Νανούρισμα - Αλκίνοος Ιωαννιδης: Αγιά Μαρίνα τζαι τζυρά ... Lullaby from Cyprus

Αγια Μαρίνα τζιαι κυρά
 που ποκοιμίζεις τα μωρά
ποτζοίμησ' το κορούδιν μου
το πκιο γλυτζύν τραούδιν μου

τζ ύπνε που παίρνεις τα μωρά
πάρε τζι' εμέναν τούτο
Μικρόν-μικρόν σου το 'δωκα
μεάλον φέρε μου το

Επάρ' το πέρα, γύρισ' το
τζαι στράφου πίσω φέρ' μου το
Να δει τα δέντρη πως αθθούν
τζιαι τα πουλιά πως τζοιλαδούν

Πως σχαίρουνται, πως πέτουνται
τζιαι πάσιν πέρα τζι' έρκουνται
Να δει του Μάη τραντάφυλλα
τ' Αούστου μήλα κότζινα

τζι α Παναγία Δέσποινα
που ποτζοιμίζεις τα μωρά
νάννι ναννά ναννούδκια του
τζι' ύπνον εις τα μματούδκια του

Καληνύχτα σας τζαι όνειρα γλυτζιά!

Φιλούθκια!!! 

musicheaven

Η ομορφιά της ζωής δεν σταματάει σε καμία ηλικία

Η εμμονή με τη νεότητα είναι νομίζω ένα πανανθρώπινο φαινόμενο.

Το γήρας μας φέρνει πιο κοντά στο θάνατο, για αυτό και γίνεται προσπάθεια από κάθε άνθρωπο στο να αποφευχθεί. 

Η νεότητα είναι ο πόθος κάθε ανθρώπου, είναι η επιθυμία του ίδιου να ξεπεράσει τη φθαρτή του φύση και να παραμείνει αθάνατος και αιώνιος.

Διαρκώς βομβαρδιζόμαστε με το μήνυμα πως πρέπει να παραμένουμε νέοι, πως στη νεότητα κρύβεται μόνο η χαρά και η απόλαυση της ζωής. 

Πόσο ισχύει αυτό όμως;

Αν πραγματικά, δούμε τις στατιστικές ανθρώπων που βρίσκονται σε μεγαλύτερες δεκαετίες στη ζωή τους, θα διαπιστώσουμε πως οι περισσότεροι αναφέρουν πως αισθάνονται πιο ευτυχισμένοι και πλήρεις, συγκριτικά με τα νεανικά τους χρόνια. 

Η πεποίθηση πως μόνο στη νεότητα είμαστε χαρούμενοι, δεν έχει λογική υπόσταση. Η ωριμότητα, η μεγαλύτερη γνώση του εαυτού μας, όλα αυτά που αποκτούμε σταδιακά και με το πέρασμα των χρόνων, μας βοηθούν να ζούμε μία ζωή με μεγαλύτερη πληρότητα.

Ο φόβος για το πέρασμα των χρόνων και όλα αυτά που ίσως επιφέρει σε έναν άνθρωπο, κυριαρχούν στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων.

Όμως, μήπως όλη αυτή η εμμονή να είναι τελικά περισσότερο φθοροποιός από το ίδιο το πέρασμα της ηλικίας; 

Πόσο πιο όμορφο θα ήταν μία γυναίκα 65 ετών να αποδεχόταν την ομορφιά της και να προσαρμοζόταν στην ηλικία της αξιοποιώντας τις δυνατότητες και τις ευκαιρίες της ζωής, από το να προσπαθεί διακαώς να αποκτήσει το δέρμα που είχε στα είκοσι; 

Πόσο πιο ωραίο θα ήταν να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας όπως είναι, δίχως να μας υποβάλλουμε στο καθημερινό μαρτύριο να είμαστε συνεπείς με τα κοινωνικά πρότυπα ομορφιάς;

Αν πραγματικά το σκεφτούμε, από την άλλη οπτική, είναι ευλογία για έναν άνθρωπο να μεγαλώνει. 

Καθημερινά τόσοι θάνατοι ανθρώπων σε τόσο μικρές ηλικίες, μας αποδεικνύουν πως η μεγαλύτερη επιτυχία είναι να ζούμε και να είμαστε υγιείς. 

Αν αντιληφθούμε πως είναι ευλογία και το ότι αναπνέουμε, δε θα παραπονούμαστε τόσο πολύ για το χρόνο που περνάει.

Ακόμα όμως και αυτή η εμμονή με τη νεότητα, μπορεί να μας στερεί το προνόμιο του να μπορούμε να εκτιμήσουμε και τα καλά που υπάρχουν στη μεγαλύτερη ηλικία, όπως την εμπειρία, τη σοφία κα τη γνώση που έχουν οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας. 

Η κάθε ηλικία έχει τη χάρη της, η κάθε δεκαετία έχει τις ομορφιές της και πρέπει να έχουμε ανοιχτά τα μάτια και την καρδιά στο να τις βλέπουμε. 

Αυτό μπορούμε να το διαπιστώσουμε και από τους παππούδες και από τις γιαγιάδες μας; η σοφία τους, η γνώση τους, οι εμπειρίες τους, όλα αυτά διανθίζουν τη ζωή μας και μας γνωστοποιούν αντιλήψεις και πεποιθήσεις του παρελθόντος. 

Συνοπτικά, η αξία των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας είναι μεγάλη, για αυτό η άρση των διακρίσεων η οποία σχετίζεται με την ηλικία, θα έπρεπε να εκλείψει.

Η νεότητα δεν είναι μόνο εκείνη που δίνει όμορφα πράγματα στη ζωή. Η ωριμότητα, η εμπειρία και η γνώση που φέρνει το πέρασμα των χρόνων, από μόνα τους δίνουν ομορφιά και χάρη σε έναν άνθρωπο. 

Είναι σημαντικό να εκτιμήσουμε την αξία και την ομορφιά κάθε ηλικίας, να προσπαθήσουμε να εκμαιεύσουμε τα μηνύματα που εκείνη θέλει να μας διδάξει.
***
Μαρία Σκαμπαρδώνη
Αντικλείδι
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

To 1987, o πιο φονικός Καύσωνας στην Ελλάδα

Καύσωνας: Η εκατόμβη νεκρών του 1987
Ο Καύσωνας του 1987 διήρκησε ως τις 28 Ιουλίου και προκάλεσε τον θάνατο τουλάχιστον 1.300 ανθρώπων.

«Ολόκληρη η χώρα “βράζει” σαν ένα απέραντο καμίνι και οι ασυνήθιστα υψηλές θερμοκρασίες θα συνεχίσουν να ταλαιπωρούν τους κατοίκους των μεγάλων πόλεων ως την Κυριακή, σύμφωνα με τις προβλέψεις της Μετεωρολογικής Υπηρεσίας», έγραφαν «ΤΑ ΝΕΑ» της Τετάρτης, 22 Ιουλίου 1987, συμπληρώνοντας: «Ο χτεσινός καύσωνας συνέβαλε στο θάνατο 4 ατόμων (δύο στην Αθήνα και δύο στο Βόλο) που έπασχαν από καρδιοπάθεια, ενώ δεκάδες άλλα – μεγάλης κυρίως ηλικίας – μεταφέρθηκαν με καρδιοαναπνευστικά προβλήματα σε διάφορα νοσοκομεία.
«ΤΑ ΝΕΑ», 25.7.1987, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Πολύ γρήγορα η κατάσταση άρχισε να ξεφεύγει.
Εκατοντάδες νεκροί
«Τεράστιο πρόβλημα, που όπως φαίνεται θα διογκωθεί τις ερχόμενες μέρες, έχει δημιουργήσει ο μεγάλος αριθμός των νεκρών στα νοσοκομεία, αφού οι νεκροθάλαμοι ήδη χτες το μεσημέρι είχαν γεμίσει, ενώ παρόμοιο πρόβλημα υπάρχει και στα νεκροτομεία.
«ΤΑ ΝΕΑ», 25.7.1987, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Οι νεκροί πολλαπλασιάζονταν με τέτοιους ρυθμούς που δεν υπήρχε χώρος στα νεκροτομεία των νοσοκομείων για τις σορούς.
«ΤΑ ΝΕΑ», 28.7.1987, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Αθήνα, νεκρή πόλη
Γράφει ΤΟ ΒΗΜΑ της 26ης Ιουλίου:
«Νεκρή πολή η Αθήνα και σήμερα. Και όσοι κάτοικοι επιζήσουν, μπορούν να ελπίζουν ότι, από αύριο το απόγευμα, θα υποχωρήσει ο καύσων – ο φονικότερος των τελευταίων ετών στην Ελλάδα, καθώς φαίνεται. (…)
»Το μόνο θέμα συζητήσεως τις ημέρες αυτές είνα η υψηλότατη, αλλά κυρίως, τόσης διάρκειας, φονική ζέστη, η οποία παραμέρισε σχεδόν κάθε άλλο θέμα και κάθε πρόβλημα και χάρισε στην Ελλάδα άλλο ένα χρυσό, αλλά καθόλου ευπρόσδεκτο, μετάλλιο: της πιο ανοργάνωτης για κάθε “θεομηνία” χώρας, αφού έλειψε ακόμη και το νερό!
«ΤO BHMA», 26.7.1987, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»
»Εκατοντάδες οι νεκροί, χιλιάδες οι “έγκλειστοι” στα σπίτια τους και εκατοντάδες χιλιάδες οι ταλαιπωρούμενοι κάτοικοι σε μια πόλη όπου ο βίος αποδεικνύεται πλέον αβίωτος: αυτή είναι η θλιβερή εικόνα του καλοκαιριού, το οποίο θα ζήλευε υπό άλλες συνθήκες διαβιώσεως – ολόκληρη η Ευρώπη, η οποία ζει…φθινοπωρινά».

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ωκεανός και Ωκεανίδες - Ελληνική Μυθολογία / Oceanus The TItan God Of The Ocean

Ο Ωκεανός αποτελούσε την ανθρωπόμορφη, ιδεατή μορφή του υδάτινου κόσμου που περιέβαλε από παντού τη Γαία, ως παμμέγιστος ποταμός χωρίς πηγές αλλά και χωρίς εκβολές. 

Μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα και την απόσυρση των υδάτων οι εμφανιζόμενοι ποταμοί, λίμνες, πηγές κλπ. απετέλεσαν αλληγορικά τα τέκνα του Ωκεανού.

Ως συνέπεια των πρώτων παρατηρήσεων ο Ωκεανός θεωρείτο ένας τεράστιος κύκλος που δίχαζε την ουράνια σφαίρα στο υπεράνω της Γαίας ημισφαίριο και στο υπό αυτής ημισφαίριο, γι' αυτό και ονομαζόταν, επίσης, «ορίζων». 

Υπό αυτή την αντίληψη, όλοι οι συναφείς μύθοι παρουσίαζαν την ανατολή του Ήλιου της Ηούς, των αστέρων και των αστερισμών να γίνεται από τον Ωκεανό και στη συνέχεια να δύονται, (να βυθίζονται), επίσης, σ' αυτόν. Πέραν δε του Ωκεανού, οι αρχαίοι πίστευαν ότι βρισκόταν ο ζοφερός Άδης.

Έτσι, ο Ωκεανός, όπως και όλες οι άλλες παρατηρούμενες φυσικές δυνάμεις, αναβιβάστηκε στην έννοια του θεού και, μάλιστα, με την έννοια του αρχετυπικού στοιχείου, ως Πατέρας θεών και πραγμάτων. 
Έτσι, παράλληλα με την αρχική θεϊκή δυάδα Ουρανού και Γαίας, οι αρχαίοι Έλληνες (παρατηρητές) δημιούργησαν τη θεϊκή δυάδα του πατρός Ωκεανού και της μητρός Τηθύος από την ένωση των οποίων, κατά την Θεογονία του Ησιόδου, γεννήθηκαν οι τρισχίλιοι ποτάμιοι θεοί (ποταμοί) και οι τρισχίλιες νύμφες, οι αποκαλούμενες Ωκεανίδες (ιδεατές, ισάριθμες μορφές της ροής των αδελφών τους) των οποίων, εν τέλει, τέκνα ήταν πολλά ανθρώπινα γένη (δηλαδή οι νησιώτες και οι παραποτάμιοι λαοί).

Πρώτος κατέγραψε, ιστορικά, τον Ωκεανό, με την έννοια της πολύ μεγάλης θαλάσσιας έκτασης, ο Ηρόδοτος. Έκτοτε, παρέμεινε ο όρος σε παγκόσμια χρήση με αυτή την έννοια.

https://www.youtube.com/watch?v=u-IMKrLN6e4

Ωκεανίδες

Ωκεανίδες (Ναϊάδες της Θάλασσας) του Γκυστάβ Ντορέ

Οι 41 Ωκεανίδες αναφερόμενες στην Θεογονία του Ησίοδου

Αδμήτη Ακάστη Αμφιρώ Ασία Γαλαξαύρη Διώνη Δωρίς Ευδώρη Ευρυνόμη Ευρώπη Ζευξώ Ηλέκτρα Θόη Ιάνειρα Ιάνθη Ιδυία Ιππώ Καλλιρρόη Καλυψώ Κερκηίς Κλυμένη

Κλυτίη Μενεσθώ Μήτις Μηλόβοσις Ξάνθη Ουρανίη Πεισιθόη Πειθώ Περσηίς Πετραίη Πληξαύρη Πλουτώ Πολυδώρη Πρυμνώ Ρόδεια Στυξ Τελεστώ Τύχη Χρυσηίς Ωκυρρόη

Στην ελληνική μυθολογία με την συλλογική ονομασία Ωκεανίδες, αποκαλούμενες και ως Ωκεανίνες ή Ωκεανίτιδες ή Ωγενίδες, αναφέρονται θαλάσσια μυθικά πλάσματα και γενικά ενάλιες Νύμφες, με μορφή παρθένου κατά το άνω ήμισυ και ιχθύος κατά το κάτω, όμοιες με τις γοργόνες και άλλοτε με δύο ουραία πτερύγια.

Ο Όμηρος αναφέρει δύο Ωκεανίδες, την Ευρυνόμη, η οποία κατά τον Ησίοδο ήταν η μητέρα των Χαρίτων, και την Πέρση ή Περσηίδα (όπως την αναφέρει ο Ησίοδος), η οποία ήταν η σύζυγος του Τιτάνα Ήλιου και εξ αυτού μητέρα του Αιήτη και της Κίρκης Γνωστή επίσης Ωκεανίδα ήταν και η Λευκίππη.

Στη Θεογονία του, ο Ησίοδος αναφέρει ότι ήταν 3.000, ωστόσο μνημονεύει μόνο σαράντα μία Ωκεανίδες ως κόρες του ΤιτάναΩκεανού και της Τιτανίδας Τηθύος που έφθαναν τον αριθμό των 3.000 όσων ακριβώς και των ποταμίων θεοτήτων, τέκνα των αυτών γονέων.

Γενικά θεωρούνταν Νύμφες προστάτιδες των υδάτων, πολύ δε περισσότερο αφού αυτά αποτελούσαν και την κατοικία τους.

Από τις περιγραφές αυτών των μυθικών παραδόσεων εύκολα αντιληπτό είναι ότι οι Ωκεανίδες αποτελούσαν, τουλάχιστον για τους αρχαίους Έλληνες, ιδεατές ανθρωπόμορφες έννοιες των πηγών (ήμισυ κόρες) εκείνων που τα ύδατά τους μεταφέρονταν από τους ποταμούς (ίδιος αριθμός) στην ανοικτή θάλασσα (αρχαίο Ωκεανό) (έτερον ήμισυ ιχθύς), καταλήγοντας σε απλή εκβολή (ένα ουραίο πτερύγιο) ή σε δέλτα (διπλό ουραίο πτερύγιο).

Οι παραδόσεις αυτές ανάγονται αμέσως μετά τον Κατακλυσμό του Δευκαλίωνα.

https://www.youtube.com/watch?v=e2RfjyDmjqM

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μια σταγόνα στον ωκεανό...

«Σημασία έχει να αγαπάς, να μην κρίνεις και να μη θες να γίνεις κάτι που δεν είσαι»

Αν σκεφτείς πως μια μικρή σταγόνα είναι εξίσου σημαντική με έναν ωκεανό, τότε θα αρχίσεις να εκτιμάς το οτιδήποτε μικρό έχεις στη ζωή σου.

A Drop in the Ocean, a painting by Sandra Gallegos

Μια φορά κι έναν καιρό μια γούρνα συνάντησε ένα ποτάμι.
«Είμαι απλά μια γούρνα που αδειάζει όταν περνάνε τα αμάξια και όταν σταματήσει να βρέχει πάλι αδειάζω. Θα ήθελα να είμαι σαν κι εσένα ποτάμι και να κυλάω». 

Το ποτάμι δεν μίλησε.

Μια φορά το ποτάμι συνάντησε μια λίμνη.
«Είμαι απλά ένα ποτάμι που τα νερά μου πηγαίνουν προς μια κατεύθυνση, οι άνθρωποι σπάνια κάνουν μπάνιο σε εμένα. Θα ήθελα είμαι σαν κι εσένα λίμνη και να σηκώνω βάρκες». 

Η λίμνη δεν μίλησε.

Μια φορά η λίμνη συνάντησε τη θάλασσα.
«Είμαι απλά μια λίμνη που το νερό μου δεν πίνεται, στοιβάζομαι σε συγκεκριμένες περιοχές και δεν έχω καθόλου βάθος. Θα ήθελα να είμαι σαν κι εσένα θάλασσα και να εμπνέω τους ποιητές». 

Η θάλασσα δεν μίλησε.

Μια φορά η θάλασσα συνάντησε τον ωκεανό.
«Είμαι απλά μια θάλασσα που έρχονται οι άνθρωποι μόνο τα καλοκαίρια για να με δουν, επίσης μου πετάνε πέτρες τα παιδιά και όταν θυμώνω πολύ δημιουργώ ναυάγια. Θα ήθελα να είμαι ωκεανός, τόσο μεγάλος που να μην έχω ανάγκη κανέναν». 

Ο ωκεανός δεν μίλησε.

Έναν καιρό που ο ωκεανός είχε ακούσει όλα όσα λέγανε τα απόνερα, το γλυφό, αλλά και το αλμυρό νερό, αλλά και τα καταγάλανα νερά είπε.

«Σημασία έχει να αγαπάς, να μην κρίνεις και να μη θες να γίνεις κάτι που δεν είσαι. Αν σκεφτείς πως μια μικρή σταγόνα είναι εξίσου σημαντική με έναν ωκεανό, τότε θα αρχίσεις να εκτιμάς το οτιδήποτε μικρό έχεις στη ζωή σου. Ακόμα, να εκφράζεσαι, να μην το πνίγεις μέσα σου. Αν το ποτάμι μίλαγε στη γούρνα, αν η λίμνη μίλαγε στο ποτάμι, αν η θάλασσα μίλαγε στη λίμνη τότε τα νερά μας θα ήταν πιο όμορφα και ίσως να μην πνιγόμασταν, σε μια κουταλιά νερό».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΑΤΡΙΔΗΣ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι