Μια Φιλόλογος… Παράδειγμα προς αποφυγήν

Ως μαθήτρια περπατούσα από το χωριό μου ως την Καβάλα οκτώ χιλιόμετρα για να πάω στο σχολείο και οκτώ να γυρίσω πίσω! Επέστρεφα … κουρέλι από την κούραση! 

Άλλες πήγαιναν με το λεωφορείο – εγώ πήγα μόνο μια φορά. 

Ρώτησα τη γιαγιά: «Πούλησες τ’ αυγά;» «Τα πούλησα.» «Δώσε μου χρήματα για ένα εισιτήριο.» Αυτή ήταν και η μοναδική πολυτέλεια που δοκίμασα ως μαθήτρια!

Ως μαθητές δε μας πολυ-υπολόγιζαν. 

Μια βολιώτισσα φιλόλογος που είχαμε, με αποκάλεσε μια φορά «Τουρκόσπορη». 

Αυτή πολλές φορές υποστήριζε τις πλούσιες συμμαθήτριές μου. Στο σχολείο που ήμασταν μια μέρα μαζεύτηκαν τα κορίτσια και μου ζήτησαν να τους πω την ερμηνεία στο άγνωστο κείμενο. 

Μας βλέπει μια πλούσια συμμαθήτρια και λέει:

«Τι τρέχετε πίσω από τη χωριάτισσα;» 

Λέω: 

«Εμείς δεν ενοχλούμε κανένα. Αν θέλεις έλα στην παρέα μας.» Αλλά σιγά μη μας καταδεχόταν! Δεν ήρθε. 

Αντιθέτως σε λίγο ξαναπλησιάζει και μου λέει: «Παλιοχωριάτισσα.» 

Της στράφτω λοιπόν ένα χαστούκι που άστραψαν τα μάτια της. Άρχισε να κλαίει, και η φιλόλογος άρχισε να της γλυκομιλά: 

«Γιατί παιδί μου κλαις;» Σηκώνω το χέρι μου και της λέω τι έγινε. 

Θύμωσε πολύ όμως δε μπορούσε να τιμωρήσει μόνο εμένα. Πάντως δεν έκρυψε ποτέ το γεγονός ότι δε με συμπαθούσε.

Αργότερα, σ’ ένα γάμο που γινόταν στο χωριό μας ήταν και αυτή η φιλόλογος προσκεκλημένη. Η μητέρα μου την προσκάλεσε να έρθει στο σπίτι μας για να την κεράσουμε γλυκό του κουταλιού κι ένα ποτήρι κρύο νερό. Έβλεπε μια τη μητέρα μου μια εμένα και δαγκωνόταν. Δεν ήξερε αν θα ‘πρεπε να δεχτεί τη πρόσκληση. Τελικά αποφάσισε να έρθει.

Η δε μητέρα μου από τότε που ήμουν μικρή, μου είχε μάθει να σερβίρω εγώ τους ξένους. Έτσι όταν ήρθε η ώρα του σερβιρίσματος, πήγα εγώ. 

Η «αγαπητή» μου φιλόλογος λέει με στόμφο: 

«Δε μοιάζεις καθόλου στη μητέρα σου!»

«Μα βέβαια» της λέω εγώ 

«Από άλλους γονείς ήταν η μητέρα μου που ήταν αρχοντάνθρωποι της Νικοπόλεως από άλλο πατέρα είμαι εγώ που ο πατέρας μου ήταν μέσα από τα βουνά!»

Σκληρότητα έβγαζε και προς τους γονείς μας. Υπήρξε φορά που έδιωξε τη μητέρα μου που είχε πάει να πάρει τον έλεγχό μου. 

Όταν κατάλαβε ποια ήταν, ότι είχε πάει στο σπίτι της, κατα-ντράπηκε αλλά συγνώμη δε ζήτησε. Τόσο σκληρή ήταν…

Όταν ήρθε η ώρα να δώσω εξετάσεις κατέβηκα στη Θεσσαλονίκη αφού τότε έδινες εξετάσεις στη σχολή όπου ήθελες να σπουδάσεις. Για να σπουδάσεις φιλολογία έγραφες εξετάσεις σε τμήμα φιλολογίας πανεπιστημίου. 

Στη Θεσσαλονίκη λοιπόν πήγα στον Αη-Δημήτρη, προσευχήθηκα , έκλαψα και αποκοιμήθηκα κάτω απ’ τις κολώνες. Την άλλη μέρα έκανα μια επανάληψη και πήγα να γράψω. Μας έδιναν τότε ένα μπλε κι ένα κόκκινο BIC. Τότε είχαν πρωτο-βγεί. Χαρά εγώ που έπιανα BIC στα χέρια μου! Δύο ώρες μας είχαν όρθιες να περιμένουμε. Εγώ είχα ορθοστατική υπόταση αλλά δεν το ήξερα. 

Δεν άντεξα και σωριάστηκα. 

Τώρα πώς να γράψω; Ούτε ήξερα τι έγραψα. Ο Αη Δημήτρης μεσίτευσε και πήγαν όλα καλά. Όταν βγήκαν τα αποτελέσματα, είχα περάσει από τις πρώτες! Στον πατέρα μου έλεγαν συγχαρητήρια και αυτός τους έλεγε: «Αποκλείεται! Συνωνυμία θα είναι!» 

Οι γονείς μου δεν καταλάβαιναν τη σημασία του να περάσεις και όσοι ήταν μορφωμένοι δεν αποδεχόταν το γεγονός ότι μια ταπεινή κοπέλα είχε περάσει και φρόντισαν να μη μου δείξουν καμία εκτίμηση.

Με τους βαθμούς που έγραψα θα μπορούσα να σπουδάσω και νομική. Εγώ όμως ήθελα να βλέπω παιδιά και να μεταδώσω ό,τι είχα μέσα μου. Να πολεμήσω τη μικρόνοια… Αφού με είχαν αδικήσει κι εγώ θα γινόμουν υπερασπιστής των παιδιών των χωριών.

Επέλεξα να διοριστώ στην Αλεξανδρούπολη. Δεν άντεχα να δουλέψω στο σχολείο που είχα φοιτήσει. Και μόνο που θυμόμουν τα πεύκα, τους δρόμους, τις ανηφοριές που περνούσα για να πάω στο σχολείο μ’ έπιαναν τα κλάματα. 

Το σπίτι μου έγινε κέντρο διερχομένων για τα παιδιά από χωριά. 

Οι γονείς τους στη Γερμανία, με τους παππούδες και τις γιαγιάδες είχα να κάνω. 

Όταν ιδρύθηκε ο εθελοντισμός του Ερυθρού Σταυρού γράφτηκα, πήγα δύο χειμώνες και εκπαιδεύτηκα ως εθελόντρια. Πρόσφερα όσο μπορούσα στην Αλεξανδρούπολη που την αγάπησα πολύ.

Μαρτυρία αδελφής Μαρίας, κατά κόσμον Στυλιανής Κοσμίδου)

asimanti ellada.gr

Η αλήθεια για το "τέλος" του Αλέξανδρου ...

4 Αυγούστου 2016 - Γραφεία Μητροπόλεως Νέας Ιωνίας

Αλέξανδρος Βέλιος: 

Είπα να μη χάσω το παράθυρο ευκαιρίας, τη συνάντηση αυτή, γιατί δεν ξέρω και πώς θα εξελιχθώ. Ξύπνησα σήμερα για πρώτη φορά με έναν σφάχτη.

