Τα παιδιά ξέρουν να αναγνωρίσουν έναν αρχηγό

• Τα παιδιά ηλικίας ακόμη και πέντε ετών φαίνεται να αναγνωρίζουν την κοινωνική ιεραρχία και αντιλαμβάνονται, όταν κάποιος δεν προσφέρει αυτό που οφείλει
• Τα παιδιά αυτής της ηλικίας αναγνωρίζουν κάποιον ως αρχηγό μόνο όταν θυσιάζει κάτι από τον εαυτό του προς την επίτευξη ενός κοινού στόχου
• Οι αρχηγοί που παίρνουν περισσότερα απ’ όσα δίνουν θεωρούνται μη αποδεκτοί από τα παιδιά

Μια νέα έρευνα πάνω στην παιδική ανάπτυξη έδειξε ότι τα παιδιά έχουν καθαρή εικόνα πάνω στο τι συνιστά έναν καλό αρχηγό.

Τα παιδιά πρέπει να μάθουν πώς να λειτουργούν σε κοινωνικό επίπεδο αποκτώντας μια αίσθηση του τί να περιμένουν μέσα από τις συναναστροφές τους με τους άλλους ανθρώπους. Όταν έχουν να κάνουν με έναν ενήλικα, φυσικά ο ενήλικας έχει το ρόλο του «αρχηγού». Ωστόσο, σε ομάδες παιδιών πάλι προκύπτουν αρχηγοί. Οι ερευνητές ενδιαφέρθηκαν να μάθουν πώς τα παιδιά νιώθουν για τους αρχηγούς και τί περιμένουν από αυτούς.

Οι ενήλικες γενικώς αποδέχονται δύο είδη αρχηγών:

• Αρχηγούς-αυθεντίες, οι οποίοι αποδέχονται την εξουσία να δίνουν εντολές και να παίρνουν αποφάσεις για μια ομάδα, ενώ τα μέλη της ομάδας πρέπει να υπακούσουν.
• Αρχηγούς-κύρους, στους οποίους απονέμονται δυσανάλογα προνόμια και δεν τους απασχολεί να διατάζουν άλλους.

Η έρευνα, λοιπόν, ερευνά κυρίως τί συνιστά έναν αρχηγό για άτομα τα οποία δεν έχουν κοινωνικοποιηθεί πλήρως και βρίσκονται σε ένα αρκετά πρώιμο στάδιο ανάπτυξης με μόνα κίνητρα 

«Ποιος θα με ταΐσει;», 

«Ποιος θα με κρατήσει ασφαλή;». 

Επομένως, οι απαντήσεις τους μπορούν να είναι αρκετά διαφωτιστικές εξαιτίας της ειλικρίνειάς τους.

Οι ερευνητές εξέτασαν παιδιά πέντε και έξι ετών για ορισμένους λόγους. Πρώτον, τα παιδιά αυτής της ηλικίας αντιλαμβάνονται την κοινωνική ιεραρχία και την έννοια του αρχηγού. Δεύτερον, είναι ικανά να αναγνωρίσουν το κατά πόσο κάποιος συνεισφέρει σε μια ομάδα και να αποσυρθούν από καταστάσεις που νιώθουν ότι αδικούνται.

Οι ερευνητές διεξήγαγαν τρία πειράματα, όπου στα παιδιά παρουσιάζονταν μέσα από μια οθόνη σενάρια σε ένα πάρκο αναψυχής τα οποία εξερευνούσαν:

Δυάδες όπου το ένα από τα μέλη ήταν «αρχηγός-αυθεντία»

Δυάδες όπου υπήρχε ένας «αρχηγός-κύρους»

Δυάδες όπου τα παιδιά ήταν ισότιμα

Τα παιδιά έπρεπε να δώσουν κέρματα για να ξεκλειδώσουν παιχνίδια. Επίσης, έπρεπε να αποφασίσουν ποιος θα έπαιζε στα παιχνίδια καθώς και σε ποια παιχνίδια. 

Μπορούσαν να επηρεάσουν την ιστορία σε μερικές περιπτώσεις, ενώ οι αντιδράσεις τους καταγράφονταν την ώρα που τους παρουσιάζονταν τα σενάρια. Για κάθε σενάριο τα παιδιά αξιολογούσαν πόσα δίκαια και αποτελεσματικά οι πρωταγωνιστές και/ή οι αρχηγοί της δυάδας συνέβαλαν στην επίτευξη του κοινού στόχου της ομάδας.

Πείραμα 1

Στο πείραμα όπου δόθηκαν ίσες σχέσεις στα παιδιά, περίμεναν ότι και τα δύο μέλη θα πρόσφεραν ίσο αριθμό κερμάτων- εάν κάποιος έβαζε λιγότερα ή περισσότερα θεωρούνταν μη αποδεκτός. Για τις δυάδες με αρχηγούς, οι αρχηγοί που συνέβαλαν περισσότερα κέρματα από τους υπόλοιπους θεωρούνταν αποδεκτοί. Στην αντίθετη περίπτωση ήταν μη αποδεκτοί. Αυτό σημαίνει ότι, για τα παιδιά, οι αρχηγοί οφείλουν να κάνουν κάποια θυσία για τον κοινό στόχο, ενώ οι «αρχηγοί-κύρους» δεν ήταν αποδεκτοί να οδηγήσουν την ομάδα.

Πείραμα 2

Το πιο σημαντικό εύρημα του δεύτερου πειράματος ήταν ότι ένα μέλος της δυάδας αναγνωριζόταν ως αρχηγός- χωρίς να διευκρινίζεται ο τύπος του αρχηγού- και τα παιδιά υπέθεταν ότι ήταν μια αυθεντία αρχηγός με τη δύναμη να παίρνει αποφάσεις και μεγαλύτερη ευθύνη για την επίτευξη του στόχου της ομάδας. 

Πείραμα 3

Σε αυτό το πείραμα, δόθηκαν υποτιθέμενες ισότιμες σχέσεις στα παιδιά όπου ένα από τα δύο μέλη κράταγε περισσότερα κέρματα για τον εαυτό του. Τα παιδιά υπέθεσαν ότι το μέλος αυτό είναι αρχηγός-κύρους και δεν είχαν θετικά αισθήματα απέναντί του. 

Αυτά τα πειράματα, λοιπόν, μας έδειξαν ότι τα παιδιά βλέπουν τον αρχηγό ως αυτόν που έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη, όχι τα περισσότερα προνόμια. Η στάση των παιδιών έδειξε ότι η έννοια της αρχηγίας έχει νόημα μόνο όταν ο αρχηγός εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του απέναντι στους υπόλοιπους και τότε και μόνο τότε έχει δικαίωμα να λάβει τιμές.

Πηγή: bigthink.com

philosophyreturns.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Stephen Wiltshire: Καλλιτέχνης με αυτισμό ζωγραφίζει ολόκληρες πόλεις με λεπτομέρεια από μνήμης

Η γλώσσα τον δυσκόλευε μέχρι μια μεγάλη ηλικία, αλλά μέχρι την ηλικία των 13 ετών, είχε ήδη εκδώσει το πρώτο του βιβλίο με σχέδια!

Σήμερα, ο Stephen Wiltshire είναι από τους δημοφιλέστερους καλλιτέχνες της Μ. Βρετανίας. Οι παραγγελίες που δέχεται μπαίνουν σε λίστα αναμονής για 4 μέχρι 8 μήνες και τα βίντεο που τον δείχνουν να σκιτσάρει πανοραμικά αστικά τοπία με κάθε λεπτομέρεια γίνονται γρήγορα viral.

Αλλά όταν ο Stephen πήγαινε σχολείο, οι δάσκαλοί του δεν ήξεραν τι να κάνουν μαζί του. Έχοντας διαγνωστεί με αυτισμό από την ηλικία των 3 ετών, δεν είπε την πρώτη του λέξη (χαρτί) μέχρι την ηλικία των 5. Κι όμως, ο Stephen ως παιδί, μπορούσε να σκιτσάρει εκπληκτικά ακριβείς εικόνες της άγριας φύσης και ζωής, αλλά και καρικατούρες των δασκάλων του.

Αργότερα, άρχισε να ζωγραφίζει τα κτήρια που έβλεπε σε όλο το Λονδίνο με εντυπωσιακή λεπτομέρεια. Η μεγαλύτερη αδερφή του, Annette, τον έπαιρνε από το σχολείο και τον πήγαινε σε έναν φίλο που ζούσε στον 14ο όροφο ενός κτηρίου, έτσι μπορούσε να παρατηρεί την πόλη από ψηλά. Από τότε, ο ίδιος δηλώνει πως «το πάθος του έγινε εμμονή».

Στην ηλικία των 8, πήρε την πρώτη του παραγγελία – από τον Βρετανό πρωθυπουργό. Η γλώσσα τον δυσκόλευε μέχρι μια μεγάλη ηλικία, αλλά μέχρι την ηλικία των 13 ετών, είχε ήδη εκδώσει το πρώτο του βιβλίο με σχέδια. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι πολίτες είχαν ενθουσιαστεί ήδη από την εκπληκτική μνήμη του εφήβου. Ο Stephen εμφανίστηκε σε διάφορες εκπομπές της τηλεόρασης και σε ντοκιμαντέρ για την απίστευτη οπτική του μνήμη.

Σε ένα ταξίδι του στη Νέα Υόρκη για μια συνέντευξη, γνώρισε τον Oliver Sacks και ζωγράφισε λεπτομερώς το σπίτι του νευρολόγου μετά από μια σύντομη ματιά που του έριξε.

Δύο χρόνια αργότερα, το 1989, επισκέφθηκε τη Βενετία και ζωγράφισε το πρώτο του πανόραμα. Από τότε, ο Stephen έγινε γνωστός για τα εξαιρετικά λεπτομερή του έργα και όλα γίνονται απλά από μνήμης, οι εκατοντάδες δρόμοι και τα αξιοθέατα. Έχει ζωγραφίσει διάφορες πόλεις σε όλο τον κόσμο, από την Ιερουσαλήμ μέχρι το Σίδνεϊ.

enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι δυσκολίες στη ζωή μας

Ξέρεις τι είναι οι δυσκολίες στη ζωή μας;
Ένας τρόπος, για να γυμνάζεται η ψυχή μας.
Ένας τρόπος για να μένει υγιής.

Όπως, όταν το σώμα μας, μένει για καιρό αγύμναστο πλαδαρεύει, γίνεται αδύναμο και έπειτα αρρωσταίνει, το ίδιο συμβαίνει και με την ψυχή…
Όταν δεν την προσέχουμε, όταν δεν την γυμνάζουμε, κινδυνεύει να αρρωστήσει.

Έρχονται όμως οι δυσκολίες της ζωής και μας ταρακουνάνε. 

Μας ξυπνάνε.

Έρχονται οι δυσκολίες και όλο μας το σύστημά ξαναενεργοποιείται.
Και έτσι και η ψυχή βρίσκει τη φόρμα της ξανά και ο άνθρωπος πάλι τον προορισμό του.

Τα λέω σε σένα, για να τα ακούω εγώ.
Να ξέρεις.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ρένα Καρθαίου: Ο Μάης (κεράσια και στεφάνια)

Ένα πράσινο βιβλίο
γράφει ο Μάης για παιδιά.
Οι τελείες του είν’ κεράσια
και οι λέξεις του κλαδιά.

Young Girl Eating Cherries

Και το αγέρι το μοιράζει
σε περβόλια και αυλές
και οι εικόνες τρεμουλιάζουν
στις σελίδες τις χρυσές.

Ένα πράσινο βιβλίο
-άνθη, φύλλα κι ευωδιά-
γράφει ο Μάης, ξαναγράφει
για παιδιά.

Σ’ ένα στέφανο του Μάη
Όλη η άνοιξη χωράει.
Κύκλους, κύκλους τα λουλούδια,
οι χοροί και τα τραγούδια.

Στα χρυσά του ήλιου καφάσια
ωριμάζουν τα κεράσια.
Πέρα ως πέρα φως απλώνει
γλάστρα ανθίζει στο μπαλκόνι.

Είναι ο Μάης δίχως ταίρι
ένα ολάνθιστο παρτέρι.
Σ’ ένα στέφανο του Μάη
Όλη η άνοιξη χωράει.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εργατική Πρωτομαγιά: Οι ρίζες της και οι χρονολογίες-σταθμοί

Σε μία δύσκολη οικονομική συγκυρία παγκοσμίως λόγω της διετούς πανδημίας αλλά και του πολέμου στην Ουκρανία τιμούν οι εργαζόμενοι φέτος την Εργατική Πρωτομαγιά. Σε έναν κόσμο που αλλάζει ολοένα και ταχύτερα και στον οποίο η εργασία, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα λόγω Covid-19 αλλάζει μορφές, τα μηνύματα των αγώνων που έγιναν πριν από πολλές δεκαετίες από εργαζόμενους για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους παίρνουν τώρα άλλο νόημα.

Πώς καθιερώθηκε

Η προέλευση της Εργατικής Πρωτομαγιάς εντοπίζεται στα εργατικά και συνδικαλιστικά κινήματα στα τέλη του 19ου αιώνα. Καθώς οι φρικτές συνθήκες εργασίας στα εργοστάσια έγιναν γνωστές κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ιδιαίτερα σε εργοστάσια συσκευασίας κρέατος, μέσω έργων όπως το «The Jungle» του Άπτον Σίνκλερ, αυξήθηκαν σε ένταση οι κινητοποιήσεις για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας τόσο για τους εργαζόμενους όσο και για τη δημόσια υγεία και ασφάλεια. Στις 3 Μαΐου 1886, κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης εργατών που απαιτούσαν οκτάωρη εργασία στην πλατεία Haymarket του Σικάγο, επικράτησε πανικός όταν μια βόμβα εξερράγη και η αστυνομία άνοιξε πυρ εναντίον του πλήθους. Η υπόθεση Haymarket χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα για εκτεταμένη καταστολή των εργαζομένων και για συλλήψεις συνδικαλιστών. Προηγήθηκαν και επιτυχημένες διεκδικήσεις εργαζομένων στον Καναδά το 1872.

Προοδευτικές οργανώσεις και εργατικά κόμματα σε όλο τον κόσμο άρχισαν να γιορτάζουν την Εργατική Ημέρα την 1η Μαΐου τιμώντας τους εργαζόμενους που διεκδίκησαν τα δικαιώματά τους στην πλατεία Haymarket. Ωστόσο, αρχικά η Εργατική Ημέρα καθιερώθηκε να εορτάζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1894 την πρώτη Δευτέρα του Σεπτεμβρίου κυρίως για να απομακρυνθεί το εργατικό κίνημα από τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία του.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες η πρώτη Εργατική Ημέρα γιορτάστηκε την Τρίτη 5 Σεπτεμβρίου 1882, στη Νέα Υόρκη, σύμφωνα με τα σχέδια του Κεντρικού Εργατικού Συνδικάτου. Μέχρι το 1894, 23 ακόμη πολιτείες είχαν υιοθετήσει την ημέρα και στις 28 Ιουνίου 1894, ο Πρόεδρος Γκρόβερ Κλίβελαντ υπέγραψε νόμο που καθιστούσε την πρώτη Δευτέρα του Σεπτεμβρίου κάθε έτους εθνική εορτή. Ακόμα και σήμερα η 5η Σεπτεμβρίου είναι αφιερωμένη στους αγώνες των εργαζομένων.

Η Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα

Ο σχηματισμός των πρώτων εργατικών κινημάτων στην Ελλάδα συμπίπτει χρονικά με την ανάπτυξη της καπνοκαλλιέργειας τον 19ο αιώνα. Η πρώτη απεργία επί Οθωμανικής διοίκησης έγινε το 1888 στη Δράμα. Οι καπνεργάτες είχαν ως κύριο αίτημα τις δέκα ώρες εργασίας, καθώς εκείνη την εποχή οι εργάτες απασχολούνταν από δώδεκα έως και δεκατρείς ώρες ημερησίως. Οι αγώνες των καπνεργατών της εποχής ήταν τόσο κρίσιμοι που μπορεί να ισχυριστεί κανείς με ασφάλεια ότι οι πρώτοι αγώνες του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα ανήκαν στο καπνεργατικό κίνημα.

Το 1892 έγινε η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στο νεοελληνικό κράτος, από τον Κεντρικό Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Σταύρου Καλλέργη, ενός εκ των πρωτοπόρων του συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα. Το 1893 έγινε ο πρώτος μαζικός εορτασμός στην Ελλάδα, όταν 2.000 εργάτες διαδήλωσαν ζητώντας ανάμεσα σε άλλα οκτάωρο, να καθιερωθεί η Κυριακή ως αργία και να υπάρχει υγειονομική περίθαλψη και σύνταξη στα θύματα εργατικών ατυχημάτων με έξοδα της Πολιτείας.

Στα χρόνια που ακολούθησαν η Εργατική Πρωτομαγιά γιορτάστηκε σχεδόν κάθε χρόνο. Σταθμό στους εορτασμούς του προηγούμενου αιώνα αποτέλεσε η Εργατική Πρωτομαγιά του 1936. Η μητέρα του 25χρονου αυτοκινητιστή Τάσου Τούση θρήνησε το γιο της, που έγινε ο πρώτος νεκρός της αιματηρής καταστολής της διαδήλωσης των καπνεργατών της Θεσσαλονίκης. Η φωτογραφία που απαθανάτισε τη μητέρα του να τον θρηνεί μόνη στο μέσον του δρόμου στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου και Εγνατίας, η οποία δημοσιεύθηκε στον Τύπο αποτέλεσε την έμπνευση του Γιάννη Ρίτσου για τη συγγραφή της συλλογής του «Ο Επιτάφιος».

Στα χρόνια της ναζιστικής Κατοχής, οι εκδηλώσεις είχαν απαγορευθεί, ωστόσο, και το 1942 και το 1943 έγιναν απεργίες και συγκεντρώσεις πολύ περιορισμένης κλίμακας. Η Πρωτομαγιά του 1944 έχει μείνει στην ιστορία ως «μαύρη ημέρα», καθώς οι κατοχικές δυνάμεις πήραν 200 κρατούμενους από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου, τους οδήγησαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής και τους πολυβολούσαν κατά ομάδες 20 κρατουμένων από τις δέκα το πρωί μέχρι τις δύο το μεσημέρι.

Η πρώτη Πρωτομαγιά μετά την Κατοχή γιορτάστηκε στις 10 Μαΐου με δεκάδες χιλιάδες να συγκεντρώνονται στο Παναθηναϊκό Στάδιο.

Τις επόμενες δεκαετίες δεν επιτρέπονταν πάντα οι επετειακές εκδηλώσεις με αποκορύφωμα την επταετία της Δικτατορίας που απαγόρευσε κάθε συγκέντρωση. Η πρώτη μεγάλη συγκέντρωση με μαζική συμμετοχή των εργαζόμενων μετά την πτώση της Χούντας έγινε το 1975.

Φέτος οι εκδηλώσεις για την Εργατική Πρωτομαγιά ανά τον κόσμο αναμένεται να είναι πιο μαζικές, μετά από δύο χρόνια σχεδόν πλήρους απουσίας εορτασμών λόγω της πανδημίας.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

naftemporiki.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι