12410 Και 1 Τριαντάφυλλα: Τα γεγονότα του Νοεμβρίου 1973 μέσα από τα μάτια μιας γάτας...

    Μια πρωτότυπη προσέγγιση στα γεγονότα του ’73. 

Μέσα από τα µάτια μιας γάτας «περνά» η εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου κατά της δικτατορίας των συνταγματαρχών στην ταινία.

    Ο δημιουργός του φιλμ αξιοποίησε πραγματικές λήψεις από τα γεγονότα του Νοεμβρίου του 1973 και τα «δείχνει» μέσα από τα μάτια μιας γάτας που ήταν στο Πολυτεχνείο τη μοιραία νύχτα, πριν από 12.410 συν μία ημέρες (εννοείται πριν την ημέρα παραγωγής της ταινίας).

Δείτε τη:



Σενάριο και σκηνοθεσία από τον Ιορδάνη Ανανιάδη και μουσική Θεόδωρου Βαμβουρέλη. Μια παραγωγή της ΕΡΤ Α.Ε. και των Cels Unlimited, Ιορδάνη Ανανιάδη, Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου.

blogs.sch.gr

Δεν γεννιόμαστε ρατσιστές...

«Αρνούμαι να δεχτώ την ιδέα ότι η ανθρωπότητα είναι τόσο τραγικά περιορισμένη στα μαύρα μεσάνυχτα του ρατσισμού και του πολέμου που η φωτεινή ημέρα της ειρήνης και της αδελφότητας δεν μπορεί να γίνει ποτέ πραγματικότητα»

Mάρτιν Λούθερ Κινγκ 

«οὐκ ἔνι ᾿Ιουδαῖος οὐδὲ ῞Ελλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ.»
Προς Γαλάτας Κεφ.3

Ακολουθώντας το μήνυμα του Mάρτιν Λούθερ Κινγκ σχετικά με το ρατσισμό, πρέπει ως γονείς να μεταδώσουμε στα παιδιά μας το ίδιο μήνυμα σχετικά με το ρατσισμό και τη διαφορετικότητα.

Μόλις τα παιδιά αρχίζουν να καταλαβαίνουν, κι όσο ακόμη είναι μικρά πρέπει να τους εξηγήσουμε ότι όλα τα παιδιά, όλα τα άτομα ανεξαρτήτου φύλου, φυλής, ηλικίας, θρησκείας έχουν ίδια δικαιώματα στη ζωή και στην ισότητα. Αν και όλοι είμαστε διαφορετικοί, είμαστε ταυτόχρονα και ίσοι!
 
Αλλιώς, αν ήμασταν όλοι ίδιοι, δε θα είχε και νόημα.

Δυστυχώς τα παιδιά από μικρή κιόλας ηλικία μπορεί να εκδηλώσουν ασυνείδητα «ρατσιστικές» συμπεριφορές, μόνο και μόνο επειδή παρατηρούν κάποιο από τα παιδιά να είναι διαφορετικό. Λειτουργούν ασυναίσθητα χωρίς να αντιλαμβάνονται.
Για αυτό πρέπει οι γονείς να κουβεντιάζουν με τα παιδιά τους για να μην υπάρχει από πλευράς τους ο φόβος του διαφορετικού δίνοντας έμφαση στη φιλία και την ισότητα.

Κείμενο: Ελεονώρα Κανάκη

Ποράιμος: Ο άγνωστος αφανισμός των Ρομά

Ποράιμος στη γλώσσα των Ρομά σημαίνει αφανισμός. Όμως η ιστορία έχει «επιλεκτική μνήμη», καθώς λίγοι είναι αυτοί που γνωρίζουν το ολοκαύτωμα των Τσιγγάνων. Ο δικός τους Αφανισμός επισκιάσθηκε από το εβραϊκό Ολοκαύτωμα. Όπως όλα δείχνουν σε κάθε εποχή, σε κάθε μέρος τους ακολουθούσε η ίδια εχθρική αντιμετώπιση, τα ίδια στερεότυπα… Το αποκορύφωμα όλων αυτών η χιτλερική Γερμανία, που για καθαρά ρατσιστικούς λόγους τους οδήγησε στα στρατόπεδα θανάτου, επειδή οι Ναζί έκριναν ότι οι ήταν «φυλετικά κατώτεροι».

Ήταν 15 Νοεμβρίου του 1943, όταν ο αρχηγός των SS Χάινριχ Χίμλερ εξέδωσε μία διαταγή, με την οποία οι τσιγγάνοι εξομοιώνονταν με τους Εβραίους, όσον αφορά τη θέση τους στη γερμανική κοινωνία. Το αποτέλεσμα αυτής της απόφασης ήταν χιλιάδες τσιγγάνοι της Γερμανίας να οδηγηθούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και να βρουν φρικτό θάνατο στα κρεματόρια των Ναζί.

Άλλωστε ήταν από τις προτεραιότητες του ναζιστικού καθεστώτος η υιοθέτηση πρακτικών για την ολοκληρωτική εξόντωση των Ρομά μαζί με τους Εβραίους. Και κατάφερε αυτό που ήθελε, καθώς περίπου 250.000 έως 500.000 Ρομά και Σίντι – δηλαδή το 25% με 50% του συνολικού πληθυσμού τους στην Ευρώπη τότε – δολοφονήθηκαν από τους Ναζί και τους συνεργάτες τους κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Η πληθυσμιακή αυτή ομάδα πλήρωσε το μεγαλύτερο φόρο αίματος από κάθε άλλη, αν οι δολοφονίες μελών της συγκριθούν με το συνολικό πληθυσμό της. Η εκστρατεία του Χίτλερ για τη γενοκτονία των Ρομά πληθυσμών της Ευρώπης περιελάμβανε μια ιδιαίτερα παράδοξη εφαρμογή της ναζιστικής «φυλετικής υγιεινής». Μολονότι κάποιες ομάδες Ρομά, γλίτωσαν τις διώξεις και το θάνατο, οι υπόλοιπες ομάδες είχαν την ίδια μεταχείριση με τους Εβραίους. Οι ναζιστικές κυβερνήσεις της Ουγγαρίας, της Ρουμανίας και της Κροατίας είχα τη δική τους συνεισφορά στον μακάβριο απολογισμό. Στην Ανατολική Ευρώπη, οι Τσιγγάνοι εκτοπίζονταν στα Εβραϊκά γκέτο, εκτελούνταν στα χωριά τους, και στέλνονταν στους θαλάμους αερίων του Άουσβιτς και της Τρεμπλίνκα.

Οι εκτελέσεις των Ρομά, όπως καταγράφονται στα επίσημα αρχεία των στρατοπέδων συγκέντρωσης, γίνονταν καθημερινά κατά χιλιάδες. Για παράδειγμα, στο Αουσβιτς στοιβάχτηκαν 23.000 Ρομά και πέθαναν οι 20.000. Στις 2 Αυγούστου του 1944, μέσα σε μία μέρα, οδηγήθηκαν στους θαλάμους αερίων 2.897 άνδρες, γυναίκες και παιδιά Ρομά. Δεν απέμεινε κανένας και με αφορμή το γεγονός αυτής της μέρας έχει επιλεγεί η 2 Αυγούστου ως Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος των Ρομά.

Ο Margarethe Kraus ήταν έφηβη το 1943 όταν απελάθηκε από το σπίτι της στην Τσεχοσλοβακία στο Άουσβιτς. Ενώ φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, υπέμεινε σε εξαιρετική κακομεταχείριση και υποβλήθηκε σε ιατρικά πειράματα. Επέζησε το Ολοκαύτωμα, όχι όμως κι οι γονείς της. Η ιστορία της Kraus παρουσιάζεται στη νέα έκθεση στη Βιβλιοθήκη του Ολοκαυτώματος Wiener του Λονδίνου. Η έκθεση με τίτλο «Ξεχασμένα Θύματα: Η Γενοκτονία των Ρομά και των Σίντι» επιδιώκει να αποκαλύψει αυτή την συχνά αγνοημένη πτυχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. «Η γενοκτονία που σημειώθηκε εναντίον των Ρομά σε ολόκληρη την Ευρώπη ήταν μια παρόμοια πολιτική με αυτήν εναντίον της εβραϊκής κοινότητας, αλλά ήταν πιο αποσπασματική και λιγότερο συστηματική», δήλωση η επιμελήτρια της έκθεσης Barbara Warnock στο alzajeera.

Οι λεπτομέρειες από διάφορες μαρτυρίες είναι τρομακτικές. Κακομεταχείριση, πείνα, βασανιστήρια, ιατρικά πειράματα ακόμα και σεξουαλική κακοποίηση υπέστησαν κάποιοι από αυτούς. Η καθημερινότητα στο ναζιστικό στρατόπεδο ήταν απάνθρωπη και τραυματική. Τους έβγαζαν έξω τα ξημερώματα, ακόμη και το χειμώνα με πολύ χιόνι. Οι ηλικιωμένοι πάγωναν και έπεφταν νεκροί, ενώ δεν υπήρχαν κανονικές τουαλέτες αλλά απλά κουβάδες.

«Πολλές ομάδες είχαν στοχοποιηθεί από τους Ναζί, αλλά οι Εβραίοι και οι Ρομά ήταν πρώτοι στη λίστα για την προστασία της γερμανικής φυλετικής καθαρότητας», δήλωσε ο Jonathan Lee, συντονιστής επικοινωνίας στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Δικαιωμάτων των Ρομά. Και συνεχίζει: «Αυτό δεν αναγνωρίστηκε για πολύ καιρό. Oι περισσότεροι ιστορικοί και επομένως οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί αναφέρονται στη γενοκτονία των Ρομά, υποτηρίζοντας ότι οι Ρομά τοποθετήθηκαν σε στρατόπεδα επειδή ήταν “αντικοινωνικοί” ή “κλέφτες”».

Αυτό αντανακλά τα σύγχρονα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις κατά των Ρομά. Μια έκθεση του Ευρωπαίου Επιτρόπου για τα ανθρώπινα δικαιώματα του 2012 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «οι Ρομά συλλογικώς στιγματίστηκαν ως εγκληματίες». Μεταξύ άλλων μέτρων για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος, η έκθεση συνέστησε ότι οι «θηριωδίες του παρελθόντος κατά των Ρομά θα πρέπει να συμπεριληφθούν στα μαθήματα ιστορίας στα σχολεία».

Η διαμόρφωση των διώξεων των Ρομά και των Σίντι κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, που οφείλονται κυρίως στην αντικοινωνική συμπεριφορά τους, είχε σοβαρότατες επιπτώσεις. «Στην αρχική περίοδο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και στη δεκαετία του 1950, η αποκατάσταση τους εμποδίστηκε με την πλαστή βάση ότι δεν είχαν φυλακιστεί για φυλετικούς λόγους, αλλά επειδή ήταν εγκληματίες. Αυτό ήταν ένα τεράστιο πρόβλημα όσον αφορά την αναγνώριση και την αποκατάσταση», υπογράμμισε ο Warnock.

Η αναγνώριση είναι αργή. Ήταν δεκαετίες μετά τον πόλεμο, το 1982, που η Γερμανία αναγνώρισε ότι υπήρξε γενοκτονία των Ρομά. Το 2011, η Πολωνία ενέκρινε επισήμως τις 2 Αυγούστου ως ημέρα μνήμης για τη γενοκτονία τους. «Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί λόγοι γι’ αυτό. Ο ένας είναι απλώς προκατάληψη και άγνοια για την ιστορία μας», δήλωσε ο Ian Hancock, μελετητής των Ρόμα και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν. Ένας άλλος λόγος είναι λιγότερο προφανής. «Έχουν υπάρξει πολλά βιβλία, όχι αποκλειστικά αλλά κυρίως από Εβραίους συγγραφείς, για το Ολοκαύτωμα και την τύχη των Εβραίων. Στην περίπτωση των Ρομά, υπήρξε περιορισμένη παιδεία, έχουμε νομαδική παράδοση και παράδοση στην προφορική ιστορία, καθώς δεν μπορούσαν να γράψουν βιβλία», συμπληρώνει.

Αυτή η έλλειψη αναγνώρισης είχε σοβαρό αντίκτυπο στους επιζώντες του Ολοκαυτώματος και τους απογόνους τους, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν έλαβαν καμία αποζημίωση. Αντίθετα, από το 1952, η γερμανική κυβέρνηση έχει καταβάλει πάνω από 71 δισεκατομμύρια ευρώ σε συντάξεις και κοινωνικές παροχές στους Εβραίους που υπέφεραν από το ναζιστικό καθεστώς.

Ωστόσο, η έλλειψη αναγνώρισης όσων έζησαν οι Ρομά και οι Σίντι είχε ευρύτερες επιπτώσεις. Οι Ρομά είναι η μεγαλύτερη εθνική μειονότητα της Ευρώπης, με έως και 12 εκατομμύρια να ζουν στην ήπειρο, κυρίως στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. Το προσδόκιμο ζωής τους είναι 10 χρόνια λιγότερο από τους άλλους Ευρωπαίους.

Σε μια έρευνα του 2016, ένας στους τέσσερις Ρομά δήλωσε ότι ένιωσαν κοινωνικές διακρίσεις το τελευταίο έτος. Καθώς τα ακροδεξιά λαϊκιστικά κινήματα έχουν όλο και περισσότερους υποστηρικτές σε όλη την ήπειρο, ο ρατσισμός για τους Ρομά αυξάνεται. Τον Ιούνιο του 2018, ο Matteo Salvini ζήτησε μια «απάντηση στο πρόβλημα των Ρομά» και είπε: «Δυστυχώς θα πρέπει να κρατήσουμε τους ιταλούς Ρομά επειδή δεν μπορούμε να τους απελάσουμε».

Νωρίτερα φέτος στη Βουλγαρία, ο υπουργός Άμυνας και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Krasimir Karakachanov πρότειναν μια αμφισβητούμενη πολιτική σχετικά με το ζήτημα των τσιγγάνων. Οι προτάσεις αυτές περιλαμβάνουν δωρεάν αμβλώσεις για γυναίκες Ρομά.

«Ορισμένα αλυσιδωτά γεγονότα, ιδιαίτερα στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, πρέπει να αποτελούν προειδοποιητικά σημάδια για το τι θα μπορούσε να γίνει στο μέλλον», δήλωσε ο Lee.

Η αναγνώριση του τι συνέβη κατά τη διάρκεια του πολέμου είναι ένα σημαντικό βήμα, αλλά πρέπει να γίνουν περισσότερα. «Εξακολουθούμε να μην είμαστε σε θέση να τους αποζημιώσουμε για όλα αυτά που συνέβησαν. Είναι ένα πολύ σαφές, συνεχές παράδειγμα σκόπιμου αποκλεισμού. Το επιχείρημα που απλά δεν γνωρίζουμε δεν μπορεί πλέον να χρησιμοποιείται, επειδή οι άνθρωποι ξέρουν τι συνέβη πλέον», κατέληξε ο Hancock.

Το «ποτέ ξανά» δεν είναι πια δεδομένο. Η επιλογή της παρουσίασης του Ολοκαυτώματος των Ρομά ως λησμονημένου γεγονότος δεν είναι αθώα ούτε τυχαία, αλλά υπονοεί μια σειρά από ερωτήματα, τα οποία αξίζει να επανεξεταστούν…

Μάρθα Κίσκιλα 

tvxs.gr

Σχετικά: Ποράιμος (Porrajmos): Ο Αφανισμός των Τσιγγάνων
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Να Ντρέπεσαι Εσύ, που Ουρλιάζεις στο Παιδί σου

Τις προάλλες ήμουν στο κομμωτήριο και υπήρξα μάρτυρας μιας ιδιαίτερα λυπηρής και τραυματικής, όχι για μένα, για το δόλιο το παιδάκι που ήταν ο πρωταγωνιστής σκηνής.

Ένας μπαμπάς έφερε τον τρίχρονο γιο του για κούρεμα. Παρούσα ήταν και η μαμά. Το παιδάκι δήλωσε ότι δε θέλει να κουρευτεί. Δεν έκανε κακίες, δεν έκανε πείσματα, δεν είχε κακή συμπεριφορά. Μόνο είπε «φοβάμαι πολύ» και γαντζώθηκε στην αγκαλιά της μανούλας του.

Η μαμά προσπαθούσε να το παρηγορήσει, να το καλοπιάσει, να το πείσει να καθίσει στην καρέκλα και να κουρευτεί. Του έταξε γλυφιτζούρια, γλυκά, παιχνίδια… Τίποτα! 

Το παιδάκι παρέμεινε γραπωμένο πάνω της, σαν να επρόκειτο για το τέλος του κόσμου.
Ο μπαμπάς βημάτιζε σαν το θηρίο στο κλουβί. 

«Κάνε κάτι επιτέλους, το παιδί θέλει κούρεμα,» έλεγε στη σύζυγό του, λες και το πρόβλημα ήταν δικό της. 

«Θα σας πάρει και τους δύο ο διάολος, αν δεν κάνετε αυτό που λέω», ήταν η συνέχεια της… πολιτισμένης συζήτησης! 

Ή μάλλον μονόλογου του μπαμπά. Ο οποίος είχε γίνει κατακόκκινος, έτρεμε, έδινε μπουνιές στον αέρα.
Δεν ήξερε ότι μιλάω ελληνικά (αυτά διαδραματίζονται στη Βοστώνη).

Περίμενα να δω τη συνέχεια, με αγωνία.
«Παιδί είναι, πώς κάνεις έτσι» είπε η μαμά προσπαθώντας να τον μαλακώσει και να υπερασπιστεί το φοβισμένο της παιδάκι. 

Η κομμώτρια, στην κοσμάρα της, δεν ήξερε πώς να χειριστεί ένα μικρό, αγχωμένο και φοβισμένο παιδάκι. 

Καθόταν σαν ξόανο πίσω από την κομμωτική καρέκλα και έλεγε «δεν το βλέπω να κάθεται για κούρεμα», σχόλιο που εξαγρίωνε τον μπαμπά.
Τελικά μαμά και μπαμπάς υποχώρησαν στην πίεση και τον φόβο του μικρού.

Όχι, δεν ήταν ένας μικρός κακομαθημένος τύραννος, θέλω να σας διαβεβαιώσω. Ήταν ένα μικρό, αγχωμένο, φοβισμένο παιδάκι.
Η οικογένεια βγήκε από το κομμωτήριο. Την ίδια ώρα που βγήκα και εγώ.
Αυτό που επακολούθησε στο πάρκινγκ είναι απερίγραπτο. 

Ο μπαμπάς άρχισε να ουρλιάζει στο τρίχρονο, να το βρίζει με ακατονόμαστε βρισιές, να το τραυματίζει με τα λόγια και τα… «κοσμητικά» επίθετα με τα οποία το στόλιζε.

Η μαμά προσπαθούσε να ηρεμήσει το παιδί, να κατευνάσει τον μπαμπά και να σταματήσει τη σκηνή απείρου κάλους. Το καημένο το παιδάκι είχε σκύψει ηττημένο το κεφαλάκι του και είχε σκεπάσει τα μάτια με τα χεράκια του.

Σαν ψυχολόγος, αυτό που ήθελα να κάνω ήταν να τον πιάσω και να του πω «ανόητε άνθρωπε, ΔΟΛΟΦΟΝΕΙΣ το παιδί σου με τις λέξεις σου και την άπρεπη συναισθηματική σου κατάσταση»

Εκείνη τη στιγμή δε βίωνε νίκη απέναντι στη θέληση των γονιών του. Εκείνη τη στιγμή το παιδάκι δεν είχε κερδίσει τη μάχη του κουρέματος. Εκείνη τη στιγμή ένιωθε γελοιοποιημένο, διασυρμένο, ψυχικά ποδοπατημένο από ένα συναισθηματικά ανίκανο πατέρα. Ένιωθε ανήμπορο, απελπισμένο και, φυσικά, ένιωθε ότι δεν το αγαπάνε ούτε το αποδέχονται.
Και όλα αυτά για ένα κούρεμα!

Επειδή η φράντζα του μικρού έπεφτε στα μάτια του και φοβόταν να τον κουρέψει η κομμώτρια!

Ο γελοίος αυτός πατέρας ποιος ξέρει τι δικά του προβλήματα είχε. Μα την αλήθεια, δεν με ενδιαφέρει!
Σαν ψυχολόγος, αυτό που ήθελα να κάνω ήταν να τον πιάσω και να του πω:

 «ανόητε άνθρωπε, ΔΟΛΟΦΟΝΕΙΣ το παιδί σου με τις λέξεις σου και την άπρεπη συναισθηματική σου κατάσταση». Αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να καταλάβει. Αν μπορούσε να κατανοήσει τι συμβαίνει, θα το διάβαζε στα ματάκια του παιδιού του.

Τα παιδιά είναι παιδιά!
Φοβούνται, πεισμώνουν, επιμένουν, δεν ξέρουν, αναζητούν να μάθουν, κοιτάνε στα μάτια, κυριολεκτικά, εμάς, τους γονείς τους, για να δουν πώς πρέπει να φερθούν. Το μεγάλο ερώτημα είναι- εμείς, οι γονείς, πώς φερόμαστε στα παιδιά μας;

Σαν ψυχολόγος, αυτό που ήθελα να κάνω ήταν να πάρω τηλέφωνο την αστυνομία, να έρθει να τον συλλάβει και να πάρει από την επιμέλειά του το δόλιο αυτό παιδάκι, θύμα στα δικά του προβλήματα. Αλλά ήξερα ότι, αν το έκανα αυτό, το παιδάκι πιθανότατα θα στερούνταν και τη μανούλα του, που ήταν εκεί, λιμάνι σιγουριάς και ασφάλειας, και ας μη μπορούσε να αντιδράσει σε αυτό το φρικτό υποκείμενο, τον πατέρα του παιδιού της.
Γιατί τα λέω όλα αυτά; 

Επειδή αυτός ο πα-ΤΕΡΑΣ φώναξε στο παιδί του: 

«Με κάνεις και ντρέπομαι που δεν φέρεσαι σαν άντρας και δε συμμορφώνεσαι με αυτό που σου λέω και φοβάσαι να κουρευτείς».

 

Από Λίζα Βάρβογλη

Να επεκταθώ και να γίνω συγκεκριμένη - Tα Λάθη που Κάνουν οι Γονείς

......................

η συνέχεια εδώ: varvogli

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι καυγάδες μπροστά στα παιδιά τους δημιουργούν προβλήματα

Είναι αρκετά επώδυνο για ένα παιδί να γίνεται δέκτης τσακωμών, ανεξάρτητα από την ηλικία του. 

Η φθορά που μπορεί να προκαλέσουν στην προσωπικότητά του είναι πολύπλευρη και μακροχρόνια, καθώς το συνοδεύουν για μεγάλο χρονικό διάστημα της ζωής του.

.
Τσακωμοί μπροστά στο παιδί... 

Πολύ άσχημο γεγονός και δημιουργεί πολλά προβλήματα στο παιδί. 
Μην νομίζεις ότι τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν ή δεν δίνουν σημασία σε έναν τσακωμό. 
Ποια προβλήματα δημιουργούνται στο παιδί; 
Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να το αποφύγουν; 

When parents fight, kids can suffer

Η ψυχολόγος Κρίστη Μηλιόρδου σε συμβουλεύει...
.
Η αρμονική συνύπαρξη ενός ζευγαριού είναι πολύ δύσκολη στο να επιτευχθεί. Χρειάζεται συνεχή προσπάθεια, αγάπη, αλληλοσεβασμό και αμοιβαίες υποχωρήσεις. Δυστυχώς, ειδικά στην εποχή μας πολλά ζευγάρια δεν καταφέρνουν να ζήσουν αρμονικά, με αποτέλεσμα οι τσακωμοί να είναι κομμάτι της καθημερινότητάς τους.
.
Όταν υπάρχουν παιδιά, η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο δύσκολη, καθώς πολλές φορές γίνονται αυτόπτες μάρτυρες της λεκτικής ή ακόμα και σωματικής βίας, που μπορεί να ασκούν οι γονείς μεταξύ τους.
.
Τα παιδιά καταλαβαίνουν τα πάντα!
Πολλές φορές οι γονείς θεωρούν ότι τα παιδιά είναι μικρά και δεν καταλαβαίνουν, ότι δεν ακούνε ή ότι δεν δίνουν τόση σημασία σε αυτό που βλέπουν. Αυτές οι αντιλήψεις δεν ισχύουν στην πραγματικότητα. Είναι αρκετά επώδυνο για ένα παιδί να γίνεται δέκτης τσακωμών, ανεξάρτητα από την ηλικία του. Η φθορά που μπορεί να προκαλέσουν στην προσωπικότητά του είναι πολύπλευρη και μακροχρόνια, καθώς το συνοδεύουν για μεγάλο χρονικό διάστημα της ζωής του.

Οι συνέπειες στο παιδί είναι πολύ άσχημες...
- Μια από τις βασικές συνέπειες αυτών των καταστάσεων είναι τα αισθήματα ανασφάλειας που δημιουργούνται στο παιδί. Νιώθει ότι πρέπει να επιλέξει «στρατόπεδο» και να πάρει το μέρος του ενός ή του άλλου γονέα.
Αυτό του προκαλεί σύγχυση, η οποία επιδεινώνεται, όταν ο ένας σύζυγος κατηγορεί τον άλλο μπροστά του, ώστε να κάνει το παιδί σύμμαχό του. Ακόμα κι αν εκείνο επιλέξει να κάνει μια συμμαχία, ποτέ δε θα σταματήσει να έχει συναισθήματα αγάπης για τον άλλο γονέα.
- Παράλληλα, όλη αυτή η συμπεριφορά αποτελεί ένα «κακό» πρότυπο, καθώς περνάει στο παιδί το μήνυμα ότι τα προβλήματα αντιμετωπίζονται με φωνές και αντίδραση και όχι με υγιή διάλογο.
Επίσης, η χρήση λεκτικής και σωματικής βίας συνεπάγεται έλλειψη σεβασμού της προσωπικότητας του συντρόφου. Δυστυχώς, αυτό το πρότυπο μπορεί να επηρεάσει και τις μετέπειτα σχέσεις του παιδιού, όπου θα χρησιμοποιεί αυτούς τους δυσλειτουργικούς τρόπους επίλυσης προβλημάτων που έχει μάθει από την οικογένειά του.
- Επιπρόσθετα, ένα παιδί που μεγαλώνει σε εχθρικό περιβάλλον βιώνει έντονο άγχος στην καθημερινότητά του. Μπορεί να θεωρεί ότι είναι υπεύθυνο που τσακώνονται οι γονείς του ή να ψάχνει να βρει έναν τρόπο να λύσει εκείνο το δικό τους πρόβλημα.
Αυτό, εκτός από την ψυχική, επηρεάζει και τη σωματική του υγεία. Μπορεί να παραπονεθεί για πονοκεφάλους, ζαλάδες, πόνους στο στομάχι κτλ. Εκτός από αυτό, μπορεί να κλειστεί στον εαυτό του και να εκδηλώσει σημάδια μελαγχολίας και έντονης εσωστρέφειας, ή να εκδηλώσει επιθετικότητα στο σπίτι ή στο σχολείο, ώστε να αποσπάσει με αυτόν τον τρόπο την προσοχή των γονιών του.
.
Τι να κάνετε...
Οι παραπάνω συνέπειες είναι σημαντικές και αρκετές, ώστε να ωθήσουν τους γονείς να ξανασκεφτούν το αν θα τσακωθούν μπροστά στα παιδιά τους. Ειδικά, αν αναλογιστούν ποσό μακροχρόνια είναι αυτή η επίδραση στην προσωπικότητα των παιδιών, το κίνητρο γίνεται ακόμα πιο ισχυρό.
 .
Τι μπορούν λοιπόν να κάνουν οι γονείς;

1. Πριν ξεκινήσουν μία διαμάχη να σκεφτούν αν η αιτία της πραγματικά αξίζει τον κόπο και τι ελπίζουν να πετύχουν μέσα από αυτήν. Επίσης, να εξετάσουν αν είναι εφικτή μία ανάλυση του ζητήματος.
2. Να προσπαθήσουν να αναβάλλουν μία σύγκρουση για την ώρα που τα παιδιά θα πέσουν για ύπνο ή ακόμη καλύτερα θα βρίσκονται εκτός σπιτιού.
3. Να αποφύγουν να κάνουν πράγματα ο ένας στον άλλον τα οποία θα οδηγήσουν σε μια διαμάχη μπροστά στα παιδιά.
4. Μετά από ένα τσακωμό που δεν κατάφεραν να αποφύγουν, να ζητούν συγγνώμη ο ένας στον άλλον μπροστά στα παιδιά, ώστε να συνειδητοποιήσουν ότι ακόμη και δύο άνθρωποι που αγαπιούνται πραγματικά, μπορεί κάποια στιγμή να λογομαχήσουν, άλλα στη συνέχεια το θέμα επιλύεται.
5. Όταν είναι έτοιμοι να θυμώσουν με κάτι, να απομακρυνθούν έως ότου ηρεμήσουν και να εξηγήσουν ότι θα ήθελαν να συνεχιστεί η συζήτηση αργότερα που θα είναι πιο ήρεμοι.
.
Αν αυτές οι συμβουλές δεν αρκούν για να βελτιωθεί η σχέση μεταξύ των γονέων τότε η επίσκεψη σε έναν ειδικό κρίνεται απαραίτητη, όχι μόνο για τις επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των παιδιών, αλλά και για την δική τους αυτογνωσία και προσωπική ισορροπία.

.
Το διαβάσαμε στο TLife.gr
ourlife