Στήριξη των παιδιών σε κατάσταση οικονομικής κρίσης

Η οικονομική κρίση στη χώρα μας συνιστά μια πραγματικότητα την οποία βιώνουμε μέχρι και σήμερα και έχει επηρεάσει την καθημερινότητά μας με διάφορους τρόπους. Ως αναπόσπαστο μέρος της κοινωνίας μας δε θα μπορούσε να παραμείνει ανεπηρέαστο και το σχολείο.

Οι επιδράσεις της οικονομικής κρίσης σε παιδιά και ενήλικες

Η κρίση, λοιπόν, χτύπησε ύπουλα και τη πόρτα των παιδιών, τα οποία δε θα μπορούσαν να μην έχουν επηρεαστεί από την κατάσταση που βιώνουν οι γονείς τους αλλά και οι καθηγητές τους. Οι οικονομικές δυσκολίες στο σπίτι προκαλούν στα παιδιά μια αίσθηση ανασφάλειας, ένα φόβο ότι μπορεί να χάσουν το σπίτι τους, να αλλάξουν πόλη και κατά συνέπεια σχολείο.

Σε αυτές τις περιπτώσεις νιώθουν θλίψη, θυμό, πιέζονται και είναι πιθανόν να έχουν τάσεις παραίτησης, απομόνωσης και να αποφεύγουν φίλους ή γονείς. Επίσης, επηρεάζονται ως προς την αίσθηση διατήρησης ηρεμίας και συγκέντρωσης με αποτέλεσμα να πέφτουν οι επιδόσεις στο σχολείο.

Όλη αυτή η κατάσταση οδηγεί σε σωματικό πόνο, νιώθοντας συχνά εξαντλημένα αλλά και ψυχικό, έχοντας μειωμένη διάθεση για εξωσχολικές δραστηριότητες.

Κάποια από αυτά παραπονιούνται στο σχολείο ότι έχουν αυπνίες και συχνούς πονοκεφάλους. Πολλά παιδιά κυρίως στην εφηβεία καταφεύγουν στο αλκοόλ και στα ναρκωτικά, θεωρώντας ότι έτσι θα δραπετεύσουν από τη πραγματικότητα που τους ταλαιπωρεί και στο σπίτι αλλά και στο σχολείο. Σε κάποιες περιπτώσεις, τα παιδιά υποπίπτουν στο αδίκημα της κλοπής έχοντας ανάγκη είτε να βοηθήσουν τους γονείς, είτε να αποκτήσουν κάποια υλικά αγαθά που έχουν στερηθεί.

Τέλος, όλη αυτή η αβεβαιότητα που προκαλεί η οικονομική κρίση στους ενήλικες ενδέχεται να επηρεάζει αρνητικά τα παιδιά, τα οποία ανησυχούν για την ασφάλεια των οικογενειών τους, αλλά και τη δική τους.

Δείτε πολλά επιλεγμένα βιβλία για τη Ψυχολογία παιδιού, στο εξειδικευμένο βιβλιοπωλείο ψυχολογίας της Πύλης μας

Συμβουλές για γονείς και εκπαιδευτικούς

Οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να ενισχύσουν την αίσθηση ελέγχου των παιδιών, να τα βοηθήσουν να κατανοήσουν τη κατάσταση και να τη διαχειριστούν. Με σκοπό να στηρίξουμε σε πρώτο επίπεδο γονείς και εκπαιδευτικούς που πλήττονται από τη κρίση παραθέτουμε κάποιες προτάσεις.

Αξιολογήστε τις ανάγκες των παιδιών, δώστε τους ιδιαίτερη προσοχή και καθησυχάστε τα παιδιά ότι θα είστε δίπλα τους και θα τα φροντίζετε.

Γίνετε ενεργοί ακροατές. Ενθαρρύνετέ τα να εκφράζουν τα συναισθήματά τους, τις φοβίες τους και οποιαδήποτε ερωτήματα έχουν και διαβεβαιώστε τα ότι δε θα ασκήσετε κριτική. Εξηγήστε ότι τα συναισθήματά τους είναι απολύτως φυσιολογικά και ότι όλοι οι άνθρωποι νιώθουν έτσι σε περιόδους κρίσης και δεν είναι μόνα τους.

Είναι πολύ σημαντικό να εκφράζετε τα συναισθήματά σας και να συνειδητοποιήσετε τις ανάγκες σας με ειλικρίνεια. Φροντίστε τον εαυτό σας, ασκηθείτε ή ασχοληθείτε με κάποια δραστηριότητα που σας ευχαριστεί και βρείτε έστω και λίγο χρόνο για τον εαυτό σας. Αυτό θα σας βοηθήσει να ανακτήσετε περισσότερο την αίσθηση ελέγχου, έτσι ώστε να ανταπεξέλθετε στις δυσκολίες τις καθημερινότητας. Επίσης αυτό θα δημιουργήσει στο παιδί ένα είδος ασφάλειας και θαυμασμού.

Ενθαρρύνετε τα παιδιά να ασχοληθούν με εξωσχολικές δραστηριότητες που τους ευχαριστούν και τους ξεκουράζουν αλλά μη τα πιέζετε αν δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν πλήρως.

Περάστε χρόνο με την οικογένεια. Κάντε όλοι μαζί μια δραστηριότητα, ένα περίπατο, μια εκδρομή στη φύση. Συζητήστε για προηγούμενες δυσκολίες που έχει περάσει η οικογένεια και δώστε έμφαση στο πως τα καταφέρατε όλοι μαζί. Όλα αυτά ενδυναμώνουν την αίσθηση ασφάλειας.

Σε περιόδους κρίσης ενδέχεται να επιζητούν περισσότερη σωματική επαφή. Δώστε τους αγάπη, αγκαλιάστε τους και να τους υπενθυμίζετε πόσο πολύ τους αγαπάτε και είστε δίπλα τους.

Προετοιμάστε τα παιδιά σας για ενδεχόμενες αλλαγές. Μην αποκρύπτετε την αλήθεια. Συζητήστε μαζί τους για οποιαδήποτε οικογενειακή αλλαγή, ακούστε τις ανησυχίες τους και ενημερώστε τους ότι κάθε αλλαγή είτε ευχάριστη είτε δυσάρεστη έχει τις δυσκολίες της. Ωστόσο, εσείς θα μείνετε ενωμένοι και θα τα καταφέρετε. Είναι σημαντικό να νιώσουν την οικογενειακή ασφάλεια. Αποφύγετε, όμως, τις συζητήσεις που αφορούν τα οικονομικά σας γιατί μπορεί να τους προκαλέσει έντονο άγχος.

Επικοινωνήστε με το σχολείο του παιδιού σας και ενημερώστε τους για την κατάσταση, την οποία βιώνετε εσείς και το παιδί. Να θυμάστε ότι και οι εκπαιδευτικοί βιώνουν μια παρόμοια κατάσταση με εσάς.

Όταν τα παιδιά εκφράσουν ανησυχίες για τη παρούσα κατάσταση, μπορείτε να εξασφαλίσετε χρόνο από το μάθημα και να συζητήσετε μαζί τους για όσα ταλανίζουν την ψυχολογία τους. Ή αν είναι εφικτό να το εντάξετε στο μάθημα σε στιλ project. Θα μπορούσατε να δείτε κάποια βίντεο που παρουσιάζουν με απλό και κατανοητό τρόπο την οικονομική κρίση και την κατάσταση την οποία βιώνουν οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο. Αυτό θα μπορούσε να γίνει κυρίως σε πιο μεγάλες τάξεις του λυκείου.

Ενθαρρύνετε τα παιδιά να απευθύνονται σε εσάς ή σε κάποιον από το περιβάλλον τους που εμπιστεύονται. Δώστε έμφαση ότι είστε εκεί για ότι χρειαστούν και θα είναι πολύ βοηθητικό και ανακουφιστικό γι’ αυτούς να εκφράζονται.

Ενημερωθείτε για τις αντιδράσεις των παιδιών. Κάποια παιδιά βιώνουν πιο έντονα συναισθήματα και μπορεί να αντιδρούν πιο επιθετικά. Σε περίπτωση σημαντικών αλλαγών στη συμπεριφορά των παιδιών ή αν κάποια από τα συμπτώματα παρατηρούνται για αρκετό χρονικό διάστημα και εμποδίζουν τη λειτουργικότητα του παιδιού, τότε απευθυνθείτε σε έναν σύμβουλο ψυχικής υγείας ή στο σχολικό ψυχολόγο.

Γνωρίζετε καλύτερα από όλους τα παιδιά σας και η αγάπη και η υποστήριξη είναι οι πιο σημαντικοί παράγοντες για την αίσθηση ασφάλειάς τους.

Βιβλιογραφία

1. Χατζηχρήστου, Χ. (2012). Διαχείριση Κρίσεων στη Σχολική Κοινότητα. Αθήνα: Τυπωθήτω
2. National Association of School Psychologists (2008). Helping Children Cope in Unsettling Times: The Economic Crisis. Tips for Parents and Teachers. Bethesda, MD).

Αρθρογράφος: Μαρία Καμινιώτη,  Εκπαιδευτικός

psychology.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα μωρά αντιλαμβάνονται τον κόσμο από το πρόσωπό μας

Είναι σημαντικό να έχουμε επίγνωση του προσώπου και των εκφράσεών μας μπροστά στα μωρά.

Ένας από τους πιο διάσημους ψυχολόγους όλων των εποχών, ο Γουίλιαμ Τζέιμς, περιέγραψε τις πρώτες εμπειρίες ενός μωρού στον κόσμο ως μια «ανθισμένη και γεμάτη θόρυβο σύγχυση». Πράγματι, όταν γεννιούνται για πρώτη φορά, τα μωρά χρειάζονται βοήθεια από τους φροντιστές για να μάθουν τις δεξιότητες που χρειάζονται για να λειτουργήσουν σε έναν περίπλοκο κόσμο. 

Αλλά από πού ξεκινούν; 

Πώς ξεκινούν να κατανοούν αυτήν την άνθηση, την έντονη σύγχυση;
    Μια σημαντική πηγή πληροφοριών για τα μωρά από τις πρώτες μέρες της ζωής είναι τα ανθρώπινα πρόσωπα. 

Σαν να μας δίνει η φύση μια υπόδειξη για το πού προέρχονται οι σημαντικές πληροφορίες, τα μωρά γεννιούνται με προτίμηση για σχήματα που μοιάζουν με πρόσωπο, και στην πραγματικότητα, υπάρχουν ενδείξεις ότι αυτή η προτίμηση αναπτύσσεται πριν το μωρό ακόμη γεννηθεί.

    Λίγους μήνες αργότερα, όχι μόνο προτιμούν να βλέπουν πρόσωπα σε σχέση με τα περισσότερα άλλα πράγματα, αλλά επίσης προτιμούν ιδιαίτερα τα πρόσωπα που γνωρίζουν περισσότερο, όπως το πρόσωπο της μητέρας τους.
    Στην αρχή, όταν τα μωρά βλέπουν πρόσωπα, στέκονται κυρίως στα μέρη του προσώπου που έχουν τη μεγαλύτερη αντίθεση στο χρώμα, όπως γύρω από τη γραμμή των μαλλιών, αλλά καθώς μεγαλώνουν, κοιτάζουν τα μέρη του προσώπου που έχουν τις περισσότερες πληροφορίες, όπως τα μάτια. Στη συνέχεια και αργότερα (καθώς αρχίζουν να μαθαίνουν τη γλώσσα), κοιτάζουν όλο και περισσότερο στο στόμα.

    Αυτή η προτίμηση για τα πρόσωπα βοηθά τα μωρά να μάθουν να αναγνωρίζουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα από νωρίς και να τους κατευθύνουν στις πιο σημαντικές πληροφορίες στο περιβάλλον. Για παράδειγμα, τα πρόσωπα δίνουν στα μωρά μια ιδέα για το ποια «αντικείμενα» είναι ζωντανά και ποια έχουν σκέψεις.
    Πράγματι, τα βρέφη χρησιμοποιούν συχνά πρόσωπα για να αποφασίσουν εάν ένα αντικείμενο έχει προθέσεις. 

Δεδομένου ότι τείνουμε να εξετάζουμε τα πράγματα που βρίσκουμε πιο ενδιαφέροντα ή σημαντικά, η έγκαιρη εστίαση των βρεφών στο να βλέπουν τα μάτια ενός προσώπου θα μπορούσαν να τους παρέχουν πληροφορίες σχετικά με το τι πρέπει να βλέπουν και εκείνα επίσης. 

    Τα μωρά αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι τα μάτια αποτελούν ένδειξη πρόθεσης κάπου ανάμεσα στους 6 και 12 μήνες, όταν αρχίζουν να παρακολουθούν το βλέμμα των ενηλίκων, κοιτώντας όπου κοιτούν κι εκείνοι.
    Στη συνέχεια, τα βρέφη μαθαίνουν να χρησιμοποιούν τα χαρακτηριστικά του προσώπου, εκτός από τα μάτια, για πληροφορίες σχετικά με το τι πρέπει να κάνουν σε κοινωνικές καταστάσεις και μαθαίνουν τις συναισθηματικές εκφράσεις. 

Τα νεογέννητα αναπτύσσουν την ικανότητα διάκρισης μεταξύ διαφόρων συναισθηματικών εκφράσεων πολύ νωρίς, συμπεριλαμβανομένων χαρούμενων, λυπημένων και έκπληκτων προσώπων, λίγο μετά τη γέννηση.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα ατυχήματα στα παιδιά

Το περιβάλλον αποτελεί πηγή συνεχών κινδύνων για το παιδί, 
γι' αυτό οι γονείς θα πρέπει να προφυλάσσουν τα παιδιά τους.

Πολλά παιδιά έρχονται στα εξωτερικά ιατρεία με κακώσεις (εγκαύματα, κατάγματα, τραύματα) που δημιουργούνται από τους γονείς τους.  

Τα παιδιά που ζουν με γονείς που έχουν πολλά προβλήματα, όπως οικονομικά, ανεργία, πείνα, συνωστισμός λόγω μικρού χώρου, είναι επιρρεπή για κακομεταχείριση.

Τα ατυχήματα αποτελούν την πρώτη αιτία θανάτων σε παιδιά ηλικίας 1-14 ετών. Το ποσοστό στα αγόρια φθάνει στο 65% ενώ στα κορίτσια αγγίζει το 35%. Το 60% των ατυχημά των συμβαίνουν μέσα στο σπίτι. Τα τροχαία σε ποσοστό 75% περίπου αποτελούν την πρώτη αιτία θανάτων με δεύτερη αιτία τους πνιγμούς.

Σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία την τελευταία 10ετία «χάθηκαν» 5.000 περίπου παιδιά κυριολεκτικά στους δρόμους. Πολλά είναι τα ατυχήματα που γίνονται στα παιδιά τόσο μέσα στο σπίτι όσο και έξω από το σπίτι, στο δρόμο, στις παιδικές χαρές και αλλού.  

Το περιβάλλον αποτελεί πηγή συνεχών κινδύνων για το παιδί, γι’ αυτό οι γονείς θα πρέπει να προφυλάσσουν τα παιδιά τους. Τα παιδιά δεν έχουν την αίσθηση του κινδύνου και δεν γνωρίζουν πώς να προφυλαχθούν.

Πάρα πολλοί είναι οι κίνδυνοι και οι παράγοντες που προκαλούν ατυχήματα στα παιδιά. 
Πολλούς τους αγνοούμε, αλλά τους περισσότερους κινδύνους τους γνωρίζουμε και γι’αυτό θα προσπαθήσω όσο το δυνατό πιο συνοπτικά να αναφερθώ στα ατυχήματα που συμβαίνουν μέσα στο σπίτι και στα ατυχήματα που μπορούν να συμβούν εκτός σπιτιού, τα «ορατά» και τα «αόρατα» με την ευρεία έννοια.

Σύμφωνα με Αμερικανικές στατιστικές το 1974 στην Αμερική πέθαναν 24.000 περίπου παιδιά. Απ’αυτά τα 12.000 περίπου πέθαναν από ατυχήματα. Τα μισά απ’αυτά, περίπου 6.000, πέθαναν σε τροχαία ατυχήματα. Τα υπόλοιπα 6.000 πέθαναν από πτώσεις, εγκαύματα, δηλητηριάσεις κ.τ.λ.

Στα ελληνικά νοσοκομεία τα τελευταία χρόνια 20.000 ελληνόπουλα ηλικίας 1-14 ετών νοσηλεύονται κάθε χρόνο στις παιδιατρικές και χειρουργικές κλινικές. Σύμφωνα με τις ελληνικές στατιστικές οι κακώσεις στα παιδιά οφείλονται, σε αναλογία 89%, σε μηχανικά αίτια, 6% σε θερμικά αίτια και 5% σε χημικά αίτια.

Καθημερινά στις εφημερίες των Νοσοκομείων Παίδων 100-150 παιδιά προσέρχονται στα εξωτερικά ιατρεία με κάποιο ατύχημα ελαφρό ή σοβαρό. Τα τροχαία έχουν τον πρώτο λόγο, όσον αφορά τους θανάτους από μηχανικά αίτια. 

Σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Χωροφυλακής, την περίοδο 1968-1997 (30 χρόνια) 8.000 περίπου παιδιά υπήρξαν θύματα τροχαίου ατυχήματος. Το 9% περίπου των παιδιών επέβαιναν σε ποδήλατα ή μοτοποδήλατα. Το 30% ήταν παιδιά μεταφερόμενα με οχήματα και το 61% ήταν παιδιά πεζοί. Απ’αυτό το ποσοστό (61%) το 25% αφορούσε παιδιά ηλικίας μέχρι 4 ετών και το 75% παιδιά ηλικίας 5-14 ετών. 

Τα ατυχήματα από θερμικές κακώσεις (εγκαύμα τα) ή χημικές κακώσεις (καταπόσεις χημικών ουσιών, εγκαύματα) απασχολούν σε μικρότερο ποσοστό τους γιατρούς. Πάντως πάνω από 1000 παιδιά το χρόνο νοσηλεύονται στα Νοσοκομεία Παίδων με εγκαύματα πάνω από 10% επιφάνειας σώματος.

Τα παιδιά τραυματίζονται σε διάφορα σημεία του σώματός τους αλλά πιο συχνά στο κεφάλι και στα χέρια. 

Στην Ελλάδα το αυτοκίνητο ευθύνεται για το 40% περίπου των θανάτων από ατύχημα,το υπόλοιπο 60% οφείλεται σε άλλα αίτια κακώσεων, όπως πτώσεις (από οικοδομές, δένδρα, τοίχους, μπαλκόνια κ.λ.π.), πνιγμοί (θάλασσες, δεξαμενές, πισίνες κ.λ.π) από εγκαύματα (φλόγα, ζεστό νερό κ.λ.π.), από πυροβόλα όπλα (που δεν εφυλάσσοντο ή ανευρέθησαν τυχαία).

Η αυξημένη συχνότητα των παιδικών ατυχημάτων οφείλεται στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ηλικίας αυτής, όπως είναι η περιέργεια, η άγνοια του κινδύνου, η τάση προς επίδειξη, η επιδοκιμασία και ο θαυμασμός. 

Ο χαρακτήρας του παιδιού που διαμορφώνεται από το οικογενειακό περιβάλλον με βάση τα κληρονομικά χαρακτηριστικά μπορεί να προσδιορίσει και την πιθανότητα του ατυχήματος.  

Έτσι παιδιά ζωηρά, απείθαρχα, ορμητικά, επιθετικά είναι περισσότερο επιρρεπή προς τα ατυχήματα.

Η υποχωρητικότητα των γονέων, η ανοχή και η διχογνωμία όπως και η υπερβολική πειθαρχία και υπερπροστασία δημιουργούν παιδιά επιρρεπή προς τα ατυχήματα. 

Τα αίτια των παιδικών ατυχημάτων διαμορφώνονται με βάση το εξελικτικό στάδιο ανάπτυξης του παιδιού, το είδος της δραστηριότητάς του και την ηλικία. Τα τροχαία κατέχουν την πρώτη θέση θανατηφόρων ατυχημάτων σε παιδιά ηλικίας 5-15 ετών, ενώ στα βρέφη το πιο συχνό ατύχημα είναι η πνιγμονή συνήθως από εισρόφηση.

Τα εγκαύματα και οι δηλητηριάσεις ακολουθούν σε συχνότητα, μεταξύ των βρεφών 18-30 μηνών. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει και στη χώρα μας το φαινόμενο της κακοποίησης των παιδιών από τους γονείς τους. Πολλά παιδιά έρχονται στα εξωτερικά ιατρεία με κακώσεις (εγκαύματα, κατάγματα, τραύματα) που δημιουργούνται από τους γονείς τους.  

Τα παιδιά που ζουν με γονείς που έχουν πολλά προβλήματα, όπως οικονομικά, ανεργία, πείνα, συνωστισμός λόγω μικρού χώρου, είναι επιρρεπή για κακομεταχείριση.

Δρ. Θεόδωρος Ντόλατζας
Παιδοχειρουργός - Δ/ντής Νοσ. Παίδων Αγία Σοφία 

Στο τέλος θα χάσουμε τον εαυτό μας «Για το καλό» μας

Στίχοι: Γιάννης Μηλιώκας
Μουσική: Γιάννης Μηλιώκας
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Μηλιώκας

Είδα ένα κόσμο να γκρεμίζεται μπροστά μου
είδα να γίνεται γιαπί η γειτονιά μου
για το καλό μου

Είδα τα δέντρα που σκαρφάλωνα κομμένα
σε φορτηγό τα όνειρά μου φορτωμένα
για το καλό μου

Είδα το δάσκαλο να με χτυπάει με ζήλο
είδα τα χέρια μου πρησμένα από το ξύλο
είδα τα νεύρα μου σιγά σιγά να σπάνε
με καλοσύνη και στοργή να με χτυπάνε

Για το καλό μου για το καλό μου
ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου
πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μου
και είμαι στο θάλαμο εννιά για το καλό μου
στην ηρεμία για να βρω τον εαυτό μου

Είδα να κόβουν τη μπουκιά για την μπουκιά μου
ρούχα να φτιάχνουν απ' τα ρούχα τα παλιά μου
για το καλό μου

Είδα τη μάνα μου να κλαίει απελπισμένα
είδα το γέρο μου να φεύγει για τα ξένα
για το καλό μου

Είδα τους φίλους μου να σκίζονται για μένα
είδα να θέλουν να ξεκόψω από σένα
είδα χαράματα να με τραβάν στο τμήμα
για να γλιτώσω το κελί να πω το ποίημα

Για το καλό μου για το καλό μου
ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου
πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μου
και είμαι στο θάλαμο εννιά για το καλό μου
στην ηρεμία για να βρω τον εαυτό μου

Για το καλό μου για το καλό μου
έχει μουδιάσει το κορμί και το μυαλό μου
ενέσεις χάπια ηλεκτροσόκ για το καλό μου
σήμερα πήρανε νεκρό τον διπλανό μου
ενώ παλεύω για να βρω τον εαυτό μου
κι έχω κρυμμένο το σουγιά για το καλό μου

******************

Στο τέλος θα χάσουμε τον εαυτό μας «για το καλό» μας

Της Μάρης Γαργαλιάνου

    Για το καλό μου να μη δίνω πολλά και να μη δίνομαι για να μη θεωρηθώ σίγουρη. Για το καλό σου να μη της στείλεις πρώτος μήνυμα, μη σε περάσει και για πέφτουλα. Για το καλό του ενώ το πάθος του είναι η μουσική και η κιθάρα να μην ακολουθήσει την αγάπη του γιατί το μέλλον είναι αβέβαιο του χώρου και να καταλήξει αυτό που σπούδασε, δάσκαλος. Για το καλό μας όλοι εμείς να υπομένουμε τα «πρέπει» των άλλων. Για το καλό σας όλοι εσείς να μην εκφράζεστε ανοιχτά και να είστε μετρημένοι γιατί «τι θα πει ο κόσμος».

Για το καλό τους όλοι αυτοί να πάνε κόντρα στα θέλω και τις επιθυμίες τους, γιατί να… ενώ στο ίδιο καζάνι όλοι βράζουμε και από τα ίδια υλικά είμαστε φτιαγμένοι, «για το καλό μας» δεν πρέπει να διαφέρουμε, ούτε να ξεχωρίζουμε. Πρέπει να ακούμε καλά τους προφεσόρους και γκουρού εξαποδόσταλτους πάσης φύσεως και πιστά να ακολουθούμε τις συμβουλές και προτροπές τους.

Γονείς απολυταρχικοί. Δάσκαλοι δογματικοί. Φίλοι ξερόλες, φίδια φυτευτά. Σχέσεις τοξικές. 

    Δεν υπάρχει περίπτωση έστω και ένα από όλα αυτά να μη σου έχει τύχει. Ή κάτι παρεμφερές εν πάση περιπτώσει. Άνθρωποι που με το έτσι θέλω τα νερά σου θολώνουν και με μιας αγγελικό προσωπείο φορούν γιατί σε ξέρουν καλά και «σ’ αγαπάνε» και σε νοιάζονται και φυσικά θέλουν μόνο το καλό σου! Γραφικό τουλάχιστον. Και δε σηκώνω μύγα στο σπαθί μου για τη συγκεκριμένη ατάκα που κάθε φορά που στα αυτιά μου ηχεί, νιώθω να με διαπερνάει ρεύμα ηλεκτρικό.

Αδιανόητο να προφασίζονται ορισμένοι το καλό των παιδιών τους και να μη στηρίζουν τις επιλογές τους, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν τον εγωισμό και να ξεσπάσουν τα απωθημένα τους. Αδιανόητο να προσπαθούν κάποιοι σύντροφοι «καλοί» να αποκόψουν τη σχέση τους από τις «κακές παρέες» γιατί «σου φουσκώνουν τα μυαλά». Αδιανόητο οι παιδαγωγοί αντί να σε ελευθερώνουν να σε κλείνουν σε κουτιά, να σε μυούν στην παπαγαλία και να σε κατευθύνουν σε γκρίζες σελίδες μιας ιστορίας με ένα σωρό παραλλαγές εξυμνώντας το «καλό» του έθνους. Αδιανόητο να πέφτεις στη λούμπα όλων αυτών και άλλων πολλών για ένα καλό ολότελα δικό σου…

    Ήρθαν πολλοί έως τώρα που τα μυαλά σου ισοπέδωσαν με θεωρίες περί ηθικής, λογικής και καθωσπρεπισμού και άλλοι τόσοι θα ‘ρθουν που με το έτσι θέλω θα προσπαθήσουν να σε παραπλανήσουν για τα δικά τους οφέλη και τα γούστα τους, πάντοτε φορώντας μια μάσκα καλοσύνης φαινομενικής. Να τους προσέχεις και να είσαι ανοιχτός, μα να φιλτράρεις τα λεγόμενά τους. 

Να αμφισβητείς. Και αυτό όχι από καχυποψία, αλλά να… καλύτερα να πατάς στα πόδια σου γερά κι ας κάνεις λάθη ανθρώπινα, παρά αύριο μεθαύριο να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο επειδή υπήρξες «έρμαιο» συνθηκών. Τότε, δε μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν. Οι επιλογές είναι δικές σου και μόνο, όπως και όλα είναι στο χέρι σου.

Θα μπορούσε να θεωρηθεί ιδιαίτερα σκληρό και μη ρεαλιστικό από κάποιους αυτό το «όλα είναι στο χέρι σου». Κρίμα να μη συμφωνούμε, μα είναι. Ακούσαμε πολλά παραμύθια, πήξαμε σε λουλούδια και αγάπες για το καλό μας… για ένα καλό που πηγαίνει τις περισσότερες φορές κόντρα στο ίδιο μας το είναι, για ένα καλό που μας κάνει να ματώνουμε γιατί έτσι όπως μας πλασάρεται, δεν είναι εμείς, για ένα καλό που πάντοτε οι παντογνώστες που μας «λατρεύουν» θα μας επιβάλουν.

Όμως προσέξτε, αν πέσουμε στα δίχτυα του, δε θα ευθύνονται εκείνοι, μα εμείς και ΜΟΝΟ. Ας μη φερόμαστε ανόητα… 

Κι ας μην τρελαθούμε, εγκλωβίζοντας το παιδί μέσα μας και καταπιέζοντας τα πάθη και τις ανάγκες του. Ας μη χάσουμε σε τελική ανάλυση τον εαυτό μας «για το καλό μας». 

Κρίμα είναι…

enallaktikidrasi

Πάρε πίσω το μυαλό σου / Get Your Brain BacK

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΤΣΙ ΕΧΕΙ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ!

    Αυτό το βίντεο, παρόλο που τελικά είναι διαφήμιση για το ψηφιακό χαρτί, εντούτοις προβάλλει με το καλύτερο τρόπο το πόσο δέσμιοι της τεχνολογίας είμαστε! 
Το δημοσιεύουμε με υπότιτλους και μαζί κάποιες επιπλέον σκέψεις που είναι ευκαιρία να διαβάσουν οι μικρότεροι αναγνώστες της σελίδας ή να κοινοποιήσουν στα παιδιά τους και στους φίλους τους οι μεγαλύτεροι. 
Ας εστιάσουμε λοιπόν στην ουσία!

    Ο εθισμός στο Internet, στα social media, στα video games και γενικότερα σε πολλά θαύματα της τεχνολογίας, όπως επίσης και η εξάρτηση από όλα αυτά, έχει αποδειχθεί με έρευνες που έχουν γίνει και δεν είναι μία και δύο μόνο! 
    Όπως όμως στα τσιγάρα που οι περισσότεροι αγνοούν τις ταμπελίτσες με τους κινδύνους που έχουν επάνω, έτσι και σε αυτό το τομέα η πλειοψηφία προσπερνά τα σχετικά άρθρα που εμφανίζονται στο Face book και αλλού, διότι αυτό που ενδιαφέρει είναι τα "Like", τα "Check in", τα "Tag", το "Messenger" και οι "Photo shop" φωτογραφίες. 
Αν δεν καταλάβατε λέξη ρωτήστε το παιδί σας, έναν οποιοδήποτε νεαρό ή τη γειτόνισσά σας που ξημεροβραδιάζεται στα κοινωνικά δίκτυα! 
    Παρατηρήστε στα καφέ παρέες ολόκληρες με τα κινητά στο χέρι να ασχολούνται με το πως θα κοινοποιήσουν τη παρουσία τους εκεί, τους φίλους σας που κάνουν Like σε δημοσιεύσεις χωρίς να τις διαβάζουν, το ότι οι περισσότεροι μιλάνε με μηνύματα και κοινοποιούν αμάσητη ό,τι ανακρίβεια περνάει από μπροστά τους, δημιουργώντας πολλές φορές έναν ανούσιο διαδικτυακό πανικό. 

    Παρατηρήστε τον εαυτό σας, πως κάνετε όταν φεύγετε και ξεχνάτε το κινητό σας στο σπίτι. Για να μην αναφέρω πόσα ατυχήματα έγιναν και γίνονται λόγω της απόσπασης προσοχής εξαιτίας των κινητών, το διαδικτυακό bulling, τα ψυχολογικά και πολλές φορές οργανικά προβλήματα που προκαλεί η αλόγιστη χρήση της τεχνολογίας και ένα σωρό άλλα!

Παραθέτω παρακάτω ένα περιστατικό στα οποίο ήμουν μάρτυς και το οποίο είναι χαρακτηριστικό της κατάστασης που επικρατεί. Μία οικογένεια με δύο μικρά παιδάκια έχουν καθίσει με τους φίλους τους για φαγητό σε ταβέρνα. 
    Το μικρό κοριτσάκι, που πρόσφατα στάθηκε στα πόδια του, αρχίζει να γκρινιάζει δημιουργώντας "φασαρία". Η λύση που δίνει ο πατέρας είναι άμεση και καταλυτική. Απευθύνεται στη μητέρα και με χαρακτηριστική άνεση της λέει: «Δώσε της το κινητό να παίξει». 
Το παιδάκι επί μία ώρα τουλάχιστο ήταν με το κινητό μπροστά στη φατσούλα του, να τρώει την ακτινοβολία, να βλέπει διάφορα στο you tube και φυσικά να μαθαίνει από αυτή την ηλικία ότι... έτσι περνάει η ώρα! 
Οι μεγάλοι ήσυχοι πλέον συζητούσαν για ταξίδια και αυτοκίνητα. Θύμωσα, λυπήθηκα, αλλά το χειρότερο από όλα απελπίστηκα!

    Δεν φταίει η τεχνολογία για όλα αυτά. Αν ήταν έτσι, πρέπει να καταδικάσουμε τον εφευρέτη του λαμπτήρα, της μπαταρίας, του τηλεφώνου και αν πάμε πολύ πίσω, ακόμη και αυτόν που δάμασε τη φωτιά και εφηύρε τον τροχό. 
Η ανώριμη, επιπόλαιη και συχνά εγκληματική χρήση της φταίει, δηλαδή όλοι εμείς που δεν έχουμε μέτρο, που δεν καταλαβαίνουμε ότι έχουμε παγιδευτεί σε μια εικονική πραγματικότητα και χάνουμε έτσι την ουσία και πολλές αξίες της ζωής! Δείτε προσεκτικά το βίντεο! Τα μηνύματα πολλά και όποιος συμφωνεί ας το κοινοποιήσει!

Οφείλω να συγχαρώ το δημιουργικό τμήμα της "Remarkable" για το εξαιρετικό βίντεο που έφτιαξαν! Απέδωσαν με το καλύτερο τρόπο τη κατάσταση! 

Μπήκα στο πειρασμό να αφαιρέσω το τελευταίο εκείνο διαφημιστικό κομμάτι, όμως τελικά το άφησα διότι έχει ενδιαφέρον να δούμε πόσοι θα το χρησιμοποιήσουν ως δικαιολογία για να αναιρέσουν τα υπόλοιπα μηνύματα! 

Πόσοι άραγε βλέπουν το «τυρί», πόσοι τη «φάκα» και πόσοι δε βλέπουν τίποτε γιατί έχουν φάει το τυρί και είναι «μέσα»; 

Όταν κάποιοι δεν θέλουν να δουν ή να παραδεχθούν θα βρουν πάτημα. Ας τους το δώσουμε λοιπόν από πριν!

Εκτός Ύλης
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι