το επόμενο βήμα.

Μένω να κοιτώ ψηλά. Τα πάνω ράφια της βιβλιοθήκης θέλουν ένα καλό ξεσκόνισμα. Θα το κάνω. Μετά θα βγω για έναν καφέ. Ίσως και για φαγητό. Χρειάζομαι ηρεμία αυτές τις μέρες.

Ίσως πάω και για ψώνια. Θα γυρίσω από τη δουλειά, θα πάω το σκύλο μου βόλτα. Έπειτα ίσως μια ώρα γυμναστήριο.

Μετά, θα ανοίξω πάλι την τηλεόραση, το ίντερνετ, το ραδιόφωνο και θα σώσω πάλι αδέσποτα ζώα, αδικοχαμένους ανθρώπους, εκφοβισμένα παιδιά, βιασμένες γυναίκες, πνιγμένα κορμιά...

Έπειτα θα φύγω μακριά, θα τους ξεχάσω ξανά, θα πάρω έναν υπνάκο και θα ΄ναι σαν τα βάσανά τους να μην υπάρχουν πια. Συνήθισα βλέπεις, να αδιαφορώ.

Περνούμε η ζωή μας με μάτια μισόκλειστα, αφτιά βουλωμένα, σκέψεις νεκρωμένες. Ναι, είναι πιο καλά έτσι. Κάνουμε τη ζωή ανεκτή και ευπρόσδεκτη. Ναι, είναι πιο καλά έτσι.

Ανοίγω τα μάτια, ξεβουλώνω τα αφτιά. Νεκρωμένες σκέψεις με παίρνουν αγκαλιά και πλάθουν το τέρας που έγινα, το τέρας που είμαι, το τέρας που θα συνεχίσω να γίνομαι...

~Μπουμπάρη Μαριλένα
by Αντικλείδι, antikleidi.com

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης τα είχε πει έξω από τα δόντια...

Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα.

Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν; Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία.

Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ό,τι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ό,τι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος.

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης μέσα από τις γραμμές ενός κειμένου που έγραψε ο ίδιος πριν αρκετά χρόνια ξεσπαθώνει και κατακεραυνώνει τους κυβερνώντες στην Κύπρο αλλά και τον ίδιο τον λαό που έζησε σε ένα «ξοδεμένο, ανέραστο, ανίερο παρόν». 

Όλο το κείμενο του:
Δεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει. Θα πω για εμάς, και συγχωρήστε με:

Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.

Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλίνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων και ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.

Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια. Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.

Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;

Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ό,τι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ότι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος. Έφηβος, προτού σιχαθώ όλες τις ομάδες εξίσου, ήμουν με την Ομόνοια. Μια μέρα που έπαιζε με το ΑΠΟΕΛ, αρρώστησε ο τυμπανιστής των αντιπάλων. Ήρθαν στην άλλη κερκίδα και μου ζήτησαν να πάω στη δική τους, για να παίξω το τύμπανο. Πήγα ευχαρίστως.

Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.

Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!

Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι από τις Φιλιππίνες έκλαιγε κρυφά στο κρεβάτι του για το παιδί και τη μάνα που άφησε για να σερβίρει καφέ τον κύριο Πάμπο, που έγινε σερ, για να σιδερώνει τα ακριβά βρακιά της κυρίας Αντρούλλας, που έγινε μάνταμ. Η κοπέλα θα γυρίσει φτωχή στο Μπάγκιο Σίτι ή στη Μανίλα. Θα αγκαλιάσει τη μάνα της, θα φιλήσει το παιδί της. Εμείς, πού επιστρέφουμε;

Τι μένει όταν ο σερ και η μάνταμ, έκπληκτοι, χάνουν το αυτοκίνητο, την υπηρέτρια, το λούσο και το σπίτι τους; Τι κρατιέται αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο, κάτω από την επιφάνεια που βουλιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο βαθύς Χαρακτήρας που μας επιτρέπει, όταν όλα αλλάζουν, να λέμε ακόμη «Εμείς»;

Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.

Μείναμε σε σκηνές, στο ύπαιθρο, για χρόνια. Χάσαμε για πάντα τα σπίτια, τα χωριά και τις ζωές μας. Περιμέναμε κάθε μέρα, για χρόνια, αγνοούμενους που δεν γύρισαν. Για δεκαετίες, ακούγαμε αεροπλάνο και στρέφαμε έντρομοι τα μάτια στον ουρανό. Χιαστί ταινίες στα παράθυρα, μη σπάσουν από τον βομβαρδισμό που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναρχίσει. Τα παιδιά που έβγαλαν το σχολείο διαβάζοντας με το κερί στα αντίσκηνα, χειμώνες στη σειρά, βρίζονταν στην Ελλάδα από τους Ελλαδίτες, γιατί τους έτρωγαν τις θέσεις στα πανεπιστήμια. Η Μεγάλη Μαμά τίποτα δεν κατάλαβε. Κι ακόμη δεν καταλαβαίνει. Γιατί, μπορεί η Κύπρος να είναι ελληνική, όμως, πόσο λίγο κυπριακή είναι η Ελλάδα! Πόσο λίγο ελληνική είναι η Ελλάδα!

Επιτρέψαμε στους μικρούς πολιτικούς ενός αδύναμου και απροστάτευτου τόπου, να συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αυτοκρατορίας. Να υπηρετούν κόμματα και τσέπες, σαν να μην υπάρχει απειλή, κίνδυνος και γκρεμός, σαν να είναι αδύνατον από τη μια μέρα στην άλλη να γίνουμε μπουκιά στο στόμα κροκοδείλων. Είδαμε τα τρυφερά, αγνά χαμόγελα των παιδιών του Απελευθερωτικού Αγώνα να χρησιμοποιούνται από βάρβαρους, απαίδευτους «πατριώτες» με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς «απ’ έξω κι από μέσα». Ζήσαμε την αδικία, την απώλεια, την εγκατάλειψη. Τα ξέρουμε όλα, τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα. Τώρα θα φοβηθούμε;

Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω…

.................

περισσότερα εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εγκαινιάστηκε το πρώτο κοινωνικό πλυντήριο στην Αθήνα για περίπου 10.000 οικογένειες

Εγκαινιάστηκε σήμερα το πρώτο κοινωνικό πλυντήριο στην Αθήνα, το οποίο στοχεύει να δώσει τη δυνατότητα σε συμπολίτες μας, που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα και δεν έχουν πρόσβαση σε ρεύμα και νερό, να χρησιμοποιήσουν τις εγκαταστάσεις του ώστε να μπορούν να πλένουν τα ρούχα εκείνων και των παιδιών τους.

Τα εγκαίνια έγιναν από το δήμαρχο Γ. Καμίνη αναφέροντας χαρακτηριστικά: «Πρόκειται για ευπαθείς κοινωνικά ομάδες, οικογένειες που δεν έχουν ρεύμα και νερό αλλά και αστέγους. Ήταν μια απολύτως αναγκαία υπηρεσία που έπρεπε να έχουμε».

Το σημαντικό αυτό εγχείρημα, το οποίο χρηματοδότησε η ΕΛΑΪΣ – UNILEVER HELLAS, φιλοξενείται στον Κόμβο Αλληλοβοήθειας Πολιτών του δήμου Αθηναίων και περιλαμβάνει πλυντήρια αλλά και στεγνωτήρια για το κοινό.
Το κοινωνικό πλυντήριο άνοιξε τις πόρτες του, για τις περίπου 10.000 οικογένειες που δέχονται βοήθεια από τον Κόμβο Αλληλοβοήθειας Πολιτών, του Κέντρου Υποδοχής και Αλληλεγγύης του δήμου Αθηναίων (ΚΥΑΔΑ), λειτουργώντας πιλοτικά μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου όπου και θα τεθεί σε πλήρη εφαρμογή εξυπηρετώντας τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη.

enallaktikidrasi

Πολλά παιδιά γίνονται «γονείς των γονιών τους»

«Το παιδί είναι ο πατέρας του ανθρώπου», έγραψε ένας μεγάλος Αγγλος ρομαντικός ποιητής το 1802, έχοντας όμως κατά νου την αμεσότητα του δεσμού του παιδιού με τη φύση, σύμφωνα με την ερμηνεία των περισσότερων μελετητών. 

Σήμερα, 210 χρόνια αργότερα, ο ίδιος στίχος ακούγεται ξανά αλλά χωρίς ποιητική διάθεση: «Τα παιδιά γίνονται γονείς των γονιών τους».
....................

Μια έφηβη τηλεφώνησε ζητώντας βοήθεια για τον αδελφό της που μόλις είχε κάνει απόπειρα αυτοκτονίας. Το τηλεφώνημα έγινε κρυφά από τους γονείς. Η κοπελίτσα δεν ήθελε να τους το πει, γιατί εκείνοι ήταν ήδη πολύ φορτωμένοι, εξουθενωμένοι από την ανεργία και τη φτώχεια και, επομένως, ανήμποροι να διαχειριστούν το πρόβλημα. 

Έτσι, η κοπελίτσα σήκωσε αυτό το φορτίο στις δικές της λιανές πλάτες. Παρόμοια περιστατικά δεν είναι μεμονωμένα, όπως ειπώθηκε. Πολλοί μαθητές δεν ανοίγονται, δεν μιλούν στον πατέρα ή στη μητέρα για την αγωνία που τους προκαλεί η κρίση, όχι επειδή είναι αποξενωμένοι από τους γονείς τους, αλλά γιατί τους συμπονούν και θέλουν να τους προστατεύσουν. Κι έτσι, τα παιδιά γίνονται «γονείς των γονιών τους».

Σκληρό και διόλου εύκολο είναι το θέμα που παρουσίασε η Σοφία Παπαϊωάννου. Ήταν φανερή η προσπάθεια των συντελεστών της εκπομπής να ερευνήσουν και να καταγράψουν την κατάσταση διατηρώντας, όσο γίνεται, ένα ψύχραιμο βλέμμα. Δυστυχώς, η πραγματικότητα είναι ο μεγαλύτερος λαϊκιστής κι εδώ η πραγματικότητα ουρλιάζει...

Κάποτε, πολλοί φτωχοί Έλληνες έστελναν τα παιδιά τους για υιοθεσία στην Αμερική. Σήμερα, πληθαίνουν οι γονείς που εκλιπαρούν για να γίνουν δεκτά τα παιδιά τους σε ιδρύματα, σε πτωχοκομεία ανηλίκων. Όχι γιατί έχουν πάψει να τα αγαπούν, αλλά για να τα βοηθήσουν να επιβιώσουν. Τότε η Ελλάδα είχε πίσω της την Κατοχή, σήμερα τι; Είναι δυνατό σε καιρό ειρήνης να υπάρχει τόση στέρηση;

Η εκπομπή απέφυγε τον καταγγελτικό λόγο και επικεντρώθηκε στην έρευνα, όμως ήταν «γροθιά στο στομάχι» όσο κλισέ και αν ακούγεται αυτή η φράση. Το κακό είναι ότι το στομάχι μας δέχεται τόσο πολλές απανωτές γροθιές, που έχουμε μείνει ζαλισμένοι, εξουθενωμένοι.

......................

Tης Mαριάννας Tζιαντζή

ολόκληρο το άρθρο εδώ: kathimerini 15.12.2012

antikleidi

Με παραμύθια δεν ταΐζεις τα νηστικά παιδιά της Δραπετσώνας ή της Πάτρας...

Η κοινωνική κατρακύλα συνεχίζεται (γροθιά στο στομάχι)...

ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΕΙ 

ΚΑΙ ΚΑΤΕΦΥΓΕ ΣΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑΐΣΕΙ  ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ.

Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Φθίνουν μέρα με την ημέρα οι ηθικές αξίες σε αυτό το βαθμό ώστε πλέον το ανήθικο να φαντάζει αναγκαίο κακό. Και φθίνουν εκεί όπου η οικονομική εξαθλίωση έχει παραβιάσει ανοιχτές θύρες για να εισβάλλει σε ανοχύρωτους ανθρώπους των λαϊκών μαζών όπου:

Οι ανυπόταχτοι προσφεύγουν στην αυτοκτονία και οι ευάλωτοι γιατί σέρνουν πίσω στην ουρά τους την ευθύνη ανθρώπινων ζωών, παραδίδονται στις σεξοβόρες ορέξεις των χορτάτων λύκων.

Κάπως έτσι μια όμορφη και διαζευγμένη μητέρα στην Πάτρα ομολόγησε στους υπευθύνους του Συλλόγου Φωτεινό Αστέρι πως εκδόθηκε τουλάχιστον μία φορά προκειμένου να θρέψει τα παιδιά της!

Η έκπληξη δεν βρίσκεται στη πράξη αυτή καθ’ εαυτή δεδομένου πως ό,τι είχε πλέον να πουλήσει στην καπιταλιστική αγορά ήταν μόνο το κορμί της.

Η έκπληξη ήταν στις ενοχές της που την κυνηγούσαν ανελέητα και κάτω από τη βαριά σκιά τους βρέθηκε στους χώρους του Φωτεινού Αστεριού τρέμοντας από τα ρίγη σαν να είχε κάνει φόνο.... Ή μήπως είχε κάνει και το θύμα ήταν ο ιδιος της ο εαυτός… 

Η γυναίκα αυτή κατά τον επικεφαλής του Συλλόγου Χρήστο Σπηλιόπουλο έχει πλέον ξεπεράσει τον Ρουβίκωνα και είναι ζωντανή νεκρή. Επιστροφή πλέον δεν έχει.

Η δεύτερη και η τρίτη φορά εφαρμόζει πολύ πιο εύκολα στα μέτρα των νέων αξιών σου που ως πριν απέρριπτες μετά βδελυγμίας.... Το τελευταίο δάκρυ της θα στέγνωσε πάνω στη φωτιά που της άναψαν οι ανάγκες της.
Γνωρίζει πως τα δυο κοριτσάκια της τριών και τεσσάρων ετών θα την περιμένουν κάθε ημέρα με το στόμα ανοιχτό σαν πιτσουνάκια. Και δεν της επιτρέπεται τα χέρια της να είναι άδεια. Κάτι για το οποίο ουδείς δικαιούται να τη δικάσει πολλώ δε μάλλον εγώ.... 

............

Στη καλλίτερη έκδοση. Γιατί στη χειρότερη της κουνούσαν το δάχτυλο λέγοντάς της πως μαζί τα φάγανε....
Μόνο που με παραμύθια δεν ταΐζεις τα νηστικά παιδιά της Δραπετσώνας ή της Πάτρας.... Με παραμύθια ταΐζεις τα παιδιά της Εκάλης και τους πελάτες ψηφοφόρους σου....

............

Αν χρειαστεί αντί στα δύο το ψωμί θα το κόψουμε στα τέσσερα αλλά δεν θα πέσουμε ούτε και θα σε αφήναμε ποτέ να πέσεις στα τέσσερα....

περισσότερα εδώ: klydonas
το βρήκαμε στην αγαπημένη μας Ιδεοπηγή

Πόσο τίμιοι είμαστε; Δείτε με πόση ευκολία κλέβουν ένα παιδί νομίζοντας ότι είναι τυφλό…

Παριστάνουν και τους ευγενικούς!!

Το πείραμα της ΑΠΟΛΥΤΗΣ ντροπής!

«ΤΥΦΛΟ» παιδί ζητάει ψιλά από 5 δολάρια ΚΑΙ δίνει 50…! 

Θα πάθετε σοκ!!! (ΒΙΝΤΕΟ)

makeleio

Οι εργαζόμενοι φορούν πάνες επειδή απαγορεύεται να πηγαίνουν τουαλέτα, στη χώρα της... ελευθερίας!

Ούτε για φαγητό να πηγαίνουν. Να τους το βάζουν με σωληνάκι κατευθείαν στο στομάχι. Και το νερό με ορό κολλημένο μόνιμα στο χέρι τους!
__________________

ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗΣ ΣΚΛΑΒΙΑΣ ΣΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ.

Οι εργαζόμενοι φορούν πάνες επειδή απαγορεύεται να πηγαίνουν τουαλέτα στη χώρα της ... ελευθερίας....

Κι όσο συλλογιέται κανείς τη πρεμούρα των πρώην λαϊκών δημοκρατιών να εισέλθουν στη κόλαση του καπιταλισμού αυτομάτως φέρνει στον νου τις γαλοπούλες που βιάζονται να έρθουν τα Χριστούγεννα για να τις σφάξουν!

Οι Αμερικάνοι καταναλώνουν περισσότερο κοτόπουλο από ποτέ, τουλάχιστον 30% σε σχέση με πριν από 20 χρόνια και το θέλουν φθηνό και σε πολλές ποικιλίες.

Οι τέσσερις μεγάλες εταιρίες που δραστηριοποιούνται στην παραγωγή κοτόπουλου για να μειώσουν το κόστος πιέζουν τους εργαζόμενους, οι περισσότεροι από τους οποίους εργάζονται σε γραμμή παραγωγής με ταχύτητες που διαλύουν τον αυχένα, καταλήγουν να δουλεύουν σε πολύωρες βάρδιες με μόλις μισή ώρα διάλειμμα την ημέρα και μισθούς χαμηλότερους από το βασικό.

Η πίεση για να διατηρηθεί η ταχύτητα στη γραμμή παραγωγής, είναι τόσο μεγάλη που συχνά οι επιτηρητές αρνούνται στους εργαζόμενους ακόμη και να πάνε στην τουαλέτα, σύμφωνα με έκθεση της Oxfam.

Για να αποφύγουν την ντροπή του να γίνονται τόσο απελπισμένοι ώστε να κατουρούν στο πάτωμα αρκετοί εργαζόμενοι φοράνε πάνες κατά τη διάρκεια της εργασίας τους. «Έπρεπε να φοράω Pampers» είπε ένας εργαζόμενος στην Oxfam και πρόσθεσε ότι το κάνουν πολλοί συνάδελφοί του.

Διαφορετικά τμήματα μέσα στα εργοστάσια πουλερικών έχουν διαφορετικούς κανόνες για το πότε επιτρέπεται ένας εργαζόμενος να πάει στην τουαλέτα, αλλά ο γενικός κανόνας σύμφωνα με την έκθεση είναι ότι το να πας στην τουαλέτα είναι προνόμιο και όχι δικαίωμα.

Εάν κάποιος εργαζόμενος θέλει να πάει στην τουαλέτα θα πρέπει να τον αντικαταστήσει κάποιος άλλος στη γραμμή παραγωγής. Οι εργαζόμενοι λένε ότι η αντικατάσταση μπορεί να καθυστερήσει περισσότερο από μία ώρα και τελικά ο αντικαταστάτης δεν φθάνει ποτέ. Οι εργαζόμενοι είπαν στην Oxfam, ότι η μόνη ώρα που μπορούν να πάνε οι εκατοντάδες εργαζόμενοι στην τουαλέτα, είναι κατά τη διάρκεια του ημίωρου διαλείμματος για φαγητό, όπου οι ουρές είναι ατελείωτες.

Η Oxfam αναφέρει ότι τα ευρήματα είναι αποτέλεσμα τριετούς έρευνας, εκατοντάδων συνεντεύξεων με εργαζόμενους. Τα αποτελέσματα είναι παρόμοια με άλλες έρευνες που είχε πραγματοποιήσει με το ίδιο θέμα, όταν είχε διαπιστώσει ότι το 80% των εργαζόμενων στη βιομηχανία πουλερικών δεν είχαν το δικαίωμα να πάνε στην τουαλέτα, όποτε ένιωθαν την ανάγκη.

klydonas
vice.com
το βρήκαμε στην αγαπημένη μας ideopigi

Η Ιταλία δικαίωσε τον... Γιάννη Αγιάννη Η κλοπή φαγητού από άστεγο δεν είναι έγκλημα

Η κλοπή μικρών ποσοτήτων φαγητού για καταπολέμηση της
ακραίας πείνας δεν είναι έγκλημα, απεφάνθη το Ανώτατο Δικαστήριο στην Ιταλία.

non è punibile chi ruba per fame

Οι δικαστές ανέτρεψαν την καταδικαστική απόφαση που είχε ληφθεί εναντίον του Ρόμαν Οστριάκοφ που είχε κλέψει τυρί και λουκάνικα αξίας 4,07 ευρώ από ένα σούπερ μάρκετ.

Πρόκειται για άστεγο ουκρανικής υπηκοότητας που είχε πάρει το φαγητό υπό το φως της άμεσης και επείγουσας ανάγκης σίτισης, τόνισε το δικαστήριο.

Επομένως πρόσθεσε δεν πρόκειται για έγκλημα.
Ένας πελάτης είχε ενημερώσει την ασφάλεια του καταστήματος το 2011 όταν ο Οστριάκοφ είχε επιχειρήσει να βγει από το σούπερ μάρκετ στη Γένοβα έχοντας πληρώσει μόνο για κριτσίνια.

Το 2015 καταδικάστηκε για κλοπή και του επεβλήθη ποινή έξι μηνών φυλάκισης αλλά και πρόστιμο ύψους 100 ευρώ.Σύμφωνα με την απόφαση, ήταν σαφές πως ο κατηγορούμενος «δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς τροφή, έτσι ενήργησε από ανάγκη» τονίζοντας πως «το ένστικτο της επιβίωσης υπερισχύει της περιουσίας».

Η Corriere della Sera έσπευσε να επισημάνει την ειρωνεία του νομικού συστήματος της Ιταλίας, θεωρώντας πως η κλοπή εμπορευμάτων αξίας λιγότερο των 5 ευρώ χρειάστηκε να περάσει από 3 γύρους δικαστικών διαδικασιών πριν απορριφθεί.

tribune

το βρήκαμε στην αγαπημένη μας Ιδεοπηγή

Αν έχετε κι εσείς λίγο χρόνο και καλή διάθεση να προσφέρετε, δείτε πού μπορείτε να γίνετε εθελοντές.

Οι ανάγκες πολλές, η κρίση χτυπά όχι μόνο τον τόπο μας, αλλά όπως διαπιστώσαμε τον τελευταίο χρόνο, και τους γύρω λαούς, και η συνεισφορά του καθένα μας γίνεται όλο και πιο σημαντική, καθώς βλέπουμε πως σε ορισμένες περιπτώσεις η πολιτεία αρνείται ή δεν μπορεί να δράσει. 

Εκεί που οι θεσμοί λοιπόν ολιγωρούν, η ανθρωπιά μπορεί να κάνει θαύματα. Αν έχετε κι εσείς λίγο χρόνο και καλή διάθεση να προσφέρετε, δείτε πού μπορείτε να γίνετε εθελοντές. 

.......................

ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΑΣΘΕΝΩΝ!:

Ιδρύθηκε το 2003 μετά από ημερίδα που έγινε στο Αμερικάνικο Κολέγιο Αθηνών κατά την οποία με μέριμνα της ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΩΣ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ βρέθηκαν οι πρώτοι 300 περίπου εθελοντές από τις Ενορίες της Αρχιεπισκοπής.

.......................

*Για τους πρόσφυγες

-Στο Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων: 
Εδώ μπορείτε να συμμετάσχετε και να προτείνετε ιδέες και δράσεις που θα βοηθήσουν να βελτιώσουμε τις συνθήκες ζωής και τις ευκαιρίες κοινωνικής ένταξης των αιτούντων άσυλο και των προσφύγων.
-Στην Caritas: 
Η φιλανθρωπική Μη Κυβερνητική Οργάνωση της Καθολικής Εκκλησίας αναζητά εθελοντές ανεξαρτήτως θρησκείας ή εθνικότητας για την στήριξη των προγραμμάτων της για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης στην Αθήνα και τα νησιά (ψυχολογική υποστήριξη, διανομή ειδών πρώτης ανάγκης, αποστολές στα νησιά κ.α.)
-Στην Μετάδραση: 
Στην Οργάνωση της Κοινωνίας των Πολιτών με την αιγίδα του ΟΗΕ, μπορείτε να προσφέρετε την εκπαιδευτική σας εμπειρία για να διδάξετε την ελληνική γλώσσα σε πρόσφυγες και μετανάστες, καθώς και για τις υπόλοιπες δράσεις της στο γραφείο του Κολωνού, στα σύνορα της Ειδομένης και στα νησιά, όπως η Λέσβος, η Χίος , η Κως και η Σάμος.
-Στον Ερυθρό Σταυρό: 
Εδώ μπορείτε να προσφέρετε υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας, νοσηλευτικής, (ναυαγο)σωστικής και ενίσχυσης της τηλεφωνικής γραμμής για τους Πρόσφυγες.
-Στο Starfish Foundation: 
Δίκτυο αλληλεγγύης που χάρη σε εθελοντές βοηθά τους πρόσφυγες οι οποίοι καταφθάνουν στον Μόλυβο – αν είστε διατεθειμένοι να μεταβείτε στην περιοχή, μπορείτε να στείλετε email στο molyvosrefugees@gmail.com
-Στην «Αλληλεγγύη-Κως»: 
Η εθελοντική οργάνωση χρειάζεται «χέρια» για την υποδοχή των προσφύγων στο λιμάνι αλλά και για τις δεκάδες εργασίες που απαιτούνται για την διάσωση και ασφαλή τους διαβίωση (παρασκευή γευμάτων, διανομή και αποθήκευση εισφορών σε είδος κλπ).
-Στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα: 
Η οργάνωση βασίζεται στην εθελοντική εργασία ανθρώπων για τις αποστολές της σε τόπους που μαστίζονται από ανθρωπιστική κρίση. Αυτή την περίοδο, αυξημένη είναι η ανάγκη βοήθειας στη Σάμο, όπου χρειάζονται οδηγοί, νοσηλευτές, κοινωνικοί λειτουργοί, μεταφραστές, γιατροί, άνθρωποι για οργάνωση και διανομή ειδών κ.α.
-Στους Γιατρούς του Κόσμου: 
Αυτή την περίοδο, αναζητούνται άνθρωποι στην Αθήνα, το Πέραμα, τη Μυτιλήνη, τη Χίο, τα Χανιά, τη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα και την Καβάλα για βοήθεια στα ανοιχτά πολυϊατρεία και τις κινητές μονάδες της οργάνωσης. Ζητούνται κυρίως ενεργοί γιατροί με ειδικότητα.
-Στα «Χέρια Βοηθείας»: 
Πρόκειται για φιλανθρωπική διαδογματική οργάνωση που βοηθά με υπηρεσίες γευμάτων, φροντίδας γυναικών και παιδιών, παροχής ειδών πρώτης ανάγκης, διδασκαλίας ελληνικών και αγγλικών και παροχής ιατρικής βοήθειας σε πρόσφυγες της Αθήνας και όχι μόνο. 
Δείτε εδώ εννιά διαφορετικούς τρόπους να βοηθήσετε εθελοντικά.

*Για τα παιδιά

Στα παρακάτω links θα βρείτε πληροφορίες για το πώς μπορείτε να βοηθήσετε οργανώσεις που προστατεύουν παιδιά που το έχουν ανάγκη, κακοποιημένες μητέρες και βρέφη, και ζητούν άτομα για κάθε πόστο, από δουλειά γραφείου μέχρι φύλαξη ή οργάνωση δράσεων, παζαριών και δημιουργικών εργαστηρίων. Μπορείτε λοιπόν να απευθυνθείτε στις εξής οργανώσεις:
-Στα παιδικά χωριά SOS
-Στην εταιρία κατά της κακοποίησης του παιδιού «Ελίζα»
-Στο κέντρο βρεφών «Μητέρα»
-Στην οργάνωση «Μαζί για το Παιδί»
-Στην Κιβωτό του κόσμου
-Στο Χαμόγελο του Παιδιού
-Στο Χατζηκυριάκειο Ίδρυμα παιδικής προστασίας
-Στην οργάνωση για την ιατρική, ψυχική και κοινωνική φροντίδα παιδιών «Φλόγα»

Για τους άστεγους και άπορους

Όσο χειμωνιάζει, τόσες περισσότερες είναι οι ανάγκες των αστέγων, καθώς και των ηλικιωμένων ή άλλων ανθρώπων που δεν έχουν τους απαραίτητους πόρους να εξασφαλίσουν βασικές υπηρεσίες και αγαθά για την διαβίωσή τους. Μπορείτε λοιπόν να βοηθήσετε:

-Στο Ίδρυμα Αστέγων του δήμου Αθηναίων
-Στη δράση διανομής δωρεάν φαγητού «Ο Άλλος Άνθρωπος»
-Στις δράσεις του Εθνικού Δικτύου Άμεσης Κοινωνικής Παρέμβασης μέσω Κοινωνικών Δομών ή της Τράπεζας Χρόνου
-Στη Γραμμή ζωής με τη δράση Εθελοντής Γείτονας για άπορους ηλικιωμένους ανθρώπους που το έχουν ανάγκη
-Στην Κλίμακα (Κέντρο Ημέρας και Ξενώνας Αστέγων)

in2life

Είσαι έγκυος; Απολύεσαι!!

Κάποιοι νομίζουν ότι έτσι θα πάνε μπροστά, αλλά μετά έρχεται το κλείσιμο των επιχειρήσεών τους από την αντικοινωνική τακτική τους ! Παραδείγματα πολλά...

Πάτρα: Θες δουλειά; Υπόγραψε ότι δεν θα κάνεις παιδί για 5 χρόνια!

Τα περασμένα χρόνια, τότε πού η κοινωνία στεκόταν κάπως στα πόδια της, και πού ελάχιστοι εργοδότες τολμούσαν να βάλουνε χέρι στον οικογενειακό προγραμματισμό των εργαζομένων γυναικών με απαγορευτικά verboten στην σύλληψη, στον τοκετό, και στην γέννα, «γιατί πρόσεξε, σε διώχνω μόλις μείνεις έγκυος …», υπήρχε μία εργασιακή ασφάλεια στο «μένω έγκυος, θα με περιμένει το αφεντικό να ξαναγυρίσω, αλλά δεν χάνω και την δουλειά μου…».

Τότε, οί περισσότεροι τουλάχιστον εργοδότες, σε μια τοπική κοινωνία κλειστή πού δεν είχε πολυεθνικές και μεγαλομάγαζα και πού ο ένας ήξερε τον άλλον δεν τολμούσαν να δείξουν πόρτα σε μία έγκυο, υπήρχε ένας σεβασμός, μια υπομονή, και μία κατανόηση ανθρώπινη ότι κι΄ αυτή η γυναίκα άνθρωπος ήταν και είχε δικαίωμα στα όνειρά της και στο στήσιμο της οικογενειακής θαλπωρής και φωλιάς της…. 
Στο να κάνει δηλαδή ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ !

Σήμερα δυστυχώς τα πράγματα έχουν πολύ αλλάξει !

Εργαζόμενες σε ενδιαφέρουσα, αληθινές ηρωίδες, πού με την ψυχή στο στόμα θέλουν να φέρουν στον κόσμο όσα παιδιά τούς δώσει ο Θεός για να έχουν και την διαρκή ευλογία Του !

-----------------------------------
Κι αντί η φτώχεια και η ανέχεια της οικονομικής κρίσης που οι περισσότεροι περνάμε να συνενώσει περισσότερο τους ανθρώπους, (όπως σ΄ εκείνα τα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής πού περάσαμε, και πού ο ένας σκεπτόταν και τον άλλον ως επί το πλείστον δηλαδή, και εκτός από τους μαυραγορίτες, τους δοσίλογους και τους εφιάλτες…), αντίθετα σήμερα έχουν αγριέψει οι άνθρωποι και με διάφορες μπαγαποντιές και προστυχιές θα λέγαμε, προσπαθούν να εκμεταλλευτούν και την τελευταία πνοή και δύναμη κάθε εργαζόμενου ώστε να βγάζουν αυτοί περισσότερα χρήματα λες και θα τα πάρουν μετά και μαζί τους!

Θυμάμαι σ΄ έναν κεντρικό φούρνο της γειτονιάς, τις δυο κοπέλες πού είχε σαν πωλήτριες .
Δούλευαν ασταμάτητα σαν μηχανές τα χέρια τους, τα πόδια τους, και τα μάτια τους για να εξυπηρετήσουν τις ουρές του κόσμου πού συνέρρεαν καθημερινά εκεί, και δεν προλάβαιναν.
Η μία, άρρωστη φαινόταν η καημένη δεν θα άντεχε για πολύ, το έδειχνε άλλωστε και το παρουσιαστικό της, κατακίτρινη όπως ήταν, ίδιο «ζόμπυ» νεκραναστημένο θα λέγαμε πάντα όμως ευγενική πού έσερνε τα πόδια της αποχώρησε στο τέλος γιατί έτσι όπως πήγαινε αν έμενε εκεί σίγουρα θα πέθαινε δίπλα στον πάγκο με τα ψωμιά. Και ο φούρναρης ασφαλώς θα εύρισκε κάποια άλλη ολόφρεσκη και καινούργια «μηχανή» να βάλει στην θέση της…

Και έβαζε κάθε μέρα ο φούρναρης κι΄ άλλες ποικιλίες αρτοσκευασμάτων, και δώστου, μπαγκέτες, τοστ, σάντουιτς, καφέδες, κουλούρια με μέλι, με μαρμελάδα, με κάστανο, με ντομάτα, με λουκάνικο ( ! ), έκοβε και καφέ, πούλαγε και εισιτήρια, μπύρες, νερά πορτοκαλάδες, έβγαλε και πάγκους στο πεζοδρόμιο και όλα αυτά να τα εξυπηρετούν δυο πωλήτριες μέσα και έξω πού να τους βγαίνει η ψυχή ανάποδα με την πλεονεξία του φούρναρη!

Παραθέσαμε το πραγματικό αυτό γεγονός πού ακόμα υφίσταται, σαν ένα μικρό δείγμα της «πλεονεξίας των αφεντικών» του καιρού μας.
Οι περισσότεροι σήμερα, ενώ βγάζουν αρκετά όπως και πρώτα, ειδικώς πουλώντας φαγώσιμα και καφέδες βρίσκουν σαν πρόφαση την κρίση και δίνουν ξεροκόμματα στους εργαζόμενους και μάλιστα με πρωί – απόγευμα παρουσία τους μη υπολογίζοντας ούτε τα 4πλά εισιτήρια τους πού τους τρώνε σχεδόν τον μισό μισθό τους ούτε και την ολοήμερη και μέχρι αργά το βράδυ ταλαιπωρία τους.

Εν τω μεταξύ το αφεντικό μπορεί να κοιμάται ήσυχο γνωρίζοντας ότι οι εντεταλμένες υπηρεσίες ελέγχου εργαζομένων πού ακούνε στο όνομα «Επιθεώρηση Εργασίας» κοιμούνται στον μακάριο ύπνο τους και στην αδιαφορία ελέγχων «γιατί έχουμε πέντε υπαλλήλους μόνο, τι να προλάβουμε άλλωστε κι΄ εμείς οι καημένοι ;».

Ναι, αλλά τον μισθό σας ξέρετε να τον παίρνετε κανονικά, έστω και με την πλημμελή προστασία πού παρέχετε στους αδικουμένους υπαλλήλους πού δεν μπορούν να βρούνε πουθενά το δίκιο τους.
Αλλά δεν τους είδαμε και κάπου αλλού τουλάχιστον «να προλαβαίνουν» σε κάποια περιστατικά καταγγελιών, πού να βγούνε όμως και στο φως της δημοσιότητας δείχνοντας έτσι ότι κάνουν σωστά την δουλειά τους και ότι δεν αδιαφορούν για την προστασία των εργαζομένων, ή τουλάχιστον δεν κοιμούνται όπως λένε κάποιες κακές γλώσσες…

Άσε τώρα και τους τοπικούς βουλευτές πού παίρνουν καμιά 20αριά χιλιάδες ευρώ τον μήνα κατά μέσο όρο ο καθ΄ ένας τους, ουδεμία υπηρεσία προσφέροντας στις τοπικές κοινωνίες και στα τοπικά θέματα πλην του «παρών» και της υπογραφής τους στο κάλεσμα του αρχηγού τους !

..................

περισσότερα εδώ

Paulo Coelho: «Όχι στη λιτότητα – ναι στη δημοκρατία» «No to austerity – yes to democracy @GreekSolidarity»

Μήνυμα αλληλεγγύης στον αγώνα των Ελλήνων κατά της λιτότητας και υπέρ της Δημοκρατίας, έστειλε με ανάρτησή του στο τουίτερ ο διάσημος Βραζιλιάνος συγγραφέας, Πάολο Κοέλιο.

«Όχι στη λιτότητα – ναι στη δημοκρατία» είναι το μήνυμα αλληλεγγύης του Κοέλιο που αναρτήθηκε χθες στον προσωπικό του λογαριασμό https://twitter.com/paulocoelho.

Το μήνυμα έχει ως εξής:
«No to austerity – yes to democracy @GreekSolidarity»

enallaktikidrasi

Χάιντε θῦμα, χάιντε ψώνιο / χάιντε Σύμβολον αἰώνιο! Ἂν ξυπνήσεις, μονομιᾶς / θά ῾ρτη ἀνάποδα ὁ ντουνιᾶς.

Ἡ μπαλάντα τοῦ κυρ-Μέντιου

Δὲ λυγᾶνε τὰ ξεράδια
καὶ πονᾶνε τὰ ρημάδια!
Κούτσα μία καὶ κούτσα δυὸ
τῆς ζωῆς τὸ ρημαδιό!

Μεροδούλι, ξενοδούλι!
Δέρναν οὗλοι: ἀφέντες, δοῦλοι,
οὗλοι: δοῦλοι, ἀφεντικὸ
καὶ μ᾿ ἀφήναν νηστικό.
...............
Ἀνωχώρι, Κατωχώρι,
ἀνηφόρι, κατηφόρι,
καὶ μὲ κάμα καὶ βροχή,
ὥσπου μοῦ ῾βγαινε ἡ ψυχή.

Εἴκοσι χρονῶ γομάρι
σήκωσα ὅλο τὸ νταμάρι
κι᾿ ἔχτισα, στὴν ἐμπασιὰ
τοῦ χωριοῦ, τὴν ἐκκλησιά.

Καὶ ζευγάρι μὲ τὸ βόδι
(ἄλλο μπόι κι᾿ ἄλλο πόδι)
ὄργωνα στὰ ρέματα
τ᾿ ἀφεντὸς τὰ στρέμματα.

Καὶ στὸν πόλεμ᾿ «ὅλα γιὰ ὅλα»
κουβαλοῦσα πολυβόλα
νὰ σκοτώνωνται οἱ λαοὶ
γιὰ τ᾿ ἀφέντη τὸ φαΐ.
...................
Χάιντε θῦμα, χάιντε ψώνιο
χάιντε Σύμβολον αἰώνιο!
Ἂν ξυπνήσεις, μονομιᾶς
θά ῾ρτη ἀνάποδα ὁ ντουνιᾶς.

Κοίτα! Οἱ ἄλλοι ἔχουν κινήσει
κι᾿ ἔχ᾿ ἡ πλάση κοκκινήσει
κι᾿ ἄλλος ἥλιος ἔχει βγῇ
σ᾿ ἄλλη θάλασσ᾿, ἄλλη γῆς».

.............................................
Ἡ μπαλάντα τοῦ κυρ-Μέντιου είναι ποίημα του Κώστα Βάρναλη, το οποίο συμπεριλήφθηκε στην ποιητική συλλογή Τα Ποιητικά, το 1956, από τον εκδοτικό οίκο Κέδρος.
Ο ήρωας του ποιήματος είναι ο κυρ Μέντιος (γαϊδούρι), που παραλληλίζεται με τον σκλαβωμένο άνθρωπο, τον αδιαμαρτύρητο, τον υπομονετικό. Ο Βάρναλης, στο ποίημα του, προσπαθεί να αφυπνίσει τον λαό μέσω αυτής της σάτιρας.
Το ποίημα απέκτησε δημοσιότητα και από τη μουσική μεταφορά του, σε μελοποίηση Λουκά Θάνο και ερμηνεία Νίκου Ξυλούρη.

ολόκληρο το ποίημα εδώ

Πήγε να κλέψει από σούπερ μάρκετ για να ταΐσει το παιδί της!

Εικόνες εξαθλίωσης και ανέχειας στην καθημερινή ζωή μιας πόλης, όπου υπάρχει πείνα...

Φτώχεια και εξαθλίωση για πολλές οικογένειες της Πάτρας, με τα κρούσματα να είναι καθημερινά και να αποτυπώνουν όλα μαζί την ίδια εικόνα:

Το σκηνικό που θέλει ομάδες ανθρώπων, οικογένειες και συγκεκριμένες κοινωνικές κατηγορίες να έχουν φτάσει στα όρια της πείνας.

Τις προάλλες το περιστατικό που έγινε σε σούπερ μάρκετ της Πάτρας σόκαρε όσους έτυχε να είναι μπροστά: Μία μητέρα ενός ανήλικου παιδιού επιχείρησε να κλέψει δύο κονσέρβες, αλλά έγινε αντιληπτή από τους εργαζόμενους του καταστήματος.
Όταν την… έπιασαν στα πράσα η γυναίκα έβαλε τα κλάματα, μη μπορώντας να κρύψει ότι είχε φτάσει σε κατάσταση απόγνωσης, καθώς δεν είχε χρήματα για να ταΐσει το ανήλικο παιδί της.

Όπως είπε στους εργαζόμενους αναγκάστηκε να κλέψει για να δώσει φαγητό στο παιδί της που πεινούσε και που είχε να φάει για μέρες. Από τον τρόπο μάλιστα που τα έλεγε φάνηκε ότι η νεαρή αυτή μητέρα δεν έλεγε ψέματα.

Και δεν είναι το μοναδικό περιστατικό. Άνθρωποι πεινούν και έχουν φτάσει στα όρια της εξαθλίωσης, καταφεύγοντας είτε στους Κοινωνικούς Οργανισμούς του Δήμου, είτε σε συλλόγους και φορείς για να εξασφαλίσουν ένα πιάτο φαγητό ή τα είδη πρώτης ανάγκης για τις οικογένειες και τα παιδιά τους.

Σχετικά:

• Πάτρα: Η φτώχεια, η πείνα και η ανέχεια μεγαλώνουν και εξαπλώνονται σαν «μαύρο» σύννεφο!
• Τραγωδία στην Πάτρα με την μάνα που αυτοκτόνησε, γιατί έκλεψε δύο μπλουζάκια!

patrasevents

«Όταν μεγαλώσω εύχομαι να μην είμαι πάρα πολύ φτωχή!»

«Θα ήθελα να ταξιδέψω στο μέλλον γιατί θα ήθελα να δω πώς θα είμαι και που θα είμαι στο μέλλον και τι θα κάνω. Ελπίζω να έχω ένα σπίτι και δουλειά. Ελπίζω να είμαι καλά και να μην είμαι πάρα πολύ φτωχή».
---------------------------
Οι πολιτικές εξαθλίωσης των τελευταίων μνημονιακών ετών έχουν σημαδέψει ανεπανόρθωτα τις ψυχούλες των μικρών παιδιών.
Μαθήτρια δημοτικού, σε έκθεση που έγραψε με θέμα «τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω» σόκαρε τη δασκάλα που τη διάβασε.
Το παιδί δεν εξέφρασε την επιθυμία να γίνει γιατρός, αστροναύτης, οτιδήποτε τέλος πάντων που του εξιτάρει τη φαντασία.

Το παιδί έγραψε: «ελπίζω να είμαι καλά και να μην είμαι πάρα πολύ φτωχή»!.
Προσέξτε.
Το παιδί θεωρεί δεδομένο ότι θα είναι φτωχή όταν μεγαλώσει. Ελπίζει, απλά, να μην είναι πάρα πολύ φτωχή.
H έκθεση, που έγραψε η μαθήτρια δημοτικού, αναρτήθηκε στο Twitter από το χρήστη @Fou_la.

Όσοι πόνεσαν απ' αυτό το «χαστούκι» είναι ακόμα άνθρωποι…

tribune

«Παιδιά και οικονομική κρίση: Ο ρόλος του σχολείου»

Η ζωή των παιδιών επηρεάζεται πολλαπλά μέσα στην οικογένεια αλλά και στην καθημερινότητα του σχολείου, ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Γ. Μόσχος, βοηθός του Συνηγόρου του Πολίτη για τα δικαιώματα του παιδιού, μιλώντας σε εκδήλωση με θέμα «Παιδιά και οικονομική κρίση: ο ρόλος του σχολείου», που πραγματοποιήθηκε από το δήμο Φιλαδέλφειας-Χαλκηδόνας.

Στο επίκεντρο της εκδήλωσης βρέθηκε ο ρόλος του σχολείου και των καθηγητών στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης στη χώρα,ενώ ομιλητής ήταν και ο αναπληρωτής υπουργός Παιδείας Τάσος Κουράκης.

Ο κ. Μόσχος, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ αναφέρθηκε στην κρίση και τις αιτίες που «δημιουργούν μια αίσθηση προβλήματος στη σχολική ζωή» και τόνισε: «Έχουμε δει τη ζωή των παιδιών να επηρεάζεται πολλαπλά, κατ' αρχάς στην οικογένεια, στον τρόπο ζωής και κατά δεύτερον και μέσα στην καθημερινότητα του σχολείου, όχι τόσο λόγω της έλλειψης παροχών της εκπαίδευσης, όσο διότι τα παιδιά πολύ συχνά μεταφέρουν την ένταση από το σπίτι στο σχολείο, ή μια ανασφάλεια ή και ορισμένες φορές παιδιά έχουν σοβαρές ελλείψεις σε υλικά αγαθά από το σπίτι που είναι εμφανή στο σχολείο, από την έλλειψη χαρτζιλικιού».

Ιδιαίτερη σημασία στην εξάλειψη τέτοιων προβλημάτων έχει ο ρόλος των εκπαιδευτικών, οι οποίοι, κατά τον κ. Μόσχο, δεν θα πρέπει να είναι απλοί «αναμεταδότες γνώσης», αλλά και η υποστήριξη από την πολιτεία πρακτικών που προωθούν την «κοινωνική μάθηση».
Η εμπειρία πολλών χρόνων του συνηγόρου του παιδιού έχει δείξει ότι σε σχολεία, που ο σύλλογος διδασκόντων επενδύει στο «συμμετοχικό, κοινωνικό σχολείο» -κάνοντας το παιδί να νοιώθει καλά να σχετίζεται με τους άλλους, να αναζητά λύσεις, να μαθαίνει την αλληλεγγύη, να μαθαίνει να μοιράζεται- οι εντάσεις είναι λιγότερες και είναι καλύτερη η διαχείρισή τους, «παρ' όλο που προβλήματα υπάρχουν πάντοτε σε όλες τις σχολικές κοινότητες», πρόσθεσε ο κ. Μόσχος.

«Στα σχολεία, σημείωσε, που έχουν αποφασίσει να βάζουν μπροστά το στοιχείο της συνεργασίας και της επικοινωνίας, εξευρίσκονται πιο εύκολα λύσεις και το τελικό αποτέλεσμα είναι πιο χαρούμενα παιδιά».

Από την πλευρά του ο αναπληρωτής υπουργός Παιδείας, στην παρέμβασή του στην εκδήλωση, επισήμανε τη σημασία των προσωπικών επιλογών του ατόμου, πέραν των εξωτερικών παραγόντων που μπορούν να καθορίσουν την πορεία του και τόνισε ότι το σχολείο δεν μπορεί να αλλάξει, αλλάζοντας μόνο τη λειτουργία του.

«Το σχολείο, είπε, δεν μπορεί να είναι μία νησίδα, μία όαση όπου οι πολύ καλοί εκπαιδευτικοί,οι πολύ καλές προσπάθειες που κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες της κρίσης μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση, όταν γύρω-γύρω είναι ένας ωκεανός ανισοτήτων».

Τέλος, ο κ. Κουράκης ανέφερε ότι το σχολείο μόνο του δεν μπορεί να αμβλύνει τις κοινωνικές ανισότητες, χωρίς διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία και στην πολιτική ζωή.

imerisia

Ντρέπομαι... Τα δεινά της ανεργίας

Περνάνε τα λεπτά, οι ώρες, οι μέρες ... και τα χρόνια.

Μπαίνοντας στην ανεργία νόμιζα πως θα ήταν ένα πέρασμα, ένα διάλειμμα για ξεκούραση και μετά από λίγο μια νέα δουλειά θα έρθει. Ενάμιση χρόνο μετά, κι ακόμη δεν έχει βρεθεί κάτι.
Καθημερινό άγχος για όλα. Να πληρώσω νοίκι και λογαριασμούς πρώτα, μην τυχόν και μείνω χωρίς σπίτι και χωρίς ρεύμα, και μετά να τρως μακαρόνια - και κρέας αν τύχει. Δεν περίμενα ποτέ πως θα έρθει η μέρα που θα τρώω για 4 ημέρες ζάχαρη με ψωμί, αφού δεν υπήρχε τίποτα άλλο στα ντουλάπια.
Αργά και σταθερά, μέρα με την μέρα, απομονώνομαι από όλους.. Δεν μπορώ να ακολουθήσω πια φίλους και γνωστούς και δεν θέλω να γίνομαι βάρος.
Ντρέπομαι που στα 32 μου χρόνια έχω ανάγκη ακόμη τα 100€ της μάνας και τα 100€ της γιαγιάς μου... Ντρέπομαι. Ακόμη κι αν δεν έχω φαγητό για εμένα, ντρέπομαι να ζητήσω κάτι παραπάνω.Δεν θέλω να γίνομαι βάρος και προσπαθώ κάθε μέρα, προσπαθώ και αποτέλεσμα κανένα. 
Απογοητεύομαι και χάνω την δύναμη μου... δεν μου μένει πια ελπίδα.. και είναι σαν να μην έχω ανάσα...
Άραγε θα τελειώσει ποτέ αυτός ο εφιάλτης ή έτσι θα είναι η πραγματικότητα από δω και πέρα; Ζωή χωρίς ελπίδα... ζωή χωρίς όνειρα... ζωή χωρίς αξιοπρέπεια... αυτή είναι η ζωή στην Ελλάδα της κρίσης.

Χαμένη Γενιά , 32 χρ. , Θεσσαλονίκη

το βρήκαμε στην ideopigi