Το χαμομηλάκι : Ζωγραφική

Δίνει χαρά στα παιδιά και εισπράττει αγάπη από αυτά, ο «παππούς ο Γιώργος», όπως συνηθίζουν να αποκαλούν τον Γιώργο Κατσίποδο οι μαθητές των σχολείων της Πάτρας, τα προαύλια των οποίων έχει ομορφύνει με τις ζωγραφιές του.

Σε μία γωνιά του προαυλίου είχε τακτοποιημένα τα πινέλα του και τα χρώματα και ήταν έτοιμος να βάλει τις τελευταίες λεπτομέρειες στις ζωγραφιές που δημιούργησε στον μεγάλο τοίχο, που χωρίζει το σχολείο από τις γειτονικές πολυκατοικίες.

Βρισκόταν εκεί από τις 6:00 το πρωί, έχοντας ως συντροφιά ένα μικρό ραδιόφωνο. Όχι για να ακούει μουσική, αλλά για να μαθαίνει τις ειδήσεις.

«Αυτή η προσπάθεια ξεκίνησε εδώ και χρόνια. Πήγαινα τα εγγόνια μου στο σχολείο της περιοχής μας, στο Ριγανόκαμπο και έβλεπα με πόνο ψυχής ότι ήταν σε άσχημη κατάσταση. Σε συνεννόηση με τον διευθυντή αποφάσισα να το φτιάξω.

Εκεί είχαν ζωγραφίσει παλαιότερα παραστάσεις από τον μινωικό πολιτισμό, αλλά είχαν ξεθωριάσει. Εγώ λυπήθηκα να τα σβήσω και κάθισα και τα έφτιαξα όλα από την αρχή. Αυτό ήταν. Όταν ζωγράφισα το σχολείο, ο κάθε εκπαιδευτικός που ερχόταν στο σχολείο ή που δούλευε σε αυτό και έφευγε, ρωτούσε ποιος το ζωγράφισε και τους απαντούσαν, “ο παππούς ο Γιώργος” . Έτσι λοιπόν ξεκίνησα και μέχρι τώρα έχω φτιάξει 31 σχολεία.»

Όπως εκμυστηρεύεται στο ΑΠΕ – ΜΠΕ, «ποτέ δεν περίμενα ότι θα έβρισκε τόσο μεγάλη ανταπόκριση αυτή η προσπάθεια, αλλά και το ότι θα έχω το κουράγιο να συνεχίσω».

«Αυτό που μου έδωσε περισσότερη δύναμη», συνεχίζει ο Γιώργος Κατσίποδος «ήταν η ανταπόκριση των παιδιών, των γονέων και των εκπαιδευτικών, που μπορώ να την χαρακτηρίσω ως υπέροχη και έτσι κατάφερα να συνεχίζω μέχρι και σήμερα».

Όμως, σε αυτό το σημείο ο «παππούς ο Γιώργος» λέει εμφανώς συγκινημένος ότι «η αγάπη των παιδιών είναι η πιο δυνατή αγάπη, γιατί αυτό που θα σου πουν και αυτό που θα σου εκφράσουν, είναι πέρα έως πέρα αληθινό».

Μιλώντας για τις επιλογές που κάνει ζωγραφίζοντας στα προαύλια των σχολείων, ανασύρει τις δικές του παιδικές μνήμες. «Επιλέγω τις φιγούρες του παλιού αναγνωστικού, γιατί μου θυμίζουν τα χρόνια που ήμουν και εγώ μαθητής, αλλά με έκπληξη διαπίστωσα στην πορεία ότι άρεσαν πολύ αυτές οι επιλογές στους μεγάλους, διότι θυμίζει και σε αυτούς τα παιδικά τους χρόνια».

Βέβαια, όπως σημειώνει, «πρέπει να ζωγραφίζω κάτι και για τα παιδιά, γιατί τα παιδιά δεν είναι μεγάλοι και για αυτό ακριβώς επιλέγω ήρωες του Ντίσνεϊ που ξέρω από τα εγγόνια μου ότι τους αρέσουν».

Όμως, ο Γιώργος Κατσίποδος λέει ότι με τις ζωγραφιές του θέλει να περάσει στα παιδιά το μήνυμα, ότι πρέπει να διαβάζουν. «Ζωγραφίζω ένα μεγάλο και ωραίο κεφάλι που έχει ένα βιβλίο και διαβάζει. Μέσα από αυτό το κεφάλι βγαίνουν αριθμοί και γράμματα και όταν με ρωτούν τα παιδιά τι συμβολίζει, τους απαντώ ότι όσο περισσότερο διαβάζετε, τόσο περισσότερο μαθαίνετε». Παράλληλα, περνάει μηνύματα στα παιδιά για αγάπη, φιλία, ειρήνη και προσφορά.

Συνήθως ζωγραφίζει τις πρωινές ώρες, δηλαδή τις ώρες που λειτουργούν τα σχολεία και όπως λέει χαρακτηριστικά, αυτές είναι οι πιο όμορφες στιγμές. «Κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων τα παιδιά με πλησιάζουν, με ρωτούν, μου λένε να προσθέσω κάτι, ενώ πολλές φορές μου έχουν διορθώσει κάτι που γράφω». «Παππού Γιώργο ξέχασες το άλφα» μου είπε ένα από τα παιδιά που ήταν ιδιαίτερα παρατηρητικό, ενώ δεν θα ξεχάσω ένα περιστατικό στο σχολείο στο Σούλι».

Συγκεκριμένα, «ζωγραφίζοντας το παλιό αναγνωστικό είχα ξεχάσει τις βίδες στα κάγκελα και τότε με πλησιάζει ένα παιδάκι και με ρωτάει: «Παππού δεν έχουν βίδες τα κάγκελα»;

Με αφορμή την προσφορά του στα δημοτικά σχολεία, ο Γιώργος Κατσίποδος δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη σημασία του εθελοντισμού, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Ο εθελοντισμός είναι μία πρόκληση και μία εμπειρία. Και καλό είναι όλοι μας, έστω και μία φορά να ζήσουμε στη ζωή μας τον εθελοντισμό, γιατί δίνει πολύ αγάπη. Ο εθελοντής, αυτό που λαμβάνει, είναι μεγάλη συναισθηματική και ηθική ικανοποίηση γι’ αυτό που προσφέρει. Μακάρι να μπορούσε ο καθένας μας, από αυτό το λίγο που μπορεί, να το προσφέρει και τότε πιστεύω ότι η κοινωνία μας θα γίνει πολύ καλύτερη». Όπως συμπληρώνει, «νόμιζα ότι είμαι μόνος σε αυτό που κάνω, αλλά ευτυχώς δεν είναι έτσι, είμαστε πολλοί, όχι στον ίδιο κλάδο, αλλά ο καθένας εκεί που μπορεί και αυτό είναι κάτι που μου δίνει ιδιαίτερη χαρά».

Κάθε φορά που ο Γιώργος Κατσίποδος μιλάει για τα παιδιά, δεν κρύβει τη συγκίνησή του. «Αυτό που εισπράττεις κάθε φορά, κυρίως από την αγάπη των παιδιών, αλλά και των γονέων και των εκπαιδευτικών, είναι κάτι πάρα πολύ μεγάλο. Εμένα αυτό μου δίνει ζωή. Αυτό μου δίνει τη δύναμη και συνεχίζω».

Πολλές φορές, εξομολογείται, έχω αναρωτηθεί: «Τι κάθεσαι και κάνεις. Μπορούσες να είσαι στο σπίτι σου ή να πας για το ψάρεμά σου. Όμως, όταν βλέπω αυτό που δημιουργώ, ξέρω ότι θα δώσει χαρά. Ειδικά τα παιδιά, μου έχουν προσφέρει πολύ χαρά. Όπου και να πάω, θα δω παιδιά να με πλησιάζουν και να φωνάζουν, ο παππούς ο Γιώργος που ζωγράφισε το σχολείο μας».

Στα επόμενα σχέδια του Γιώργου Κατσίποδου είναι να ζωγραφίσει το προαύλιο ενός σχολείου στο οποίο φοιτούν παιδιά με αναπηρίες, ενώ όπως προσθέτει του έχουν ζητήσει και από σχολεία εκτός Πατρών να ζωγραφίσει.

Επανερχόμενος στον εθελοντισμό, ο Γιώργος Κατσίποδος τονίζει ότι «πρέπει να προβάλλεται, διότι ίσως να κεντρίσουμε το ενδιαφέρον και άλλων συμπολιτών μας, που θέλουν πραγματικά να προσφέρουν, αλλά δεν ξέρουν τον τρόπο.»

Μάλιστα, φέρνει ως παράδειγμα την εμπειρία συνταξιούχων ηλεκτρολόγων και υδραυλικών που θα μπορούσαν, όπως λέει, να βοηθήσουν, στην αποκατάσταση προβλημάτων ενός σχολείου.

Τέλος, ο Γιώργος Κατσίποδος λέει ότι αυτό που θα ήθελε έπειτα και από πρόταση ενός εκπαιδευτικού είναι «να συγκεντρωθεί το οπτικό υλικό από τα ζωγραφισμένα προαύλια σε ένα άλμπουμ και να μοιραστεί στα παιδιά, το οποίο στην ουσία θα προβάλει τον εθελοντισμό».

patrasevents.gr
protothema.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Monday, 22 August 2022

Το ζωγράφισε ένα προσφυγόπουλο στη Μόρια

Το ζωγράφισε ένα προσφυγόπουλο στη Μόρια.

Έφτασε μέχρι σε Έκθεση Ζωγραφικής στο Λονδίνο!

Από την Βαλέρια (@valeria_3541R)

Όλος ο τρόμος ενός παιδιού σε μια ζωγραφιά !!!

Μια εικόνα χίλιες λέξεις....

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Wednesday, 8 December 2021

Έκθεση ζωγραφικής και διαγωνισμός κατά της εμπορίας ανθρώπων

Kανένα Παιδί δεν είναι προς πώληση.

“No Child is for Sale”

Στην Ελλάδα καταγράφεται ένα από τα υψηλότερα ποσοστά παιδιών που πέφτουν θύματα εμπορίας ανθρώπων μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Εκτιμάται ότι οι πραγματικοί αριθμοί είναι πολύ υψηλότεροι, καθώς πολλά περιστατικά δεν καταγγέλλονται και παραμένουν κρυφά. Ο προσφυγικός και μεταναστευτικός πληθυσμός – ιδίως οι γυναίκες και τα παιδιά – διατρέχουν μεγάλο κίνδυνο να πέσουν θύματα εμπορίας ανθρώπων, λόγω του ευάλωτου νομικού καθεστώτος τους, των επισφαλών συνθηκών διαβίωσης και της έλλειψης βιώσιμων λύσεων.

Ως εκ τούτου, η ανάγκη στοχευμένων δράσεων κατά της εμπορίας ανθρώπων γίνεται ολοένα και πιο επείγουσα.

Οι πίνακες που παρουσιάστηκαν στην έκθεση αντικατοπτρίζουν τα παρακάτω μηνύματα:

· «Η εμπορία ανθρώπων είναι σκλαβιά»/ “Human Trafficking is Slavery”
· «Δεν θα πέσω στην παγίδα»/ “I won’t fall into the trap”
· «Δεν είμαι προς πώληση»/ “I am not for sale”
· «Σπάστε τις αλυσίδες»/ “Break the chains”
· «Λάβε δράση, μπορείς να βοηθήσεις»/ “Take action, you can help”

Οι 5 πίνακες που συγκέντρωσαν τις περισσότερες ψήφους του κοινού, θα βραβευτούν. Επιπλέον, οι επικρατέστερες ζωγραφιές θα μετατραπούν σε αφίσες και κάρτες με σκοπό την ευαισθητοποίηση και ενημέρωση σχετικά με την εμπορία ανθρώπων σε 4 γλώσσες.

περισσότερα εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Saturday, 13 February 2021

Η ζωγραφική και ο γραφικός χαρακτήρας των παιδιών της εποχής Covid-19 και του lockdown

Ως διαγνωστικό εργαλείο για τις επιπτώσεις των περιοριστικών μέτρων στην υγεία των παιδιών και των οικογενειών

Αρκετοί εκπαιδευτικοί, ψυχολόγοι και πολλοί γονείς έχουν εκφράσει την πολύ μεγάλη ανησυχία τους για την επίδραση που θα έχουν τα μακροχρόνια περιοριστικά μέτρα λόγω πανδημίας Covid-19 στην σωματική και ψυχική υγεία παιδιών και γονέων.

Μια επαγγελματική μου συνεργάτης πολλών ετών, μητέρα ενός κοριτσιού ηλικίας 8 περίπου ετών, μου μίλησε πρόσφατα με ανησυχία για το ζήτημα της ψυχολογίας του παιδιού της κατά την περίοδο των αυξημένων περιοριστικών μέτρων που περιλαμβάνουν και το κλείσιμο του σχολείου.

Έδειξα αμέσως ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο ζήτημα διότι η συνεργάτιδα μου αυτή είναι άτομο ευφυές, αξιόπιστο, ψύχραιμο και εξαιρετικά παρατηρητικό.

Άρα αυτά που είχε να μου πει θα ήταν σίγουρα σημαντικά.

Μου ανέφερε ότι τελευταία έχει παρατηρήσει ότι η ζωγραφική της κόρης της εμφανίζει ορισμένες αλλαγές ύφους οι οποίες την προβληματίζουν ιδιαίτερα. Το κορίτσι, μοναδικό παιδί της οικογένειας, είναι μάλιστα μαθήτρια του δημοτικού σχολείου σε ιδιωτικό εκπαιδευτήριο της πόλης των Αθηνών.

Επίσης μου ανέφερε ότι το παιδί παρουσιάζει αλλαγές στον γραφικό χαρακτήρα των ασκήσεων του σχολείου, εννοείται βέβαια ότι όλες οι σχολικές δραστηριότητες αυτή την περίοδο (πριν από το πολύ πρόσφατο άνοιγμα των σχολείων) έλαβαν χώρα μέσω της on-line τηλε-εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Της ζήτησα στη συνέχεια να δω την ζωγραφική του παιδιού αυτής της περιόδου σε σχέση με προηγούμενα ζωγραφικά έργα και σχέδια του παιδιού όταν πήγαινε κανονικά στο σχολείο της (με φυσική παρουσία). Πραγματικά όταν μου προσκόμισε τα ζωγραφικά μπλοκ και τα τετράδια του παιδιού διαπίστωσα αμέσως τις αξιοσημείωτες διαφορές στο ύφος των δύο περιόδων για τις οποίες μου είχε ήδη μιλήσει η μητέρα.

Παρατήρησα ότι η ζωγραφική της περιόδου του κλειστού σχολείου (περίοδος on line εκπαίδευσης) ήταν ασπρόμαυρη, μόνον μολύβι ή μαύρος μαρκαδόρος χωρίς καθόλου χρώματα.

Σε αντίθεση με την περίοδο της φυσικής παρουσίας στο σχολείο που ήταν εξαιρετικά πλούσια σε χρώματα, ότι δηλαδή συναντάει κανείς στα έργα των περισσότερων παιδιών υπό κανονικές συνθήκες.

Εκτός από την έλλειψη χρωμάτων παρατήρησα μια τάση του παιδιού να γράφει πολύ μεγαλύτερα και έντονα γράμματα, όταν περιλάμβανε κάποιο κείμενο πάνω στις ζωγραφιές της.

Επίσης ο γραφικός της χαρακτήρας στις γραμματικές-γλωσσικές ασκήσεις κατά τη διάρκεια της περιόδου κλειστού σχολείου έμοιαζε περισσότερο άτακτος και αποδομημένος σε σχέση με τον αρκετά δομημένο, χωρίς σημαντικές αποκλίσεις ύφους, χαρακτήρα της περιόδου ανοιχτού σχολείου.

Επιπλέον η απεικόνιση του χώρου του σπιτιού όσον αφορά την διαίρεση σε δωμάτια και περιεχόμενα αντικείμενα ήταν περισσότερο πυκνή κατά την περίοδο του κλειστού σχολείου σε σχέση με μια αραιότερη πυκνότητα και μεγαλύτερη απόσταση αντικειμένων (και των οικείων προσώπων του παιδιού) κατά την περίοδο που το παιδί πήγαινε καθημερινά στο σχολείο της.

Η απεικόνιση της θέσης αντικειμένων και προσώπων στο οικείο της χώρο οφείλω να σημειώσω ότι μου μετέφερε ένα αίσθημα στενότητας και ασφυξίας.

Η μητέρα του παιδιού μου μετέφερε την άποψη της, ότι δηλαδή και η συμπεριφορά του παιδιού όλη αυτή την περίοδο της διαδικτυακής εκπαίδευσης είχε στοιχεία εκνευρισμού, κόπωσης και απώλειας μιας φυσικής ανεμελιάς προς την οποία έχουν συνήθως ροπή τα παιδιά αυτής της ηλικίας.

Σημειωτέον ότι και οι δύο γονείς εργάζονται, έτσι το κορίτσι φροντίζουν οι δύο μεγάλοι σε ηλικία γονείς της μητέρας.

Κατά την διάρκεια των περιοριστικών μέτρων μια περίοδο κοντά στην μικρή ήταν επίσης και η μητέρα της στα πλαίσια της περίφημης άδειας ειδικού σκοπού.
...............
περισσότερα εδώ: athensvoice

Monday, 7 December 2020

Μπομπ Ρος. Ο ζωγράφος που δώριζε τα έργα του

Ο ζωγράφος που βάλθηκε να μοιραστεί με το παγκόσμιο κοινό του τη χαρά της ζωγραφικής δεν χρειάζεται και πολλές συστάσεις, καθώς τον έχουμε απολαύσει και στην τηλεόραση της χώρας μας.

Ο Ρος παρουσίαζε την ανάρπαστη εκπομπή του για περισσότερο από μία δεκαετία, εξοικειώνοντας εκατομμύρια κυριολεκτικά τηλεθεατών με το ανάλαφρο σύμπαν του με τα «ευτυχισμένα συννεφάκια», τα «χαρούμενα δεντράκια», τα «όμορφα βουναλάκια» και τους φίλους μας τα σκιουράκια!

Βέβαια, πέρα και πάνω από όλα, αυτό που έκανε κυρίως ήταν να καταδείξει πως ακόμα και ένας (σχεδόν) αυτοδίδακτος ζωγράφος μπορούσε να φτιάξει οπτικά μαγευτικές εικόνες της Φύσης, ενθαρρύνοντας όλους εμάς τους ερασιτέχνες να ασχοληθούμε ενεργά με τον κόσμο της εικαστικής δημιουργίας.

Πάντα γλυκομίλητος και χαμογελαστός, ο Μπομπ Ρος μάς ξάφνιασε όλους όταν τον πρωτοείδαμε να ζωγραφίζει από τη συχνότητα της ΕΡΤ3, επιβεβαιώνοντας στην πράξη το ρητό του πως όλοι μπορούμε να ζωγραφίσουμε και ξεσηκώνοντας έτσι πολλούς ανθρώπους να γευτούν τη χαρά της δημιουργίας.

Πριν γίνει βέβαια τηλεπερσόνα με την άπαιχτη αφάνα του (την οποία μισούσε θανάσιμα, όπως θα δούμε!), πέρασε δύο ολόκληρες δεκαετίες υπηρετώντας στην αμερικανική Πολεμική Αεροπορία, από την οποία αποστρατεύτηκε πριν ξεκινήσει την περιπέτειά του με τη ζωγραφική. Και ήταν μάλιστα τα χρόνια που πέρασε ως αξιωματικός στην Αλάσκα που θα αποκάλυπταν στο γέννημα-θρέμμα της ηλιόλουστης Φλόριντα τη μαγεία της Φύσης, με τα χιονισμένα κορφοβούνια και τα παγωμένα τοπία να γίνονται έτσι ορόσημα της ιδιαίτερης σχεδιαστικής τεχνικής του.

Πάντοτε κόκκινο πανί για τη λεγόμενη «σοβαρή» τέχνη, η απέχθεια που ένιωθαν οι παραδοσιακοί καλλιτεχνικοί θεσμοί για τη δουλειά του ξεπερνιόταν μόνο από την περιφρόνηση του ίδιου του Ρος για δαύτους!

Ο τηλεδάσκαλος της ζωγραφικής που παρουσίαζε δωρεάν τις εκπομπές του και δεν πουλούσε ποτέ τους πίνακές του έφτιαξε έναν χαρούμενο και ευτυχισμένο κόσμο με καφέ Βαν Ντάικ, λευκό τιτανίου, μπλε φθαλίου και κίτρινο ώχρας, παρασύροντάς μας στη χαρά της ζωγραφικής…

Πρώτα χρόνια

Ο Ρόμπερτ Νόρμαν «Μπομπ» Ρος γεννιέται στις 29 Οκτωβρίου 1942 στην Ντεϊτόνα της Φλόριντα, μεγάλωσε όμως στο Ορλάντο. Ο πατέρας του ήταν μαραγκός και ο μικρός συνήθιζε να δουλεύει μαζί του, χάνοντας κάποια στιγμή σε ένα ατύχημα τον δείκτη του αριστερού χεριού του, με το κομμένο δάχτυλο να μην επηρεάζει πάντως τον τρόπο που θα κρατούσε αργότερα την παλέτα.

Ο Μπομπ εγκατέλειψε νωρίς-νωρίς το σχολείο για να συμβάλει στο οικογενειακό εισόδημα και σε ηλικία 17 ετών θα καταταγεί στην Πολεμική Αεροπορία, εγκαινιάζοντας έτσι μια σταδιοδρομία 20 ετών στις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ. Και ήταν ακριβώς η μετάθεσή του στο χιονισμένο Άνκορατζ της Αλάσκα που θα τον έφερνε για πρώτη φορά στη ζωή του σε επαφή με το χιόνι, βασικό συστατικό αργότερα της ιδιαίτερης μεθόδου του.

Εκεί, στην Αλάσκα της δεκαετίας του 1960, θα πάρει το πρώτο του μάθημα ζωγραφικής σε αντίστοιχη υπηρεσία ψυχαγωγίας της Αεροπορίας, με τον έρωτα να είναι το λιγότερο κεραυνοβόλος! Η νέα του αγαπημένη, η ζωγραφική, καλούσε όμως σε βαθύτερη εκπαίδευση κι έτσι θα ξεκινήσει η επεισοδιακή μαθητεία του δίπλα στον Γερμανό δημιουργό William Alexander, η παρεμφερής τεχνική αλλά και τηλεοπτική εκπομπή ζωγραφικής του οποίου («The Magic World of Oil Painting») έμελλε να γίνουν ανταγωνιστικές κάποια στιγμή των αντίστοιχων του Ρος, με την έχθρα και το μίσος να εγκαθιδρύονται αργότερα στις σχέσεις των δύο ζωγράφων.

Τηλεοπτική καριέρα

Αφού συνειδητοποίησε ότι η γρήγορη και μοναδική τεχνική του του επέτρεπε πια να βγάζει περισσότερα από την πώληση των έργων του παρά από τον μισθό του στρατιωτικού, εγκατέλειψε την Πολεμική Αεροπορία έπειτα από 20 χρόνια καριέρας.

Αφού περιδιάβηκε και από μια σειρά από σχολές καλών τεχνών (τις οποίες πάντως εγκατέλειπε νωρίς-νωρίς), οριστικοποίησε την «υγρή τεχνική» του, δανεισμένη πάντοτε από τον πικρόχολο αντίπαλό του William Alexander, που του επέτρεπε να εφαρμόζει πολλαπλές στρώσεις χρώματος μέχρι να πάρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Και όλα αυτά σε λιγότερο από μία ώρα!

Κι έτσι ο Ρος άρχισε να διδάσκει τη μέθοδό του σε φίλους και ερασιτέχνες ζωγράφους πριν του κάνουν τη μεγάλη πρόταση για τη δική του τηλεοπτική εκπομπή: το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Η Χαρά της Ζωγραφικής» («The Joy of Painting») έκανε το ντεμπούτο του το 1983 στο δίκτυο PBS, όπου θα μετρούσε μια ολόκληρη δεκαετία ημίωρων επεισοδίων μαγνητίζοντας σχεδόν από την αρχή εκατομμύρια τηλεθεατών!

Ως τηλεπερσόνα πια, ο Ρος έμεινε γνωστός για το ανάλαφρο χιούμορ και το γλυκομίλητο του χαρακτήρα του, αλλά κυρίως για την απίθανη ικανότητά του να ολοκληρώνει τα τοπία του μέσα σε μόλις 30 λεπτά! Η εκπομπή του έμελλε να φιλοξενηθεί σε περισσότερους από 275 τηλεοπτικούς σταθμούς της οικουμένης, γεννώντας στην πορεία μια σωστή επιχειρηματική αυτοκρατορία!

Από εκπαιδευτικό υλικό και βιβλία εκμάθησης της τεχνικής Μπομπ Ρος μέχρι και ειδικά ελαιοχρώματα, ο ζωγράφος κάλυψε όλη την γκάμα της δουλειάς του με δικά του προϊόντα, γινόμενος διασημότητα κάποια στιγμή από μόνος του! Πλέον εκπαίδευε στρατιές από ζωγράφους για να μεταφέρουν την τεχνική του στις 4 γωνιές του πλανήτη, κάτι που τον έκανε πλούσιο τελικά, καθώς ο ζωγραφικός κολοσσός του έφτασε να αξίζει περισσότερα από 15 εκατ. δολάρια.

Η περιπέτεια με την αφάνα ξεκίνησε μάλιστα πολύ πριν το ντεμπούτο της σειράς του. Ήταν την εποχή που προσπαθούσε να μειώσει τα προσωπικά του έξοδα για να συντηρείται από την πώληση των πινάκων του που αποφάσισε να αποχαιρετίσει τον κουρέα του, στο πλαίσιο της οικονομίας όπως είπαμε. Κι έτσι έκανε τα μαλλιά του περμανάντ για να γλιτώσει από τα συχνά κουρέματα! Όταν ξεκίνησε λοιπόν η τηλεοπτική του περιπέτεια, ο κόσμος τον γνώρισε και τον αγάπησε με το τουλάχιστον ιδιαίτερο κούρεμά του, κάτι που έγινε τελικά σήμα-κατατεθέν από το οποίο φοβόταν πια να απαλλαγεί μήπως και χαλάσει τη δημόσια εικόνα του! Ο ίδιος είχε ισχυριστεί συχνά ότι δεν του άρεσε η αφάνα του, τη λάτρευε όμως το τηλεοπτικό γυαλί…

Όσο για την ήρεμη φωνή του και το γλυκομίλητο του χαρακτήρα του, ο Ρος δεν ήταν πάντα έτσι, καθώς κάποτε ήταν στρατιωτικός: «Ήμουν ο τύπος που σε βάζει να καθαρίζεις τουαλέτες, που σε αναγκάζει να φτιάξεις το κρεβάτι σου. Ο τύπος που σου φωνάζει επειδή άργησες στα καθήκοντά σου. Αυτή η δουλεία απαιτεί να είσαι κακός και σκληρός και εγώ το βαρέθηκα», δήλωσε κάποια στιγμή στην εφημερίδα «Orlando Sentinel» για τον νέο εαυτό του. Κι έτσι, όταν αποστρατεύτηκε, ορκίστηκε να μην υψώσει ποτέ ξανά τον τόνο της φωνής του!

Ταυτοχρόνως, δεν πήρε ποτέ μία από την εκπομπή του «The Joy of Painting», η οποία παιζόταν από το 1983 ως το 1994 αδιαλείπτως! Ο Ρος σκάρωνε λοιπόν τη σειρά χωρίς πληρωμή, με το εισόδημά του να προέρχεται εξολοκλήρου από την Bob Ross Inc., τη φίρμα που ίδρυσε για την εμπορική εκμετάλλευση των ειδών ζωγραφικής και των βιντεοκασετών εκμάθησης της μεθόδου του. Από την εκπομπή έπαιρνε μόνο την απαραίτητη διαφήμιση για τα προϊόντα του.

Και κάτι ακόμα: ο Ρος έβρισκε χρόνο να τα κάνει όλα αυτά καθώς μπορούσε να γυρίζει έναν ολόκληρο τηλεοπτικό κύκλο τόσο γρήγορα όσο ζωγράφιζε! Ολοκλήρωνε δηλαδή τα 13 επεισόδια της ετήσιας σεζόν της «Χαράς της Ζωγραφικής» μέσα σε μόλις 2 μέρες, κάτι που τον απάλλασσε μεμιάς από τις τηλεοπτικές υποχρεώσεις ολόκληρης της χρονιάς!

Όσο για τους τηλεοπτικούς πίνακές του, επίσης δεν τους πουλούσε ποτέ και συνήθιζε να τους χαρίζει στους τηλεοπτικούς σταθμούς που φιλοξενούσαν το τηλεοπτικό προϊόν του (και κυρίως στο δίκτυο PBS). Τα έσοδά του βασίζονταν αποκλειστικά στα 20 βιβλία και τις 100 εκπαιδευτικές κασέτες του, αλλά και στους 150 εκπαιδευτές της Μεθόδου Μπομπ Ρος (ανάμεσα στους οποίους και ο γιος του).

Σε συνέντευξή του το 1991 στους «New York Times», ο τηλεζωγράφος ισχυρίστηκε ότι είχε φτιάξει πάνω από 30.000 πίνακες από τα 18 του. Μετά τον θάνατό του, οι περισσότεροι από τους αδιάθετους πίνακές του κατέληξαν σε φιλανθρωπικά ιδρύματα και σε τηλεοπτικούς σταθμούς.

Ο ίδιος δώρισε προσωπικά κάπου 1.200 καμβάδες του, μικροποσοστό πάντως σε σχέση με τον συνολικό αριθμό της δουλειάς του: μιλάμε για 403 τηλεοπτικά επεισόδια, για τις ανάγκες καθενός εκ των οποίων ήταν υποχρεωμένος να σκαρώνει τρία αντίτυπα κάθε πίνακα (για να κερδίζει χρόνο)…

Προσωπική ζωή και θάνατος

Πάντοτε χορτοφάγος και γνωστός για την αγάπη του στην άγρια φύση, συμπεριλαμβανομένης της φροντίδας για τα «ορφανά σκιουράκια και τα άλλα ζωάκια», όπως συνήθιζε να λέει, ο Μπομπ Ρος αναγκάστηκε να διακόψει απρόοπτα την εκπομπή του το 1994 λόγω της κακής κατάστασης της υγείας του.

Ο αγαπημένος τηλεζωγράφος είχε ήδη διαγνωστεί με λέμφωμα και δεν μπορούσε να ανταποκριθεί πια στις τηλεοπτικές του υποχρεώσεις. Ο Μπομπ Ρος πέθανε πρόωρα, στις 4 Ιουλίου 1995, χτυπημένος από καρκίνο. Ήταν μόλις 52 ετών.

Σήμερα, δύο δεκαετίες μετά τον θάνατό του, παραμένει ένας από τους γνωστότερους και πλουσιότερους αμερικανούς ζωγράφους όλων των εποχών! Η δεύτερη σύζυγός του, Τζέιν, είχε πεθάνει το 1993, αν και η κληρονομιά του έμελλε να ζήσει τόσο μέσα από τον επίσης ζωγράφο γιο του, Στίβεν (ένα από τα δύο παιδιά που απέκτησε με την πρώτη του σύζυγο Λίντα), όσο και από την αχτύπητη μέθοδό του…

newsbeast

awakengr.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Wednesday, 29 July 2020

Ένα κορίτσι ζωγραφίζει κίτρινα αστέρια

Όπως όλα τα παιδιά, έτσι κι εκείνο το κορίτσι κάποτε επιχείρησε να μετρήσει τα αστέρια του ουρανού. Πολύ μικρή, αλλά αρκετά μεγάλη για να ονειρεύεται «να γίνω κάτι πολύ σπουδαίο». Πολιτικός μηχανικός, γιατρός, καθηγήτρια σε ένα πανεπιστήμιο.

Τίποτα από αυτά δεν συνέβη στο μέλλον, που σχεδόν ποτέ δεν είναι όπως το σχεδιάζουμε, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Και πότε βγαίνει σε καλό και πότε σε κακό. Το μόνο που απέμεινε από τα όνειρα ήταν οι λέξεις και τα χρώματα, να τα μπερδεύει πότε πότε και να αναπαριστά κόσμους υπαρκτούς, είτε να φτιάχνει άλλους, κομμάτι της φαντασίας.

Ένα καλοκαιρινό βράδυ, από αυτά που ο ουρανός μοιάζει με σκούρο μπλε μετάξι, κεντημένο με πολύτιμες πέτρες, αποφάσισε να τις μετρήσει: όσο περισσότερες μπορούσε. Ήταν 10 χρονών και, ξαπλωμένη σε ένα ντιβάνι σε μια βεράντα στην εξοχή, με σβηστά τα φώτα, άρχισε την επίπονη εργασία.

Διάλεξε μια γωνιά του ουρανού, βάζοντας σημάδι ένα μεγάλο άστρο και ξεκίνησε: ένα, δύο, τρία, τέσσερα… εκατόν είκοσι τρία, εκατόν είκοσι τέσσερα… εκατόν τριάντα πέντε, εκατόν τριάντα έξι…

Κάπου εκεί, στο εκατόν πενήντα τέσσερα, σταμάτησε. Αυτό το αστέρι τής φάνηκε πολύ μεγάλο και πολύ πιο φωτεινό από τα υπόλοιπα, το χρώμα του λίγο πιο κίτρινο από τα άλλα. Η καταμέτρηση των συντρόφων του πήγε περίπατο. Σιγά σιγά ο ουρανός σαν να έχανε ύψος και της φάνηκε ότι μπορούσε να τον αγγίξει, ότι αν απλώσει το χέρι της θα πιάσει αυτό το αστέρι και θα το κρατήσει στην παλάμη της.

Δεν μπόρεσε να το αγγίξει φυσικά, αλλά άρχισε να γράφει μια ιστορία για το λαμπερό αυτό αστέρι. Ότι νά, εκεί, σε κείνο το μακρινό ουράνιο σώμα, σε μια άλλη βεράντα, σε μία άλλη εξοχή, εκείνη την ίδια νύχτα, ένα άλλο παιδί έκανε ό,τι και εκείνη: μετρούσε τα αστέρια του ουρανού. Μπορεί το σπίτι του να μην έμοιαζε πολύ με το δικό της και τα νυχτολούλουδα εκεί να μύριζαν αλλιώς, να μην υποχρεωνόταν να πιει γάλα το πρωί, αλλά να του άρεσαν φρούτα που έμοιαζαν με φράουλες, αλλά ήθελε κι αυτό να μάθει τα μυστικά του κόσμου.

Άραγε μπορούσε να τους δώσει και ονόματα; Γιατί εκείνη δεν ήξερε τα ονόματά τους. Μπορούσε εκείνο το μακρινό παιδί να ξέρει ότι υπάρχει ο πλανήτης Γη και ότι τον κατοικούν άνθρωποι;

Κανείς δεν μπορούσε να της απαντήσει, το ήξερε. Παλεύοντας με τις σκέψεις, αποκοιμήθηκε στο ντιβάνι, αλλά ξύπνησε στο κρεβάτι της.

Ζήτησε να της αγοράσουν σκούρο μπλε χαρτί, κόλλα και χρυσόσκονη. Ήθελε να φτιάξει έναν ουρανό. «Πού θα βρούμε τέτοια πράγματα στην εξοχή;» της είπε ο πατέρας. «Φτιάξ’ τον με τις μπογιές σου».

Και έτσι έκανε. Ζωγράφισε αστέρια κίτρινα, μικρά, μεγαλύτερα, πολλά, πάρα πολλά, όσα χωρούσε το χαρτί. Τα χρωμάτισε με προσοχή για να μη φύγει χρώμα από τα περιθώρια. Στο κέντρο έβαλε ένα μεγάλο. Γέμισε το υπόλοιπο χαρτί με μπλε χρώμα. Το βράδυ θα το σύγκρινε με τον πραγματικό ουρανό.

«Πολύ ωραίο», της είπαν όλοι, όπως θα έλεγαν σε κάθε παιδί. Τους κοιτούσε με δυσπιστία. Περίμενε το βράδυ.

Η απογοήτευσή της ήταν απόλυτη. Τα αστέρια της δεν έμοιαζαν με τα αληθινά, αλλά με αυτά των χριστουγεννιάτικων δέντρων. Το αστέρι πρωταγωνιστής ήταν τόσο θαμπό! Έψαξε τον ήρωά της στον ουρανό και δεν τον βρήκε, ούτε ήξερε πού να κοιτάξει.

Έβαλε τα κλάματα. «Ποτέ δεν θα τα καταφέρω», είπε στον πατέρα. «Δεν μπορώ να φτιάξω ούτε ένα αστέρι σωστό».

Εκείνος την καθησύχασε κοιτώντας τη ζωγραφιά. «Εγώ εδώ βλέπω πολλά όμορφα αστέρια. Και είναι όμορφα γιατί είναι τα δικά σου. Ο,τι φτιάχνεις με φροντίδα είναι όμορφο. Νά κοίταξε, εδώ, στο αστέρι το μεγάλο σε χαιρετά ένα παιδί», της είπε.

Το κορίτσι πήρε τη ζωγραφιά και έτρεξε μέσα. Θα ζωγράφιζε ένα κορίτσι σε μια βεράντα να χαιρετά τον ουρανό. Και θα περίμενε μια απάντηση.

Αρχοντία Κάτσουρα

archkatsoura@yahoo.gr

efsyn.gr

Saturday, 25 April 2020

Καλλιτέχνης δίνει ζωή σε άδειους τοίχους με πρωταγωνιστές τα παιδιά

Έργα τέχνης με παιδιά στους τοίχους κοσμούν μέρη του πλανήτη, που ήταν πιο μουντά πριν από την παρέμβαση ενός καλλιτέχνη που έδωσε άλλη διάσταση σε κενούς τοίχους.

Ο Seth είναι ένας Γάλλος καλλιτέχνης από το Παρίσι που άρχισε να εκφράζεται μέσα από την τέχνη του στη δεκαετία του ’90. Αργότερα, το 2003, ξεκίνησε ένα ταξίδι σε όλο τον κόσμο για να μάθει για νέους πολιτισμούς και τη ζωγραφική στις αστικές περιοχές. Έχει ταξιδέψει σε 15 χώρες, όπου έχει αναπτύξει το δικό του στυλ. Η βάση όλων αυτών των αριστουργημάτων του είναι ένα αθώο παιδί, μέσω του οποίου ο καλλιτέχνης επιδιώκει να προκαλέσει ευαίσθητα θέματα σ’ ένα άπειρο κοινωνικό πλαίσιο.

Κι όμως αυτός ο καλλιτέχνης ζωγραφίζει παιδιά στους τοίχους που μέχρι πρότινος ήταν κενοί σε κεντρικές πόλεις του κόσμου. Το αποτέλεσμα είναι υπέροχο κι εντυπωσιακό, ενώ περνάει και ένα υπέροχο μήνυμα σε πολλές περιπτώσεις. Τι μήνυμα; Τα παιδιά είναι αθώα και ψάχνουν σε πολλές περιπτώσεις έναν διαφορετικό κόσμο, πιο όμορφο από αυτόν που ζουν. Έτσι λοιπόν στα έργα που δημιουργεί αυτός ο Γάλλος καλλιτέχνης ομορφαίνουν τους τοίχους με την παρουσία τους.

Σε πολλές περιπτώσεις είναι σκεπτικά, μελαγχολικά, ψάχνουν κάτι όμορφο να δουν, διαβάζουν βιβλία που θα τα κάνουν καλύτερους ανθρώπους, ονειρεύονται κι επικοινωνούν μεταξύ τους.

Αυτές τις όμορφες τοιχογραφίες με παιδιά ως πρωταγωνιστές υπάρχουν και κεντρικά σημεία γνωστών πόλεων.

ipop.gr
https://www.instagram.com/seth_globepainter/
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Tuesday, 15 October 2019

Καλλιτέχνης εικονογραφεί τις παιδικές του αναμνήσεις

Οι δημιουργίες αυτού του καλλιτέχνη μας συγκίνησαν πολύ.

Μπορεί ο κάθε ένας να έχει διαφορετικές αναμνήσεις από την παιδική του ηλικία, το σίγουρο όμως είναι ότι όλες είναι ξεχωριστές και έχουν καθορίσει το πώς είμαστε σήμερα.
Ο Omario Brunelleschi είναι ένας Αγγλο-Ιταλός καλλιτέχνης που αποφάσισε να εικονοποιήσει τις παιδικές τους αναμνήσεις. Αναμνήσεις με τους γονείς και τους παππούδες του, αναμνήσεις με τον αγαπημένο του σκύλο, με τους φίλους του...

Οι δημιουργίες του Omario είναι πραγματικά εντυπωσιακές και μας θυμίζουν και τα δικά μας παιδικά χρόνια.

Δείτε τις εδώ: mothersblog.gr

Wednesday, 11 September 2019

Δήμος Τρικκαίων: Θεατρική Παιδεία και ζωγραφική

Για εικοστή χρονιά ο Δήμος Τρικκαίων και το Δημοτικό Θέατρο Τρικάλων λειτουργούν εδώ τα Καλλιτεχνικά Εργαστήρια θεάτρου και ζωγραφικής. Στον Μύλο Ματσόπουλου, χώρο γεμάτο μνήμες και όνειρα, που η αισθητική του εμπνέει την καλλιτεχνική δημιουργία, έχουν φοιτήσει εκατοντάδες μαθητές, παιδιά, νέοι και ενήλικες.
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να πραγματοποιήσουν την εγγραφή τους και να πάρουν περισσότερες πληροφορίες στα γραφεία του Δημοτικού Θεάτρου στον Μύλο Ματσόπουλο, καθημερινά 8.00-14.00 (τηλ. 24310 20090).

Λειτουργούν τα εξής τμήματα:

Θεατρικά Εργαστήρια για τα παιδιά τους νέους
Το Παιδαγωγικό Εργαστήρι Θεάτρου αφορά όλους τους μαθητές, αφού στόχος του είναι η δημιουργική ευαισθητοποίηση των παιδιών στο χώρο των Τεχνών και του θεάτρου, η ανάπτυξη της κοινωνικότητας και υπευθυνότητας στα πλαίσια της ομάδας και η απελευθέρωση της ψυχοκινητικής τους ενέργειας μ’ όλες τις μορφές έκφρασης που η σύγχρονη παιδαγωγική προτείνει για την συγκρότηση της προσωπικότητάς τους. Λειτουργούν Τμήματα: Δημοτικού Γυμνασίου Λυκείου

Οι διδακτικές ενότητες των εργαστηρίων είναι:

Κίνηση και Έκφραση (αυτοσχεδιασμοί, παντομίμα, σκηνική έκφραση)
Λόγος και Έκφραση (δραματοποίηση)
Θεατρική αγωγή (υποκριτική, θεατρική δράση, θεατρική παράσταση).

Επιπλέον λειτουργούν:

Το Θεατρικό Εργαστήρι για τους νέους (18-35 ετών). Απευθύνεται σε νέους που θέλουν να γνωρίσουν την τέχνη του θεάτρου, να εκφραστούν μέσα απ’ αυτή και να επικοινωνήσουν μέσα από την δυναμική της ομάδας. Ένα εργαστήρι -φυτώριο νέων καλλιτεχνών που λειτούργει εδώ και χρόνια με σημαντική συνεισφορά στον δημιουργικό χρόνο των νέων, στην θεατρική σπουδή και στην καλλιτεχνική δημιουργία και με την παρουσίαση παραστάσεων.
Τμήμα ενηλίκων από 35 ετών και άνω.

Επίσης πραγματοποιούνται προεγγραφές για τους ενήλικες, από 35 ετών και άνω, που έχουν ενδιαφέρον για τη θεατρική σπουδή. Το τμήμα αυτό που λειτουργεί ήδη με επιτυχία εδώ και δύο χρόνια και έχει παρουσιάσει αξιόλογες και ενδιαφέρουσες παραστάσεις.

Εργαστήρι Ζωγραφικής για παιδιά νέους και ενήλικες.

Στο Εργαστήρι πραγματοποιούνται μαθήματα εικαστικών τεχνών και ζωγραφικής για μαθητές δημοτικού, γυμνασίου-λυκείου και για νέους.
Το Εργαστήρι στοχεύει στην ανάπτυξη της εικαστικής σκέψης, αντίληψης και δεξιοτήτων, με δημιουργικό τρόπο, ενισχύοντας την φαντασία των παιδιών και των νέων, με στόχο να συμβάλει στην δημιουργική απασχόληση και στην ανάπτυξη της εικαστικής παιδείας και τέχνης.

Από το γραφείο Τύπου

trikalakids.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι