Η δική μου Ιθάκη...

Ήταν ένα παιδί σκληρό. Σκληρό πρόσωπο, σκληρά μάτια. Σκληρά και άδεια. Δεν ήξερε τι ήθελε, πως το ήθελε, γιατί το ήθελε. Ήξερε μόνο πως ήταν θυμωμένος. Με εσένα, με εμένα, με τον κόσμο όλο. Ήταν καταστροφικός. Ήθελε όλα να τα διαλύσει, μα πιο πολύ από όλα... ήθελε να διαλύσει τον εαυτό του. Και τον διέλυε με κάθε ευκαιρία. Τα χέρια του ήταν τρύπια από τις βελόνες. Τρύπιο και το μυαλό του. Έπινε για χρόνια. Κάποτε το σώμα ήταν δυνατό, μα τώρα το σώμα κατέρρεε.
Με αυτό το σώμα είχε οργώσει βουνά, είχε αθληθεί, είχε φτάσει ψηλά και τώρα αυτό το σώμα ήταν κουφάρι.  Κουφάρι μέσα στο οποίο κατοικούσε ένα κουρασμένο μυαλό, μια μπερδεμένη ύπαρξη, μια ταλαιπωρημένη ψυχή...
Τα μαλλιά του άπλυτα, αξύριστος για μέρες, με ρούχα που μύριζαν. Ζούσε στο δρόμο για μήνες, διωγμένος από δυο γονείς που αγωνιούσαν κάθε λεπτό για εκείνον μα εκείνος ένιωθε να τους μισεί. Η πίεση τους τον διέλυε, μα και του έσωσε την ζωή.  Δεν άντεχε άλλο το δρόμο, το κρύο, την αστυνομία, τα κρατητήρια, την ξεφτίλα. Ήθελε να αλλάξει, δεν ήξερε, πως, δεν ήξερε γιατί, μα ένιωθε πως έπρεπε.

Εικαστική παρέμβαση "To παγκάκι" από το ΚΕΘΕΑ ΙΘΑΚΗ

Έφτασε στην Ιθάκη, την Θεραπευτική Κοινότητα κι όχι το νησί. Ένα σπίτι μεγάλο και φωτεινό, μα αδιάφορο στα μάτια του. Δεν ήξερε τότε πόσο πολύ θα το αγαπούμε κάποτε αυτό το "σπίτι"...
Ήταν μια ημέρα κρύα, με το σκληρό του πρόσωπο πετρωμένο, άγριος και απροσπέλαστος σαν τοίχος. Τα χέρια του γεμάτα τατουάζ σκληρά και φοβερά να δείχνουν πόσο επικίνδυνος ήταν...πόσο επικίνδυνος είχε την ανάγκη να φαίνεται.
Δεν μιλούσε για ημέρες. Δεν επικοινωνούσε. Ήθελε να φύγει. Το σώμα του διαλύονταν κάθε μέρα. Άρχισε να βγάζει στερητικά. Άγρια. Τα σωθικά του έκαιγαν. Αν μπορούσε να φύγει θα έφευγε, μα δεν τον κρατούσαν τα πόδια του. Έμεινε καρφωμένος σε ένα κρεββάτι να πονά μέχρι το μεδούλι. Τύλιξαν ένα σεντόνι στο ξύλο του κρεβατιού γιατί από τον πόνο χτυπούσε τα πόδια του εκεί κι είχαν γεμίσει αίματα. Μέρες, νύχτες, εκεί σε εκείνο το κρεββάτι. Το κεφάλι του γύριζε, έβλεπε εικόνες παραμιλούσε. Οι μπερδεμένες ουσίες που έπαιρνε τον είχαν κάνει τρελό. Το μυαλό του σούπα. Ξερνούσε ασταμάτητα σε έναν κουβά δίπλα του κι έβγαζε χολή γιατί είχε να φάει μέρες. Κάθε μέρα έλεγε..."αύριο θα φύγω" και κάθε μέρα έμενε για να φύγει την επόμενη.

Όταν σηκώθηκε από το κρεββάτι άρχισε να σέρνει το κορμί του σαν γέρος δεξιά κι αριστερά. Όπου τον πήγαιναν. Άρχισε να τρώει λίγο ψωμί και την άλλη μέρα λίγο περισσότερο και λίγο περισσότερο.
Οι μέρες περνούσαν κι όσο το σώμα δυνάμωνε, άρχισε το χειρότερο. Άρχισε να "δουλεύει" το μυαλό. Του έπαιζε παιχνίδια, τον κορόιδευε, τον μπέρδευε. Το σώμα δεν τη χρειαζόταν πια, μα το μυαλό του ήθελε να τον προδώσει. Ήθελε να πιει. Το ήθελε σαν κολασμένος.
Συνέχεια, κάθε στιγμή σκεφτόταν εκείνη την παλιά πρόθυμη ερωμένη. Εκείνη που θα τον έκανε να ξεχάσει τα πάντα. Το βουνό μπροστά του, τις δυσκολίες που έρχονταν, τα πρέπει, τα χαμένα χρόνια που έπρεπε να καλύψει, την οικογένεια, τους φίλους, μια ζωή που του ήταν πια ξένη...όλα γύρω του μια θηλιά, ένας βρόγχος  που έκλεινε σιγά σιγά και τον έπνιγε. Αγωνιώδης κάθε του ανάσα, κάθε του βήμα, κάθε του πρωινό ξύπνημα. Σκεφτόταν "αύριο θα φύγω" και κοιμόταν ευτυχισμένος. Ευτυχισμένος με τη σκέψη της, γιατί στην γωνία ήταν εκείνη. Πάντα εκεί. Τον περίμενε σαγηνευτική, πανέμορφη, γεμάτη υποσχέσεις...όμορφη σαν ψέμα... Η ηρωίνη του. Την ήθελε και τη φοβόταν.

Η κάθε μέρα ήταν το κέρδος του. Η κάθε στιγμή ήταν το κέρδος του. Το κάθε λεπτό, το κάθε δευτερόλεπτο που δεν έφευγε, που δεν την πίστευε, που δεν έτρεχε να την κυνηγήσει, ήταν το κέρδος του. Είχε αρχίσει σιγά και σταδιακά να νικάει, να έχει τον έλεγχο, να πιστεύει πως ίσως και να μην είναι ακατόρθωτο...

Η προσπάθεια ήταν μεγάλη και σκληρή. "Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία" και το να ξεφύγεις από την εσωτερική σου φυλακή θέλει κότσια. Θέλει να αντιμετωπίσεις μια πραγματικότητα που είχες  απαρνηθεί για χρόνια. Θέλει να ασχοληθείς με όλα αυτά που πρόδωσες. Θέλει να κάνεις τον κόσμο να σε ξαναγαπήσει. Θέλει να σταθείς απέναντι σε κάθε φόβο και να πεις "εδώ είμαι". Θέλει να σταθείς στον καθρέφτη και να πεις "αυτό είμαι" και το  "αυτό", να μην το μισείς πια...Θέλει κότσια να παλεύεις με τον εαυτό σου. Θέλει κότσια να μην του γυρίσεις την πλάτη και τον απαρνηθείς.
"Μόνο τότε θα μπορείς να είσαι ελεύθερος"...έτσι του είπαν και το πίστεψε. Τους πίστεψε, εμπιστεύτηκε κάθε τους λέξη  κι εκεί που ήταν παραιτημένος, βουλιαγμένος σε κατάβαθα σκοτεινά νερά, άρχισε να κουνά το πόδια του. Άρχισε να τα χτυπά δυνατά.  Άρχισε να προσπαθεί απεγνωσμένα να φτάσει στην επιφάνεια και να πάρει αέρα, να γεμίσει τα πνευμόνια του με ζωή!
Τι μαγεία ο αγώνας εκείνος. Τι προσπάθεια, τι πίστη. Δεν μπορείς παρά να σταθείς εκεί δίπλα και να θαυμάζεις αυτή την προσπάθεια. Να νιώθεις σεβασμό σαν ένας άνθρωπος γυρίζει από το θάνατο. Σεβασμό!

Πέρασαν κοντά έξι μήνες, με την σκέψη "αύριο θα φύγω"...Δεν έφυγε! Αντίθετα ο καθημερινός αγώνας τον δυνάμωσε. Πονούσε βαθιά, μα άντεχε. Ήταν ακόμη θυμωμένος μα μπορούσε πια να το διαχειριστεί. Εναντιωνόταν στο κάθε τι μα τίποτε δεν ήταν ικανό να τον κάνει να φύγει. Είχε αναπτύξει  δεσμούς. Είχε φίλους, είχε σχέσεις κι αγαπούσε...αγαπούσε κάτι με όλη του την δύναμη. Αγαπούσε την πίστη που εκείνο "το σπίτι" του έχωσε στο μυαλό. Την πίστη πως μπορούσε να τα καταφέρει. Πως μπορούσε να την νικήσει. Πως ήταν πιο δυνατός.
 Έγινε ξανά κάτι από αυτό που θυμόταν. Κάτι από τον παλιό του εαυτό, πριν γίνει φάντασμα. Ένιωθε πως μπορούσε να τα καταφέρει όλα. Πως μπορούσε να τα αντέξει όλα, πως μπορούσε πια να αρχίσει να κάνει όνειρα  ξανά...πως είχε δικαίωμα να διεκδικήσει την ζωή. Ένιωθε πως είχε γυρίσει από τον κόσμο των σκιών...κι ήταν τώρα αυτός όμορφος σαν ψέμα. Αληθινός, καθαρός.

Άρχισε να προσπαθεί να ξανάρθει σε επαφή με την οικογένεια του. Ο πατέρας ήταν ο δύσκολος στόχος. Πληγωμένος, ντροπιασμένος. Σκληρός κι αμετακίνητος. Ίδιος με το γιο του. Άρχισαν να μιλάνε στο τηλέφωνο. Λέξεις γεμάτες απόσταση και χωρίς ίχνος συναισθήματος...μα μιλούσαν και πάλι μετά από χρόνια σιωπής.

Αύγουστος. Μια ομάδα της Κοινότητας θα ανέβαινε στον Όλυμπο. Δήλωσε συμμετοχή. Θα ανέβαινε κι εκείνος.

Κι εκεί, μετά από μια αξέχαστη προσπάθεια δύο ημερών, έφτασε στο Μύτικα. Πάτησε εκεί στην πιο ψηλή κορφή της Ελλάδας αυτός που λίγους μήνες πριν φλέρταρε με το θάνατο. Το σώμα του είχε καταφέρει το ακατόρθωτο, το μυαλό του καθαρό, με μια διαύγεια που τον έκανε να βλέπει  μέσα του τόσο βαθιά που σχεδόν τον τρόμαζε. Στάθηκαν εκεί αγκαλιασμένοι στην κορφή του βουνού κι έκαναν "Κραυγή". Φώναξε το όνομα του δυνατά, τα πνευμόνια του γέμισαν με οξυγόνο κι ύστερα το όνομα του βγήκε με ένταση πρωτόγνωρη. Το βουνό πήρε τη φωνή του... Ήταν καθαρός. Ήταν ευτυχισμένος.

Έτσι ευτυχισμένος βγήκε σε εκείνη την φωτογραφία, αγκαλιά με τους φίλους του. Συνοδοιπόρους στην πιο σκληρή ανάβαση της ζωής του. Φεύγοντας, έβαλε στην τσέπη του μια μικρή πέτρα από την κορυφή.

Μέρες μετά σε μια συνάντηση είδε την οικογένεια του. Ο πατέρας, ο σκληρός και αμετακίνητος εκείνος άνθρωπος, που είχε μάθει να κρύβει καλά τα συναισθήματα του σηκώθηκε μπροστά σε όλους και είπε κοιτάζοντας το γιο του, πως λίγες μέρες πριν έλαβε ένα γράμμα. Ένα γράμμα δίχως λόγια μα με μια μικρή πέτρα μέσα και μια φωτογραφία που έδειχνε το γιο του στην κορφή του Μύτικα .
Κι εκεί μπροστά σε όλους ο άλλοτε σκληρός πατέρας λύγισε, ψιθυρίζοντας τα λόγια:  "Το παιδί μου που το είχα για πεθαμένο, σαν το αγέρωχο αετόπουλο στην κορφή του Ολύμπου".

Πέρασαν χρόνια πολλά. Γνώρισα πολλές σκιές που έγιναν αγέρωχα αετόπουλα και τελικά αυτό είναι για εμένα η Ιθάκη. Τα λόγια εκείνου του πατέρα, που δεν τα ξέχασα ποτέ.
Ενός γονιού που έζησε σχεδόν το θάνατο του παιδιού του και που τελικά η αλλαγή του ενός άγγιξε και τον άλλον. Γιατί η αλλαγή συμπαρασύρει.
Αυτό θυμάμαι, αυτό κρατάω...το "αγέρωχο αετόπουλο", που πετάει ελεύθερο εκεί έξω και νιώθω περήφανη για εκείνον κάθε στιγμή. Όπως και για όλα τα άλλα περήφανα πλάσματα που μαζί τους περπάτησα σε δρόμους σκληρούς και δύσκολους μα γεμάτους με κρυμμένους θησαυρούς.

Πριν λίγες ημέρες η Ιθάκη έκλεισε 30 χρόνια ζωής. 30 ολόκληρα χρόνια...και είναι αστείο το ότι τώρα κινδυνεύει περισσότερο από ποτέ. Στην Ελλάδα της κρίσης...δεν έχουν θέση τα αγέρωχα αετόπουλα, παρά μόνο τα φαντάσματα που ζουν στις σκιές.

Όμως εγώ ξέρω. Το έχω δει να συμβαίνει. Έχω δει ανθρώπους να δείχνουν "αρετή και τόλμη" για να βγουν από την προσωπική τους φυλακή κερδίζοντας  πίσω την ελευθερία τους. Κι άλλο στη ζωή δεν υπάρχει πιο πολύτιμο από  αυτό. Την ελευθερία!

Χρόνια πολλά Ιθάκη. Είσαι η αγάπη μου και η πίστη μου πως οι άνθρωποι μπορούν κι αξίζουν να είναι ελεύθεροι!
                                                                                                
Αφιερωμένο εξαιρετικά σε εσάς, φίλοι, συνοδοιπόροι, συνεργάτες, συνάδελφοι και προπάντων σε εκείνα. Τα μεγάλα και πολύτιμα θαύματα που είδα και άγγιξα. Ευχαριστώ Ιθάκη... κράτα την Πίστη ζωντανή!
                                                                                                 Κατερίνα, Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2013, KaPa.



ΚΕΘΕΑ ΙΘΑΚΗ
Συμβουλευτικό KέντροΕυριπίδου 16
546 34 Θεσσαλονίκη
τηλ. 2310 212030, 2310 212031
φαξ. 2310 215999

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η μάστιγα της οθόνης: 500 παιδιά στο Παίδων για απεξάρτηση

H Ιλια Θεοτοκά, κλινική ψυχολόγος-θεραπεύτρια του Αιγινήτειου Νοσοκομείου μιλάει στο Open TV και μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε ότι το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι φαίνεται… «Το πρόβλημα είναι οι δραστηριότητες στο μέσο, όχι το μέσο καθ’ αυτό. Κατά βάση τα social media και τα παιχνίδια είναι αυτά που προκαλούν εθισμό, γιατί υπάρχει η άμεση ικανοποίηση, όπως π.χ. τα likes.

Μια συμπεριφορά που ικανοποιείται, τείνει να επαναλαμβάνεται. Ενεργοποιείται η ντοπαμίνη στον εγκέφαλο. Το ίδιο ισχύει και με τις χημικές ουσίες. Υπάρχουν και οι συμπεριφορικές εξαρτήσεις, που είναι ο τζόγος και η εξάρτηση από το διαδίκτυο που έχουν τα ίδια συμπτώματα στέρησης.

Υπάρχουν συμπτώματα, όταν το παιδί δεν υπακούει σ’ αυτό που λένε. Όταν δεν βάλεις όρια από νωρίς, είναι δύσκολο να πειθαρχήσουν μετά τα παιδιά. Οι γονείς δεν βάζουν όριο στα παιδιά γιατί νιώθουν ενοχές. Σε κάθε ηλικία υπάρχει διαφορετικό όριο, αν μιλάμε  

Ακόμα κι αν δεν πάρει tablet στα 5, σημασία έχουν οι χρόνοι. Η αμερικανική παιδιατρική εταιρία έχει ορίσει τους χρόνους που θα πρέπει τα παιδιά να είναι μπροστά από μία οθόνη. Το θέμα είναι ότι ο γονιός πρέπει να ορίσει στο παιδί, χρόνο καθημερινά, μία ώρα την ημέρα, 2 ώρες το σαββατοκύριακο το πολύ. Οι γονείς πρέπει να εκπαιδευτούν. Το ότι δεν μπορούν οι γονείς να βάλουν όρια, είναι θέμα δικό τους.
Η εφηβεία είναι αργά να βάλεις όρια. Τα βάζεις από νωρίς και τα τηρείς. Τα όρια κάνουν τα παιδιά πιο ευτυχισμένα και πιο υγιή».

Ο Μανώλης Παπασάββας, διοικητής του Παίδων Αγία Σοφία-Αγλαΐα Κυριακού, μίλησε για το πρόβλημα που αντιμετωπίζεται σε ειδική μονάδα του νοσοκομείου. «Από το 2007 ξεκίνησε η μονάδα. Πάνω από 500 έφηβοι έχουν προσέλθει στην μονάδα. Γίνεται εξατομικευμένη προσέγγιση σχετικά με την προβληματική χρήση του διαδικτύου. Μας έρχονται παιδιά από 3-4 ετών μέχρι την ηλικία των 16 ετών.
Πρόσφατη έρευνα έχει δείξει ότι σε παιδιά ηλικίας 5-12 το 78% χρησιμοποιεί το ίντερνετ, ενώ το ποσοστό πηγαίνει στο 90% σε ηλικίες παιδιών 10-12 ετών. Τα παιδιά έχουν εθιστεί στη χρήση διαδικτύου, παίζουν παιχνίδια ως το ξημέρωμα, ζουν απομονωμένα, κλείνονται στον εαυτό τους, δεν έχουν φίλους, παρουσιάζουν φοβίες…».
Ο κ. Παπασάββας κάνει έκκληση στους γονείς «…με το που διαπιστώσουν ότι τα παιδιά χρησιμοποιούν πολλές ώρες το ίντερνετ, να καλέσουν αμέσως βοήθεια. Να μας καλέσουν, παρέχουμε συμβουλευτικές προτάσεις»

newsone.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Self-Help: Προγράμμα Προαγωγής Αυτοβοήθειας

Αν χρειάζεσαι βοήθεια ώστε να αντιμετωπίσεις την εξάρτησή σου από τη χρήση ναρκωτικών ή αλκοόλ ή ακόμα και από το τζόγο, ίσως μπορούμε να βοηθήσουμε. Τα προγράμματά μας μπορούν να προσφέρουν στήριξη σε εσένα και στα μέλη της οικογένειας ή στους φίλους σου. Τα προγράμματά μας είναι «ανοικτά» (εξωτερικής παρακολούθησης) και «στεγνά», καθώς δε χορηγούμε οποιεσδήποτε ουσίες ως υποκατάστατα. Οι υπηρεσίες μας απευθύνονται σε ενήλικες, προσφέρονται δωρεάν και η ανταπόκρισή μας είναι άμεση, καθώς δεν υπάρχουν λίστες αναμονής.
Μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μας ακόμα κι αν έχεις αφήσει πίσω σου τη χρήση ουσιών και χρειάζεσαι στήριξη σε ζητήματα κοινωνικής ένταξης, όπως η εκπαίδευση και η εργασία ή αναζητάς ένα ασφαλή κοινωνικό χώρο στον οποίο πραγματοποιούνται δημιουργικές δράσεις.

Αυτοβοήθεια / Αλληλοβοήθεια
Κεντρικός στόχος του Προγράμματος Προαγωγής Αυτοβοήθειας είναι η υποστήριξη και η πλαισίωση των πρωτοβουλιών των άμεσα ενδιαφερομένων πολιτών στο ζήτημα της εξάρτησης και σε διάφορα ζητήματα υγείας, έχοντας ως βασικό άξονα της φιλοσοφίας παρέμβασης του, την ακηδεμόνευτη και αυτόνομη δράση των ομάδων.
Με τον όρο αυτοβοήθεια/αλληλοβοήθεια εννοούμε την ενεργοποίηση των πολιτών ως προς την αντιμετώπιση των προβλημάτων τους, μέσα σε ένα πλαίσιο συλλογικότητας και αλληλεγγύης.
Βασικό χαρακτηριστικό της αυτοβοήθειας/αλληλοβοήθειας είναι η αυτενέργεια και η ανάληψη της προσωπικής ευθύνης και κατά συνέπεια η αναίρεση της παθητικότητας που τείνει να χαρακτηρίζει σήμερα τη στάση των πολιτών σε ζητήματα υγείας.
Μια ομάδα αυτοβοήθειας/αλληλοβοήθειας δημιουργείται από άτομα που έχουν βιώσει το ίδιο πρόβλημα ή την ίδια κατάσταση στη ζωή τους, είτε άμεσα, είτε μέσα από την οικογένεια ή τους φίλους τους. Το να μοιράζονται τις εμπειρίες, τους βοηθάει να δώσουν ο ένας στον άλλο μια αμοιβαία υποστήριξη μοναδικής ποιότητας και να αντλήσουν πρακτικές πληροφορίες και τρόπους αντιμετώπισης σε σχέση με το πρόβλημά τους. Οι ομάδες είναι αυτοδιαχειριζόμενες και λειτουργούν από και για τα μέλη.

selfhelp.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παιδιά από 13 ετών πηγαίνουν σε κέντρα απεξάρτησης από το smartphone

Όσο περνούν τα χρόνια, η μέση ηλικία που τα παιδιά αποκτούν το δικό τους κινητό, είναι όλο και πιο κάτω, ενώ από 2-3 χρονών έχουν ήδη τα κινητά και τα tablet των γονιών, με τα οποία περνούν πολλές ώρες. 

Ωστόσο το πρόβλημα είναι η υπερβολική χρήση των ηλεκτρονικών συσκευών.

Για παράδειγμα το ένα τρίτο των παιδιών ηλικίας 12-15 ετών στη Μ. Βρετανία παραδέχονται ότι δεν έχουν καλή ισορροπία μεταξύ του χρόνου που περνούν μπροστά στην οθόνη του κινητού και άλλων δραστηριοτήτων.

Ωστόσο στις ΗΠΑ τα προβλήματα έχουν γίνει πολύ πιο σοβαρά για κάποιες οικογένειες που στέλνουν τους εφήβους για να θεραπευτούν από την ψηφιακή τους εξάρτηση.

Τα κέντρα αυτά ονομάζονται “smartphone rehab centres” και σύμφωνα με δημοσίευμα του Independent ένα από αυτά, που βρίσκεται στο Seattle ξεκίνησε “εντατικά προγράμματα αποκατάστασης” για εφήβους από 13 ετών που έχουν πρόβλημα στο να ελέγξουν την χρήση ηλεκτρονικών συσκευών.

Η δημιουργός του Restart Life Centre, Hilarie Cash, μιλώντας για τους λόγους που τα παιδιά εθίζονται στις mobile συσκευές τους είπε πως, “μπορούν να αντικαταστήσουν τα φυσικά ένστικτα που έχουν τα παιδιά για κίνηση, εξερεύνηση και κοινωνική αλληλεπίδραση”.

Πρόσφατη έρευνα σε 1500 οικογένειες στη Μ. Βρετανία έδειξε ότι ο μέσος όρος ηλικίας που ένα παιδί αποκτά κινητό είναι τα 7 χρόνια, στα 8 χρόνια έχει tablet και στα 10 smartphone

techblog, 

independent.co.uk

madata

Από το σκοτάδι της ηρωίνης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση

Δρόμος στρωμένος από λευκή σκόνη. Στην αρχή λίγη μαριχουάνα, ύστερα χάπια και μετά o αργός θάνατος που προσφέρει η φτηνή ηρωίνη. Μονόδρομος.

«Πάνω από όλα όμως πρέπει να θέλεις να ξεφύγεις.
Δεν είναι εύκολη διαδικασία και δεν έχει
την ίδια διάρκεια για όλους»

Ξεχνάς το σχολείο, απαλλάσσεσαι από ενδιαφέροντα, περιορίζεσαι στην «πιάτσα» και κάνεις παρέα με την κλίκα που σου προσφέρει «σνίφες» για να παραμείνεις φτιαγμένος. Όσο αντέξεις. Αν επιβιώσεις, την επόμενη μέρα θέλεις κι άλλο. Η σπίθα της παραζάλης είναι εθιστική.
Ο Θανάσης και ο Παναγιώτης ήταν περίεργοι να δοκιμάσουν. Πολύ νέοι όμως για να πεθάνουν. Σήμερα είναι μόλις 23 και 25 ετών, αντίστοιχα. Επινόησαν πολλές δικαιολογίες για να "μπλέξουν", αλλά τουλάχιστον βρήκαν μία πόρτα ανοιχτή για να κερδίσουν πίσω τη ζωή τους.

Στη ΣΤΡΟΦΗ ανηλίκων του ΚΕΘΕΑ ο χρόνος είναι πολύτιμος, τα όρια αυστηρά και τα κριτήρια αξιολόγησης δεσμευτικά.
Το πρόγραμμα απεξάρτησης είναι στεγνό. Δεν περιλαμβάνει υποκατάστατα, όπως η μεθαδόνη. Μαθαίνεις να φροντίζεις τον εαυτό σου, αποκτάς ενδιαφέροντα, συναναστρέφεσαι "καθαρούς". «Πάνω από όλα όμως πρέπει να θέλεις να ξεφύγεις. Δεν είναι εύκολη διαδικασία και δεν έχει την ίδια διάρκεια για όλους», παραδέχονται.
Την απόφαση να διαβούν το κατώφλι της κοινότητας απεξάρτησης πήραν κυρίως, οι γονείς τους.
Και οι δύο ολοκλήρωσαν τον πρώτο κύκλο σεμιναρίων ψυχολογικής/συμβουλευτικής υποστήριξης και έφυγαν. Επέστρεψαν στο πρόγραμμα λίγο αργότερα, όταν η όρεξη για ζωή υπερίσχυσε της αυτοκαταστροφής. «Έμενα εβδομάδες στεγνός. Έπινα με την παρέα μου πέντε μπουκάλια κρασί για να την ακούσω. Δεν ήταν το ίδιο. Και ξαναέπεφτα με τα μούτρα στα ναρκωτικά», αναφέρει ο Παναγιώτης.

Στα παιχνίδια που παίζει το μυαλό, δεν μπορείς να είσαι μόνος. «Είδαμε συμμαθητές μας που καθάρισαν και είπαμε θα προσπαθήσουμε και εμείς». Ακόμα και εάν τα μερόνυχτα που ο πόνος έλουζε με ιδρώτα το κρεβάτι τους φάνταζαν ατελείωτα, η προσπάθεια άξιζε τον κόπο. «Έμεινα 27 ημέρες άυπνος. Δεν έκλεισα μάτι ούτε λεπτό. Όμως τώρα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Όπως κατάφερα εγώ να ξεφύγω, μπορούν όλοι», λέει ο Παναγιώτης.

περισσότερα στην πηγή: madata

Το Όραμα γίνεται πράξη

26 Ιουνίου 2009: Παγκόσμια ημέρα Κατά των ναρκωτικών και κανείς, μα κανείς φορέας, ούτε κρατικός, ούτε ιδιωτικός δεν αναφέρθηκε στη μάστιγα των αιώνων.

Κανένας δημοσιογράφος, κανένα κανάλι, και φυσικά καμιά πολιτεία, κανένα υπουργείο.

Κανένας, εντελώς κανένας.

Τα παιδιά μας πεθαίνουν και κανένας δεν δίνει σημασία.

Πέρυσι, την ίδια μέρα, το Χαμομηλάκι έστελνε ανοιχτή επιστολή στον Αρχιεπίσκοπο:

Ανοικτή επιστολή προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμο

Η επιστολή εστάλη ταχυδρομικά σε όλες τις επισκοπές της χώρας μας, σε όλες.

Απάντησε μόνο ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος, όχι οι υπηρεσίες του, αλλά ο ίδιος και μεταξύ άλλων έλεγε: «Το εγχείρημα βεβαίως για Ίδρυση Κέντρου Απεξάρτησης δεν είναι απλό, ούτε φυσικά εξαντλείται στα ευχολόγια μα και ούτε είναι μόνο θέμα της διοικήσεως της Εκκλησίας. Ίδωμεν».

Φέτος, ένα χρόνο μετά, ήσυχα, αθόρυβα, σεμνά επισκέφθηκε το Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων και ... παρακαλούμε διαβάστε:

Ο Αρχιεπίσκοπος στο Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων

To Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων επισκέφθηκε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών.

Ο προκαθήμενος της Εκκλησίας είχε την ευκαιρία να συναντηθεί και να συζητήσει με μέλη του Κέντρου, τους γονείς τους και το προσωπικό του προγράμματος τις ανάγκες που υπάρχουν στον τομέα αντιμετώπισης των ναρκωτικών.

Ο Αρχιεπίσκοπος, που γευμάτισε το μεσημέρι μαζί με τα παιδιά στο Κέντρο, ανακοίνωσε ότι η Εκκλησία θα παραχωρήσει στο Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων (ΚΕΘΕΑ) οικόπεδο στην Αθήνα και θα καλύψει τα έξοδα για την ανέγερση θεραπευτικού προγράμματος διαμονής εφήβων.

Το πρόγραμμα θα παρέχει τη δυνατότητα απεξάρτησης και κοινωνικής επανένταξης σε εφήβους που δεν διαθέτουν οικογενειακή υποστήριξη, βρίσκονται στο δρόμο, προέρχονται από την επαρχία ή έχουν αποφυλακιστεί, καλύπτοντας μια χρόνια και ζωτική ανάγκη στον τομέα αυτό.

Τέλος ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος συζήτησε με τους εκπροσώπους του Κέντρου τρόπους περαιτέρω συνεργασίας, με στόχο τόσο την παραπομπή προς τα Συμβουλευτικά Κέντρα του ΚΕΘΕΑ των χρηστών που απευθύνονται στις ενορίες όσο και την υποστήριξη της κοινωνικής επανένταξης των ατόμων που απεξαρτώνται.

ΑΠΕ - Romfea.gr 26.06.09

---

Ενάμιση χρόνο μετά την εκλογή του (7 Φεβ. 2008), με το σύνολο της Εκκλησίας αρνητικά διακείμενο απέναντί του για της επιλογές του και μια πολιτεία αδιάφορη για τις όποιες επιλογές και πρωτοβουλίες του, όσον αφορά τα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα, ο Ιερώνυμος κάνει διακριτικά το Όραμα, πράξη.

Ανοικτή επιστολή προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμο

«Δεῦτε πρός με πάντες»

Αθήνα, 26 Ιουνίου 2008

Μακαριότατε,

Η ευφροσύνη μας ήταν μεγάλη στο άγγελμα της ανάδειξης σας ως προκαθήμενου της Ελλα­δικής Εκκλησίας. Ο λόγος που απευθύνατε από του βήματος του Μητροπολιτικού Ναού γέ­μι­σε την ψυχή μας με ελπίδα. Ιδιαίτερα η αναφορά σας στους νέους: «Πρώτο σημείο, που κα­τέ­καιε πάντοτε και συνεχίζει να κατακαίει την καρδιά μου, είναι η μέριμνα για τα νιάτα του τόπου μας. Για τα παιδιά μας, που αισθάνονται συνεχώς προδομένα από την ασυ­νέ­πεια έργων και λόγων· που ασφυκτιούν από έλλειψη πνευματικού οξυγόνου· που γί­νο­νται έρμαια της ιδιοτέλειας ημών των μεγαλυτέρων· που πεινούν για αλήθεια και ζωή και διψούν για όραμα και ελπίδα. Σε αυτούς τους νέους και τις νέες θέλω να απευθυνθώ άμε­σα και προσωπικά.»

Όλοι γνωρίζουν ότι οι σκέψεις σας για τα έργα κοινωνικού χαρακτήρα που επιθυμείτε να υλο­ποιήσετε, είναι, ουσιαστικά, όσα είχατε προαναγγείλει στον ενθρονιστήριο λόγο σας. Όλοι γνωρίζουν ότι θέλετε να κάνετε πράξη αυτά που είχατε πει. Τότε είχατε τονίσει πως είναι «ασύμβατο να ονομάζεσαι χριστιανός και να μη νοιάζεσαι για τον άρρωστο, τον φυ­λα­κισμένο, τον αναξιοπαθούντα, τον γυμνό, τον πεινασμένο, τον φτωχό, τον βασα­νι­σμένο, τον πρόσφυγα, τον μετανάστη, τον στιγματισμένο για την ψυχική του αρ­ρώστια. Τον κάθε ταλανιζόμενο αδελφό μας. Κι αυτό για έναν και μοναδικό λόγο: Ό,τι προ­σφέ­ρου­με σε καθέναν από αυτούς που ο ίδιος ο Κύριος αποκαλεί ελαχίστους αδελφούς του, το προσφέρουμε στον ίδιο τον Χριστό».

Μακαριότατε,

Αν κάποιος είχε να επισκεφθεί την Αθήνα για τρεις τουλάχιστον δεκαετίες θα θαύμαζε αφ’ ενός την νέα της όψη, αλλά θα λυπόταν βαθύτατα από τη μοναξιά της νεολαίας του 2008. Έλ­λειμ­μα ιδεών, αξιών, στόχων αφαιρεί κάθε προοπτική από τους νέους μας. Δε βρίσκουν κα­νέ­να νόημα στη ζωή τους. Η αποξένωση και η αλλοτρίωση κάνουν τα νιάτα να ψυχορ­ρα­γούν. Η απέραντη μοναξιά. Και τα ναρκωτικά στην πόρτα τους. Το εμπόριο ναρκωτικών ανθεί. Το καταφύγιο στην μοναξιά τους.

Δεν είναι δυνατόν, δεν πρέπει να συνεχισθεί αυτό, Άγιοι Πατέρες. Από την Πολιτεία δεν έχουν οι νέοι ΤΙΠΟΤΑ να περιμένουν. Ο αριθμός των χρηστών που περιμένουν τη σειρά τους για απεξάρτηση, φτάνει τους 5.000 πανελλαδικά, ενώ ο χρόνος αναμονής αγγίζει τα πέντε χρό­νια. Ακόμη και η δεύτερη λίστα με τα «επείγοντα» περιλαμβάνει ήδη 1.000 χρήστες, με έναν χρόνο αναμονή! Το τραγικό είναι ότι μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται πραγματικά επεί­γο­ντα περιστατικά, όπως ασθενείς με AIDS, καρκινοπαθείς και έγκυες. Και το πλήθος των χρη­στών αυτών, αφορά μόνον αυτούς που βρήκαν το κουράγιο να ζητήσουν υποστήριξη. Σύμ­φωνα με την ετήσια έκθεση του Ε.Κ.ΤΕ.Π.Ν., ο αριθμός των προβληματικών χρηστών πα­ρα­μένει στις 20.000 περίπου και των χρηστών ενέσιμων ναρκωτικών, μεγαλύτερος από 9.000. Ολό­κλη­ρες περιοχές της πρωτεύουσας αποκτούν χαρακτηριστικά γκέτο, ενώ η υπό-χρη­μα­τοδότηση από τον ΟΚΑΝΑ των Κέντρων Πρόληψης, προκαλεί διάρρηξη της αλυσίδας ενη­μέ­ρωση - πρόληψη - θεραπεία. Η εξάρτηση από τα ναρκωτικά αποτελεί ένα από τα σοβα­ρό­τερα προβλήματα Δημόσιας Υγείας. Το να μην παρέχουμε θεραπεία σε αυτούς τους αν­θρώ­πους και το να τους εγκαταλείπουμε στην εξαθλίωση για τόσο καιρό, καθιστά ακόμη πιο δύ­σκολη την ανταπόκρισή τους στα θεραπευτικά προγράμματα. Οι συνέπειες είναι πολλές. Με­τα­δίδονται μολυσματικές ασθένειες, όπως ηπατίτιδες και AIDS, ενώ οι χρήστες προ­βαί­νουν σε εγκληματική δράση, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη δόση τους. Και οι νέοι μας καταρρέουν.

Μακαριότατε,

η νεολαία μας, σας εκλιπαρεί, το συντομότερο τα λόγια σας να γίνουν πράξεις. Σε κάθε σας δια­δρομή με το μετρό θα δείτε, σε κάποιο βαγόνι, ένα νέο να καταρρέει. Εμείς το είδαμε στο μετρό, το είδαμε σε κάθε γειτονιά, στις πλατείες, στα εγκαταλειμμένα κτίρια. Τα παιδιά να πεθαίνουν. Στα σχολεία καραδοκούν οι έμποροι του θανάτου, ακόμα και στο στρατό τα παιδιά μας χάνουν την ψυχή τους.

Εγκα­ταλείψατε το σχέδιο περί συνοδικού μεγάρου και υποσχεθήκατε ότι θα προχωρήσετε στην ίδρυση Κέντρου Απεξάρτησης υπό την αιγίδα της Εκκλησίας. Είναι η μόνη ελπίδα για τους νέους μας. Από τα χρόνια της μητροπολιτικής σας δράσης, γνωρίζουμε τον διακαή σας πόθο για την ίδρυση Εθνικού Κέντρου Απεξάρτησης. Ιδρύσατέ το, ήρθε η ώρα, οι καιροί ου μενετοί.

Άγιοι Πατέρες,

το σχήμα σας παραπέμπει στη δική Του Αγάπη, την Εσταυρωμένη Αγάπη. Μόνον σεις μπο­ρεί­τε. Για να απεξαρτηθούν οι νέοι δεν αρκούν τα φάρμακα και οι ψυχίατροι, έχουν ανάγκη από ΟΡΑΜΑ, που μόνον η Εκκλησία μπορεί να εμπνεύσει.

Ο κόσμος θα βοηθήσει, πάντα βοηθάει. Οι πλούσιες Μητροπόλεις να βοηθήσουν τις φτωχές. Ο προ­ϋ­πολογισμός του συνοδικού μεγάρου (20 εκατομμύρια ευρώ) να διατεθεί στην ίδρυση του Εθνικού Κέντρου Απεξάρτησης. Ας φτωχύνει η Εκκλησία, θα πλουτίσουν οι ψυχές μας και θα σωθούν τα παιδιά μας.

Εθνικό Κέντρο Απεξάρτησης και ένα Παράρτημα του σε κάθε Μητρόπολη με την επιγραφή:

Εθνικό Κέντρο Απεξάρτησης

Παράρτημα

«Δεῦτε πρός με πάντες»

 

Με αγάπη και σεβασμό
Το χαμομηλάκι
Κίνημα Πολιτών για το κακοποιημένο παιδί
hamomilaki.gr

Κοινοποιείται:
- Παναγιότατο Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο
- Σεβασμιότατο Αρχιεπίσκοπο Κρήτης
- Σεβασμιότατους Μητροπολίτες
- Αρχιγραμματέα Ιεράς Συνόδου

Ουρές θανάτου στον ΟΚΑΝΑ

ΑΥΤΗ Η ΕΙΔΗΣΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΞΟΡΓΙΣΕΙ
Τα πέντε χρόνια αγγίζει ο χρόνος αναμονής
για τα προγράμματα απεξάρτησης

Μεγαλώνουν οι λίστες αναμονής για ένταξη στα προγράμματα υποκατάστασης του Οργανισμού Κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ).
Ο αριθμός των χρηστών που περιμένουν τη σειρά τους, φτάνει τους 5.000 πανελλαδικά, ενώ ο χρόνος αναμονής αγγίζει τα πέντε χρόνια. Ακόμη και η δεύτερη λίστα με τα «επείγοντα» περιλαμβάνει ήδη 1.000 χρήστες, με έναν χρόνο αναμονή! Το τραγικό είναι ότι μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται πραγματικά επείγοντα περιστατικά, όπως ασθενείς με AIDS, καρκινοπαθείς και έγκυες.
Η αδυναμία των μονάδων του ΟΚΑΝΑ να απορροφήσουν χρήστες, προκαλεί μία σειρά προβλήματα στους ίδιους και στο κοινωνικό περιβάλλον.
Ολόκληρες περιοχές της πρωτεύουσας αποκτούν χαρακτηριστικά γκέτο, την ώρα που η πολιτεία αδυνατεί να αντιληφθεί το πρόβλημα και να προχωρήσει σε λύσεις. Οι ειδικοί κάνουν λόγο για «βήματα προς τα πίσω», ενώ η υποχρηματοδότηση από τον ΟΚΑΝΑ των Κέντρων Πρόληψης, προκαλεί διάρρηξη της αλυσίδας ενημέρωση - πρόληψη - θεραπεία.

Έξαρση του προβλήματος Η δραματική έξαρση του προβλήματος των ναρκωτικών στην Ελλάδα προκύπτει και από τα στοιχεία της «Ετήσιας Έκθεσης για την Κατάσταση των Ναρκωτικών στην Ελλάδα» του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης και Πληροφόρησης για τα Ναρκωτικά και την Τοξικομανία (ΕΚΤΕΠΝ).
Σύμφωνα με αυτά, αυξήθηκαν οι χρήστες ηρωίνης στην Ελλάδα, ενώ καταγράφεται ανησυχητική αύξηση των θανάτων από ναρκωτικά στην επαρχία, πλην Αττικής. Το ποσοστό των καταγεγραμμένων θανάτων από χρήση ναρκωτικών, πλην Αττικής, για το έτος 2001 ήταν μόλις 39,2, ενώ το 2006 ανήλθε σε 61,8%.
Στον αντίποδα, η λίστα αναμονής για τα προγράμματα υποκατάστασης, όχι μόνο δεν μειώθηκε αλλά αυξήθηκε από 2.660 άτομα που ήταν τον Μάρτιο του 2004, σε 4.500 άτομα σήμερα (αύξηση 68%). Τεράστια είναι τα κενά και στην πρόληψη. Τον Μάρτιο του 2004 λειτουργούσαν 63 Κέντρα Πρόληψης και από τότε έχουν αναπτυχθεί μόλις οκτώ νέα κέντρα. Για την κάλυψη όλης της χώρας υπολείπονται τουλάχιστον άλλα 15.
Δεν έγινε καμία αύξηση της χρηματοδότησης των φορέων που ασχολούνται με την αντιμετώπιση των Ναρκωτικών. Αντίθετα, σύμφωνα με τον Προϋπολογισμό του 2008 οι εγγεγραμμένες πιστώσεις είναι για τον ΟΚΑΝΑ μειωμένες κατά 5,81% σε σχέση με πέρυσι.

ΒΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ
Απαιτείται υπεύθυνη πολιτική
Άννα Κοκκέβη, αναπληρώτρια καθηγήτρια Ψυχιατρικής, πρώην πρόεδρος ΟΚΑΝΑ. Η εξάρτηση από τα ναρκωτικά αποτελεί σήμερα ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα Δημόσιας Υγείας. Το να μην παρέχουμε θεραπεία σε αυτούς τους ανθρώπους και το να τους εγκαταλείπουμε στην εξαθλίωση για τόσο καιρό, καθιστά ακόμη πιο δύσκολη την ανταπόκρισή τους στα θεραπευτικά προγράμματα. Οι συνέπειες είναι πολλές. Μεταδίδονται μολυσματικές ασθένειες, όπως ηπατίτιδες και AIDS, ενώ οι χρήστες προβαίνουν σε μικροεγκληματική δράση, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη δόση τους. Απαιτείται υπεύθυνη πολιτική για το θέμα και περισσότερη σοβαρότητα. Υπάρχουν τρόποι να αντιμετωπιστούν γρήγορα τα προβλήματα, αλλά παρατηρούμε την πολιτεία να έχει βραδείς ρυθμούς, για να μην πω ότι κάνει βήματα προς τα πίσω.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΟΣ

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ

Μανώλης Σκουλάκης, πρώην υφυπουργός Υγείας
Χρωστούν πάνω από 8 εκ. στα Κέντρα Πρόληψης Το υπουργείο Υγείας οφείλει στα 72 Κέντρα Πρόληψης περισσότερα από 8 εκατομμύρια ευρώ, με αποτέλεσμα να έχει οδηγήσει αυτές τις πολύ σημαντικές δομές σε οικονομικό αδιέξοδο και λειτουργική υποβάθμιση.
Η υποβάθμιση αποτελεί συνειδητή κυβερνητική πολιτική, κάτι το οποίο προκύπτει ξεκάθαρα από την ανάγνωση του προϋπολογισμού του 2008 για τον ΟΚΑΝΑ, για τον οποίον έχουν εγγραφεί σε αυτόν μόνο 29 εκατομμύρια ευρώ, δηλαδή 1,7 εκατ. λιγότερα από τον προϋπολογισμό του 2007 (30,7 εκατομμύρια).
Την ίδια ώρα, το υπουργείο Υγείας επιλέγει να συνεχίσει το δικό του επικοινωνιακό έργο, ανακοινώνοντας την πρόθεση του για ίδρυση 14 νέων Κέντρων Πρόληψης σε όλη τη χώρα, λαϊκίζοντας απροκάλυπτα και αδιαφορώντας για τα πραγματικά προβλήματα της πρόληψης στην Ελλάδα.
Είναι δεδομένο πως η πολιτική ηγεσία είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στα Κέντρα Πρόληψης.
Οφείλει άμεσα να αναλάβει τις ευθύνες της και να αντιληφθεί πως δίχως χρηματοδότηση των Κέντρων Πρόληψης, που αποτελούν το 90% των φορέων που ασκούν πρόληψη στην Ελλάδα, αντιναρκωτική πολιτική δεν γίνεται.

Γιάννης Κακλαμάνης, πρόεδρος σωματείου εργαζομένων ΟΚΑΝΑ Σε πλήρη διάλυση ο ΟΚΑΝΑ Ο ΟΚΑΝΑ βρίσκεται σήμερα σε πλήρη διάλυση. Οι λίστες αναμονής έχουν αυξηθεί κατά 25%, με αναμονή τεσσεράμισι έως πέντε χρόνια. 

Το Εθνικό Σχέδιο Δράσης για τα ναρκωτικά, που εξήγγειλε το υπουργείο, έχει προκαλέσει σύγχυση, καθώς δεν έχουν δημιουργηθεί επαρκείς μονάδες χορήγησης υποκατάστατων στο ΕΣΥ, ενώ αυτές που δημιουργήθηκαν αντιμετωπίζουν προβλήματα.
Από την άλλη, το Σχέδιο Δράσης δεν περιλαμβάνει προϋπολογισμό και χρονοδιάγραμμα. Ενδεικτικό της σημασίας που δίνεται από την πολιτεία στο σοβαρό αυτό πρόβλημα, είναι ότι ο ΟΚΑΝΑ οφείλει σήμερα 6 έως 7 εκατομμύρια ευρώ στα Κέντρα Πρόληψης, με ό,τι αρνητικό αυτό συνεπάγεται στη μάχη κατά των ναρκωτικών.

πηγή: εφημερίδα Έθνος ο6/ο6/2008