π. Ανανίας Κουστένης: Για την αδικία

«Όποιος αδικείται είναι δεύτερος Χριστός. Να το ξέρουμε αυτό. Γιατί μετά την άδικη Σταύρωση του Χριστού και τον μεγάλο Του πόνο, αγίασε και το άδικο και ο πόνος.»

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εκοιμήθη ο π. Ανανίας Κουστένης, ο «ροκ ιερέας» των Εξαρχείων: «Η Αγάπη του Θεού»

π. Ανανίας Κουστένης: «Η Αγάπη Του Θεού»

«Γιατί οι άνθρωποι κουράστηκαν με όλων τα καμώματα και προσωπικά ο καθένας με τα δικά του. Γιατί μας κουράζει το κακό. Μας κουράζει ο κακός. 

Μας κουράζει η ανομία και φτάνουμε στο σημείο που είχε φτάσει μια φορά ο προφητάναξ Δαυίδ, ο προφήτης και βασιλιάς, κι έλεγε: «ἀπηνήνατο παρακληθῆναι ἡ ψυχή μου» - δεν θέλω ούτε να παρηγορηθώ. Με τίποτε. Με τίποτε, και πολλοί συνάνθρωποί μας τι λένε; Θέλω τα βράδυ που κατεβάζω τα σκουπίδια, να αφήσω τον εαυτό μου με τα σκουπίδια να τελειώνω. Τα’ χετε ακούσει, τα’ χουμε ακούσει, όλοι τ’ ακούμε.

Γι’ αυτό ακριβώς «όπου επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η Χάρις». Ο αιώνας αυτός είναι ο αιώνας του Θεού. Ο αιώνας της εκκλησίας. Ο αιώνας της μετανοίας. Ο αιώνας της προκλητικής αγάπης του Θεού. Ο αιώνας της επιστροφής των ασώτων και παραστρατημένων στον μεγάλο μας Πατέρα, στην Αγία μας Εκκλησία που ’ναι η αγκαλιά του Χριστού.

Όλοι μια αγκαλιά γυρεύουμε. Ε, αυτή είναι του Χριστού η αγκαλιά, ο οποίος την στήνει στα τρίστρατα της ζωής μας, και στα αδιέξοδα κρυμμένη και τότε απελπισμένοι απ’ όλους κι απ’ όλα, κι απ’ τον εγωιστή εαυτό μας, πέφτουμε στην αγκαλιά του Θεού, τουλάχιστον οι καλοπροαίρετοι, άνευ όρων και ορίων και παραδινόμαστε στην αγάπη του Θεού – κι αυτό είναι θαύμα! Δεν αφήνει τον κόσμο του ο Θεός. Δεν αφήνει ο Χριστός. Μας έχει πληρώσει με το αίμα του και τη ζωή του, και του λείπουμε.»

Εκοιμήθη ο π. Ανανίας Κουστένης, ο «ροκ ιερέας» των Εξαρχείων

η απομαγνητοφώνηση έγινε απο το ahdoni
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το ταξίδι της μικρής Αμάλ – Μία μαριονέτα προσφυγοπούλα φτάνει στην Ελλάδα

Μια Σύρια προσφυγοπούλα, μόλις εννέα ετών, προετοιμάζεται αυτό το διάστημα για ένα μεγάλο ταξίδι. Στις 27 Ιουλίου, μία κούκλα θα ξεκινήσει από τα σύνορα της Συρίας, θα διασχίσει την Τουρκία, για να έρθει στην Ελλάδα και να συνεχίσει στην Ευρώπη μέχρι το Ηνωμένο Βασίλειο αναζητώντας τη μητέρα της.

Αυτό είναι το «ταξίδι» της μικρής Αμάλ. Μιας κούκλας ύψους 3,5 μέτρων, με τη μορφή ασυνόδευτης προσφυγοπούλας, που θα περπατήσει 8.000 χιλιόμετρα για να φωτίσει ιστορίες εκατομμυρίων παιδιών-προσφύγων.

Το «Ταξίδι» είναι η πρώτη μεγάλη παραγωγή του θεάτρου Good Chance μετά την διεθνώς επιτυχημένη παράσταση «The Jungle» (2017) και το πρώτο εγχείρημα με επικεφαλής τον νέο καλλιτεχνικό διευθυντή Amir Nizar Zuabi. Από τις 7 Ιουλίου έως τις 3 Νοεμβρίου 2021, σε κάθε χωριό, περιοχή ή πόλη που θα επισκέπτεται, η μικρή Αμάλ θα γίνεται δεκτή με νέες καλλιτεχνικές δημιουργίες, δραστηριότητες της κοινότητας σε όλη την πόλη, αλλά και με ξεχωριστές συναντήσεις.

Όλες οι εκδηλώσεις έχουν δωρεάν είσοδο και έχουν σχεδιαστεί από κοινού με τους συνεργάτες του «Ταξιδιού» σε κάθε περιοχή με σκοπό τη δημιουργία ενός από τα πιο φιλόδοξα έργα δημόσιας τέχνης όλων των εποχών. Οι θεατές θα έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθούν τη διαδρομή της μικρής Αμάλ μέσω του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, καθώς και να συμμετέχουν ενεργά στις εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν στις περιοχές τους.

Η κούκλα προσφυγοπούλα θα φτάσει τον Αύγουστο στη Χίο

Το ταξίδι της μικρής Αμάλ στην Ελλάδα έχει ως αφετηρία την Χίο στις 9/8. Οι ενδιάμεσοι σταθμοί είναι τα Ιωάννινα στις 27/8 & 28/8, η Καλαμπάκα και τα Τρίκαλα στις 29/8, η Λάρισα στις 31/8 και η Ελευσίνα στη 1/9.

Από όλες τις πρωτεύουσες της Ευρώπης που θα συναντήσει στη μεγάλη της διαδρομή η μικρή Αμάλ, πρώτη θα είναι η Αθήνα στις 2 και 3 Σεπτεμβρίου. Εκεί από φόβο μην χάσει το δρόμο της, θα δέσει μια κλωστή από φωτεινό κόκκινο νήμα σε έναν φανοστάτη, αφήνοντας τα ίχνη της πορείας της όσο περπατά στην πόλη.

Θα έρθει αντιμέτωπη με τον μυθικό Μινώταυρο, με τον οποίον θα γίνει φίλη μαζί του. Στις 4 και 5 Σεπτεμβρίου θα βρεθεί στον Πειραιά λίγο πριν αναχωρήσει για την Ιταλία όπου θα συνεχίσει το ταξίδι της.

Το «Ταξίδι» θα φέρει κοντά διακεκριμένους καλλιτέχνες, σημαντικούς πολιτιστικούς φορείς, ομάδες κοινοτήτων και ανθρωπιστικές οργανώσεις, καθώς και δήμους, μη κυβερνητικούς οργανισμούς, εκπροσώπους πίστης και σχολεία.

Τον Αύγουστο η κούκλα θα φτάσει στη Χίο και από εκεί σε πολλές περιοχές σε όλη την Ελλάδα

Κάποιες ξεχωριστές στιγμές των 100 εκδηλώσεων με την κούκλα Αμάλ

• Το ταξίδι της μικρής Αμάλ αρχίζει στο Γκαζιαντέπ με μία υπαίθρια εγκατάσταση φωτισμού. Σιγά-σιγά, ένα φανάρι τη φορά, η πόλη φωτίζεται και ένα μονοπάτι φωτός αποκαλύπτεται, αυτό που θα ακολουθήσει η Αμάλ.
• Στο Τσεσμέ, η μικρή Αμάλ θα ακολουθήσει ένα μονοπάτι από παπούτσια που θα την οδηγήσει στη θάλασσα. Αυτή η καλλιτεχνική εγκατάσταση – δημιουργία του K2 Contemporary Arts Centre – αντιπροσωπεύει τους χιλιάδες ανθρώπους που έχουν χάσει τη ζωή τους διασχίζοντας τη Μεσόγειο θάλασσα σε αναζήτηση καταφυγίου.
• Στο Μπάρι, μία τεράστια κούκλα με τη μορφή μιας Ιταλίδας Nonna (Γιαγιάς) υποδέχεται τη μικρή Αμάλ και μοιράζεται μαζί της τις συμβουλές της για το πώς να ξεπεράσει τα εμπόδια που ίσως χρειαστεί να αντιμετωπίσει στην υπόλοιπη διαδρομή της.
• Όταν η μικρή Αμάλ φτάσει στη Ρώμη, η χαμένη πατρίδα της ξαναζωντανεύει στις σκέψεις της. Οι αναμνήσεις του πολέμου ανεβαίνουν στην επιφάνεια, ενώ πίνακες του Σύριου εικαστικού καλλιτέχνη Tammam Azzam προβάλλονται στα κτήρια που περιβάλλουν τη μικρή Αμάλ.
• Μετά από ένα περίπατο στο λιμάνι και στις γέφυρες της Μασσαλίας, ο Σύριος κινηματογραφιστής και εικαστικός Ammar al-Beik θα κάνει δώρο στην Αμάλ μια ζακέτα, κάτω από τον κατοπτρικό θόλο του Vieux Port Pavilion.
• Στο Παρίσι, μια εγκατάσταση με τη μορφή προσφυγικού καταυλισμού θα δημιουργηθεί έξω από το Institut du Monde Arabe και η Αμάλ θα εξερευνήσει τις σκηνές των προσφύγων, αναζητώντας ίχνη της πατρίδας της. Σε κάθε σκηνή θα δει και θα ακούσει δράσεις θεάτρου σκηνών και ηχοτοπία που αντιπροσωπεύουν τις πολλές χώρες προέλευσης των προσφύγων.
• Στις Βρυξέλλες, χορευτές και καλλιτέχνες parkour και τσίρκου θα ενώσουν τις δυνάμεις τους με κάποιους από τους διεθνούς φήμης χορογράφους της πόλης για να δημιουργήσουν μία χορευτική εκδήλωση που εξετάζει τις τραυματικές αναμνήσεις της Αμάλ από την πατρίδα της.
• Στο πλαίσιο του Ruhfestspiele Festival, η κοινότητα του Recklinghausen δημιουργεί ένα «μονοπάτι υποδοχής» που διασχίζει την πόλη, με ζωγραφισμένα βότσαλα που απεικονίζουν μηνύματα καλωσορίσματος και ελπίδας για την Αμάλ.
• Στο Λονδίνο, η Αμάλ γίνεται 10 χρονών. Τα γενέθλιά της αρχίζουν με μια πρωινή παράσταση από τη χορωδία της Βασιλικής Όπερας, και συνεχίζονται με ένα πάρτι γενεθλίων στο V&A Museum με παιδιά από όλες τις γειτονιές του Λονδίνου. Η μεγάλη μέρα της τελειώνει με έναν περίπατο στο κέντρο του Λονδίνου όπου θα δεχτεί ευχετήρια μηνύματα από τους πολλούς φίλους που έχει συναντήσει στο ταξίδι της.
• Η άφιξη της Αμάλ στο Μάντσεστερ σηματοδοτεί το τέλος της επικής περιπλάνησής της. Στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ του Μάντσεστερ θα παρουσιαστεί μία ξεχωριστή έκθεση με θέμα την παιδική ηλικία, δημιουργία τοπικών σχολείων σε συνεργασία με κοινότητες προσφύγων. Καθώς η Αμάλ εξερευνά την έκθεση, θα συνειδητοποιήσει ότι είναι έτοιμη να ξεκινήσει ένα καινούργιο, ακόμα μακρύτερο ταξίδι: Να χτίσει μία καινούργια ζωή στη νέα πατρίδα της.

Η μικρή Αμάλ αντιπροσωπεύει τα εκατομμύρια των εκτοπισμένων παιδιών-προσφύγων, τα οποία έχουν χωριστεί από τις οικογένειές τους. Το επιτακτικό μήνυμά της προς όλο τον κόσμο είναι «Μην μας ξεχνάτε».

Πηγή

Εγκλήματα πολέμου στην Παλαιστίνη και ατιμωρησία

Συνολικά η όλη κατάσταση στην Παλαιστίνη, στα κατεχόμενα εδάφη , αλλά και στην λωρίδα της Γάζας έχει διαμορφώσει ένα τοπίο εφιαλτικό, μια σύγχρονη «κόλαση του Δάντη».

(Έφτασαν να αποκλειουν τα ποστ και τις ιστορίες ανθρώπων στο ινσταγκραμ, αν ειναι για την Παλαιστινη....)

>

Φτάνει κανείς να δει τις εικόνες νεκρών αμάχων, ιδιαίτερα γυναίκες και μικρά παιδιά.

Οι δυσανάλογες στρατιωτικές επιθέσεις του Ισραήλ με ένα πολύ ισχυρό οπλοστάσιο υψηλής τεχνολογίας απέναντι σε έναν άοπλο λαό χαρακτηρίζεται κατά την άποψη μου ως έγκλημα πολέμου. 

Οι στρατιωτικές «απαντήσεις» της Χαμάς είναι άκρως δυσανάλογες. Σε καμιά περίπτωση αυτό το γεγονός δεν δικαιολογεί τις συνεχιζόμενες στρατιωτικές εχθροπραξίες που ξανατονίζω είναι άνισες. 

Η λογική «τήρησης ίσων αποστάσεων» μεταξύ Παλαιστίνης και Ισραήλ από την πλειοψηφία της διεθνούς κοινότητας είναι απαράδεκτη και υποκριτική. 

Ο λαός της Παλαιστίνης κάνει το αυτονόητο, υπερασπίζεται τις οικίες του, το νερό του, την καλλιεργήσιμη γη του, την ίδια την ζωή του. Το δικαίωμα κάθε λαού να υπερασπίζεται το δικαίωμα να υπάρχει.

Η σύγκρουση δεν έχει θρησκευτικά χαρακτηριστικά, πρόκειται κυρίως για τον διαχρονικό εθνικό απελευθερωτικό αγώνα του Παλαιστινιακού λαού εδώ και 73 χρόνια, για ελεύθερη ανεξάρτητη πατρίδα, στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, με το δικαίωμα των προσφύγων να επιστρέψουν στις πατρογονικές εστίες του, ένα παλαιστινιακό ανεξάρτητο κράτος σε σύνηθες ειρήνης και ειρηνικής συνύπαρξης με το κράτος του Ισραήλ. Αυτή είναι και η ουσία των αποφάσεων του ΟΗΕ. 

Αυτό είναι το διεθνές δίκαιο.

Η έξαρση ξεκίνησε με τις λεγόμενες «νόμιμες» αποφάσεις των Ισραηλινών δικαστηρίων πριν 15μερες που αναγκάζουν 70 Παλαιστινιακές οικογένειες να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Ενώ την ίδια στιγμή Ισραηλινοί έποικοι με την υποστήριξη δυνάμεων ασφαλείας επιτέθηκαν σε Παλαιστίνιους διαδηλωτές. 

Ταυτόχρονα την ίδια περίοδο κατά το τέλος των θρησκευτικών εκδηλώσεων του Ραμαντάν, με αδικαιολόγητη βία, η Ισραηλινή αστυνομία επιτέθηκε σε προσκυνητές.

Οι παράνομοι εποικισμοί συνεχίζονται παρά την αποφάσεις του ΟΗΕ, οι υποδομές των κατεχόμενων, νερό, ενέργεια, διατροφική αλυσίδα ελέγχονται πλήρως από το Ισραήλ. Ο παλαιστινιακός λαός βρίσκεται σε εξαιρετικά δυσμενή κατάσταση, απάνθρωπη, με έναν συστημικό ρατσισμό που δέχεται στην ίδια του πατρίδα με τις μορφές και εκφάνσεις που δεν είναι συμβατές με την δημοκρατική λειτουργία ενός κράτους.
...
του Κώστα Ήσυχου

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γενοκτονία των Ποντίων - The Genocide of the Pontian - “Πάντα θυμούμαι και πονώ”

Πάντα θυμούμαι και πονώ τη Πατρίδας τον τόπον
Ο νούς –ι-μ- επέμνεν εκές κ’ αδά εν τo κορμόπο μ’
Τα δάκρια τρέχνε ’ς σο κατσί μ’ και λύετ’ η καρδία μ’
Σ’ έρημον την Πατρίδα μου κ’ ευρίουμαι καμοίαν
Αν αποθάνω θάψτε ‘με ‘ς ση θάλασσας το γούμ’
Να κρούει τ’ αλκάν και παιρ’ και πάει και στείλ’ με ‘ς σο Σοχούμ

Επωδός
Πατρίδα μ’ ξαν Πατρίδα μ’ άλλο εσέναν ‘κ είδα
Ας επά’ να τα χώματα σ’ κ’ εκεί την ψ’ ή μ’ εφήνα

πρώτη ανάρτηση
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι