Μαθήματα ανθρωπιάς από έναν διανομέα της Amazon...

... όταν εντόπισε μια 92χρονη γυναίκα με Αλτσχάιμερ να περιπλανιέται στους δρόμους και την επέστρεψε στο σπίτι της.

Η Τζίτζι, μία 92χρονη γυναίκα, που έχει Αλτσχάιμερ σε προχωρημένο στάδιο, έφυγε από το σπίτι της και περιπλανιόταν στην περιοχή του Νιου Τζέρσεϊ για αρκετή ώρα. Η κάμερα που βρίσκεται στο κουδούνι του σπιτιού της κατέγραψε την στιγμή που έφυγε από το σπίτι της.

Για καλή της τύχη ένας διανομέας της Amazon, ο Βίλμαρ, την εντόπισε να περιπλανιέται στους δρόμους του Νιου Τζέρσεϊ και από το ιατρικό βραχιολάκι που φορούσε στο χέρι της, μπόρεσε να μάθει που μένει και να την επιστρέψει σπίτι της.
.............

Ο διανομέας της Amazon βοήθησε την 92χρονη να κατέβει από την βαν και στη συνέχεια κρατώντας την από το χέρι την παρέδωσε στην εγγονή της, Κάρεν.

«Πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό η κοινότητα να φροντίζει η μία την άλλη. Αν συμβεί κάτι, δείτε κάτι, πείτε κάτι. Θέλετε απλώς να βεβαιωθείτε ότι οι γείτονές σας είναι ασφαλείς, όλοι είναι ευτυχισμένοι. Όλοι ωφελούνται, αρκεί να συνεισφέρουμε όλοι», είπε ο διανομέας.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η παιδική ηλικία μας εκθέτει σε συναισθηματικά τραύματα...

... και αυτό γιατί η ωρίμανση και η παιδική ηλικία είναι παρατεταμένη, σε αντίθεση με τα περισσότερα θηλαστικά. 

Αλλά με αυτό τον τρόπο μαθαίνουμε. Μπορεί να μας πάρει ένα χρόνο μέχρι να κάνουμε τα πρώτα μας βήματα (τη στιγμή που μια γαζέλα μπορεί να τρέξει μέσα σε λίγα λεπτά από τη γέννησή της) και δύο χρόνια μέχρι να μπορούμε να πούμε μια ολόκληρη πρόταση. Χρειαζόμαστε δύο δεκαετίες μέχρι να θεωρηθούμε ενήλικες. 

Και εν τω μεταξύ, είμαστε στο έλεος του θεσμού που αποκαλούμε “οικογένεια” και “σπίτι”, με όποιους “γονείς” μας έχουν κληρωθεί στη ζωή.

     Διαμορφωνόμαστε από τους ενήλικες που υπάρχουν γύρω μας: μαθαίνουμε τις αγαπημένες τους εκφράσεις, τις συνήθειες τους, πως επικοινωνούν, πως συμπεριφέρονται στους άλλους και στον εαυτό τους. Όταν είμαστε μικρά παιδιά βρισκόμαστε στο έλεος των φροντιστών μας. Είμαστε πολύ αδύναμοι, χρειαζόμαστε βοήθεια για να φάμε, για να περάσουμε το δρόμο, να βάλουμε τα ρούχα μας, να γράψουμε το όνομά μας.
     Ως παιδιά λοιπόν είμαστε συναισθηματικά ευάλωτοι και αυτό γιατί δεν έχουν αναπτυχθεί οι νοητικοί μηχανισμοί που φιλτράρουν το ότι μας συμβαίνει ή ότι παρατηρούμε γύρω μας. Δεν μπορούμε να αρχίσουμε να κατανοούμε τις πολύπλοκες καταστάσεις: ποιοι είμαστε, από πού προέρχονται τα συναισθήματά μας, γιατί είμαστε θλιμμένοι ή θυμωμένοι, πως οι γονείς μας ταιριάζουν σε αυτή την εικόνα, και γιατί μας συμπεριφέρονται έτσι. Πολλές φορές αναπόφευκτα θεωρούμε όσα λένε και κάνουν οι μεγάλοι άνθρωποι γύρω μας ως απόλυτη “αλήθεια”. Δεν μπορούμε παρά να υπερβάλλουμε για το ρόλο των γονιών μας. Είμαστε καταδικασμένοι να εμπλεκόμαστε στις συμπεριφορές, στις φιλοδοξίες, στους φόβους και στις κλίσεις τους. Η ανατροφή μας είναι ιδιαίτερη.

Ο γονιός είναι ο “Θεός” στα μάτια του παιδιού
Όταν είμαστε παιδιά αντιλαμβανόμαστε ελάχιστα από αυτά. Δεν έχουμε αναπτύξει άμυνες. Αν ένας γονέας αρχίζει να μας φωνάζει, τα θεμέλια της γης τρέμουν. Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε ότι τα σκληρά τους λόγια δεν τα εννοούν, ή ότι είχαν μια δύσκολη μέρα στη δουλειά ή η συμπεριφορά τους είναι συνέπεια της δικής τους παιδικής ηλικίας. Απλά νιώθουμε ότι είναι παντοδύναμοι και αποφασίζουν για το καλό μας.
     Ούτε μπορούμε να καταλάβουμε, όταν ένας γονέας φεύγει για το σαββατοκύριακο ή πάει σε ένα ταξίδι για δουλειά, ότι δεν μας αφήνει επειδή κάναμε κάτι λάθος ή επειδή δεν αξίζουμε την αγάπη, αλλά επειδή ακόμη και οι ενήλικες δεν έχουν πάντα τον έλεγχο του πεπρωμένου τους.
     Αν οι γονείς είναι στην κουζίνα και αρχίζουν να φωνάζουν, μπορεί όλο αυτό ένα μικρό παιδί να το αντιλαμβάνεται ως ένα γεγονός που δείχνει ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι μισούν ο ένας τον άλλο υπερβολικά. Η φιλονικία ακούγεται στα παιδιά (είτε κάποιος χτυπάει δυνατά την πόρτα είτε μιλάει άσχημα) και μπορεί να είναι καταστροφική, καθώς κλονίζεται η ασφάλεια. Δεν υπάρχει πουθενά μέσα στην αντίληψη ενός μικρού παιδιού ότι οι διαφωνίες είναι ένα φυσιολογικό κομμάτι των σχέσεων και ότι ένα ζευγάρι που είναι αφοσιωμένο την ίδια στιγμή μπορεί να μαλώνει.
     Τα παιδιά είναι τελείως αβοήθητα. Δεν μπορούν να κατανοήσουν γιατί δεν αναμιγνύονται με άλλες οικογένειες στο σχολείο ή γιατί φοράνε συγκεκριμένα ρούχα ή γιατί χρειάζεται να ανησυχούν να μην λερώσουν ή αν θα καθυστερήσουν σε μια συνάντηση και δεν αντιλαμβάνονται τις προτεραιότητες. Τα παιδιά δεν έχουν δουλειά. Δεν μπορούν να πάνε πουθενά. Δεν έχουν κοινωνικές επαφές.

Διαστρεβλωμένες απόψεις για τη ζωή
     Ως αποτέλεσμα της ιδιαιτερότητας των πρώτων χρόνων ζωής μπορεί να διαστρεβλωθεί η άποψη μας για πολλά θέματα. Τα πράγματα μέσα μας αρχίζουν να ωριμάζουν προς όλες τις κατευθύνσεις. Ανακαλύπτουμε ότι δεν μπορούμε να εμπιστευόμαστε εύκολα τους άλλους ή ότι είναι ανάγκη να καθαρίζουμε το δωμάτιό μας ή να τρομάζουμε όταν οι άνθρωποι γύρω μας φωνάζουν.        Κανένας δεν χρειάζεται να κάνει κάποιο συγκλονιστικό γεγονός ή κάποιο μεγάλο κακό σε εμάς για να δημιουργηθούν στρεβλώσεις. Οι επιδράσεις ακόμα και μικρών καταστάσεων που δεν κρατούν παρά μια στιγμή, μπορεί να είναι μακροχρόνιες. Είμαστε εύθραυστοι στην παιδική ηλικία, για αυτό και μικρά πράγματα μπορεί να επηρεάσουν την ψυχοσύνθεση μας. Ακόμη και αν έχουμε μεγαλώσει με φροντίδα και αγάπη, μπορούμε να υπολογίσουμε ότι θα εκτεθούμε σε κάποιο ψυχολογικό τραύμα, δεδομένου της πολυπλοκότητας της σημερινής ζωής και των απαιτήσεών της.
     Αλλά είναι και τα μικρά, “αθώα” λάθη που μπορούν να οδηγήσουν σε μια τραγωδία. Αν και ξεκινούν από κάτι φαινομενικά ασήμαντο μπορεί να ακολουθήσουν τρομακτικές συνέπειες. Η συναισθηματική μας ζωή είναι εύθραυστη. Ο καθένας μπορεί να έχει κάνει το καλύτερο που μπορούσε για τα παιδιά του και παρόλα αυτά ως ενήλικες μπορεί να έχουν κάποια τραύματα που τους πληγώνουν. 

Για παράδειγμα, θυμάμαι μία κοπέλα, η οποία είχε αναπτύξει μεγάλο φόβο εγκατάλειψης. Όλα είχαν ξεκινήσει από την παιδική ηλικία, όταν ρώτησε “από που έρχονται τα παιδιά” και η μητέρα μέσα στην άγνοια και την αφέλειά της είχε απαντήσει “σε πήραμε από το ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ”, δημιουργώντας στο παιδί την αίσθηση ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί και να την επιστρέψουν.

Επαναλαμβανόμενα μοτίβα
Μπορεί να προσπαθούμε να κάνουμε άλλες επιλογές από τους γονείς μας, να συμπεριφερθούμε αλλιώς, να διαλέξουμε άλλους συντρόφους και τελικά βλέπουμε μοτίβα και επιλογές να επαναλαμβάνονται. Οι πληγές της παιδικής ηλικίας αν δεν φροντιστούν επηρεάζουν όλη τη ζωή μας. Μπορεί να τρέχουμε να ξεφύγουμε από αυτά, να νιώθουμε θυμό ή θλίψη, να νιώθουμε υποδεέστεροι ή προσκολλημένοι σε ανθρώπους. Και μπορεί να υποθέτουμε ότι απλά “έτσι είμαστε”, πως έτσι γεννηθήκαμε. Όμως η πηγή των προβλημάτων μας μπορεί να μας ξεφεύγει, να μην περιλαμβάνεται στην αφήγησή μας, στις εξηγήσεις του γιατί οι άνθρωποι και ο κόσμος είναι όπως είναι, και έτσι χάνουμε μια ζωτική πηγή συμπόνιας προς τον εαυτό μας.

Τα προβλήματά μας ξεκινούν με μια πληγή, αν την αναγνωρίσουμε και την εξηγήσουμε επαρκώς, τότε φυσιολογικά θα την κατανοήσουμε περισσότερο. Αλλά εξαιτίας των συνεπειών που είναι δυσάρεστες και την έλλειψη εξηγήσεων, είμαστε ανοιχτοί στην περιφρόνηση, στο σαρκασμό και στο μίσος για τον εαυτό μας. Η πληγή μας μπορεί να έχει αρχίσει με ένα αίσθημα αόρατου, αλλά τώρα να έχει αρχίσει να εκδηλώνεται. Ίσως να ξεκινά με απογοήτευση, αλλά τώρα πλέον σας ελέγχει. Ίσως να έχει τις ρίζες της σε ένα πατέρα που σας εκφόβιζε και ήταν ανταγωνιστικός.

therapia.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Έκθεση ζωγραφικής και διαγωνισμός κατά της εμπορίας ανθρώπων

Kανένα Παιδί δεν είναι προς πώληση.

“No Child is for Sale”

Στην Ελλάδα καταγράφεται ένα από τα υψηλότερα ποσοστά παιδιών που πέφτουν θύματα εμπορίας ανθρώπων μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

     Εκτιμάται ότι οι πραγματικοί αριθμοί είναι πολύ υψηλότεροι, καθώς πολλά περιστατικά δεν καταγγέλλονται και παραμένουν κρυφά. Ο προσφυγικός και μεταναστευτικός πληθυσμός – ιδίως οι γυναίκες και τα παιδιά – διατρέχουν μεγάλο κίνδυνο να πέσουν θύματα εμπορίας ανθρώπων, λόγω του ευάλωτου νομικού καθεστώτος τους, των επισφαλών συνθηκών διαβίωσης και της έλλειψης βιώσιμων λύσεων. 

Ως εκ τούτου, η ανάγκη στοχευμένων δράσεων κατά της εμπορίας ανθρώπων γίνεται ολοένα και πιο επείγουσα.

Οι πίνακες που παρουσιάστηκαν στην έκθεση αντικατοπτρίζουν τα παρακάτω μηνύματα:

· «Η εμπορία ανθρώπων είναι σκλαβιά»/ “Human Trafficking is Slavery”
· «Δεν θα πέσω στην παγίδα»/ “I won’t fall into the trap”
· «Δεν είμαι προς πώληση»/ “I am not for sale”
· «Σπάστε τις αλυσίδες»/ “Break the chains”
· «Λάβε δράση, μπορείς να βοηθήσεις»/ “Take action, you can help”

Οι 5 πίνακες που συγκέντρωσαν τις περισσότερες ψήφους του κοινού, θα βραβευτούν. Επιπλέον, οι επικρατέστερες ζωγραφιές θα μετατραπούν σε αφίσες και κάρτες με σκοπό την ευαισθητοποίηση και ενημέρωση σχετικά με την εμπορία ανθρώπων σε 4 γλώσσες.

περισσότερα εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γιατί οι γιαγιάδες είναι τόσο «δεμένες» με τα εγγόνια τους; Grandmothers are more tied to their grandchildren than to their own children

Οι γιαγιάδες μπορεί να νιώθουν πιο δεμένες συναισθηματικά με τα εγγόνια τους παρά με τα παιδιά τους, δείχνει για πρώτη φορά μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.

Grandmothers are more tied to their grandchildren than to their own children

     Η μελέτη υποστηρίζει ότι ο εγκέφαλος των γιαγιάδων εκδηλώνει μεγαλύτερη συναισθηματική ενεργοποίηση και εμφανίζει πιο έντονα ίχνη ενσυναίσθησης, όταν αυτές βλέπουν φωτογραφίες των εγγονιών τους παρά των αγοριών ή των κοριτσιών τους. Αυτό πιθανώς εξηγεί την εμπειρία που έχουν πολλά μεγάλα και παντρεμένα πια παιδιά με οικογένεια, τα οποία βλέπουν τους γονείς τους να νιώθουν μεγαλύτερη χαρά όταν έρχονται σε επαφή με τα εγγόνια τους παρά με τα ίδια τα παιδιά τους.
     Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή ανθρωπολογίας Τζέημς Ρίλινγκ του Πανεπιστημίου Έμορι της Ατλάντα, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της βρετανικής Βασιλικής Εταιρείας επιστημών “Proceedings of Royal Society B”, σύμφωνα με τον Guardian, μελέτησαν μέσω λειτουργικής μαγνητικής απεικόνισης (fMRI) τους εγκεφάλους 50 γυναικών που είχαν τουλάχιστον ένα εγγόνι ηλικίας τριών έως 12 ετών. Οι συμμετέχουσες κλήθηκαν να κοιτάζουν φωτογραφίες των παιδιών, των εγγονιών τους ή αγνώστων την ώρα που ο εγκέφαλος τους παρακολουθείτο.
     Όπως ανέφερε ο δρ Ρίλινγκ, ”αυτό που πραγματικά ξεχώρισε, είναι η ενεργοποίηση περιοχών του εγκεφάλου που σχετίζονται με τη συναισθηματική ενσυναίσθηση. Κάτι που δείχνει ότι οι γιαγιάδες είναι ‘καλωδιωμένες’ να νιώθουν αυτό που νιώθουν τα εγγόνια τους, όταν αλληλεπιδρούν μαζί τους. Αν το εγγόνι χαμογελάει, αυτές συμμερίζονται τη χαρά του παιδιού. Και αν το εγγόνι κλαίει, εκείνες νιώθουν τον πόνο και το άγχος του παιδιού”.
     Συγκριτικά με μια προηγούμενη έρευνα του ίδιου ερευνητή στους εγκεφάλους πατέρων που κοιτούσαν φωτογραφίες των παιδιών τους, διαπιστώθηκε ότι η ενεργοποίηση στις νευρωνικές περιοχές επεξεργασίας των συναισθημάτων, καθώς επίσης σε αυτές της ανταμοιβής και των κινήτρων, ήταν πιο έντονη στις γιαγιάδες - κατά μέσο όρο - παρά στους πατέρες, αν και ορισμένοι μπαμπάδες είχαν εξίσου έντονη συναισθηματική εγκεφαλική δραστηριότητα.
     Από την άλλη, όταν οι γιαγιάδες κοιτούσαν φωτογραφίες των ενηλίκων πλέον παιδιών τους (των γονέων των εγγονιών τους), ενεργοποιούνταν στον εγκέφαλο τους κάπως διαφορετικές περιοχές, που σχετίζονταν με τη νοητική και όχι τη συναισθηματική ενσυναίσθηση, δηλαδή φανέρωναν μεγαλύτερη τάση να κατανοήσουν το παιδί τους, παρά να το νιώσουν με άμεσο τρόπο συναισθηματικά.
     Όπως διευκρίνισε ο Ρίλινγκ, «συναισθηματική ενσυναίσθηση υπάρχει όταν είσαι ικανός να νιώσεις αυτό που νιώθει ο άλλος, ενώ νοητική ενσυναίσθηση υπάρχει όταν κατανοείς σε γνωστικό επίπεδο αυτό που κάποιος άλλος νιώθει και γιατί».

over60years

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα μαθήματα μουσικής μπορούν να βελτιώσουν τη γλωσσική ικανότητα

Πολλές μελέτες έχουν δείξει ότι η μουσική εκπαίδευση μπορεί να βελτιώσει τις γλωσσικές ικανότητες. Ωστόσο, ήταν άγνωστο εάν τα μαθήματα μουσικής βελτιώνουν γενικά την γνωστική ικανότητα, οδηγώντας σε καλύτερη γλωσσική επάρκεια ή αν η επίδραση της μουσικής είναι περισσότερο εξειδικευμένη στη γλωσσική επεξεργασία.

Μια νέα μελέτη από το MIT αποκάλυψε ότι τα μαθήματα πιάνου έχουν μια πολύ εξειδικευμένη επίδραση στην ικανότητα των παιδιών που φοιτούν στο νηπιαγωγείο να διαφοροποιούν διαφορετικούς τόνους, που μεταφράζεται σε βελτίωση στη διάκριση μεταξύ των ομιλούμενων λέξεων. 

 Ωστόσο, τα μαθήματα πιάνου δεν εμφανίζονται να εισφέρουν οποιοδήποτε όφελος στην όλη γνωστική ικανότητα, όπως μετριέται από το IQ, τη διάρκεια συγκέντρωσης και την εργαζόμενη μνήμη. «Τα παιδιά δεν διέφεραν στις περισσότερο γενικές γνωστικές μετρήσεις, όμως έδειξαν κάποιες βελτιώσεις στη διάκριση των λέξεων, ειδικότερα για το σύμφωνα. Εκεί, η ομάδα των παιδιών του πιάνου έδειξε την καλύτερη βελτίωση», ανέφερε ο Robert Desimone, διευθυντής του Ινστιτούτου McGovern του MIT για την Έρευνα του Εγκεφάλου και κύριος συγγραφέας της μελέτης.

Η μελέτη που διενεργήθηκε στο Πεκίνο, υποστηρίζει ότι η μουσική εκπαίδευση είναι τουλάχιστον τόσο ωφέλιμη στη βελτίωση των γλωσσικών ικανοτήτων – και πιθανώς περισσότερο ωφέλιμη – από ότι προσφέρουν τα επιπλέον μαθήματα ανάγνωσης. 

Το σχολείο στο οποίο διενεργήθηκε η μελέτη συνεχίζει να προσφέρει στους μαθητές του μαθήματα πιάνου και οι ερευνητές ελπίζουν ότι τα ευρήματά τους θα μπορούσαν να ενθαρρύνουν και άλλα σχολεία να διατηρήσουν ή να αυξήσουν τις προσφορές τους στη μουσική γνώση. 

Η μελέτη παρουσιάστηκε στα Proceedings of the National Academy of Sciences, 25 Ιουνίου, με επικεφαλής συγγραφέα την Yun Nan, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πρότυπο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου (Beijing Normal University).

Τα οφέλη της μουσικής

Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι, κατά μέσο όρο, οι μουσικοί αποδίδουν καλύτερα από τους μη μουσικούς σε δράσεις όπως η κατανόηση κειμένου, διάκριση του λόγου από το θόρυβο υποβάθρου και ταχεία ακουστική επεξεργασία. 

Ωστόσο, οι περισσότερες από αυτές τις μελέτες έγιναν ρωτώντας τα άτομα σχετικά με την προηγούμενη μουσική εκπαίδευσή τους. Οι ερευνητές του MIT ήθελαν να πραγματοποιήσουν μια περισσότερο ελεγχόμενη μελέτη στην οποία θα μπορούσαν παιδιά με τυχαία ανάθεση να λάβουν ή όχι μαθήματα μουσικής και μετά να μετρήσουν τις επιδράσεις.

Αποφάσισαν να κάνουν τη μελέτη σε ένα σχολείο στο Πεκίνο, μαζί με ερευνητές από το Ινστιτούτο IDG/McGovern στο Πρότυπο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, εν μέρει επειδή οι αξιωματούχοι της εκπαίδευσης ενδιαφέρθηκαν να μελετήσουν την αξία της μουσικής εκπαίδευσης κατ’ αντιπαράθεση με την πρόσθετη διδασκαλία ανάγνωσης. 

Τα 74 παιδιά που συμμετείχαν στην έρευνα χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες: μια που έλαβε 45 λεπτών μαθήματα πιάνου, τρεις φορές την εβδομάδα, μια άλλη που έλαβε πρόσθετη διδασκαλία ανάγνωσης κειμένου για τις ίδιες χρονικές περιόδους και άλλη μια που δεν δέχθηκε καμιά παρέμβαση. Όλα τα παιδιά ήταν 4 ή 5 ετών και μιλούσαν Μανδαρινικά ως μητρική γλώσσα.

Έξι μήνες μετά, οι ερευνητές έλεγξαν τα παιδιά για την ικανότητα της διάκρισης λέξεων που βασίζονται σε διαφορές στα φωνήεντα, στα σύμφωνα ή στον τόνο (πολλές λέξεις της μανδαρινικής διαφέρουν μόνο στον τόνο). Η καλύτερη διάκριση λέξεων συνήθως ανταποκρίνεται σε καλύτερη φωνολογική αντίληψη – την αντίληψη της δομής του ήχου των λέξεων, πράγμα που είναι βασικό συστατικό για την εκμάθηση της ανάγνωσης. 

Τα παιδιά που είχαν λάβει μαθήματα πιάνου, έδειξαν σημαντικό πλεονέκτημα επί των παιδιών της ομάδας που έλαβε πρόσθετη διδασκαλία ανάγνωσης, στη διάκριση μεταξύ των λέξεων που διαφέρουν κατά ένα σύμφωνο. Τα παιδιά τόσο στην ομάδα του πιάνου όσο και στην ομάδα της πρόσθετης στήριξης απέδωσαν καλύτερα από ότι τα παιδιά που δεν έλαβαν καμιά παρέμβαση όταν πήγαιναν να διακρίνουν λέξεις που βασίζονταν στις διαφορές φωνηέντων.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν επίσης ηλεκτροεγκεφαλογραφία (EEG) για να μετρήσουν την εγκεφαλική δραστηριότητα και βρήκαν ότι τα παιδιά στην ομάδα του πιάνου είχαν ισχυρότερες αποκρίσεις από ότι τα άλλα παιδιά όταν άκουγαν μια σειρά από τόνους διαφορετικών εντάσεων. Αυτό υποδηλώνει ότι μια μεγαλύτερη ευαισθησία για τις διαφορετικές εντάσεις είναι αυτό που βοήθησε τα παιδιά που έλαβαν μαθήματα πιάνου για την καλύτερη διάκριση διαφορετικών λέξεων, αναφέρει ο Desimone. «Αυτό είναι σημαντικό για τα παιδιά στην εκμάθηση της γλώσσας: μπορούν να ακούν τις διαφορές μεταξύ των λέξεων», αναφέρει. «Πραγματικά επωφελήθηκαν από αυτό».

Σε τεστ IQ και εργαζόμενης μνήμης, οι ερευνητές δεν βρήκαν καμία σημαντική διαφορά μεταξύ των τριών ομάδων των μαθητών που υποδηλώνει ότι τα μαθήματα πιάνου δεν εισφέρουν καμία βελτίωση στη συνολική γνωστική λειτουργία. Ωστόσο, τα ευρήματα της έρευνας φέρνουν στο προσκήνιο ένα σημαντικό ερώτημα, αναφέρει ο καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Tufts, Aniruddh Patel: του εάν η ορχηστρική μουσική εκπαίδευση μπορεί να βελτιώσει την επεξεργασία της ομιλίας.

«Η μελέτη αυτή απαντά στο ερώτημα καταφατικά, με έναν κομψό σχεδιασμό που άμεσα συγκρίνει την επίδραση της μουσικής και της γλωσσικής διδασκαλίας στα νεαρά παιδιά. Η εργασία ιδιαιτέρως συσχετίζει συμπεριφορικές βελτιώσεις στην αντίληψη του λόγου με την νευρωνική επίπτωση της μουσικής εκγύμνασης, που έχει σημασία τόσο σε θεωρητικό επίπεδο όσο και στον πραγματικό κόσμο», αναφέρει ο Patel, ο οποίος δεν εμπλέκεται στην έρευνα αυτή.

Ο Desimone ελπίζει τώρα να μπορέσει να εμβαθύνει περαιτέρω στις νευρολογικές αλλαγές που προκαλούνται από την μουσική εκπαίδευση. Ένας τρόπος για να το κάνει αυτό είναι να πραγματοποιήσει τεστ EEG πριν και μετά από ένα μόνο εντατικό μάθημα μουσικής για να δει πόσο μεταβάλλεται η δραστηριότητα του εγκεφάλου.

Πηγή: Massachusetts Institute of Technology

Περισσότερα στη δημοσίευση: Piano training enhances the neural processing of pitch and improves speech perception in Mandarin-speaking children. Proceedings of the National Academy of Sciences.

egno.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι