Wednesday, 28 December 2016

Οι δράκοι μπορούν να νικηθούν

Παραμύθια, ένας φωτεινός δρόμος για καλύτερο μέλλον
Ο πασίγνωστος Άλμπερτ Αϊνστάιν έλεγε:
«Αν θέλεις τα παιδιά σου να γίνουν έξυπνα, διάβαζέ τους παραμύθια. Και αν θέλεις να γίνουν ακόμη πιο έξυπνα, διάβαζέ τους περισσότερα παραμύθια». Και είχε δίκιο.

Τα παραμύθια, σύμφωνα με πολλές επιστημονικές μελέτες, συμβάλλουν θετικά στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και της προσωπικότητας των παιδιών. Και όχι μόνο.
Ο όμορφος κόσμος των παραμυθιών, που είναι γεμάτος ελπίδα, σοφία και όνειρα, βοηθά ουσιαστικά στην καλύτερη ενατένιση του μέλλοντος, ενώ αποτελεί και ένα άριστο παράδειγμα παγκοσμιοποίησης με θετικό προσανατολισμό, αφού τα παραμύθια έχουν μεν τα εθνικά χαρακτηριστικά των συγγραφέων τους, συγκρινόμενα όμως αναδεικνύουν κοινούς παρονομαστές και εκπέμπουν κοινά, διαχρονικά μηνύματα.

Το καλύτερο παράδειγμα εδώ είναι οι ιστορίες που είναι γνωστές ως «Χίλιες και Μία Νύχτες», από τις οποίες ίσως πιο διαδεδομένες είναι «Ο Αλή Μπαμπά και οι Σαράντα Κλέφτες», «Ο Αλαντίν και το Λυχνάρι» και ο «Σεβάχ ο Θαλασσινός», και φυσικά η αριστουργηματική όπερα του Rimsky Korsakov «Σεχραζάτ», από το όνομα της πριγκίπισσας που αφηγήθηκε τις ιστορίες στον κακό σουλτάνο που κάθε ημέρα δολοφονούσε και μία σύζυγό του.

Η μελέτη τους αναδεικνύει αφ’ ενός μεν την ύπαρξη μιας έντονης πνευματικής διασύνδεσης ανάμεσα στους αρχαίους πολιτισμούς της Ανατολής και της Δύσης, των οποίων οι εκφραστές εξέταζαν τα ίδια θέματα, αφ’ ετέρου δε την τέχνη της αφήγησης, στην οποία, πέρα από τη λογοτεχνική διάσταση, ενυπάρχει και η λογική να διατηρηθεί η «διαδικασία ανοιχτή», ώστε ο σουλτάνος να επανεξετάσει την άποψή του, αντίληψη που σήμερα χαρακτηρίζει τη συνετή διπλωματία και πολιτική.
Από την αρχαιότητα ως σήμερα, μύθοι και παραμύθια απεικόνιζαν την πραγματικότητα, διέγραφαν κατευθύνσεις και περιείχαν συμβουλές για τη ζωή και τις σχέσεις των ανθρώπων και των λαών. Σήμερα, η ανθρωπότητα διέρχεται ξανά μια κρίσιμη περίοδο.
Η οικονομική κρίση και οι ολέθριες συνέπειές της, που εκτείνονται σχεδόν σε όλους τους τομείς της ζωής και που οδηγούν ανθρώπους στην εξαθλίωση, θέτουν παράλληλα και αρκετά κρίσιμα ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις, αφού συνδέονται άμεσα με τους προβληματισμούς για την υιοθέτηση της καλύτερης μεθόδου για την έξοδο από τη σημερινή τραγική κατάσταση.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι πολιτικές που ως σήμερα έχουν εφαρμοστεί με σκοπό την έξοδο από την κρίση έφεραν πενιχρά αποτελέσματα. Και τούτο γιατί είναι πολιτικές που διαμορφώνονται και υλοποιούνται από τους θεσμούς και τα όργανα του συστήματος που ευθύνονται γι’ αυτήν.
Είναι, λοιπόν, αδύνατον να αναζητείται λύση εξόδου από την κρίση με τη χρήση των εργαλείων του συστήματος που τη δημιούργησε.
Σταδιακά, η άποψη που ευτυχώς κερδίζει έδαφος προβλέπει ότι απαιτείται επαναπροσδιορισμός των πάντων με σκοπό την υιοθέτηση μιας νέας στάσης ζωής.

Σε αυτή την επίπονη αλλά σημαντική διαδικασία, τα παραμύθια και ο κόσμος που διαγράφεται μέσα από αυτά μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά. Δεν είναι άλλωστε χωρίς σημασία η αποστροφή του διακεκριμένου Ιρλανδού ακαδημαϊκού και συγγραφέα, ανάμεσα σε άλλα πολλά, στη γνωστή από το ομώνυμο κινηματογραφικό έργο σειρά παραμυθιών «Το χρονικό της Νάρνια», C.S.Lewis, σύμφωνα με την οποία: «…μερικές φορές τα παραμύθια λένε καλύτερα αυτό που πρέπει να ειπωθεί…».
Τα παραμύθια που υπάρχουν είναι πράγματι πάρα πολλά και ενδιαφέροντα, συνδεδεμένα με την ιστορία, την παράδοση και τα ήθη και έθιμα κάθε λαού και φυσικά, με τις εμπειρίες και απόψεις των συγγραφέων τους. Πολλές και σημαντικές είναι και οι μελέτες που έχουν γραφτεί γι’ αυτά.
Αυτό καθιστά πάντα την επιλογή πολύ δύσκολη. Παρά ταύτα, υπάρχουν μερικά που ίσως ταιριάζουν με τη σημερινή χρονική περίοδο.

Έτσι, το γνωστό έργο του Τζόναθαν Σουίφτ «Τα Ταξίδια του Γκιούλιβερ» είναι πάντα επίκαιρο για την κατανόηση πολλών από τα προβλήματα που χαρακτηρίζουν σήμερα το διεθνές σύστημα, αφού μέσα από αυτό αναδεικνύονται ζητήματα όπως η σχέση της ισχύος με το δίκαιο, η σχέση του ατόμου με την κοινωνία, η ουτοπική πολιτεία, αλλά και η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων με τη γνώση διαφορετικών γλωσσών. Άλλωστε, ο γιατρός Γκιούλιβερ περιγράφεται ως γλωσσομαθής.
Σημαντικά μηνύματα για το τίμημα της πλεονεξίας, την εξουσιομανία και τη νίκη του καλού επί του κακού περιέχονται και στην παιδική όπερα του Π.Ι. Τσαϊκόφσκι «Ο Καρυοθραύστης», που τις ημέρες αυτές παρουσιάζεται με έναν από κάθε άποψη έξοχο τρόπο στην Εθνική Λυρική Σκηνή.
Μηνύματα σημαντικά περιέχουν και οι ιστορίες του Νασραντίν Χότζα, αφού σε αυτές αντικατοπτρίζονται αρχές και αξίες που αναφέρονται στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη, στο Κοράνι, στα γραπτά του Κομφούκιου, αλλά και άλλων διακεκριμένων φιλοσόφων, όπως ο Πέρσης Μεουλάνα Ρούμι.
Παρατηρήσεις με βάθος για τη ζωή και την ανθρώπινη ύπαρξη χαρακτηρίζουν και το κλασικό παραμύθι του Γάλλου συγγραφέα και πιλότου Antoine de Saint-Exupery, «Ο Μικρός Πρίγκιπας», όπου ανάμεσα σε άλλα αναφέρεται ότι: «…Κανείς βλέπει καθαρά με την καρδιά. Ο,τι είναι σημαντικό, δεν είναι ορατό με το μάτι…».
Ίσως όμως πιο επίκαιρο από ποτέ να είναι σήμερα το γνωστό παραμύθι του διακεκριμένου Άγγλου συγγραφέα Καρόλου Ντίκενς, «Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία», με θέμα τη μεταμόρφωση του Εμπενίζερ Σκρουτζ, μετά την επίσκεψη των φαντασμάτων, από σκληρού και φιλοχρήματου ατομιστή σε κοινωνικά ευαίσθητου ανθρώπου. Και τούτο γιατί ανάμεσα στις κριτικές που γράφτηκαν όταν δημοσιεύτηκε η ιστορία αυτή, σημαντική θέση κατέχουν όσες τη χαρακτήρισαν ως ένα «κατηγορώ» κατά του καπιταλισμού του 19ου αιώνα.
Ο χρόνος που σε λίγες μέρες φεύγει, αφήνει πολλά προβλήματα και δυσάρεστες καταστάσεις, που ως ένα βαθμό θα μεταφερθούν στο νέο χρόνο που έρχεται. Προβλήματα πολύπλοκα, με σοβαρές συνέπειες στη ζωή των ανθρώπων.
Προβλήματα που μοιάζουν με τους δράκους των παραμυθιών. Όμως, όπως αναφέρει και ο γνωστός Άγγλος θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος G.Κ. Chesterton, «τα παραμύθια είναι περισσότερο από αληθινά όχι γιατί μας λένε ότι υπάρχουν δράκοι, αλλά γιατί μας μαθαίνουν ότι οι δράκοι μπορούν να νικηθούν».
Για να δημιουργήσουμε έναν καλύτερο κόσμο, όπως ο όμορφος κόσμος των παραμυθιών, πράγμα που όλοι πρέπει να θέλουμε, πρέπει να νικήσουμε τους δράκους. Όπλα μας, η ελπίδα και τα όνειρα, που το απάνθρωπο σημερινό νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό σύστημα και όσοι πιστά το υπηρετούν θέλησαν να μας στερήσουν.

Του Γ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία (31 Δεκεμβρίου 2014)

mignatiou
Το βρήκαμε στην "Ιδεοπηγή"

«Παιδικό παιχνίδι - Μην το πετάξεις», πρόσφερέ το!

Συλλογή παιδικών παιχνιδιών
Αγαπητοί φίλες και φίλοι,
σας περιμένουμε με πολύ μεγάλη χαρά την Κυριακή 8 Ιανουαρίου 2017 και ώρα 10.30 -13.30 στο καφέ Παραμύθι Μαυρομιχάλη 182, Νεάπολη, όπου θα πραγματοποιήσουμε συλλογή παιδικών παιχνιδιών για παιδιά που στερούνται το δικαίωμα αυτό στη χαρά.
Θερμή παράκληση σε όσους επιθυμούν να προσφέρουν παιχνίδια- να ελέγξουν την κατάσταση και την καταλληλότητα των παιχνιδιών.

Ευχαριστούμε πολύ! Καλή χρονιά!

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ
Η πρωτοβουλία «Παιδικό παιχνίδι - μην το πετάξεις», είναι μια πρωτοβουλία ενεργών πολιτών που δημιουργήθηκε με σκοπό να συλλέγει χρησιμοποιημένα παιχνίδια σε καλή κατάσταση, προκειμένου να μην πετάγονται στα σκουπίδια, αλλά να προσφέρονται σ’ αυτούς που τα έχουν ανάγκη, όπως σε κοινωνικούς φορείς, ιδρύματα, συλλόγους, παιδικούς σταθμούς, πρόσφυγες, κ.ο.κ.

Σε εποχές οικονομικής κρίσης, ας σταθούμε δίπλα στα παιδιά, που στερούνται το βασικό δικαίωμα του παιχνιδιού και της χαράς!
Μπορείς κι εσύ να βοηθήσεις, προσφέροντας παιχνίδια επιτραπέζια, κούκλες, βιβλία, τραπεζάκια δραστηριοτήτων κ.τ.λ., τα οποία πληρούν τις προδιαγραφές και είναι κατάλληλα για παιδιά.

Η πρωτοβουλία αυτή θα περιοδεύει σε δήμους του νομού της περιφέρειας Αττικής, σε κεντρικά σημεία που θα ανακοινώνονται μέσω του διαδικτύου.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ
Blog: ppdont.blogspot.com/
Facebook: Παιδικό Παιχνίδι

Tuesday, 27 December 2016

Η Οικογένεια και το Σχολείο απέναντι στα Παιδιά με Χρόνια Νοσήματα

«Όταν τα παιδιά είναι φυσιολογικά,... θέλουν να τα αντιμετωπίζουν σαν κάτι ξεχωριστό. Όταν όμως, τα παιδιά έχουν μία αρρώστια θέλουν να τα αντιμετωπίζουν σαν να είναι φυσιολογικά»
εντεκάχρονο κορίτσι
Aπό τη Λίλιαν Σουμέλη, Ψυχολόγο - Οικογενειακή σύμβουλο - Πιστοποιημένη σε θέματα σοβαρής αρρώστιας & πένθους από τη Μέριμνα
Το παιδί με τη χρόνια απειλητική αρρώστια
Η μεγάλη επιθυμία του παιδιού μετά την διάγνωση μιας απειλητικής για τη ζωή αρρώστιας είναι να είναι «φυσιολογικό», δηλαδή να μην διαφέρει από τα άλλα παιδιά.
Ο όρος χρόνια απειλητική αρρώστια ορίζεται ως ένα σοβαρό πρόβλημα το οποίο καλύπτει τουλάχιστον ένα από τα ακόλουθα κριτήρια όταν διαγνωσθεί: 

Εμποδίζει την ομαλή καθημερινή δραστηριότητα τουλάχιστον για 3 μήνες το χρόνο και υποχρεώνει στην παραμονή στο νοσοκομείο από 1 μήνα έως 1 χρόνο.
Οι ψυχολογικές ανάγκες του παιδιού ξεκινούν από την ανησυχία για την νόσο αυτή καθ’αυτή (τι είναι, ποια είναι τα συµπτώµατα) τη µελλοντική του κατάσταση σε σχέση µε τη νόσο και την ανησυχία σχετικά µε την οικογένεια του. 

Σε επίπεδο συµπεριφοράς το παιδί µπορεί να εκδηλώσει νευρικότητα, λύπη, φόβο, ανάγκη να µιλήσει µε κάποιον, αίσθηση απώλειας. 
Ένα παιδί αναγνωρίζει ότι ανήκει σε μία μειονότητα είναι εύκολο να διαταραχθούν οι κοινωνικές του σχέσεις, να αποµονωθεί, να νιώσει το αίσθηµα τη µοναξιάς, της απόρριψης και να έχει προβλήµατα επικοινωνίας.
Το κάθε παιδί, σύμφωνα με το εξελικτικό στάδιο στο οποίο βρίσκεται εκφράζει τα συναισθήματά του, πως βλέπει τον εαυτό του συγκαλυμμένα, ή με υπαινιγμούς, μέσω της ζωγραφιάς ή του παιχνιδιού.

Ο έφηβος με την χρόνια απειλητική αρρώστια
Για τους εφήβους με χρόνια νοσήματα ο θάνατος δεν είναι ένα γενικό θέμα συζήτησης αλλά μία ρεαλιστική και καθημερινή απειλή και αποτελεί αναμφισβήτητο μέρος της ζωής τους.
Ο έφηβος που πάσχει από μία χρόνια αρρώστια συχνά βιώνει ένα σύνολο προκλήσεων ή δυσκολιών που συνδέονται με τις ιδιαιτερότητες της εξελικτικής φάσης την οποία διέρχεται. 

Οι σημαντικότερες από αυτές περιλαμβάνουν: 
α) την ανεξαρτοποίηση και αυτονομία του, που παρεμποδίζονται από την ασθένεια, τους περιορισμούς που επιβάλλει η θεραπεία ή / και την υπερπροστατευτική στάση των γονιών 
β) την αποδοχή της εικόνας του εαυτού του, που επηρεάζεται από την αρρώστια και την αντίληψη που έχει γι’αυτές, 
γ) την ένταξη του στην «ευάλωτη» ομάδα των συνομηλίκων που απειλείται από την αναπηρία του εφήβου και 
δ) την αβεβαιότητα με την οποία αντιμετωπίζει το μέλλον. (Παπαδάτου, 2003)

O ρόλος της Οικογένειας
Η οικογένεια για το άρρωστο παιδί και έφηβο είναι το καταφύγιο μέσα στο οποίο μπορεί να πάρει υποστήριξη, να νιώσει ασφαλές και να ανασυγκροτηθεί ψυχικά.
Το οικογενειακό σύστημα, προκειμένου να διατηρήσει την ομοιόστασή του και να εξασφαλίσει την καλύτερη δυνατή φροντίδα για το παιδί και έφηβο που πάσχει αναλαμβάνει νέους ρόλους και εγκαταλείπει τους προγενέστερους - της αρρώστιας - τρόπους αλληλεπίδρασης μεταξύ των μελών της.
Η στάση και οι αντιδράσεις της οικογένειας παίζουν πρωταρχικό ρόλο στο να βρει το άρρωστο παιδί ψυχοκοινωνικά τις ισορροπίες του. 
Αρχικά, οι γονείς χρειάζονται χρόνο να «προσαρμοστούν» οι ίδιοι στην ιδέα της απειλητικής αρρώστιας, με τις αλλαγές που επιφέρει σε πολλαπλά επίπεδα. 
Στη συνέχεια, σταδιακά η υιοθέτηση μίας στάσης του γονιού προς το παιδί τους σαν όλα να είναι φυσιολογικά παρά το μη φυσιολογικό της αρρώστιας θα το βοηθήσει εντάξει πιο ομαλά και γρήγορα την αρρώστια στην καθημερινή του ζωή και τις νέες συνθήκες ζωής που μπορεί να «επιβάλλει» η διάγνωση μίας απειλητικής αρρώστιας.
Οι σχέσεις με τα αδέλφια είναι μία ανεκτίμητη πηγή υποστήριξης για το άρρωστο παιδί. Τα υγιή αδέλφια μαθαίνουν να προσφέρουν την βοήθεια τους στις δύσκολες στιγμές και το άρρωστο παιδί να εκτιμά την συντροφιά των αδελφών του. 
Παράλληλα, η στάση των γονιών ως προς τα υγιή αδέλφια απαιτεί λεπτό χειρισμό διότι πολύ συχνά «παραγκωνίζονται» συναισθηματικά σε τέτοιες καταστάσεις κρίσης της οικογένειας.

Ο ρόλος του Σχολείου
Για το παιδί και τον έφηβο του οποίου η ρουτίνα έχει διαταραχθεί εξαιτίας της αρρώστιας, το σχολείο γίνεται άξονας που θα κάνει και πάλι φυσιολογική την καθημερινότητά του.
Το σχολείο παρέχει ένα ασφαλές περιβάλλον για κοινωνική συμπεριφορά, δραστηριότητες, μάθηση και επιτυχία. 
Μέσα στη σχολική κοινότητα, σημαντικό ρόλο παίζουν οι συνομήλικοι, οι οποίοι είναι πηγή επιβεβαίωσης για όλα τα παιδιά. Στα πλαίσια της απειλητικής αρρώστιας, οι φιλίες στηρίζουν και ενισχύουν την αίσθηση που έχει το παιδί και ο έφηβος για την προσωπική του αξία. (Νίλσεν & Παπαδάτου, 1999)
Η αλληλεπίδραση της Οικογένειας, του Σχολείου και των Συνομήλικων μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα και να παρέχει στο άρρωστο παιδί και έφηβο αυτό που αναζητά μία «φυσιολογική ζωή» μέσα από τους περιορισμούς της αρρώστιας του.

«'Οταν σφίγγουν το χέρι» - Χορωδία του Κόκκινου Στρατού. RED ARMY Singing Greek - Красная Армия пение греческих Когда пожимают руку - When they shake hand

Στη μνήμη των αδικοχαμένων μελών της χορωδίας ;
του «Κόκκινου Στρατού»
Όταν σφίγγουν το χέρι

ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο

Όταν χαμογελάνε
ένα μικρό χελιδόνι
φεύγει μέσα απ’ τ’ άγρια γένια τους

Όταν σκοτώνονται, όταν σκοτώνονται
η ζωή τραβάει την ανηφόρα
με σημαίες, με σημαίες
με σημαίες και με ταμπούρλα


When they shake hand
The sun is shure for the world

When they smile
A little swallow ;
Goes out of their wild beard ;

When they perish, when they perish ;
The life goes up ;
With flags, with flags ;
With flags and with drums
Когда пожимают руку
Солнце спокойно за мир

Когда улыбаются
Одна маленькая ласточка
Вылетает из их дикой бороды

Когда гибнут, когда гибнут
Жизнь идет в гору
С флагами, с флагами
С флагами и барабанами

Translated by Polina Nekoz

«Τα παιδιά μέσω της μουσικής ξεπερνούν την κρίση»
Santa Barbara Guitar Orchestra

Συνέντευξη του Αλέξανδρου Παπαρίζου 
στη Μάνια Ζούση

Με ένα όνομα εύηχο και παιγνιώδες που κρύβει τρυφερότητα, αγάπη και περηφάνια, ακόμα και αν παραπέμπει σε ένα χαριτωμένο, αυτοσαρκαστικό σχόλιο για τη γενέθλια πόλη, η Santa Barbara Guitar Orchestra εντυπωσίασε το κοινό που παραβρέθηκε στη μικρή συναυλία που έδωσε κατά την πρόσφατη τελετή βράβευσής της με τον Έπαινο από την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών.
Μια ορχήστρα ενθουσιωδών εφήβων που εκπέμπουν ακόμα και από μακριά τον παλμό της ατίθασης ηλικίας τους. Το πάθος τους για τη μουσική τούς μεταμορφώνει σε δεινούς δεξιοτέχνες και σολίστες που γίνονται λαμπεροί πρωταγωνιστές όταν ανεβαίνουν στη σκηνή, δείχνοντας εμφανώς πως είναι γεννημένοι καλλιτέχνες και πρωταθλητές.
«Δεν ξέρω αν διεκδικούμε το βραβείο της καλύτερης εφηβικής ορχήστρας στην Ελλάδα, αλλά σίγουρα, αυτό που διεκδικούμε είναι το βραβείο μιας ορχήστρας και μιας ομάδας που είναι δυνατή και δεμένη σαν οικογένεια. Ό,τι περνάει ένα μέλος της το περνάνε όλοι μαζί. Αν πονάει το δάχτυλο ενός παιδιού, πονάνε τα δάχτυλα όλων των παιδιών» 
λέει ο Αλέξανδρος Παπαρίζος, διευθυντής της ορχήστρας, διακεκριμένος σολίστας κλασικής κιθάρας με διεθνείς συμμετοχές, βραβεία και συνεργασίες, συνεργάτης της Λυρικής, και δάσκαλος μουσικής στο Δημοτικό Ωδείο Αγίας Βαρβάρας, όπου ξεκίνησε η ιστορία της Santa Barbara Guitar Orchestra.

Ήταν το 2011, όταν γεννήθηκε η ιδέα της ορχήστρας εφήβων ενώνοντας τις δυνάμεις νέων ταλαντούχων κιθαριστών, που είχαν ως στόχο τη διάδοση της κιθάρας και τη διεύρυνσή της. Μια ορχήστρα που στα χρόνια που περνούν συμπράττει με καταξιωμένους σολίστες, διαφορετικών μουσικών ειδών, πιανίστες, σύνολα εγχόρδων, κρουστούς, χορωδίες.
............
η συνέχεια εδώ

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki