Το πρότυπο της Τζούλιας στα παιδιά μας!!

Στίχοι διαφημιστικού τραγουδιού (!!)
καταστήματος παιχνιδιών (!!)

"Μουτσούνες με τριγυρνούν

παίζουν, φλερτάρουν, μα τι να πουν

Όλους τους προσπερνώ

στα μάτια μου μοιάζουν όλα τόσο πορνό

Γιατί εσύ είσαι στρακαστρούκα στη ζωή μου

είσαι της ψυχής το κομφετί μου

είσαι τα Jumbo μου

Γι 'αυτό σου ζητώ

φόρα μια περούκα πλατινένια

βάλε και οπίσθια λαστιχένια

να 'μαστε ίδιοι πια

Jumbo αποκριά

για αυτή την αποκριά αγαπηθείτε, αγαπηθείτε, αγαπηθείτε στα Jumbo"

Σοκαρίστηκα, έμεινα με το στόμα ανοιχτό!!!
Eντάξει, το ξέρω ότι στα μεγάλα πολυκαταστήματα ακούγεται συνεχώς μουσική και τραγούδια, διαφημιστικά σποτς, για να κάνεις ευχάριστα - υποτίθεται - τα ψώνια σου και να
συμβάλλουν και με αυτό τον τρόπο στο υπερκαταναλωτικό πλαίσιο που κινούμαστε, αλλά "αυτοί" το παράκαναν! 

Ξέφυγαν εντελώς! Διαβάστε τους στίχους του διαφημιστικού τραγουδιού των καταστημάτων jumbo. 

Πορνοακουστικομουσική διαφήμιση. 

ΕΛΕΟΣ! Τι άλλο θα ακούσουμε; από που να πρωτοπροστατεύσουμε τα παιδιά μας, αλλά και τα ίδια μας τα αφτιά από τέτοια ακούσματα; 

Δεν περίμενα ποτέ ένα κατάστημα που απευθύνεται κυρίως σε παιδιά να επιτρέπει διαφημιστικό σποτ με τέτοια λόγια. Είναι πολύ σοβαρό το ζήτημα και καλά θα κάνουν κάποιοι επιπόλαιοι να μην το διακωμωδούν, γιατί έχει προεκτάσεις που δεν μπορούν να φανταστούν!
Ως γονιός προσέχω στο σπίτι τι βλέπουν και ακούν τα παιδιά μου, κλείνοντας την τηλεόραση και το ράδιο αντίστοιχα. Πολύ απλά, λοιπόν, θα κοπούν και τα ψώνια στα Jumbo!!!
Αναγνώστης

---

Άντε να εξηγήσω τώρα στον πεντάχρονο γιο μου, τι σημαίνει η λέξη porno, που άκουσε καθώς ψωνίζαμε σε ένα από τα πολυκαταστήματα του Jumbo!

Πάει χαμένος τόσος κόπος στο σπίτι με την τηλεόραση, που εδώ και πολύ καιρό είχαμε σχεδόν κλειστή ή τουλάχιστον προσέχαμε τι βλέπαμε.
Πολλοί γονείς έχουν εξαγριωθεί με τη συγκεκριμένη διαφήμιση και με τα αισχρά λόγια(σκεφτείτε ότι η διαφήμιση απευθύνεται σε πολύ μικρά παιδιά) που αναφέρονται μέσα σε αυτή.
Προσπαθήστε με κάθε τρόπο τη διάδωση της πληροφορίας αυτή, είτε μέσω facebook είτε μέσω διαμαρτυρίας στο ΕΣΡ.
Ακούστε την επίμαχη λέξη στη διαφήμιση του Jumbo (0:24):
Πηγή 

Διαδώστε την είδηση και πάρτε τηλέφωνο στα κοντινά σας καταστήματα εδώ για να διαμαρτυρηθείτε για την εν λόγω διαφήμιση, καθώς επίσης και στο ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ (Ε.Σ.Ρ.) Πανεπιστημίου και Αμερικής 5, 10564 Αθήνα. Τηλ.: 210-3354500, Fax: 210-3319881.  
Email:ncrtv@otenet.gr

Είμαι δυσλεκτικός.

Δυσλεξία: Δεν είναι αρρώστια.
Το δυσλεκτικό παιδί έχει ένα άλλο τρόπο εκμάθησης.

-- Τι γράφεις εδώ;
Πλησίασε να δει αυτό που του έδειχαν. Ήταν γύρω στα 45, μηχανικός πληροφορικής, με μεταπτυχιακά στην Αγγλία και τέτοια. Άριστος στη δουλειά του, πανέξυπνος και ιδιαίτερα υπεύθυνος σ' αυτό που έκανε. Πατέρας δύο παιδιών. Ο μεγάλος του φέτος μπήκε στο πανεπιστήμιο.
Έσμιξε τα φρύδια του, προσπαθώντας να εστιάσει στο έγγραφο που του έδειχναν.
-- Είσαι δυσλεκτικός;
Η ερώτηση, απροκάλυπτη, χωρίς επιφυλάξεις.
Σωριάστηκε σχεδόν στο κάθισμα που ήταν δίπλα του.
-- Ναι, είμαι.
-- Νομίζω ο γιος σου έδωσε ειδικές εξετάσεις, έχει κι αυτός δυσλεξία, έ;
-- Ναι, είναι, αλλά ευτυχώς τώρα τα πράγματα είναι πιο καλά. Μπορούν να διαπιστώσουν αν έχεις δυσλεξία και έχεις ειδική μεταχείριση.
-- Ταλαιπωρήθηκες με την δική σου δυσλεξία;
-- Υπέφερα. Υπέφερα στο σχολείο.
-- Δηλαδή;
-- Ήμουν πρώτη λυκείου και ο καθηγητής πήρε την έκθεσή μου και την διάβασε μπροστά σε όλους, σαν παράδειγμα προς αποφυγή.
-- !!
-- Θα ήθελα σήμερα να συναντούσα αυτόν τον δάσκαλο και να του έλεγα:
«Ξέρεις άνθρωπε μου, ότι 30 χρόνια μετά κουβαλάω αυτή την διαπόμπευση; Ξέρεις ότι υπάρχουν νύχτες που ξυπνάω κάθιδρος με την αγωνία της λοιδορίας;»
-- Έ, «δάσκαλε», ξέρεις; έεεε;

Το χαμομηλάκι

---

Αναφορές στο ίδιο θέμα: 

 

Χαμομηλάκι-Δυσλεξία
10χρονος Σλοβένος με δυσλεξία γράφει βιβλίο για τους συμμαθητές του!
Δυσλεξία στο σχολείο - Εξέταση και βαθμοί
Σχολική ετοιμότητα - Μαθησιακές ιδιαιτερότητες ενός παιδιού
Δάσκαλος και δυσλεξία: Πώς μπορώ να βοηθήσω;
Ομιλούντα βιβλία
"famous dyslexic" - Διάσημοι δυσλεξικοί
Νικώντας την δυσλεξία
ΔΥΣΛΕΞΙΑ / ΔΥΣΓΡΑΦΙΑ / ΑΛΛΕΣ ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ

Ένας δάσκαλος απολογείται

Εμείς οι δάσκαλοι δεν φταίμε πουθενά;

Μετά το «προβοκατόρικο» και ειρωνικό άρθρο που έγραψα για τις εργασιακές συνθήκες του κλάδου μου, δέχθηκα όπως ήταν φυσικό θετικά και αρνητικά σχόλια. Να ξεκαθαρίσω μερικά πραγματάκια.

1. Στις σημερινές καταστάσεις που βιώνουμε ως χώρα, οι δάσκαλοι έχουν πρώτιστο καθήκον να παλέψουν για τη σωστή εκπαίδευση όσων μετέχουν της ελληνικής παιδείας.

 Αντικειμενικά οι συνθήκες της δουλειάς τους είναι πολύ, μα πολύ καλύτερες από πολλές άλλες ομάδες και κατηγορίες εργαζομένων μέσα και κυρίως έξω από το δημόσιο τομέα. Αντιθέτως, το αποτέλεσμα της δουλειάς τους δεν είναι αντίστοιχο με τις συνθήκες αυτές.

Το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών από την Α γυμνασίου έως τη Γ λυκείου αναγκάζεται να κάνει φροντιστήριο για να μάθει γράμματα, κάτι σημαίνει.

Και δεν είναι μόνο, τα κονδύλια που ποτέ δεν φτάνουν, ή τα προγράμματα σπουδών που είναι κακά, αλλά κάποια συμμετοχή έχουμε και μεις και κάποια στιγμή θα πρέπει να κοιταχτούμε στον καθρέφτη.

Οι φροντιστές με τα ίδια προγράμματα και την ίδια ύλη και χειρότερους μισθούς και έντονη εργασιακή ανασφάλεια πως επιτυγχάνουν, αυτά που εμείς δεν μπορέσαμε. Και δεν αναφέρομαι σε όλους είναι σαφές. Αναφέρομαι στο συνολικό μέσο όρο που δεν είναι καλός και η κοινωνία το ξέρει και δεν μας τιμά. Το ξέρετε.

Οι συζητήσεις στα διαλείμματα και τα ψου-ψου πίσω από τις πλάτες, γι’ αυτόν που ποτέ δεν είναι λερωμένος από κιμωλία, ή γι’ αυτήν που λείπει συχνά, ή για την άλλη που συμπεριφέρεται άσχημα στα παιδιά, ή για τον τάδε που διδάσκει ότι τού ρθει, ή μιλάει πολύ για ποδόσφαιρο, δίνουν και παίρνουν στα σχολεία και οι παροικούντες τις ξέρουν.

 Σε κανένα δεν φτάνουν τα λεφτά και δεν θα φτάνουν ποτέ. Αλλά έξω στην αγορά εργασίας πέφτει ξύλο και καλά θα κάνουμε να κοιτάμε και την καμπούρα μας.

Τα λεφτά των φορολογουμένων, κυρίως μισθωτών σαν και μας, γεμίζουν με το όποιο ψωμί το τραπέζι μας.

2. Τα ΕΠΑΛ της Αθήνας λόγω των συνεχόμενων απεργιών των λεωφορείων έχουν να κάνουν κανονικό μάθημα εδώ και 4 μήνες. Μετά τις 11 το πρωί που αρχίζουν οι στάσεις εργασίας, ερημώνουν, κλείνουν ή υπολειτουργούν; Διαμαρτυρήθηκε κανένα συνδικάτο γι’ αυτό; Έγινε καμιά πορεία, καμιά παράσταση, καμιά απεργία; Το ξέρει αυτό ο λαός, που πληρώνει τους μισθούς μας; Μιλάμε για ελλιπή φοίτηση παιδιών κυρίως από φτωχιές ή οικογένειες οικονομικών μεταναστών.

Για παιδιά, πολλά από τα οποία είναι ιδιαίτερα αδύναμοι μαθητές και δεν τους περισσεύουν για φροντιστήρια.

3. Το φαινόμενο των καταλήψεων χωρίς κανένα αίτημα, εδώ και 15 και βάλε χρόνια, έχει μειώσει τον πραγματικό χρόνο σπουδών. Έχει προκαλέσει ανυπολόγιστες ζημιές στα σχολεία, έχει αναπτύξει παράνομα κυκλώματα παντός είδους. Τα συνδικάτα μας όχι μόνο δεν καταδίκασαν ποτέ το φαινόμενο, αντιθέτως το θεωρούν αγωνιστική κινητοποίηση και το μπιζάρουν. Η αναπλήρωση των χαμένων ωρών ποτέ δεν πραγματοποιείται και το ξέρουν όλοι. Οι γιορτές και οι εκδρομές γίνονται κανονικά, ενώ το σχολείο έχει κλείσει για 1-2-3 ή 4 εβδομάδες. Μιλάει κανείς γι’ αυτό;

