Άλλο βοηθώ και άλλο κάνω τις ασκήσεις!
Υπάρχει μια γραμμή – ίσως λεπτή – ανάμεσα στο να βοηθάτε το παιδί σας και στο να καταλήγετε τελικά εσείς να κάθεστε στο γραφείο ή να εμφανίζεστε ως… λυσσάρι!
Το παιδί είναι υπεύθυνο για τις ασκήσεις του. Η δική σας υποχρέωση είναι να εξηγήσετε κάτι που δεν καταλαβαίνει και να το βοηθήσετε στην οργάνωση της μελέτης του.
Στόχος η μάθηση και όχι ο βαθμός.
Το παιδί σας έχει μια εργασία, την ολοκληρώνει, αλλά εσείς κρίνετε ότι είναι μέτρια. Σκέφτεστε ότι δεν θα πάρει καλό βαθμό ή ότι δεν θα είναι το καλύτερο γραπτό της τάξης.
Έχετε δύο επιλογές: να αφήσετε το παιδί να παραδώσει την εργασία όπως την έκανε ή να φτιάξετε εσείς μια καλύτερη!
Η σωστή επιλογή είναι η πρώτη.
Σημασία έχει το παιδί να παρουσιάζει τη δική του δουλειά, να προσπαθεί και, μέσα από τα λάθη του, να μαθαίνει. Κάποια άλλη στιγμή μπορείτε να κάνετε μαζί μια παρόμοια άσκηση, ώστε να το βοηθήσετε να βελτιωθεί.
Διόρθωση λαθών
Το παιδί ολοκληρώνει μια άσκηση και η μαμά βλέπει ότι έχει κάνει ορθογραφικά λάθη.
Τι κάνει; Συνήθως του τα διορθώνει!
Είναι σωστό; Όχι βέβαια!
Ζητάμε από το παιδί να κάνει πάντα έναν έλεγχο, αφού ολοκληρώσει την άσκηση. Αν δεν εντοπίσει τα λάθη, τότε τα συζητάμε μαζί, εξηγούμε το κάθε τι και το προτρέπουμε να τα διορθώσει.
Τα λάθη, μάλιστα, αποτελούν μια καλή ευκαιρία για μια σύντομη επανάληψη σε κάποιο γραμματικό φαινόμενο.
Τα παιδιά έχουν την ευθύνη
Κάποια παιδιά δεν σημειώνουν τις ασκήσεις τους, ξεχνούν να πάρουν ή να κάνουν τις φωτοτυπίες τους και, μάλιστα, πολλές φορές το κάνουν επίτηδες.
Τότε η μαμά συνήθως παίρνει τηλέφωνο κάποιον συμμαθητή και μαθαίνει τις υποχρεώσεις του παιδιού.
Αυτό μπορεί να συμβεί μία φορά. Αν όμως γίνεται επανειλημμένα, το παιδί δεν θα μάθει να σημειώνει μόνο του τις εργασίες του.
Τι κάνουμε, λοιπόν;
Βάζουμε το παιδί να παίρνει τηλέφωνο τον συμμαθητή του. Γρήγορα θα νιώσει άβολα αν πρέπει να το κάνει αυτό κάθε μέρα και, πιθανότατα, θα αρχίσει να σημειώνει τις εργασίες του.
Το προτρέπουμε να χρησιμοποιεί ένα μπλοκ ή ένα τετράδιο για τις σημειώσεις των ασκήσεων.
Επίσης, μπορούν να βοηθήσουν οι συνδετήρες ή οι σελιδοδείκτες, ώστε να ξέρει σε ποια σελίδα βρίσκεται.
Βρείτε, δηλαδή, εσείς τον καλύτερο τρόπο για να βοηθήσετε το παιδί σας να οργανώνει και να κρατά τις σημειώσεις του για τις εργασίες.
Δεν είστε δάσκαλος
Το παιδί σας βαριέται να διαβάσει ένα κείμενο, για παράδειγμα, στην Ιστορία. Εσείς, λοιπόν, το διαβάζετε, κάνετε και μια κανονική «παράδοση» του μαθήματος και το παιδί απλώς ακούει και μαθαίνει.
Λάθος!
Το παιδί πρέπει να μάθει να διαβάζει ένα κείμενο και να το κατανοεί. Επίσης, πρέπει να προσέχει την παράδοση του μαθήματος στο σχολείο.
Αν, όμως, ξέρει ότι η μαμά θα κάνει τη δασκάλα στο σπίτι, τότε είναι πολύ πιθανό να χαζεύει στην τάξη.
Αφήστε τα παιδιά να σκεφτούν
«Μαμά, πώς γράφεται η λέξη “χαρίζω”;»
Η σωστή απάντηση δεν είναι απλώς να του πείτε «με ι», αλλά να αφήσετε το παιδί σας να σκεφτεί το πώς και το γιατί.
Μπορείτε, για παράδειγμα, να επισημάνετε την κατάληξη του ρήματος, ώστε το παιδί να θυμηθεί τον κανόνα. Έτσι κάνετε και μια μικρή επανάληψη στα ρήματα σε -ίζω, επισημαίνοντας παράλληλα και τις εξαιρέσεις τους. Μπορείτε, για παράδειγμα, να του θυμίσετε λέξεις της ίδιας οικογένειας: χαρίζω – χάρισμα, αθροίζω – άθροισμα, δανείζω – δάνειο κ.λπ. Έτσι, μια απλή απορία γίνεται ευκαιρία για μια μικρή και χρήσιμη επανάληψη.
Μαζί στο γραφείο;
Όχι, φυσικά!
Δεν χρειάζεται να κάθεστε μαζί με το παιδί, όση ώρα διαβάζει. Είναι μια τακτική που γρήγορα θα σας κουράσει και θα δημιουργήσει στο παιδί την ανάγκη να διαβάζει πάντα παρέα με κάποιον.
Μπορεί να σας φαίνεται χαριτωμένο στην πρώτη Δημοτικού, αλλά αργότερα θα γίνει κουραστικό!
Δείξτε από την αρχή στα παιδιά σας πώς να οργανώνουν τη μελέτη τους. Να είστε διαθέσιμοι για τυχόν βοήθεια, αλλά και για έναν έλεγχο ότι το παιδί σας πράγματι διάβασε και ολοκλήρωσε τις εργασίες του.
Το ζητούμενο είναι η αυτονομία
Το ζητούμενο δεν είναι να διαβάσει το παιδί χωρίς καμία βοήθεια από την πρώτη στιγμή. Είναι να μάθει, σταδιακά, να διαβάζει μόνο του.
Ο γονιός είναι δίπλα του για να το καθοδηγήσει, να το ενθαρρύνει και να το βοηθήσει όταν πραγματικά χρειάζεται. Δεν είναι όμως εκεί για να πάρει τη θέση του.
Άλλωστε, η μεγαλύτερη επιτυχία δεν είναι να παραδώσει το παιδί την τέλεια εργασία.
Είναι να μπορεί, λίγο λίγο, να πει:
«Μπορώ να το κάνω μόνος μου!»
Το Χαμομηλάκι
.jpg)
Posts
