Για αυτό το παιδί και αυτές τις ηρωίδες αξίζει να ...

Γι αυτό το παιδί και αυτές τις ηρωίδες αξίζει να
προσευχηθεί και να δακρύσει κανείς… 
 .

Σε αυτή τη μίζερη και βυθιζόμενη στη δυστυχία Ελλάδα, των αυτοκτονιών, των απολύσεων και της εκμετάλλευσης,
χρειαζόμαστε και λίγη δύναμη, λίγο φως.

του Στρατή Μαζίδη

Αυτό το φως, αυτή την άλλη Ελλάδα γνώρισα χθες το πρωί. Βρισκόμενος έξω για κάποια δουλειά συνάντησα ένα τοπικό δημόσιο πρόσωπο από τα κοινά της Αγίας Παρασκευής. Αρκετά θα έλεγα παρεξηγημένο εν πολλοίς. Κοντοσταθήκαμε, ανταλλάξαμε κάποιες κουβέντες και η συζήτηση ξέφυγε.
Δεν έχουν σημασία τα μεγαλεπίβολα έργα μου είπε. Πρέπει να κρατηθούμε ως κοινωνία. Να αναπτύξουμε την αλληλεγγύη. Και τότε μου εξομολογήθηκε για δύο πράγματα στα οποία συνέβαλλε όντας χαρούμενος με αυτό. Όχι δεν ήταν θέμα περηφάνιας ή να επιδειχθεί. Καμία σχέση.
Μου μίλησε για ένα αγόρι 18 ετών από τη γειτονιά. Ας τον λέμε Λάμπη.
Ο Λάμπης λοιπόν υπήρξε πολύ άτυχος. Πριν καν γιορτάσει τα πρώτα του γενέθλια είχε χάσει και τους δύο του γονείς. Όχι δεν ήταν κάποιο τραγικό τροχαίο ατύχημα. Ήταν τοξικομανείς και οι δύο. Πάρα ταύτα αυτή η παρεξηγημένη ομάδα ανθρώπων έχει πολλές ευαισθησίες. 
Θυμάμαι τα χρόνια που δούλευα στον Πειραιά κοντά στον ΟΚΑΝΑ… Όταν ένας ασυνείδητος χτύπησε ένα αδέσποτο σκυλάκι, ένας χρήστης βρέθηκε να τρέξει στο ζωάκι κλαίγοντας και παρακαλώντας το να ζήσει. Τελικά μέσα στα αίματα πέθανε στην αγκαλιά του. Μια άλλη φορά πάλι στον ηλεκτρικό καθόμουν με δύο τέτοια παιδιά. Ίσα που στέκονταν όρθια. Κι όμως μέσα στη ζάλη τους περνώντας δίπλα από μια εκκλησία σήκωσαν το χέρι να κάνουν το σταυρό τους, που κανείς άλλος “τακτοποιημένος” δε βρήκε το λόγο να κάνει.
Για να επανέλθω όμως, τη φροντίδα του Λάμπη ανέλαβε η γιαγιά του. Η ζωή όμως υπήρξε αρκετά σκληρή και η γυναίκα έφυγε από τη ζωή πολύ σύντομα. Σχεδόν ένα χρόνο μετά.
Και τότε βρέθηκε η αδερφή της γιαγιάς του με την κόρη της, την πρώτη ξαδέρφη δηλαδή των αδικοχαμένων γονιών του. Έδωσαν σκληρή μάχη για να μην έρθει η…ευαίσθητη να αρπάξει το παιδί για να το οδηγήσει σε κάποιο ψυχρό αφιλόξενο ίδρυμα.
Οι γυναίκες έδωσαν μια ηρωική μάχη και την κέρδισαν. Η δε θεία του παιδιού για να το μεγαλώσει, απαρνήθηκε τα πάντα. Την προσωπική της ζωή, τη δημιουργία δικής της οικογένειας και δόθηκε ολοκληρωτικά στο Λάμπη που την αποκαλεί δικαίως “μαμά”.
Τον μεγάλωσαν δύσκολα και με στερήσεις. Όμως ο Λάμπης έλαμψε. Εξαιρετικός μαθητής και βασικός πρωταγωνιστής στα βραβεία μαθηματικών και φυσικής που κέρδισε η τάξη του. Έχει λένε μια κοπελίτσα που τον νοιάζεται ενώ ασχολείται και με τη μουσική.
Όμως η Ελλάδα του μνημονίου και του ΔΝΤ πολλαπλασίασε τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες. Έτσι η αδερφή της γιαγιάς του αλλά ουσιαστική γιαγιά βρέθηκε με το γνωστό μου. “Τι θα κάνουμε; Ο Λάμπης είναι εξαιρετικός μαθητής αλλά πώς να τον βοηθήσουμε με τις εξετάσεις;”. Ο φίλος μου, ας τον λέμε Κώστα προβληματίστηκε…
Κάποιες μέρες αργότερα συνάντησε έναν καθηγητή που διατηρεί φροντιστήριο. Του μίλησε για το Λάμπη και αυτός δέχθηκε να τον βοηθήσει. Στα 5-6 του γκρουπ του χώρεσε μια καρέκλα ακόμη.
Δεν πέρασε πολύς καιρός και έρχεται να βρει τον Κώστα.  
“Ο Λάμπης είναι εξαιρετικός! Απίθανο παιδί! Μας έχει εντυπωσιάσει όλους”.
Τα ευχάριστα όμως δε σταμάτησαν εδώ. Ο Κώστας βρήκε έναν ακόμη ιδιοκτήτη φροντιστηρίου για τα υπόλοιπα μαθήματα που θα χρειαστεί το παιδί. Ο επιχειρηματίας έδειξε κατανόηση βρίσκοντας λίγο χώρο για το Λάμπη. Αλλά δεν άργησε πολύ να βρει τον Κώστα και να μιλήσει με τα καλύτερα λόγια για το Λάμπη.
Η αδερφή της γιαγιάς του και η θεία του τώρα προβληματίζονται για τη συνέχεια. “Τι θα γίνει αν περάσει στην επαρχία; Πώς θα τον στείλουμε;” αναρωτιούνται. Ο Κώστας όμως είναι θετικός άνθρωπος. “Μην ανησυχείτε” τους είπε. “Κάτι θα γίνει. Όλο και κάποιος θα βρεθεί να βοηθήσει”.
Αυτό πιστεύω κι εγώ. Όλο και κάποιος θα βρεθεί να βοηθήσει.
Ο Κώστας πάλι, αν και του προτάθηκε τόσες φορές να γνωρίσει το Λάμπη από κοντά, δεν το έκανε. Προτίμησε απλά να μαθαίνει τα νέα του.
Οι γονείς του Λάμπη υπήρξαν άτυχοι. Δεν είχαν την ευκαιρία να δουν το παιδί τους να μεγαλώνει. Πιθανώς τον καμαρώνουν από ψηλά γιατί ο Θεός αναπαύει τα αδικημένα και βασανισμένα του παιδιά. Όμως αυτοί οι “επιπόλαιοι” νέοι όπως λένε οι σοβαροί της κοινωνίας, όταν έμαθαν για τον ερχομό του παιδιού δεν το έβαλαν κάτω. Ούτε πήγαν κάποιο παγερό πρωινό να ξεφορτωθούν το Λάμπη σε κάποιο ψυχρό υπόγειο μιας κλινικής. Του έδωσαν την ευκαιρία να δει το φως της ημέρας με την ελπίδα ότι κι αυτοί θα κατάφερναν μέσα από αυτόν να ξεφύγουν και να σωθούν.
Δεν τα κατάφεραν να ξεφύγουν. Θέλω όμως όσο τίποτε να πιστεύω πως κατάφεραν να σωθούν. Ο Θεός δεν άφησε το παιδί. Η γιαγιά, η αδερφή της, η ξαδέρφη που θυσίασε τη δική της ζωή, ο Κώστας με το θάρρος του, οι άνθρωποι της κοινωνίας μας που ανταποκρίθηκαν σε κάνουν να χαίρεσαι και να κλαις ταυτόχρονα για το Λάμπη.
Κι αν θα μπορούσαν αυτές οι δύο γυναίκες να διαβάσουν αυτό το κείμενο, θα ήθελα να τους πω πόσο τις θαυμάζω και ότι ειλικρινά θα ήταν τιμή όχι απλά να τους σφίξω αλλά και να τους φιλήσω το χέρι.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι που μπορούν να πάνε την Ελλάδα μπροστά γιατί απέδειξαν ότι ξέρουν να αναγεννούν από τις στάχτες…
—
ΥΓ: Σύντομα θα σας πω για μια άλλη ηρωίδα και το φοβερό έργο που επιτελεί

πηγή: freepen

Σέρρες: Τρόφιμα στο Κοινωνικό Παντοπωλείο από μαθητές

Μήνυμα κοινωνικής αλληλεγγύης και προσφοράς μετέφεραν.... οι μαθήτριες και μαθητές του «Αριστοτελείου» Εκπαιδευτηρίου, οι οποίοι συγκέντρωσαν τρόφιμα για συνανθρώπους που τα έχουν πραγματικά ανάγκη.

Ειδικότερα, μαζί με μέλη του Συλλόγου Γονέων & Κηδεμόνων, επισκέφθηκαν το πρωί της Πέμπτης 31-1-2013 το «Κοινωνικό Παντοπωλείο» του Δήμου (επί της Νικ. Νικολάου 15) και παρέδωσαν ποσότητες τροφίμων, οι οποίες θα χρησιμοποιηθούν για την σίτιση οικονομικά αδύναμων δημοτών.

«Μάθημα έμπρακτης στήριξης των συνανθρώπων μας, τώρα που η κρίση εντείνεται» χαρακτήρισε ο Δήμαρχος Σερρών Πέτρος Αγγελίδης την πρωτοβουλία των παιδιών του Αριστοτελείου, τα οποία υποδέχθηκε στις εγκαταστάσεις του δημοτικού Κοινωνικού Παντοπωλείου μαζί με τον αρμόδιο αντιδήμαρχο Κοινωνικής Μέριμνας & Παιδείας Δημήτριο Μερετούδη.

«Αυτή η από καρδιάς πράξη των νέων παιδιών δεν αποτελεί απλώς παράδειγμα προς μίμηση για την σερραϊκή κοινωνία, αλλά μας δείχνει το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε. Δυστυχώς, η σκληρότερη δοκιμασία για τη χώρα και τον ελληνικό λαό συνεχίζεται και τέτοιου είδους δράσεις ανακούφισης των αδυνάτων θα είναι στο εξής αναγκαίες κι επιβεβλημένες εκ των πραγμάτων» κατέληξε ο δήμαρχος.

Πηγή

Προφυλακίστηκε η 52χρονη για παιδική πορνογραφία

Στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού οδηγήθηκε η 52χρονη καθηγήτρια ξένων γλωσσών, που κατηγορείται για πορνογραφία ανηλίκων και εμφανίζεται ως ενεργό μέλος σε πολλές οργανώσεις παιδόφιλων παγκοσμίως. 
Η 52χρονη μετά την απολογία της στον ανακριτή, κρίθηκε προφυλακιστέα.

Είναι η πρώτη γυναίκα που συλλαμβάνεται στην Ελλάδα, για τέτοια υπόθεση. 
Η 52χρονη συνελήφθη τη Δευτέρα από αστυνομικούς της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.
Εις βάρος της υπάρχει καταγγελία Ολλανδής δημοσιογράφου, που την γνώρισε κάνοντας ρεπορτάζ για τους παιδόφιλους. 
Η κατηγορούμενη υποστηρίζει από τη μεριά της ότι μάχεται για τη σεξουαλική απελευθέρωση των ανθρώπων.

πηγή: pathfinder

Η διαφθορά και η ανηθικότητα εργαλεία της παγκοσμιοποίησης

Σχορετσανίτης Ηλίας
 
Η παγκοσμιοποίηση είναι συνυφασμένη με την οικονομική και πολιτική διαφθορά και ανηθικότητα, γιατί μόνον από αρρωστημένα μυαλά μπορεί να επιβληθεί.

    Η α-κατηχήσή μας, όμως, αφήνει την παγκοσμιοποίηση να σαπίζει την κοινωνία μας μέρα με τη μέρα: «Η σύγχυση μεταξύ δυνατών σεξουαλικών παρορμήσεων και ηθικών ή θρησκευτικών αξιακών συστημάτων μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα συμπεριφοράς, που οδηγούν σε δημιουργία πολλαπλών προσωπικοτήτων» σύμφωνα με το Δρ. Μάρβιν Μπάιτνερ. 

«Η πλειοψηφία των ανθρώπων με διχασμένη προσωπικότητα έχουν υποστεί σεξουαλική ή φυσική κακοποίηση στην παιδική τους ηλικία. Οι προσωπικότητες μπορεί να έχουν άγνοια η μία της άλλης, οδηγώντας σε χαοτικό τρόπο ζωής. Τα θύματα είναι απρόθυμα να το συζητήσουν λόγω συσχετισμού με καταστάσεις φόβου, ντροπής και κακοποίησης.», γράφεται στο Wikipedia.  

Καταλάβατε γιατί νομιμοποιείται το κόμμα των παιδόφιλων;  
Καταλάβατε γιατί ξυπνάνε πρώιμα σεξουαλικά τα παιδιά;  
Καταλάβατε γιατί στις ΗΠΑ εξαφανίζεται ένα παιδί κάθε 40 δευτερόλεπτα και στην Αγγλία κάθε 3 λεπτά; 
Καταλάβατε γιατί κάθε χρόνο εξαφανίζονται  800.000 παιδιά! 
Το ξέρατε;

Ο,τι πιο διεστραμμένο, μιαρό και ανόσιο είναι η παιδοφιλία. 
    Ο άγγλος ερευνητής Ντέιβιν Άικ μιλάει ανοιχτά για οργανωμένους παιδοφιλικούς κύκλους και σεξουαλικούς σκλάβους με ελεγχόμενο νου μέσω διχασμού προσωπικότητας (συχνά με σατανιστικό τελετουργικό), ισχυρισμούς που δεν μπορούμε να αντικρούσουμε μετά τα τελευταία σκάνδαλα στην Αγγλία που εμπλέκουν άτομα από το χώρο της πολιτικής, της τηλεόρασης και της υψηλής κοινωνίας. Και οι ίδιοι, όμως, έχουμε διαπιστώσει όταν εξαρθρώνονται κυκλώματα παιδικής πορνογραφίας, ότι είναι άτομα υπεράνω πάσης υποψίας, άτομα που διάγουν παράλληλους βίους, διχασμένους.

Τα λόγια του Χριστού μας για το σκανδαλισμό των παιδιών καταδεικνύουν το απεχθές έγκλημα που συντελείται στα μυαλουδάκια τους: «Όποιος, όμως, σκανδαλίσει έναν από τους μικρούς αυτούς που πιστεύουν σ’ εμένα, τον συμφέρει να κρεμάσει μυλόπετρα γύρω από τον τράχηλό του και να καταποντιστεί στο πέλαγος της θάλασσας». 

Η παγκοσμιοποίηση είναι συνυφασμένη με την οικονομική και πολιτική διαφθορά και ανηθικότητα, γιατί μόνον από αρρωστημένα μυαλά μπορεί να επιβληθεί. Είναι, όμως, προσανατολισμένη και στο να διαφθείρει όποια ψυχή μπορεί και να τη στρέψει στην ακαθαρσία.  

Ένας νοητός πόλεμος, ώστε να πέσει το κάστρο του χριστιανισμού εκ των έσω και να απεμπολήσουμε το Πνεύμα το Άγιο που μας χάρισε ο Χριστός με τη βάπτισή μας. Ζούμε σε μέρες ομολογίας. Απέναντι στο σκότος της παγκοσμιοποίησης των νεοταξιτών πρέπει να αντιτάξουμε τη λάμψη της Παγκόσμιας Δόξας.

ολόκληρο το άρθρο στη Βασιλεία των Ουρανών 

Ο Γκιόργκι, η Στέφκα... τα παιδιά των φαναριών

Κάθε φανάρι στις μεγάλες πόλεις, ειδικά στην Αθήνα 
και τη Θεσσαλονίκη, κρύβει τραγικές ιστορίες 
παιδικής εκμετάλλευσης. 

Tου Σταυρου Τζιμα

Διασταύρωση των οδών Κουντουριώτου και Σαλαμίνος, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ώρα 9 π.μ., θερμοκρασία λίγο πάνω από το μηδέν, με την υγρασία να περονιάζει. Ένα αγοράκι, έξι έως εφτά χρόνων, καθαρίζει το παρμπρίζ σταθμευμένου αυτοκινήτου.  

Ώρα 3 το μεσημέρι. Ο μικρός στο ίδιο σημείο με το σφουγγαρόπανο στο χέρι, ορμάει μπροστά στα αυτοκίνητα που σταματούν στο φανάρι. Τρώει την κατσάδα των οδηγών και αποσύρεται στο πεζοδρόμιο, μέχρι να «πιάσει» και πάλι το κόκκινο. Με το που γυρίζει ο ήλιος και πλησιάζει η νύχτα, πάλι εκεί…
Πώς σε λένε φίλε; Γκιώργο. Από πού είσαι; Ρωτάω. Από τη Σόφια. Και πώς σε φωνάζουν εκεί; Γκιόργκι Βασίλεφ.
Μόνος σου είσαι εδώ; Eίναι εκεί -δείχνει την επόμενη γωνία- μάνα μου και μικρή αδερφή μου και «κάνει χέρι έτσι». Άπλωσε την παλάμη του για να μου εξηγήσει ότι ζητιανεύουν.
Τι έφαγες σήμερα; Αντί απάντησης σηκώνει τους ώμους. Ο Γκιόργκι, αν τον λένε έτσι, έχει σταθεί μέχρι τώρα τυχερός.

Ένα χιλιόμετρο παραπάνω, στην οδό Λαγκαδά, ένα άλλο «παιδί των φαναριών», η εντεκάχρονη Στέφκα, από τη Βουλγαρία κι εκείνη, βρήκε τραγικό θάνατο κάτω από τις ρόδες λεωφορείου.
Σε ένα διάλειμμα από τη «δουλειά» της βγήκε να παίξει στον δρόμο με ένα σαράβαλο ποδήλατο που είχε μαζέψει από τα σκουπίδια, και εκεί το βαρύ όχημα της έκοψε πρόωρα το νήμα της ζωής.
Η συνέχεια είναι ανατριχιαστική. Το άψυχο κορμί της έμεινε μέρες στο νεκροτομείο γιατί δεν το παραλάμβανε κανείς.
Οι έρευνες των αρχών έδειξαν ότι το πραγματικό της όνομα δεν ήταν Στέφκα, αλλά Μαργαρίτα Ν. και το διαβατήριό της ήταν πλαστό. Το είχε εξασφαλίσει ο παππούς της στη Βουλγαρία, αγοράζοντας το όνομα Στέφκα από άλλη οικογένεια, για να στείλει την εγγονή να ζητιανέψει στην Ελλάδα! Ίσως και να την είχε «νοικιάσει» σε κάποιο από τα κυκλώματα που εισάγουν επαίτες…
Κάθε φανάρι στις μεγάλες πόλεις, ειδικά στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, κρύβει τραγικές ιστορίες παιδικής εκμετάλλευσης. Ήταν ένα διάστημα, προ κρίσης, που το φαινόμενο είχε υποχωρήσει κάπως. 
Τώρα, τα φανάρια ξαναγεμίζουν με άγουρες ψυχές, που οι επιτήδειοι, αλλά και σε πολλές περιπτώσεις οι ίδιοι οι γονείς (!) εξωθούν στη ζητιανιά ποντάροντας στο αυξημένο αίσθημα αλληλεγγύης των συνανθρώπων μας για τους σκληρότερα δοκιμαζομένους.
Η εικόνα των τρυφερών αυτών πλασμάτων, που με άγνοια κινδύνου «πέφτουν» πάνω στα αυτοκίνητά μας εκλιπαρώντας λίγα κέρματα, τείνει να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας στις πόλεις. Σύνηθες φαινόμενο…
Ο βίαιος θάνατος της εντεκάχρονης Βουλγάρας και τα όσα αποκαλύφθηκαν ήρθαν να ρίξουν λίγο φως στη θεοσκότεινη μοίρα αυτών των παιδιών. 
Και ήταν μια γροθιά στο στομάχι μας.