Μητροπολίτης Γαβριήλ: 

Αντέχετε;
Α.Β.: Έχω πάρει ένα αυτοκόλλητο μορφίνης, έχω πάρει και ένα παυσίπονο...
Μ.Γ.: Ο καρκίνος πού είναι;
Α.Β.: Στο συκώτι.
Μ.Γ.: Η Εκκλησία σε προετοιμάζει για τον θάνατο και εκεί φαίνεται -όταν έρθει η ώρα του θανάτου- πόσο καλά ή κακά προετοιμασμένος είσαι...
Α.Β.: Το έχει πει αυτό κι εκείνος ο γλυκύτατος Ευγένιος Βούλγαρης.
Μ.Γ.: Βέβαια! Γι' αυτό μέσα στην Εκκλησία προσευχόμαστε να μας λυτρώσει ο Θεός από αιφνίδιο θάνατο. Έρχεται ξαφνικά, οπότε θα σε πιάσει απροετοίμαστο. Αν όμως είσαι σε μια φάση που μπορείς να προετοιμαστείς και να ξέρεις ότι η ζωή σου τελειώνει, είναι λίγο πιο εύκολο να το διαχειριστείς.
Α.Β.: Υπάρχει η ευχή να είναι ο θάνατος γαλήνιος, ανεπαίσχυντος (τη βρίσκω υπέροχη λέξη) και ειρηνικός. Είναι πολύ ωραία ευχή.

................

ολόκληρη η συγκλονιστική συνέντευξη που πήρε ο ίδιος από τον Μητροπολίτη Γαβριήλ και η συνάντησή τους, την παραμονή του θανάτου του, εδώ (για όποιον πραγματικά ενδιαφέρεται...)

Ο «έξυπνος» κουρέας και το πιο «χαζό] παιδί στον κόσμο - The barber and the ߵdumbestߴ kid in the world.

Ένα νεαρό αγόρι μπαίνει σε ένα κουρείο και ο κουρέας ψιθυρίζει στον πελάτη:

«Αυτό είναι το πιο χαζό παιδί στον κόσμο. Δες». 

The barber and the "dumbest" kid in the world.

Ο κουρέας τότε βάζει ένα δολάριο στο ένα χέρι και κάτι ψιλά στο άλλο. 

«Διάλεξε όποιο θες», λέει στο παιδί. 

Το παιδί παίρνει τα ψιλά και φεύγει. 

«Τι σου είπα;», λέει ο κουρέας, «το παιδί δεν θα μάθει ποτέ». 

Αργότερα, ο πελάτης συναντά το παιδί στον δρόμο, να τρώει παγωτό. 

«Να σε ρωτήσω, νεαρέ, γιατί δεν πήρες το δολάριο;», ρώτησε ο πελάτης. 

«Τη μέρα που θα πάρω το δολάριο, το παιχνίδι (η φάση) θα τελειώσει», 

λέει το παιδί.

limnosreport

Τι θα θυμούνται τα παιδιά μας από την παιδική τους ηλικία;

Δημιουργώντας αναμνήσεις!

Εάν υπάρχει ένας λόγος κάποτε τα παιδιά μου να θυμούνται τον καινούριο καναπέ στο καθιστικό θα είναι αποκλειστικά και μόνο επειδή υπάρχει ρητή απαγόρευση να χοροπηδάνε πάνω του. 

Κι όσο για τα καινούρια «καλά» ρούχα τους, το μόνο που υπάρχει πιθανότητα να μείνει στο μυαλό τους είναι ότι δεν τα άφηνα να καθίσουν στα σκαλοπάτια της πλατείας, όταν τα φορούσαν για να μη λερωθούν. 

Και το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν είναι αυτές οι αναμνήσεις που θα τα κάνουν να χαμογελούν με νοσταλγία.

Αντίθετα, υπάρχουν κάποιες άλλες μικρές, καθημερινές στιγμές που μπορεί σήμερα να περνούν σχεδόν απαρατήρητες όμως αποτελούν το υλικό από το οποίο θα φτιάξουν τις καλύτερες αναμνήσεις από την παιδική ηλικία τους -εκείνο το ασφαλές καταφύγιο μέσα στο μυαλό και την ψυχή τους όπου για όλη την υπόλοιπη ζωή τους θα επιστρέφουν όταν θα έχουν ανάγκη να νιώσουν ζεστασιά και ασφάλεια.

Να μερικές ιδέες για να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να θυμούνται τα καλύτερα από τότε που ήταν μικρά:

Οργανώστε οικογενειακές παραδόσεις
Τα παιδιά λατρεύουν να έχουν να περιμένουν κάτι! Δεν χρειάζεται να είναι κάτι πολύ εντυπωσιακό! 

Μπορεί να είναι μια βραδιά κινηματογράφου κάθε Παρασκευή που όλη η οικογένεια θα βλέπει μαζί ταινία. Ή ότι πάντα αναλαμβάνουν εκείνα να ετοιμάσουν το πρωινό την ημέρα των γενεθλίων της μαμάς ή του μπαμπά! Ή ένα πικ νικ δίπλα στο ποτάμι μια φορά το χρόνο. 

Ακόμα κι αν το ίδιο το γεγονός δεν είναι κάτι σπουδαίο, και μόνο το ότι αποτελεί μια παράδοση για την οικογένειά τους δίνει στα παιδιά της αίσθηση ότι συμμετέχουν σε ένα είδος μυσταγωγίας, σε μια «λέσχη» της οποίας αποτελούν ιδρυτικά μέλη!

Καθίστε όλοι μαζί για φαγητό
Όλοι θυμόμαστε την οικογένεια να συγκεντρώνεται κάθε μεσημέρι στο τραπέζι για φαγητό. Κι όλοι ξέρουμε ότι στη σημερινή εποχή αυτό είναι πολλές φορές εντελώς αδύνατο να συμβεί! 

Ακόμα όμως κι αν ποτέ δεν βρισκόμαστε όλοι στο σπίτι το μεσημέρι ή ακόμα και το βράδυ, είναι σημαντικό να φροντίσουμε να τρώμε μαζί ένα γεύμα -μπορεί να είναι το πρωινό, ακόμα κι αν χρειαστεί να ξυπνήσουμε μια ώρα νωρίτερα ή το απόγευμα. 

Απλά σταματήστε ό,τι κάνετε και καθίστε ο ένας δίπλα στον άλλο, φάτε από ένα σάντουιτς ή ένα τσάι με κουλουράκια και μιλήστε για την ημέρα σας, πείτε αστεία, συζητήστε τι θα κάνετε το Σαββατοκύριακο, τι να μαγειρέψετε για την επόμενη…

Μιλήστε τους για όλα αυτά που κάνουν το καθένα ξεχωριστό
Ακόμα κι αν έχετε δύο, τρία ή περισσότερα παιδιά σίγουρα γνωρίζετε ότι το καθένα διαθέτει τα δικά του χαρίσματα, αυτά που το κάνουν τόσο ξεχωριστό και αξιαγάπητο. Κάθε παιδί έχει την ανάγκη να νιώθει ότι είναι μοναδικό -άλλωστε αυτή είναι και η αλήθεια.

Διαβάστε τους παραμύθια
Τα παιδιά όχι μόνο τρελαίνονται να ακούνε παραμύθια, αλλά έχουν και απόλυτη ανάγκη να ακούνε για να αναπτυχθούν (διαβάστε εδώ το γιατί). Επίσης, λατρεύουν να κάθονται στην αγκαλιά της μαμάς ή του μπαμπά. 

Η ώρα του παραμυθιού συνδυάζει αυτές τις δύο αγάπες τους και τους επιτρέπει να ξεφεύγουν μέσα από την ασφάλεια της αγκαλιάς σας στον κόσμο της φαντασίας, ενώ την ίδια στιγμή εμπλουτίζουν το λεξιλόγιό τους, διδάσκονται βασικούς κανόνες της λεκτικής επικοινωνίας και παίρνουν ιδέες για το πώς να αντιμετωπίσουν ζητήματα που τα αφορούν. 

Κι όπως λέει ένα σύγχρονο ρητό, καμία συσκευή δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη ζεστασιά της αγκαλιάς του γονιού, γι' αυτό διαβάστε τους!

Ακούστε τα με προσοχή
«Δεν μπορώ τώρα», «σε λίγο», «άσε με, έχω δουλειά»… το πρόβλημα είναι ότι μέχρι να αποφασίσουμε ότι έχουμε το χρόνο, τη διάθεση και τη δυνατότητα να ακούσουμε τα παιδιά μας είναι πιθανό να διαπιστώσουμε ότι έχουν πια γίνει ολόκληροι άντρες ή ολόκληρες γυναίκες και δεν έχουν πια την ανάγκη να μοιραστούν μαζί μας όσα τα απασχολούν. 

Τις περισσότερες φορές τα παιδιά διεκδικούν την προσοχή μας για να μοιραστούν μια στιγμή, όχι απαραίτητα να πουν κάτι συγκεκριμένο. 

Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να αφήσουμε ό,τι άλλο κάνουμε, να τα κοιτάξουμε στα μάτια και να τα ακούσουμε με προσοχή, δείχνοντάς τους ότι είναι πολύ πιο σημαντικά από οτιδήποτε άλλο υπάρχει στη ζωή μας. Αυτή την αίσθηση σίγουρα θα τη θυμούνται για πάντα!

Συζητήστε μαζί τους
Οι συζητήσεις που έχουν τα παιδιά με τους γονείς τους έχουν τεράστια αξία για εκείνα. Εάν το παιδί σας δεν είναι από εκείνα που ανά πάσα στιγμή έχουν έτοιμο ένα θέμα που θέλουν να κουβεντιάσουν, μπορείτε να ξεκινήσετε εσείς τη συζήτηση κάνοντας μερικές ερωτήσεις, αλλά είναι προτιμότερο να αφήσετε σε εκείνο την πρωτοβουλία ώστε να μπορεί να οδηγήσει την κουβέντα στα ζητήματα που το απασχολούν. 

Δεν χρειάζεται να το κάνετε να φαίνεται πολύ «σοβαρό». Μπορείτε να μιλήσετε μέσα στο αυτοκίνητο, την ώρα που πηγαίνετε στα αγγλικά ή το κολυμβητήριο, ή την ώρα του φαγητού, ή γενικά οπουδήποτε είστε μαζί σε ένα ήρεμο περιβάλλον χωρίς περισπασμούς. 

Μια άλλη καλή ιδέα για να του πιάσετε κουβέντα είναι η ώρα του ύπνου, όπου είναι και πιθανότερο να σας ανοιχτεί για θέματα που έχει στο μυαλό του αλλά διστάζει να μιλήσει κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Αφήστε τα να σας βοηθήσουν
Οκ, όλοι γνωρίζουμε ότι στις περισσότερες περιπτώσεις μόνο βοήθεια δεν είναι αυτό που προσφέρουν, αφού μια δουλειά που κάνουμε μόνοι μας σε πέντε λεπτά μπορεί να πάρει ώρες όταν το παιδί επιμένει να συμμετέχει. 

Αυτές οι… ώρες όμως που θα μοιραστούμε μαζί του είναι από αυτές τις πολύτιμες που θα φτιάξουν το παζλ της παιδικής ηλικίας του. 

Και επιπλέον, θα το κάνουν να εκτιμήσει την ομαδική δουλειά και να αποκτήσει μερικές πρακτικές δεξιότητες που σίγουρα κάποτε θα του χρειαστούν, όπως για παράδειγμα να φτιάχνει ένα φαγητό, να τακτοποιεί τη ντουλάπα ή να φροντίζει ένα κατοικίδιο.

via

Ξέρετε πως να κάνετε κοιλιακούς; Όχι;;;; Ε, Δείτε το βιντεάκι για να μάθετε! - Bay doing 'crunches' on the grass

Το βίντεο που θα δείτε στη συνέχεια δείχνει ένα χαριτωμένο μωρό να κάνει προπόνηση, και πιο συγκεκριμένα κοιλιακούς, στο πάρκο!
Η Bay, αν και μόλις ενός έτους, έχει δείξει την αγάπη της στη γυμναστική και εκπλήσσει με τις επιδόσεις της.

Κάνει κοιλιακούς με εξαιρετική ικανότητα, βάζοντας τα χεράκια της στο κεφάλι και συνεχίζοντας με τον σωστό τρόπο την άσκηση.
Η μικρή βρέθηκε βόλτα στο πάρκο με τους γονείς της, που την είδαν έκπληκτοι κάποια στιγμή να κάνει κοιλιακούς!

perierga