«Όταν, παιδί μου, έρθουν τα δύσκολα, κάτσε και σκέψου και μη μου λυγίσεις»

...........

Θυμήσου...

Το σπίτι μας έχει πόρτα που δεν κλείνει, ούτε στα λάθη σου, ούτε στα ζόρια σου, ούτε στον χρόνο που περνά. Όσο κι αν μεγάλωσες, η πόρτα σε χωράει, το ίδιο και η αγκαλιά μου.

Αν τα δύσκολα ήρθανε γιατί έφταιξες εσύ...

Σκέψου...

Εγώ τιμωρία δεν σε έβαλα ποτέ. Σου τόνιζα μόνο πόσο ντροπή είναι να νοιώθουμε πως φταίμε και πόσο όμορφο είναι το συναίσθημα μετά τη ντροπή, όταν λέμε συγγνώμη.

 

Αν πάλι φταίει κάποιος άλλος...

Μη θυμώνεις παιδί μου. Να έχεις καλοσύνη τόση που να φτάνει και για εκείνον που δεν είχε,

και τόση αξιοπρέπεια, ώστε να μη χωράει στη ζωή σου το λάθος του δεύτερη φορά.

Αν σου γκρεμίστηκε όνειρο, έλα να φτιάξουμε άλλο. Εδώ είμαι να σου δώσω τα υλικά απ την αρχή.

Αν σε αδίκησαν, φρόντισε να διεκδικήσεις ό,τι σου άξιζε και αν δεν στο δώσουν θα στο δώσει η ζωή παρακάτω.

Αν απλώς δε τα κατάφερες, έλα να το πάμε από την αρχή. 
Όπως τότε με το ποδήλατο, θυμάσαι; 
ματώσαμε... πονέσαμε μα στο τέλος τα καταφέραμε... θυμάσαι;

Θυμήσου... το σπίτι μας έχει μια πόρτα που δεν κλείνει. Ούτε στα λάθη σου ούτε στα ζόρια σου, ούτε στον χρόνο που περνά... ό,τι και αν έκανες, ό,τι κ αν έπαθες, ό,τι κι αν συνέβη... η πόρτα σε χωράει, παιδί μου, το ίδιο και η αγκαλιά μου...»

infokids

Διονύσιος Σολωμός: «Η Ελληνίδα Μάνα» - Επέτειος θανάτου του Εθνικού μας Ποιητή (9 Φεβρουαρίου 1857)

Κρέμεται το σπαθί κοντά στην κούνια σου, καλό μου,
αλλά το χέρι δεν είναι που το ’σφιγγε στη νίκη.
Μακρύς ο λάκκος π’ άνοιξε και κλει το γίγαντά μου.
Κάμπους, βουνά, χωρίς αυτόν μάχης καπνοί σκεπάζουν.

αλλ’ αυτό τώρα που κουνώ τ’ αμέριμνο κορμάκι
αύριο θα γίνει δύναμη που ο λογισμός κινάει,
και στήθι αντρίκειο θα σταθεί στες σαϊτιές της μοίρας.
Βρέχει τα βέλη της αυτή στα ύψη των ανδρείων,
που εκεί στημένοι στερεοί λάμπουν στη μάχη θείοι.
.
Χαρές και πλούτη να χαθούν, και τα βασίλεια, κι όλα,
τίποτε δεν είναι, αν στητή μέν’ η ψυχή κι ολόρθη.
Όλα τα ερείπια γύρω της κοιτά χαμογελώντας,
κι ανθοί σ’ αυτά, παντού κι αργά, βλασταίνουν ως τον τάφο.
φυτρώνει και στο σκότος του του Παραδείσου τ’ άνθι.
.
Του κόρφου συ, της αγκαλιάς αγαπημένο βάρος,
σπούδαξε, μην αργοπορείς βάρος να γίνεις τρόμου
εκεί που οι χείμαρροι του εχθρού τρομαχτικά βρυχίζουν....

Σε γέννησε, σε μεγάλωσε, σ' ανάθρεψε....

Κάτι για τη μάνα σου…

Αυτή σε γέννησε. Σε μεγάλωσε. Σε ανέθρεψε.

Αυτή σου έμαθε να μιλάς, να περπατάς, να τρέχεις. Ήταν εκεί σε κάθε βήμα σου. Στα άγχη. Στις λύπες. Στις χαρές σου. 

Τώρα μεγάλωσες. 

Μεγάλωσε και αυτή. Πρέπει να ‘χει πατήσει τα εξήντα.

Και εσύ παραπονιέσαι.
Γκρινιάζεις. Δε σε καταλαβαίνει λες. Σε πιέζει. Σε κουράζει.

Λες πως θες να αλλάξει η μάνα σου. Να φέρεται αλλιώς, να γίνει κάποια άλλη. 

Αν δεν αλλάξει, χωριό δεν κάνετε. Έτσι λες. 

Αν δεν αλλάξει, δεν μπορείτε μαζί να πορευτείτε.

Δες…
Εγώ δεν λέω. Δεν είναι αγία η μάνα σου. Όχι. 

Άνθρωπος και αυτή και κάνει λάθη.

Σκέψου λίγο όμως. Σκέψου και πες μου ειλικρινά.
Πώς ζητάς από αυτήν να κάνει την αλλαγή; 

Αυτή, ήτανε πάντα η ίδια. 

Εσύ είσαι που άλλαξες. Εσύ μεγάλωσες. 

Εσύ είσαι που πρέπει να βρεις ισορροπίες και να τις κρατήσεις.

Πρόσεξε. Δεν σου λέω πως έχει δίκιο.
Όχι.
Μπορεί λάθη πολλά να κάνει.
Η μάνα σου όμως πάντα η ίδια ήτανε. 

Εσύ μεγάλωσες. Εσύ άλλαξες.

Είναι δικό σου χρέος να βρεις ισορροπίες…

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γιορτή της Μητέρας: «Τα πολυτιμότερα κοσμήματα που θα έχεις ποτέ γύρω από το λαιμό σου είναι...

Κι ένα τέταρτο μητέρας αρκεί για δέκα ζωές, και πάλι κάτι θα περισσέψει που να το ανακράξεις σε στιγμή μεγάλου κινδύνου.

Οδυσσέας Ελύτης

👪👪👪👪👪

... τα χέρια των παιδιών σου"

Όταν γίνεσαι μαμά, κάπως ο κόσμος αλλάζει. Κάπως τα χρώματα, τα αρώματα, οι εικόνες, τα συναισθήματα, όλα γίνονται πιο μεγάλα. Και πιο μαγικά...

Γιατί όταν γίνεσαι μάνα ο κόσμος σου σταματάει να περιστρέφεται γύρω από εσένα. Ξαφνικά ένα μικροσκοπικό πλάσμα αποκτά σημασία αμύθητου θησαυρού και σου κλέβει μια για πάντα την καρδιά.

Φέτος για τη γιορτή της μητέρας αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας 10 στιγμές, 10 εικόνες που κάθε φορά που τις αναπολώ, τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα. 

Είμαι κι εγώ από εκείνες που την ίδια ώρα που γκρινιάζω και λέω " άντε να μεγαλώσουν λίγο να μπορούμε να συνεννοούμαστε" το ίδιο δευτερόλεπτο εύχομαι να παραμείνουν για πάντα μωρά, για να μη χάσω ποτέ αυτή τη μωρουδίλα, αυτές τις πρώτες φορές για τα πάντα, αυτές τις αγκαλιές και τα φιλιά.

1. Η πρώτη γιορτή της μητέρας είναι η πρώτη φορά που νιώθεις το μωρό σου.

Αχ! Τότε ξαφνικά αισθάνεσαι μαμά. Μπορεί να μην το έχεις κρατήσει ακόμα στα χέρια σου όμως ξαφνικά εσύ και εκείνο το μικροσκοπικό πλάσμα που κολυμπάει μέσα σου είστε άρρηκτα συνδεδεμένοι. 

Τώρα ξέρεις, είναι εκεί. 

Κολυμπάει, σε ακούει, σε νιώθει. Του μιλάς, το χαϊδεύεις και ανυπομονείς για το επόμενο χτύπημα. Και όσο πιο δυνατό, τόσο πιο μεγάλη η χαρά. Να μια πατουσίτσα! Ένας αγκώνας! Λες αυτό να είναι το κεφαλάκι του;;;

2. Η πρώτη αγκαλιά.

Όταν έχω μια δύσκολη μέρα, κλείνω τα μάτια μου και σκέφτομαι εκείνες τις στιγμές. Το πρώτο της κλάμα, το άγχος μου αν θα το ακούσω, όταν την είδα για πρώτη φορά και μου την έδωσαν αγκαλιά... 

Την πρώτη φορά που την αγκάλιασε ο μπαμπάς της και της είπε "γειά σου Μπιθάκι, καλώς ήρθες στην οικογένειά μας", την φωτογραφία με την πατουσίτσα της, οι φίλοι μας που με περίμεναν έξω από την αίθουσα τοκετού... 

Πόσο τυχεροί είμαστε οι άνθρωποι όταν βιώνουμε τέτοιες συγκινήσεις...

3. Ο θηλασμός.

Αυτή η μοναδική επαφή. Ο θηλασμός είναι η απόλυτη σύνδεση της μάνας με το παιδί της. Δύσκολος, επίπονος και απαιτητικός, τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση, αλλά ταυτόχρονα τόσο μοναδικά μαγικός...

4. Οι στιγμές που καταλαβαίνεις ότι... μεγαλώνει.

Τα άλματα ανάπτυξης των παιδιών είναι αδιανόητα. Η επαφή τους με την τεχνολογία είναι σχεδόν σοκαριστική και το μυαλό τους μοιάζει με μεγάλο σφουγγάρι έτοιμο να απορροφήσει κάθε πληροφορία. Ακόμα και εκείνη που θα πεις με σιγανή φωνή στον άντρα σου, εκείνα την ακούν. Και τη θυμούνται! 

Μια νέα γενιά πολιτών του 2030 έρχεται φουριόζα!! Ετοιμαστείτε!!

5. Οι άπειρες αλλαγές πάνας!

Ποιος θα το έλεγε πως αυτή η στιγμή που πριν γίνεις γονιός φαντάζει Mission impossible, γίνεται τώρα ίσως η αγαπημένη καθημερινή συνήθεια! Με το Babylino στο χέρι προσπαθείς να ηρεμήσεις το μικρό αγρίμι που θέλει να χοροπηδήξει στον καναπέ!! 

Και τότε βλέπεις δυο όμορφα μπουτάκια που θες να τα δαγκώσεις!! 

Και σου γελάει και γελάς κι εσύ και η αλλαγή πάνας αντί για ένα λεπτό κρατάει 10 !

6. Οι βόλτες...

Αχ αυτές οι βόλτες. Στα ομολογουμένως δύσκολα αθηναϊκά πεζοδρόμια, προσπαθείς με το ένα μωρό στο καρότσι και το άλλο αγκαλιά να τα βγάλεις, να ρουφήξουν εικόνες και παραστάσεις. 

"Τα μωρά είναι σαν τα δέντρα" μου έλεγε η παιδίατρός μας. 

Όσο πιο πολλές εικόνες βλέπουν τόσο πιο πολύ μεγαλώνουν τα κλαδιά τους και ανθίζουν...

7. Το πριν και το μετά... σε μια αγκαλιά.

Τις βλέπεις αγκαλιά και συγκινείσαι. Κάθε φορά. Το πριν σου και το μετά σου σε μια εικόνα. 

Μια αγκαλιά. Άρρηκτα συνδεδεμένες με μια αγάπη που "μόνο η γιαγιά ξέρει", επιβεβαιώνει πως του παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί μου...

8. Το πρώτο μας ταξίδι.

Εκεί που λες θα τα καταφέρουμε; Πώς θα μπούμε στο καράβι, θα περάσουν καλά, τα πήρα όλα μαζί; Χιλιάδες άγχη και αγωνίες και τελικά τα μικρά πλασματάκια απολαμβάνουν τις διακοπές, τη θάλασσα και τη χαλάρωση όσο οι μεγάλοι. 

Και το ταξίδι αλλάζει. Αποκτά άλλο νόημα. 

Γιατί πλέον είστε μαζί. Και είναι ωραία...

9. Οι δυο τους μαζί.

Στο ημερολόγιο του Οδυσσέα, όταν γεννήθηκε η Ιριάνα, του έγραψα: "Στη ζωή σου θα προσπαθήσω να σου παρέχω ό,τι περισσότερο μπορώ, όμως σήμερα σου φέραμε με τον μπαμπά σου το πιο σημαντικό και σπουδαίο δώρο. 

Την αδερφή σου". 

Είμαι μοναχοπαίδι και έχω ζήσει με το άγχος της μοναξιάς. 

Πάντα "ζήλευα" τις φίλες μου που είχαν αδέρφια. Αγαπώ τις μεγάλες οικογένειες και πιστεύω όσο τίποτα στον δεσμό του αίματος. Όταν τα βλέπω μαζί πάντα συγκινούμαι. 

Είναι κάτι που δεν μπορώ να ξεπεράσω....

10. Η μητρότητα.

Το πιο ιερό πράγμα στον κόσμο. Είτε γεννήσεις φυσιολογικά είτε υιοθετήσεις ένα παιδάκι έχεις τη μοναδική τύχη να βιώσεις το απόλυτο συναίσθημα. 

Να αγαπήσεις χωρίς όρους και χωρίς όρια ένα άλλο πλάσμα. 

Να βάλεις τον εαυτό σου ένα βήμα πίσω και να ζεις, να αναπνέεις και να υπάρχεις για να είναι αυτό το πλασματάκι υγιές και ευτυχισμένο.

Φέτος στη Γιορτή της Μητέρας κάντε διπλή αγκαλιά. 

Μία μεγάλη στα παιδιά σας και μία ακόμα πιο μεγάλη στη μαμά σας.

Με όλη μου την αγάπη,

Μυρτώ

infokids

Το Χαμομηλάκι

Το παιδί σου είναι η ζωή σου

Ο καρπός ενός έρωτα. 
Αυτό το χαριτωμένο πλασματάκι, που σε κοιτάει με ανυπομονησία περιμένοντας τη φροντίδα σου. 

Εσύ του έδωσες ζωή και τώρα είναι καθήκον σου να το προστατεύεις και να το αγαπάς σαν τη ζωή σου. 

Κανείς δε σου είπε ότι θα ‘ναι εύκολο. 
Ίσα-ίσα, απαιτεί θυσίες. Για να υποδεχτείς ένα παιδί πρέπει να είσαι ψυχικά έτοιμος. Να έχεις ωριμάσει και να ξέρεις ότι αυτό θέλεις. 

Εκτός απ’ το ψυχολογικό κομμάτι, όμως, είναι και το οικονομικό. Υπάρχουν πολλές ανάγκες άρα και πολλά έξοδα τα οποία θα πρέπει να καλύπτεις. 

Ο ερχομός ενός παιδιού είναι ό,τι καλύτερο, αρκεί αυτό να συμβαίνει υπό κατάλληλες συνθήκες.

Τα χρόνια περνούν κι εκείνο το μικρό ανθρωπάκι μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Μαθαίνει σιγά-σιγά τη ζωή κι εσύ έχεις σημαντικό μερίδιο ευθύνης στην ανατροφή του. 

Δημιουργείς έναν νέο άνθρωπο για την κοινωνία. Πρέπει να του δώσεις αξίες και πολλαπλά εφόδια για το μέλλον του. Το παιδί σου είναι η ζωή σου. 

Μέσα από αυτό πολλές φορές βλέπεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Ίσως μερικές φορές να του επιβάλεις τα δικά σου απωθημένα κι αυτό είναι λάθος. Άσε το παιδί σου να ζήσει, να κάνει τις δικές του επιλογές και μέσα απ’ τα λάθη του να μάθει, γιατί μόνο έτσι θα μάθει. Εσύ αυτό που έχεις να κάνεις είναι να είσαι ένας καλός καθηγητής.

Αρκετές στιγμές θα έρχεστε σε κόντρα. 

Κι όσο πλησιάζει την εφηβική ηλικία θα μαλώνετε ακόμα περισσότερο. Θα πρέπει να δείξεις κατανόηση και να είσαι δίπλα στο παιδί σου. 

Όσες φορές και να καβγαδίσετε, πάντα θα το αγαπάς. Γιατί πολύ απλά είναι ένα κομμάτι του εαυτού σου, που το έχεις δημιουργήσει εσύ. Είναι η αρχή και το τέλος σου. Είναι τα πάντα στη ζωή σου και γι’ αυτό θα παλεύεις μέχρι την τελευταία σου πνοή. 

Ως γονιός θα είσαι δίπλα του ό,τι και αν γίνει. 

Όταν γελάει, γελάς κι εσύ μαζί του. 

Κι αντίστοιχα, όταν πονάει, πονάς κι εσύ. Ίσως το νιώθεις πέντε φορές παραπάνω απ’ το παιδί σου αυτό το αίσθημα.

Η ανατροφή ενός παιδιού δεν είναι αστεία υπόθεση. 

Πρόκειται για μια ψυχή και θέλει υπομονή, επιμονή και πολλή αγάπη. Πέρα απ’ την οικονομική στήριξη, καταλυτικό ρόλο παίζει κι η ψυχολογική. Το παιδί θα έχει την ανάγκη να σου μιλάει. 

Κι εσύ θα πρέπει να είσαι εκεί και να κατανοείς ό,τι για εκείνο εκείνη τη στιγμή μοιάζει τεράστιο πρόβλημα κι ας μην είναι. 

Εσύ οφείλεις να είσαι εκεί, δίπλα του.

Θα πρέπει να μην του κόβεις τα φτερά. 

Αυτό είναι ένα σημαντικό κομμάτι. Πρέπει να του δώσεις να καταλάβει την αξία των ονείρων και των στόχων στη ζωή του. Να θέλει να πετύχει κι ό,τι κάνει να το αγαπά μέσα απ’ την καρδιά του. 

Όταν φτάσει στην ενήλικη ζωή του, θα πρέπει να το αφήσεις να ζήσει λίγο μόνο του. 

Εννοείται πως το αγαπάς κι είναι για σένα ολόκληρος ο κόσμος σου, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς ότι πρέπει να επιβιώσει μόνο του. Να σταθεί στα πόδια του, γιατί αργά ή γρήγορα θα αναγκαστεί να το κάνει. Όσο πιο νωρίς βασίζεται στις δικές του δυνάμεις, τόσο το καλύτερο για εκείνο.

Ο κόσμος είναι σκληρός και θα πρέπει από νωρίς να το μάθεις να μη ζει στο ροζ συννεφάκι του. 

Γιατί αλλιώς θα προσγειωθεί απότομα και τότε θα του είναι ακόμη πιο δύσκολο. Θα πρέπει να το αφήσεις ελεύθερο. Όσο μακριά κι αν είναι, εσύ θα αισθάνεσαι αν δεν είναι καλά ή κάτι πηγαίνει στραβά κι αμέσως θα τηλεφωνήσεις, δε σταματάς στιγμή να νοιάζεσαι.

Καθώς τα χρόνια περνούν, το καμαρώνεις για όλες του τις επιτυχίες. Ακόμα και στις αποτυχίες στέκεσαι δίπλα του. 

Παρ’ όλο που έχει μεγαλώσει, εσύ το βλέπεις πάντα σαν το μικρό σου μωράκι, αυτό το πλάσμα που σου έφεραν τότε στο νοσοκομείο. Για εσένα θα είναι πάντα μικρό στα μάτια σου.

Είναι η συνέχειά σου κι έχει μάθει από εσένα τις αξίες και την ηθική που του δίδαξες. Το να μεγαλώνεις ένα παιδί δεν είναι εύκολο. Θέλει κουράγιο και πρέπει να είσαι έτοιμος κι ολοκληρωμένος ως άνθρωπος για κάτι τέτοιο. Όταν, όμως, συμβεί θα είσαι το πιο περήφανο και χαρούμενο άτομο για τη ζωή που δημιούργησες.

Συντάκτης: Ειρήνη Κουκέλλη
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη
Pillowfights.gr

Το Χαμομηλάκι

Το παιδί χρειάζεται μια μαμά που να είναι εκεί, βράχος ακλόνητος στα εύκολα και τα δύσκολα

Την ώρα που ο δίχρονος γιος σας έχει πέσει στο πάτωμα και χτυπιέται, την ώρα που η οκτάχρονη κόρη σας έχει πεισμώσει και δε συνεργάζεται, την ώρα που η δωδεκάχρονη κόρη σας τσακώνεται μαζί σας για ασήμαντο λόγο, την ώρα που σας έρχεται να ξεστομίσετε μια βαριά κουβέντα (κάτι που πιθανότατα θα το μετανιώσετε την επόμενη στιγμή και θα προσπαθήσετε να το πάρετε πίσω), πείτε στον εαυτό σας STOP και υπενθυμίστε του ότι εσείς είστε ο ώριμος ενήλικας σε αυτή τη σχέση και το παιδί σας είναι ανώριμο και, όπως περιμένει από εσάς τροφή, στέγη και ασφάλεια, επίσης περιμένει να μάθει από εσάς βασικούς κανόνες για τη ζωή του.

Να λοιπόν τι χρειάζεται να είστε για το παιδί σας ώστε να το βοηθήσετε να γίνει ένας χαρούμενος και πετυχημένος ενήλικας.

1. Να είστε με τη συμπεριφορά σας θετικό παράδειγμα προς μίμηση

Τι είναι αυτό που θέλετε για το παιδί σας; 
Να είναι χαρούμενο; Ευγενικό; 
Να μην έχει νεύρα και ξεσπάσματα; Αυτό που επιθυμείτε για το παιδί σας σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με το πώς εσείς φέρεστε. 
Διαλέξτε τις συμπεριφορές και τα χαρακτηριστικά που θέλετε να αποκτήσει το παιδί σας. 
Δείξτε τα με το δικό σας καλό παράδειγμα, για να τα μιμηθεί. Γιατί τελικά, τα παιδιά μαθαίνουν από αυτά που βλέπουν και βιώνουν γύρω τους, από τους γονείς τους, και λιγότερο από τις θεωρίες τύπου «πρέπει να κάνεις αυτό» στα λόγια.

2. Να είστε τα θεμέλια της ζωής του παιδιού σας

Εσείς βάζετε τις βάσεις για το υπόλοιπο της ζωής του παιδιού σας. Ακούγεται σαν μεγάλη υποχρέωση; Πράγματι, αν το σκεφτείτε, εσείς ξεκινάτε ήδη από τους πρώτους μήνες της ζωής την πρώτη και βασικότερη σχέση με το παιδί σας. 
Μέσα από το συναισθηματικό δέσιμο, τη σιγουριά και την ασφάλεια που θα νιώσει το μωράκι σας στα χέρια σας (κάθε φορά που ανταποκρίνεστε στο κλάμα του για να το ταΐσετε, να το αλλάξετε, να το παρηγορήσετε), θα το βοηθήσετε να αποκτήσει μία σταθερή βάση, πάνω στην οποία θα χτίσει τις υπόλοιπες σχέσεις του καθώς μεγαλώνει.

3. Να είστε ο πιο θερμός οπαδός του παιδιού σας

Ενθαρρύνετε, εμψυχώστε, υποστηρίξτε το παιδί σας, τόσο με τα λόγια όσο και με τα έργα σας. Αν νομίζετε ότι για να πάει καλά ένα παιδί στα σπορ, στα μαθήματα ή στο οτιδήποτε πρέπει να του τονίζετε συνέχεια τι δεν κάνει καλά για να κινητοποιηθεί και να το διορθώσει, τότε κάνετε μεγάλο λάθος! 
Κατακρίνοντας, κοροϊδεύοντας, γελοιοποιώντας ή μειώνοντας ένα παιδί με σκοπό να το «βοηθήσετε» να αποκτήσει κίνητρα είναι ό,τι πιο λανθασμένο και τραυματικό μπορείτε να κάνετε! Εννοείται ότι δεν πρέπει να δώσετε ψεύτικους επαίνους ή να λέτε στο παιδί σας ότι είναι το καλύτερο ενώ δεν είναι, αλλά το να είστε δίπλα του και να στηρίζετε τις προσπάθειές του μεταδίδοντάς του ότι πιστεύετε σε αυτό και τις ικανότητές του είναι το σημαντικότερο.

4. Να είστε η μαμά που έχει να πει καλά λόγια για το παιδί της

Και όχι μόνο να λέτε καλά λόγια για το παιδί σας, αλλά που και που να το κάνετε όταν ξέρετε ότι το παιδί σας ακούει! Με αυτό εννοώ ότι θα πρέπει να εστιάζετε στα θετικά στοιχεία του παιδιού σας, στις ικανότητες και δυνατότητές του, στις προσπάθειές του αλλά και στον χαρακτήρα του. 
 Αποκτήστε τη συνήθεια να λέτε περισσότερα καλά πράγματα για το παιδί σας αντί να το σχολιάζετε αρνητικά και να παραπονιέστε για τα ελαττώματα ή τις δυσκολίες του.

Όταν εσείς ξεκινάτε να κακολογείτε το παιδί σας, να γκρινιάζετε για τη συμπεριφορά του και τις δυσκολίες που σας φέρνει, να θυμάστε ότι αυτό έχει αρνητικό αντίκτυπο τόσο σε εσάς όσο και στο παιδί σας. Απ’τη μία, οι άλλοι γονείς θεωρούν ότι έχετε μεγάλο μερτικό ευθύνης για τις δυσκολίες του παιδιού σας. 
Οπότε, όταν παραπονιέστε και μιλάτε άσχημα γι’αυτό, οι άλλοι θεωρούν ότι εσείς θα πρέπει να κάνετε κάτι για να βελτιωθεί η συμπεριφορά του παιδιού. Απ’την άλλη, επισημαίνοντας διαρκώς τα ελαττώματα του παιδιού σας, θα καταλήξετε να το βλέπετε αρνητικά, αγνοώντας τα θετικά του στοιχεία.

5. Να είστε η μαμά που ξέρει να δώσει μια σοφή συμβουλή και μια αγκαλιά στα δύσκολα

Δεν είναι εύκολο να είσαι μαμά, και φυσικά δεν είναι δυνατόν να έχει η μαμά όλες τις απαντήσεις ή λύσεις. Ωστόσο, είτε δεν έχετε τελειώσει το δημοτικό είτε έχετε μεταπτυχιακό, τα πτυχία δεν έχουν σχέση. 
Μπορείτε να είστε το άτομο που έχει μια σοφή συμβουλή για το παιδί σας. 
Μπορείτε να το κατευθύνετε σωστά και να του υποδείξετε πού ή ποιον πρέπει να ρωτήσει για να βρει απαντήσεις. 
Να το ενθαρρύνετε να δοκιμάσει διαφορετικές λύσεις μέχρι να βρει τη σωστή. 
Να ακούσετε με προσοχή όσα έχει να σας πει.  
Να του θυμίσετε ότι είναι ένας υπέροχος άνθρωπος παρά τις όποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει. 
Να έχετε μια αγκαλιά ανοιχτή για να το παρηγορήσετε, να το ηρεμήσετε ή να του μεταδώσετε δύναμη, όταν χρειαστεί.

6. Να είστε βράχος ακλόνητος

Το παιδί σας χρειάζεται μία μαμά που να είναι εκεί, ό,τι και να γίνει, βράχος ακλόνητος στα δύσκολα και τα εύκολα, στα ωραία και τα άσχημα. 
Και ξέρω πόσο δύσκολο είναι αυτό όταν υπάρχει πίεση, άγχος, στρες, δυσκολίες οποιουδήποτε είδους και, φυσικά, καθημερινές απαιτήσεις και υποχρεώσεις. 
Όμως, το παιδί σας χρειάζεται μια μαμά που να το αγαπάει άνευ όρων. Να είναι ένα λιμάνι σιγουριάς και ασφάλειας. Να ξέρει πως ό,τι και να του συμβεί έχει εσάς, μπορεί να έρθει στην αγκαλιά σας να σας εκμυστηρευτεί τους φόβους, τα προβλήματα, τις ανησυχίες του και ότι εσείς θα ανταποκριθείτε με αγάπη και ζεστασιά (και ας μη μπορείτε να του λύσετε τα προβλήματά του!)

Δρ. Λίζα Βάρβογλη

Από The Mamagers Team

Στους γονείς που κατέκρινα πριν γίνω μάνα: «Συγγνώμη!» To the Parents I Judged Before I Was a Parent: I'm Sorry

To the Parents I Judged Before I Was a Parent: I'm Sorry

H Laura Lifshitz ζητάει συγγνώμη από όλους τους γονείς που κατέκρινε πριν γίνει μάνα και την καταλαβαίνουμε απόλυτα!

«Να 'μαι λοιπόν, κάποια χρόνια πριν, μια 30χρονη γυναίκα που διδάσκει σε ένα νηπιαγωγείο και πήγα για ψώνια σε ένα γνωστό πολυκατάστημα. Εκεί την είδα: Είδα μια μαμά να ψωνίζει και το παιδάκι της δεν φορούσε παπούτσια, ενώ ήταν χειμώνας. Δεν φορούσε παπούτσια!

«Είναι χειμώνας! Μα, τι σκέφτεται; Είναι δυνατόν;

Εγώ δεν πρόκειται να το κάνω ποτέ αυτό! Όχι εγώ.» είπα.
Έκανα το σιωπηλό μου σχόλιο και συνέχισα τα ψώνια μου σκεπτόμενη σχετικά με το τι γονείς υπάρχουν!

Έπειτα ήταν ένα υπέροχο καλοκαιρινό βράδυ. 

Πήγα για φαγητό σε ένα υπέροχο, ρομαντικό εστιατόριο με τον πρώην σύζυγό μου και περνούσαμε υπέροχα. Δίπλα μας έτρωγε μία οικογένεια με ένα κοριτσάκι περίπου 4 χρονών. Ήταν πολύ χαριτωμένο αλλά απίστευτα θορυβώδες. Καμία εκπαίδευση μου ως νηπιαγωγός δε με βοήθησε να κάνω υπομονή με εκείνο το παιδί. Οι σερβιτόροι το βρήκαν χαριτωμένο αλλά εγώ το βρήκα απλά ενοχλητικό. Το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να φάω τα μακαρόνια μου και να πιω το κρασί μου. Η μικρή όμως μου είχε χαλάσει τη διάθεση! Γιατί δεν πήγαιναν απλά σε μια πιτσαρία; Θέλανε και κυριλέ εστιατόριο…

Εγώ δεν θα το κάνω ποτέ αυτό, όταν κάνω παιδιά. Ποτέ!

Ω, πόση άγνοια είχα!

Όταν έβλεπα μια μαμά να δίνει γλειφιτζούρι στο παιδί της για να σταματήσει να κλαίει έλεγα: 

Εγώ δεν θα το κάνω ποτέ αυτό όταν κάνω παιδιά. Ποτέ!

Όταν άκουγα γονείς να λένε: Ο γιος μας πηγαίνει παιδικό αλλά κοιμάται ακόμη μαζί μας, σκεφτόμουν: Εγώ δεν πρόκειται να το κάνω ποτέ αυτό.

Ποιος τα λέει αυτά; Το άτομο που δεν είχε αλλάξει ούτε μια πάνα στην ζωή του και νόμιζε πως ξέρει τα πάντα για την διαπαιδαγώγηση επειδή είναι νηπιαγωγός!

Αυτό το άτομο όμως θέλει να πει κάτι σε όλους αυτούς τους γονείς:
Συγγνώμη!
Μπορεί να έκρινα την μαμά που άφησε το παιδί χωρίς παπούτσια μες στον χειμώνα, αλλά έχω αφήσει την κόρη μου χωρίς καπέλο μέσα στο καταμεσήμερο και στον ήλιο! Μια κυρία μάλιστα γύρισε και μου είπε: «Η κόρη σου χρειάζεται επειγόντως ένα καπέλο!»

Χαμογέλασα χαριτωμένα αλλά από μέσα μου με το ζόρι συγκρατούσα να νεύρα μου!

Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησα πολύ να της το φορέσω… Με καλοπιάσματα, με φωνές, με απειλές, με γλειφιτζούρια… Όμως δεν ήθελε να φορέσει καπέλο με τίποτα! Τι να κάνω;
........
Και να ήταν μόνο αυτό; 4 χρόνια πρν έκρινα τους γονείς που βγήκαν σε εστιατόριο με το μικρό τους. Εγώ λοιπόν έπρεπε να πάω σε ένα ραντεβού και δεν είχα πουθενά να αφήσω το παιδί μου.. Έτσι, ξέρετε τι έκανα; Το πήρα μαζί μου! Σε ένα εστιατόριο ενώ ένα ζευγάρι είχε βγει για να φάει ρομαντικά ακριβώς δίπλα μας. Και εκείνο αποφάσισε οτι ήταν το κατάλληλο μέρος για να δώσει μια παράσταση τραγουδιού! Έτσι άρχισε να τραγουδάει δυνατά!

Ναι, εγώ το επέτρεψα αυτό!
Για να μην αναφέρω ότι ακόμα κοιμάμαι μαζί με το παιδί μου! Και ξέρετε κάτι; Το απολαμβάνω!

Καλά το έκανα εγώ αυτό; Ναι, ναι το παραδέχομαι.

Εγώ επίσης δίνω γαριδάκια μόνο και μόνο για να ηρεμήσει λίγο το κεφάλι μου από τις φωνές!
Επίσης μερικές φορές την αφήνω και στο tablet να παίζει…

Τέλος, μια φορά μέσα στο καταχείμωνο η μικρή μου αρνιόταν να φορέσει το μπουφάν της ενώ έπρεπε να πάμε στο γιατρό. Για να μην χάσουμε το ραντεβού, την πήρα αγκαλιά, την τύλιξα με το δικό μου παλτό μέσα στην αγκαλιά μου και φύγαμε τρέχοντας. Όλοι όσοι μας κοιτούσαν πρέπει να νόμιζαν ότι είμαι μια κακοποιητική μάνα…
Γι’ αυτό λοιπόν, σε όλους τους γονείς που κατέκρινα πριν γίνω μάνα, ζητάω ειλικρινά συγγνώμη!»

babyradio

Έ, εσείς μαμάδες, τα καταφέρνετε μια χαρά! And if your kids love you, then you’re doing a good job.

Έ, εσείς. Εσείς που έχετε ένα νήπιο να κρέμεται από πάνω σας ενώ προσπαθείτε να σκουπίσετε το φαγητό του από πάνω της. 

Εσείς, που έχετε τελειοποιήσει το δίλεπτο μπάνιο. 

Εσείς, που κάθεστε στο τραπέζι και μαλώνετε με τα παιδιά σας για να κάνουν τις εργασίες τους. 

Εσείς, που είστε τόσο εξαντλημένες στο τέλος της μέρας που δεν θέλετε να τα ξαναπεράσετε όλα αυτά αύριο. 

Θέλω να σας πω κάτι.Τα καταφέρνετε μια χαρά.

You’re Doing a Good Job

Επιτρέψτε μου να το ξαναπώ. Τα καταφέρνετε μια χαρά.

Ξέρω ότι δεν το πιστεύετε, όταν το μωρό σας κλαίει και εσείς έχετε κάνει ΤΑ ΠΑΝΤΑ για να σταματήσει, χωρίς αποτέλεσμα. Του τραγουδήσατε, το κουνήσατε, το βάλατε να ρευτεί, του αλλάξατε πάνα, το ταΐσατε και το μωρό δεν λέει να ηρεμήσει. Μπορεί να σκέφτεστε ότι κάτι δεν κάνετε καλά ως μαμάδες, γιατί αν τα κάνατε όλα καλά, το μωρό θα χαμογελούσε και θα έβγαζε χαρούμενες φωνούλες. 

Επιτρέψτε μου όμως να σας πω ότι τα καταφέρνετε μια χαρά. Αφιερώνετε όλο σας το χρόνο και την ενέργειά σας για να κάνετε όλα όσα πιστεύετε ότι θα κάνουν το μωρό σας χαρούμενο και αυτό είναι αξιέπαινο.

Μπορεί να φαίνεται ότι δεν τα καταφέρνετε, όταν οι μέρες σας είναι γεμάτες με νευρικά ξεσπάσματα του παιδιού, με ουρλιαχτά, με παρεξηγήσεις, με προσπάθειες να ζυγίσετε τα υπέρ και τα κατά ανάμεσα στο να φτιάξετε ακόμη ένα παζλ με το 3χρονο παιδί σας ή να φύγετε αμέσως από το σπίτι ουρλιάζοντας. Ετοιμάζετε το αγαπημένο τους φαγητό και σας λένε ότι είναι αηδία. Τους λέτε ότι είναι ώρα για παιχνίδι και αυτά δεν θέλουν να κάνουν τίποτα μαζί σας. Προσπαθείτε να κάνετε μερικές δουλειές του σπιτιού και ξαφνικά βρίσκονται ανάμεσα στα πόδια σας. 

Είναι πολύ δύσκολο. Θέλετε να βάλετε τα κλάματα. Δεν πειράζει, γιατί τα καταφέρνετε μια χαρά.

Σε εσάς μαμάδες με παιδιά σχολικής ηλικίας και που παλεύουν να μάθουν στα παιδιά το σωστό και το λάθος και να τους μάθετε τις κοινωνικές δεξιότητες, τη φιλία και την ειλικρίνεια και τη σωστή συμπεριφορά, τα καταφέρνετε μια χαρά! Κάθε μέρα πρέπει να αφήσετε τα παιδιά σας να βγουν στον πραγματικό κόσμο και απλώς ελπίζετε και προσεύχεστε ότι θα πάρουν τις σωστές αποφάσεις. Ότι θα επιλέξουν να είναι ευγενικά. Ότι θα επιλέξουν να σέβονται. Ότι θα επιλέξουν να είναι γενναιόδωρα. Τα βλέπετε να ορμάνε προς το προαύλιο του σχολείου – το απόλυτο άγνωστο – και το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να εύχεστε είναι να είναι αρκετά όσα κάνετε.

Και είναι αρκετά, πιστέψτε με.Κανείς μας δεν είναι τέλειος. Όλοι έχουμε ελαττώματα. 

Εγώ φωνάζω πολύ στα παιδιά μου. Δεν περνάω αρκετό ποιοτικό χρόνο μαζί τους. Τα αφήνω να περνάνε πολλές ώρες μπροστά στην τηλεόραση και να τρώνε πολλά σνακς. Μπορεί να έχετε και εσείς τα ίδια προβλήματα ή μπορεί τα δικά σας να είναι διαφορετικά.

Όπως και να έχει, αυτά είναι μικροπράγματα. Ξέρω ότι όλο αυτό σας φαίνεται τεράστιο τώρα που το παιδί σας έχει αποστηθίσει όλα τα επεισόδια από το αγαπημένο του παιδικό, αλλά σε σχέση με τα πραγματικά σημαντικά πράγματα, είναι ασήμαντο.

Αυτό που είναι σημαντικό είναι τα μεγάλα πράγματα και το σημαντικότερο είναι ότι τα παιδιά σας ξέρουν ότι σας αγαπάνε. 

Μπορεί να μη το λένε. 

Μπορεί να είναι νευριασμένα μαζί σας για άπειρους λόγους. 

Σας αγαπάνε όμως. Σας αγαπάνε γιατί τα φιλάτε για καληνύχτα. Σας αγαπάνε γιατί τους παίρνετε ένα καινούριο παιχνίδι όταν είναι άρρωστα. Σας αγαπάνε γιατί βάζετε να παίξει το αγαπημένο τους τραγούδι 712 φορές συνεχόμενα. Σας αγαπάνε γιατί πλένετε το αγαπημένο τους μπλουζάκι. Σας αγαπάνε γιατί πάντα θυμάστε εκείνο το αστείο πράγμα που έκαναν την προηγούμενη βδομάδα. Σας αγαπάνε γιατί τα φροντίζετε.

Και αν τα παιδιά σας σας αγαπάνε, τότε τα καταφέρνετε μια χαρά.
Ξέρω ότι αυτό δεν πρόκειται να διώξει τις τύψεις σας. Ξέρω ότι δεν πρόκειται να σκουπίσει τα δάκρυα της κούρασης. Όμως ελπίζω ότι, έστω και για ένα δευτερόλεπτο, θα αφήσετε αυτές τις λέξεις να μπουν στην καρδιά σας και να σας προσφέρουν μία στιγμή χαράς μέσα στη χαοτική σας μέρα.

Τα καταφέρνετε μια χαρά!

huffingtonpost.com
Μετάφραση για το babyradio: Θωμαΐδου Ευθυμία Ζωή

Και τι δεν κάνουν τα παιδιά για να τραβήξουν την προσοχή της μαμάς!

Πολλές μητέρες ρωτούν γιατί το παιδί τους αλλάζει συμπεριφορά,

όταν τις βλέπουν.

Γιατί ξαφνικά γίνονται απείθαρχα, σκαρφαλώνουν σε καναπέδες, μιλάνε άσχημα, γίνονται προκλητικά ενώ γνωρίζουν πολύ καλά ότι όλα αυτά αποτελούν μία ανάρμοστη συμπεριφορά, την οποία δεν την έχουν όταν η μητέρα δεν είναι παρούσα.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Ο κ. Στέλιος Μαντούδης, Αναπτυξιακός Εργοθεραπευτής εξηγεί ότι υπάρχουν διάφορες απόψεις για το θέμα αυτό, οι επικρατέστερες αιτίες όμως είναι οι εξής:

• Το παιδί αντιδρά με αυτό τον τρόπο γιατί αισθάνεται την έλλειψη της μητέρας

Είναι γεγονός ότι σε αρκετές περιπτώσεις, η μητέρα αναγκάζεται λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων να απουσιάζει πολλές ώρες από το σπίτι. Όταν επιστρέφει πρέπει να κάνει τις καθημερινές δουλειές του σπιτιού, μαγείρεμα, δουλειές κλπ. έτσι μειώνεται ο χρόνος που περνά αποκλειστικά με το παιδί της. Το παιδί νιώθει ότι η μητέρα βάζει προτεραιότητα τις δουλειές του σπιτιού.

Για να τραβήξει, λοιπόν, το ενδιαφέρον της μητέρας αντιδρά με:

• Γκρίνια: θέλω να φάω στο πορτοκαλί πιάτο και όχι στο μπλε
• Ανυπακοή και άρνηση: κλείσε την τηλεόραση και έλα να φας «όχι θέλω λίγο ακόμη»
• Έχει παράλογες απαιτήσεις: δεν θέλω να πιω γάλα το πρωί, θέλω αναψυκτικό κλπ.
• Αυτή η συμπεριφορά μπορεί να κλιμακωθεί και να φτάσει στην επιθετικότητα, να δαγκώνει, να βρίζει να χτυπά
• Ένας άλλος λόγος που αρκετοί ψυχολόγοι θεωρούν ότι ευθύνεται για μια τέτοια συμπεριφορά είναι το συναίσθημα ασφάλειας που δημιουργείται στο παιδί
• Η μαμά είναι το πρόσωπο εκείνο που μπορεί να του λύσει όλα του τα προβλήματα, το πρόσωπο στο οποίο έχει όλη την άνεση να συμπεριφερθεί όπως νιώθει, ακόμα και άσχημα
• Το παιδί καθημερινά καλείται να υπακούει σε όρια και κανόνες, είτε είναι στο σχολικό περιβάλλον, είτε ακόμα και στην παιδική χαρά, «θα περιμένεις τη σειρά σου», «δεν περπατάμε στον δρόμο», « δεν τρέχουμε», «δεν σκαρφαλώνουμε»
• Έτσι μόλις συναντά τη μαμά του, χαλαρώνει από αυτό το πρόγραμμα και κάνει μία συναισθηματική παλινδρόμηση , μπεμπεκίζει, η οποία εκδηλώνεται με άτακτες ή προκλητικές συμπεριφορές.

Μια λιγότερο συχνή αιτιολογία είναι η ιδιοσυγκρασία του παιδιού, ο χαρακτήρας του.

• Είναι παιδιά δύσκολα, από την φύση υπάρχουν παιδιά που γεννιούνται και είναι ιδιόρρυθμα στην συμπεριφορά τους
• Μεγαλώνοντας είναι σκληρά, ανυποχώρητα και εξαιρετικά απείθαρχα και ανυπάκουα
• Το αντιφατικό είναι ότι τις περισσότερες φορές οι γονείς αυτών των παιδιών είναι πολύ ήρεμοι, συμπονετικοί και είναι εντυπωσιακή η ηρεμία και η υπομονή με την οποία τα χειρίζονται
• Αυτή η συμπεριφορά μπορεί να εμφανίζεται μόνο μπροστά στους γονείς και συνήθως εξαλείφεται μέχρι την εφηβεία

Πώς πρέπει οι γονείς να αντιδράσουν σε αυτές τις συμπεριφορές;

• Όταν μιλάμε για ένα παιδί 3-4 ετών, προσπαθούμε να ενθαρρύνουμε την καλή συμπεριφορά και να μην επικρίνουμε την άσχημη. Όταν παίζει όμορφα και ήρεμα του λέμε: μπράβο, τι καλό παιδί που είσαι κλπ.
• Αγνοείστε την άσχημη συμπεριφορά του επιλέγοντας να κάνετε κάτι άλλο
• Αγνοείστε το, ασχοληθείτε με κάτι άλλο διαβάστε ένα βιβλίο, ή ποτίστε τα λουλούδια. Όταν σταματήσει την συμπεριφορά αυτή, τότε ασχοληθείτε πάλι μαζί του ενεργητικά

Σε παιδιά σχολικής ηλικίας καλό είναι να αποφεύγετε σαρκαστικά σχόλια

• Υποτιμητικά «κάνεις σαν μωρό» ή να του μιλάτε εχθρικά «θα σε τσακίσω»
• Μην το απορρίπτετε «σε βαρέθηκα, θα φύγω»
• Μην το απειλείτε «δεν θα σου ξαναπάρω τίποτα»
• Μιλήστε του ήρεμα και αποφασιστικά
• Χαμηλώστε στο ύψος των ματιών του κρατήστε το από τα δυο του χέρια κάντε βλεματικη επαφή και πες τε του «δεν μου αρέσει αυτό που κάνεις» με τρόπο που να δείχνει πως περιμένετε από το παιδί να υπακούσει, πως δεν έχει άλλη επιλογή
• Πείτε αυτό που θέλετε και μην περιμένετε ανταπάντηση, επαναλάβετε αυτή την διαδικασία κάθε φορά που θα κάνει παλαβομάρες
• Στην αρχή μπορεί να χρειαστεί να το κάνετε συχνά, μπορεί να πρέπει συνδυαστικά να τον βάλετε σε μια καρέκλα για λίγο να σκεφτεί αυτό του έκανε
• Δώστε του να καταλάβει ότι θα είναι υπεύθυνος των επιλογών του
• Ότι είναι δικαίωμα του να παίζει όπως θέλει, με όποιο τρόπο θέλει να εκφραστεί, αρκεί να είναι ασφαλές αυτό που κάνει και να σέβεται τους άλλους, να μην τους ενοχλεί

Συμβουλή Ειδικού:
Τα παιδιά καθημερινά δοκιμάζουν τα όρια και τις αντοχές των γονιών τους. Είτε με θετικό είτε με αρνητικό τρόπο, μας διεκδικούν ειδικά όταν ο χρόνος που περνούν μαζί μας είναι λιγοστός. 

Ας τους μιλήσουμε όταν είναι ήρεμα τα πράγματα, να ανταλλάξουμε απόψεις και να καταλήξουμε σε αποφάσεις. Έτσι σιγά σιγά το παιδί αντιλαμβάνεται τις συνθήκες και συνεργάζεται καλύτερα.

boro

Μη με μαλώνεις μάνα μου / και μη με κακοπαίρνεις...

"Jim Hawkins Leaves Home" by N.C. Wyeth, 1911

Μη με μαλώνεις μάνα μου
και μη με κακοπαίρνεις
θα φύγω μάνα μ' και θα κλαις

αχ, θα φύγω μάνα μ' και θα κλαις
πικρά θα μετανοιώνεις

αχ, θα κάμεις χρόνους να με δεις
χρόνους να μ'ανταμώσεις
θα 'ρχουνται μάνα μου οι γιορτές
κι οι μεγαλοβδομάδες
και θα'μαι εγώ στην ξενιτιά

Σαν εκκλησιά στην έρημο
που δεν τη λειτουργούνε
μοιάζει κι εκείνος που αγαπά
και δεν τον αγαπούνε

Μωρό μου, θέλω να σου ζητήσω συγνώμη που…

Αν είσαι μαμά και με διαβάζεις, τότε θα ξέρεις πολύ καλά πως δεν είμαστε πάντα δίκαιες απέναντι σε αυτά τα πλασματάκια που έχουμε την ευλογία να μεγαλώνουμε… 

Θα φωνάξουμε επειδή είμαστε κουρασμένες, θα τα μαλώσουμε , θα τα παραμελήσουμε για να κάνουμε κάτι όχι και τόσο μαμαδίστικο… 
Λατρεύω τον γιο μου, όπως κάθε μάνα λατρεύει το μωρό της μα, μερικές φορές κουράζομαι, εξαντλούμαι, παραδίνομαι… 
Ναι, ναι, ναι ξέρω πως εμείς οι μαμάδες είμαστε δυνατές, είμαστε αήττητες, είμαστε υπερήρωες, αλλά όχι πάντα… 

Κάποιες στιγμές το μόνο που θες είναι να ξεσπάσεις κάπου και δυστυχώς καμιά φορά αυτό γίνεται στο παιδί… Δεν το θέλεις, ούτε το επιδιώκεις, απλά γίνεται... κατευθείαν το μετανιώνεις αλλά το λάθος έχει γίνει και μετά οι τύψεις σε κατακλύζουν … 

Για αυτό λοιπόν, μωρό μου, θέλω να σου ζητήσω συγνώμη που… 
* Σου φωνάζω καμιά φορά χωρίς να φταις. 
* Σε πιέζω να φας ενώ δεν αντέχεις άλλη μπουκιά. 
* Σου μιλάω κοφτά και απότομα επειδή μάλωσα με κάποιον άλλο. 
* Σου κρύβω το αγαπημένο σου παιχνίδι γιατί δεν μπορώ να το ακούω άλλο. 
* Σε βγάζω πιο νωρίς από το μπάνιο επειδή βαρέθηκα να περιμένω. 
* Σε βάζω μπροστά από την τηλεόραση για να βγάλω τα φρύδια μου ή να βάψω τα νύχια μου. 
* Σε κρατάω και αυτό το απόγευμα μέσα γιατί δεν έχω κουράγιο ούτε τα μάτια μου να ανοίξω. 
* Σου ξαναφοράω ασιδέρωτα ρούχα γιατί δεν άντεχα να σιδερώσω καλοκαιριάτικα. 
* Σου είπα πως είσαι κακό παιδί, ενώ είσαι το καλύτερο πλάσμα όλου του κόσμου. 
* Σε άφησα για λίγο να κλαις για να καταλάβεις πως αυτό που κάνεις είναι λάθος, ενώ το λάθος το κάνω εγώ που σε αφήνω εκεί… 
* Σε βάζω τιμωρία λες και εγώ τα κάνω όλα σωστά. 
* Σου λέω καμιά φορά μικρά ψέματα γιατί και καλά έτσι πρέπει. 
* Σε πιέζω να κάνεις πράγματα που δεν θέλεις γιατί μου είπε η γιαγιά σου πως έτσι μεγαλώνουν τα παιδιά. 
* Σε μαλώνω μπροστά στον κόσμο ενώ ξέρω πόσο αμήχανα και ντροπιαστικά νιώθεις εκείνη τη στιγμή. 
* Σε αφήνω να παίζεις μόνο σου, γιατί έχω τόσες δουλειές να κάνω. 

 Σ’ αγαπώ πολύ μωρό μου και πίστεψέ με προσπαθώ να γίνομαι καλύτερη μέσα από τα λάθη μου! Συγνώμη που στη προσπάθεια μου αυτή, καμιά φορά σε στεναχωρώ και σε αδικώ…

Νατάσα Δεμέστιχα
Δείτε περισσότερα στο daddy-cool

Anna Padchenko: Οι «άλλες» πλευρές της μητρότητας ... Εκπληκτικές φωτογραφίες για τη νοσηρή μητρική αγάπη ...

H μητρική αγάπη δεν είναι πάντα δεδομένη και ανιδιοτελής. Δεν είναι πάντα τρυφερή, γλυκιά και αφοσιωμένη, δεν περιλαμβάνει πάντα αυτοθυσία. Το συγκλονιστικό project της Ρωσίδας φωτογράφου Anna Padchenko προβάλλει για πρώτη φορά, την «άλλη» πλευρά της μητρότητας.

Αυτήν που αφορά μητέρες χειριστικές, εξουσιαστικές, τρομερά καταπιεστικές, οι οποίες παραμελούν τα παιδιά τους, προκαλώντας τους σοβαρά ψυχολογικά τραύματα που, δυστυχώς, τα στοιχειώνουν για πάντα.

Με σκοπό να προκαλέσει τις μαμάδες να αντικρύσουν κατάματα τα τεράστια σφάλματα που μπορεί να κάνουν με τα παιδιά τους, η Padchenko μας καλεί να δούμε (και να σκεφτούμε σοβαρά), την άλλη, άκρως ρεαλιστική πλευρά της μητρότητας.

Η μάνα που νομίζει ότι έτσι προστατεύει το παιδί της

από τον "κακό κόσμο που θέλει να το βλάψει"

Η μάνα που είναι ικανή να πνίξει το παιδί της,

για να το κρατήσει ασφαλές

Η μάνα που χειραγωγεί το παιδί της,

σαν να είναι μαριονέτα

Η μάνα που θέλει την κόρη της οσία-παρθένα

(για να μην έχει να λέει ο κόσμος)

Η μάνα που επιβάλλει στο παιδί να την υπηρετεί...

...για πάντα

Η μάνα που θα κρατήσει το παιδί δίπλα της,

με κάθε κόστος

Η μάνα που δεν επιτρέπει στο παιδί καμία ιδιωτικότητα

Η μάνα που θα επιβάλλει στο παιδί να κάνει

όσα δεν κατάφερε εκείνη

Οι μάνες που χειρίζονται τα παιδιά τους

σα να είναι τηλεκατευθυνόμενα

Η μάνα που απαιτεί να της φέρονται

σαν να είναι βασίλισσα

Η κλασική Ελληνίδα μάνα!

(κι ας είναι Ρώσοι οι εικονιζόμενοι...)

Η μάνα που νομίζει ότι αρκεί το παιχνίδι στην φύση...

Και η μάνα που ψάχνει τρόπο

για να ξεφορτωθεί το παιδί

___________________

  Πηγή: mama365.gr,  artnaz.com
http://antikleidi.com