4. Η βαθμολογική κλίμακα τουλάχιστον στην Γ λυκείου δεν είναι από 0-20. Είναι πλέον από 18-20. Στην πιο κρίσιμη τάξη που ο βαθμός κάποιων μαθημάτων έχει συμμετοχή στο βαθμό πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει καταρρεύσει κάθε έννοια αξιολόγησης. Ποιος έχει ευθύνη γι’ αυτό; Το υπουργείο; Αυτό βαθμολογεί;

Γιατί συμμετέχουμε  σε μια κατάφωρη αδικία εις βάρος των καλύτερων;

Γιατί διδάσκουμε στα παιδιά την αδικία και τον εξισωτισμό του χειρότερου είδους;

5. Πολλά από τα παιδιά μας έχουν ανάγκη ψυχολογικής υποστήριξης αλλά και επαγγελματικού προσανατολισμού. Αυτά είναι πράγματα πολύ σοβαρότερα από τη διδασκαλία των μαθημάτων. Τεράστια η ευθύνη της πολιτείας που αυτά ή δεν γίνονται καθόλου ή γίνονται πλημμελώς. Πότε αντιδράσαμε έντονα γι’ αυτό; Πότε απεργήσαμε, ζητώντας εδώ και τώρα μόνιμους ψυχολόγους σε κάθε σχολείο;

6. Σε όλη την επικράτεια η συντριπτική πλειοψηφία των συλλόγων των σχολείων αρνείται να κάνει χρήση του δικαιώματος που της δίνει ο νόμος να παίρνει αποφάσεις πάνω στην εκπαιδευτική διαδικασία. Για το τι θα διδαχθεί και πως. Για το ποιος πρέπει και μπορεί να διδάξει και ποιο μάθημα στην κάθε τάξη. Για το ποιος θα αναλάβει και πώς να στηρίξει κάποιες ιδιαίτερες περιπτώσεις παιδιών που έχουν ανάγκη. Για το ποια εποπτικά μέσα λείπουν και πως θα αποκτηθούν.

Γιατί τόσο σοβαρές διαδικασίες να αφήνονται στον πατριωτισμό κάποιων συναδέλφων και να μην αποφασίζει ο σύλλογος;

Γιατί ανασηκώνουμε τις πλάτες και χαμογελάμε πονηρά όταν αντιπροσωπείες μαθητών ζητούν να αλλάξει τμήμα κάποιος καθηγητής για εκπαιδευτικούς λόγους, χωρίς ποτέ να υπάρχει αποτέλεσμα;

Η πλειοψηφία των συλλόγων αρνήθηκε και να συζητήσει έστω την υπόθεση της αυτοαξιολόγησης. Ακόμα και της άτυπης, μακριά από τα μάτια της εξουσίας. Γιατί; Τι έχουμε να φοβηθούμε και τι να κρύψουμε;

Ο καθένας διεκδικεί με πείσμα το αλάθητο για τον εαυτό του. Σε ποιο κόσμο υπάρχει δράση χωρίς αξιολόγηση, πότε καταργήθηκε η μέτρηση και δεν το μάθαμε;

Αυτά είναι μόνο μερικά ερωτήματα για την κατάσταση στη μέση εκπαίδευση.Μερικά καρφιά.  Όλοι τα βιώνουμε και οι περισσότεροι τα ζούμε, γιατί την αβελτηρία της εκπαίδευσης την βιώνουν και τα δικά μας παιδιά.

Πόσοι από μας οργίζονται για κάποιους από τους δασκάλους των παιδιών μας, για τους συναδέλφους μας;

Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, είναι γνωστό. Υπάρχουν διαμάντια και άνθρακες. Καλοί άνθρωποι είμαστε όλοι, μόνο που δεν κάνουμε όλοι το σωστό. Και μόνο το γεγονός ότι όλοι οι μαθητές μας χρειάζεται να διδαχθούν δύο φορές τα ίδια πράγματα για να τα μάθουν, κάτι λέει.

Ο μέσος όρος είναι ελλειμματικός. Δεν φταίμε μόνο εμείς, αλλά φταίμε και εμείς.

Η ίδια η φύση της δουλειάς, μας δίνει το δικαίωμα και τη δυνατότητα να αναπτύξουμε πολύμορφα και μαζικά κινήματα πάνω στην ουσία της εκπαίδευσης, να επιβάλουμε ανατροπές, να αποδείξουμε στην κοινωνία ότι είμαστε ένα διαλεχτό κομμάτι της, να υποσκελίσουμε την εξουσία. Αν είμαστε επαναστάτες και ορθολογιστές πρέπει να ξεκινήσουμε τον πόλεμο πρώτα και κύρια από την αυλή μας. Μετά μπορούμε να συζητήσουμε και για το ταμείο.

Αναρτήθηκε από leo 

Οι Άστεγοι των Αθηνών

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΥΜΕ ΥΠΝΟΣΑΚΟΥΣ ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΡΩΜΑΤΑ
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΓΟΥΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

ΑΣ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΧΑΣΑΜΕ 

ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΜΑΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ 27/2/2011

Όλοι μας βιώνουμε καθημερινά μια περίοδο πρωτόγνωρης και βαθιάς κρίσης – οικονομικής, θεσμικής, ηθικής. 

Αρκετοί συνάνθρωποί μας, απροστάτευτοι από το ανάλγητο κράτος έχουν οδηγηθεί σε οικονομικό και ψυχικό μαρασμό, μένοντας άνεργοι, και άστεγοι.

Η οικονομική κρίση επιδείνωσε ραγδαία το πρόβλημα με συνέπεια την εκρηκτική αύξηση του αριθμού των ατόμων που στερούνται ασφαλούς στέγασης. για να προστατευτούν από τα δύσκολα καιρικά φαινόμενα.

Για τρίτη συνεχή χρονιά οι Homeless Support σε συνεργασία με τους ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΕΡΓΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ διοργανώνουμε εκδήλωση για τη συγκέντρωση υποστρωμάτων και υπνόσακων 

 την Κυριακή 27.02.2011 στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών από τις 11:00π.μ. μέχρι τις 16:00μ.μ.

Η συγκεντρωθείσα ανθρωπιστική βοήθεια θα διανεμηθεί σε άτομα στερούμενα στέγης που εντοπίζονται στην ευρύτερη περιοχή του λεκανοπεδίου της Αττικής.

Ως ευσυνείδητοι πολίτες αυτής της κοινωνίας έχουμε την ηθική υποχρέωση να βοηθήσουμε με κάθε δυνατό τρόπο τους συνανθρώπους μας που βρίσκονται σε ανάγκη και να δώσουμε φωνή και λύση στο πρόβλημά τους.

ΚΑΛΟΥΜΕ:

Τους συμπολίτες μας, να οργανωθούν τοπικά και να πάρουν πρωτοβουλίες για την υποστήριξη των αστέγων.

Τους επιστημονικούς συλλόγους και τα επιμελητήρια της χώρας να μεριμνήσουν και να δράσουν για την προστασία των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων της ασφαλούς στέγασης, της πρόσβασης στην περίθαλψη και εκπαίδευση που παραβιάζονται κατάφωρα.

Τους αρμόδιους κρατικούς φορείς, την Κυβέρνηση, τους πολιτικούς να αναλάβουν τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες τους.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Βασιλική Τζανάκου: +30 6977 322 899

Στάθης Διομήδης : +30 210 57 22 034 και +30 6972 259 600

Τις προηγούμενες δράσεις μας θα τις βρείτε εδώ

Προηγούμενη καταχώριση

Ο μαθητής που αυτοκαταστρέφεται

• Κάθε δάσκαλος έχει υπ'όψιν του τουλάχιστον ένα τέτοιο περιστατικό. Είναι ο μαθητής που, ανεξάρτητα με τις πραγματικές του δυνατότητες, κάνει τέτοιες επιλογές που τον οδηγούν στην περιθωριοποίηση, στην αποκοπή από την υπόλοιπη ομάδα ή ακόμα και στην αποτυχία.
• Ο λόγος για τον οποίον συμβαίνει αυτό σε ορισμένα παιδιά, είναι γιατί, πριν αυτοκαταστραφεί μόνο του, έχουν αποτύχει πάνω του ένα σωρό άνθρωποι, ένα σωρό συστήματα, ώστε καταντά να έχει χάσει ελπίδα και πίστη στο οτιδήποτε. Τις περισσότερες φορές, αφού νόημα δεν βρίσκει να προσπαθήσει ούτε να κάνει υπομονή, αναζητά την εύκολη αναγνώριση της μαγκιάς, αυτό που εμείς οι επηρμένοι χαρακτηρίζουμε αλητεία.
• Όπως ένας λαός που δεν πιστεύει στους διεφθαρμένους ηγέτες του, δε βρίσκει λόγο το παιδί να πειστεί, ούτε να υπακούσει παρά μόνο απορρίπτει κάθε αρχή, επιβεβαιώνοντας την απογοήτευσή του περίτρανα μετά από κάθε κατσάδιασμα και κάθε επίπληξη.
• Ξέρει, πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι κανείς δε νοιάζεται.
• Ο άνθρωπος που νιώθει έτσι, είναι ικανός για οποιαδήποτε σκληρότητα και οποιαδήποτε αυτοκαταστροφή, για οποιαδήποτε αθλιότητα, όπως δείχνουν όλα ως τώρα.
• Δεν είναι μόνο ο δάσκαλος που ευθύνεται για αυτό, όμως εκείνος είναι σχεδόν πάντα αυτός που έρχεται σε συχνότερη επαφή με το παιδί αυτό και έχει τις γνώσεις να διαγνώσει κάποιο πρόβλημα και να βοηθήσει σε πρώτη φάση το παιδί.
• Δυστυχώς, το σύστημα έτσι όπως είναι δεν ευνοεί την πραγματική υποστήριξη τέτοιων περιστατικών, ούτε επιτρέπει τη διαφορετικότητα.
• Επίσης δυστυχώς, είναι εξαιρετικά δύσκολο να ξέρει κανείς πως έφτασε ένα παιδί να αυτοτιμωρείται τόσο τελεσίδικα και ποιανού τις αμαρτίες πληρώνει. Μπορεί ο γονιός, μπορεί ο δάσκαλος, μπορεί ένα διαζύγιο ή η φτώχεια, ίσως ακόμα η αδιαφορία, η ζήλια, η βία και , έχει τύχει κι αυτό, μία απλή παρεξήγηση.
• Ίσως όμως να μην έχει σημασία η προέλευση του πόνου διότι, από οπουδήποτε και αν προέρχεται, είναι δεδομένο ότι δεν θα φύγει ποτέ. Ποτέ κανείς δεν ξεπερνάει τα τραύματα, αλλά μετά από πολλή προσπάθεια και πολλή βοήθεια, μαθαίνει να ζεί με τον πόνο, να τον διαχειρίζεται και να τον ξαναβάζει στο κουτάκι της λήθης όταν όλα πάνε καλά.
• Δουλειά του δάσκαλου είναι να διδάσκει, όπως του γιατρού να γιατρεύει και του φούρναρη να φτιάχνει ψωμί. Στα πλαίσια που ορίζονται από τη δουλειά του καθενός μας λοιπόν, είναι δυνατόν να δώσουμε στον άλλον, τον αυτοκαταστροφικό, να καταλάβει τρεις σημαντικότατες αλήθειες. Του δασκάλου, φυσικά, είναι μέσα στο ρόλο του να τα κάνει όλα αυτά, όμως μπορεί ο οποιοσδήποτε από εμάς να είναι αυτός που θα βοηθήσει κάποιον να σταθεί στα πόδια του, εγκαίρως, ενώ κανείς δεν έχει την απαίτηση από ένα φούρναρη ή έναν φυσικοθεραπευτή για κάτι τέτοιο.
• Ο δάσκαλος λοιπόν, έχει τρείς αλήθειες να αποδείξει, πριν αρχίσει καν να προσπαθεί το οτιδήποτε: ότι νοιάζεται, ότι μπορεί και ότι έχει σημασία.
• Ο δάσκαλος νοιάζεται, και μπορεί και έχει σημασία, αλλά πρέπει να αποδείξει ότι και ο μαθητής νοιάζεται και μπορεί και έχει σημασία, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει ο δάσκαλος να αποδείξει την αξία του, ότι έχει δίκιο και ότι πιστεύει πως ο μαθητής μπορεί να τα καταφέρει, ότι μαθητής έχει αξία.
• Αυτό πιο εύκολα λέγεται παρά γίνεται, γιατί ο μαθητής που έχει ξεπεράσει το κατώφλι της(αυτο-)υποτίμησης (γιατί περί αυτού πρόκειται) ξέρει ένα σωρό τρόπους να σε βγάζει από τα ρούχα σου, να σε εξοργίζει και να σε προκαλεί με την στάση του, να αμφισβητεί την ικανότητα, τη νοημοσύνη και την εξουσία σου.
• Αν νοιάζεσαι, τότε θα του δόσεις το χρόνο που χρειάζεται, μέχρι να έρθει με τα νερά σου. Θα χρειαστεί να του συγχωρήσεις πολλές ανοησίες και πολλά κρίματα. Θα χρειαστεί να επιμείνεις όχι με αυστηρότητα αλλά ανυποχώρητα, μία μιλώντας, μία αφαιρώντας τον εαυτό σου από το μυαλό του για να χωνέψει το μάθημα. Θα πρέπει αρχικά να μιλάς ήρεμα και σα να μην τρέχει τίποτα, αλλά κάθε κουβέντα που λες θα πρέπει να είναι αληθινή, να αποδεικνύεται σωστή, ειδάλλως να παραδέχεσαι ότι δεν ξέρεις, γιατί αν λες αρλούμπες τότε θα γελοιoποιηθείς και δεν θα σε πάρει στα σοβαρά.
• Ποτέ μην επιβάλλεις τίποτα, γιατί οι άνθρωποι κάνουν μόνο τα πράγματα που τους αρέσει να κάνουν, παρόλο που τα γούστα διαφέρουν αρκετά. Μπορεί κάποιος να του αρέσει να νιώθει οσιομάρτυρας ή επαναστάτης, οπότε δεν θα τον νοιάζει να ξεβολευτεί λιγάκι, ή σε άλλον μπορεί να αρέσει η εξουσία ή ο έλεγχος ή η αναγνώριση ή η μοιρολατρία, οπότε δεν έχει σημασία αν σε όλους αρέσει το παστίτσιο αλλά για ποιο λόγο ο καθένας θα το θυσιάσει.
• Παράλληλα, μια στο καρφί και μία στο πέταλο, είναι καλό να καταλάβει το παιδί ότι αξίζει, ότι έχει δυνατότητες, να πιστέψει στον εαυτό του. Μπορεί ποτέ να μη γίνει καθηγητής αγγλικής φιλολογίας, μπορεί όμως να εκφραστεί τόσο ώστε να πει στον οδοντίατρο "με πονάει το πίσω δόντι" ή γενικά για να συνεννοηθεί σε απλό , καθημερινό επίπεδο ή, σε άλλες επιστήμες, να ξέρει ότι το αλάτι λιώνει το χιόνι για αυτό το λόγο, η ζύμωση στα τρόφιμα μπορεί να έχει αυτά τα αποτελέσματα, έτσι υπολογίζουμε το φιπιά, ένα καρφί το καρφώνεις έτσι, κτλ. Όπως όλοι μας, θα νιώσει αυτοπεποίθηση όταν κατορθώσει κάτι.
• Θα του δώσουμε, λοιπόν, κάτι εύκολο για αρχή, και όταν το καταφέρει, δεν θα πούμε "είδες που στα έλεγα! Είχα δίκιο!" αλλά θα αποσιωπήσουμε τη δική μας συμμετοχή, χρεώνοντας όλη την επιτυχία σε εκείνον. Και κάθε φορά θα ανεβάζουμε λιγάκι, ένα τσίκ, το βαθμό δυσκολίας, στο ρυθμό που υπαγορεύουν οι δυνατότητες και οι καταστάσεις. Δεν μπορεί , ας πούμε, το παιδί να περνάει το διαζύγιο των γονιών του ή να είναι στο σπίτι γεμάτο συγγενείς που κλαίνε για την κηδεία του παππού κι εμείς να το πιέζουμε... Θα μπορούσαμε αν ήταν εξαρχής καλός μαθητής ή αντέχει την πίεση, όμως ένα αυτοκαταστροφικό παιδί είναι πολύ ευαίσθητο και πολύ εύκολα μπορεί να χάσει το κουράγιο του, να ξανακυλήσει στην αυτολύπηση και στην παραίτηση.
• Γενικά, όπως με όλους τους ανθρώπους, κάθε ένας είναι διαφορετικός και είναι αδύνατον να συστήσει κανείς το ένα ή το άλλο σύστημα. Ξεχωριστά και κατά περίπτωση, λίγο-λίγο, είναι δυνατόν να πείσεις ένα παιδί που προτιμά να κάνει σούζες με το μηχανάκι ότι μπορεί να πάρει πτυχίο, έστω κι αν είναι την τρίτη φορά και με βαθμό C και ότι το να προσπαθείς αποτελεί από μόνο του μία μικρή επιτυχία.
• Ο δάσκαλος που θα το κάνει αυτό, μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε, όποιο πρόσωπο μένει στην εκτίμησή μας όταν όλα τριγύρω έχουν καταντήσει μία αηδία και ένα βδέλυγμα ταυτόχρονα. Μπορεί να είναι η γιαγιά μας ή ο φούρναρης ή το αφεντικό μας στην οικοδομή.
• Αν είμαστε άτυχοι, τότε αυτός που θα βρεθεί μπροστά μας θα είναι κάποιος ήδη περιθωριακός, που θα μας διδάξει να ικανοποιούμαστε με εύκολα κατορθώματα, θα μας συγχαρεί όταν κάνουμε κοτσάνες, μέχρι που με κάπνισμα και με ποτό, σερνάμενοι στα πεζοδρόμια ή ευτελίζοντας το κορμί μας με όποιον τρόπο είναι πιο εύκολος, αυτο-εκπληρώσουμε την ίδια μας την μοίρα.
• Όπως καταλαβαίνετε κι από μόνοι σας, αυτό είναι αδύνατον να το κάνεις για όλους, από την άλλη δεν το χρειάζονται όλοι, αλλά μερικοί. Επίσης, εφόσον το σύστημα είναι ισοπεδωτικό, στην καλύτερη των περιπτώσεων, ο δάσκαλος θα καταφέρει να δώσει ένα καλό σπρώξιμο, πριν αναλάβει ο επόμενος δάσκαλος ή η ζωή η ίδια. Κι αυτό όμως είναι σημαντικό και μπορεί να σώσει μία ζωή.
• Από την άλλη, για να το κάνεις αυτό, δεν γίνεται παρά μόνο αν αγαπάς το παιδί και αν καταφέρεις να σε αγαπάει κι εκείνο. Οι πιθανότητες, μειώνονται...
• Δεν μπορείς να τους σώσεις όλους, μπορείς όμως να σώνεις έναν τη φορά.

τάδε έφη athinovio

ΤΡίΤΟ ΚΑΖάΝΙ ΑΡΙΣΤΕΡά