Παγκοσμίως, γίνονται 25 εκατομμύρια αμβλώσεις με μη ασφαλή τρόπο κάθε χρόνο από το 2010 ως το 2014, αναφέρει η έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) και του Ινστιτούτου Γκουτμάχερ. Το 97% από αυτές τις επεμβάσεις έγινε σε κράτη της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής.
Σχεδόν οι μισές από τις56 εκατομμύρια αμβλώσεις που υπολογίζεται ότι γίνονται παγκοσμίως κάθε χρόνο δεν είναι ασφαλείς και οι γυναίκες στις φτωχότερες χώρες αντιμετωπίζουν ακόμη υψηλότερο κίνδυνο εξαιτίας των περικοπών της χρηματοδότησης των ΗΠΑ στα προγράμματα οικογενειακού προγραμματισμού στο εξωτερικό, προειδοποιούν ειδικοί για θέματα δημόσιας υγείας σε μια έκθεση που δίνεται στη δημοσιότητα σήμερα.
Καταλαβαίνουμε το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να έχει πρόσβαση σε ασφαλείς επεμβάσεις υγείας, να μη κινδυνεύει η ζωή του κάθε φορά που αναγκάζεται να προσφύγει σε ιατρική επέμβαση ή περίθαλψη.
Αλλά να σκοτώνονται 50 με 60 εκατομμύρια αγέννητα παιδάκια κάθε χρόνο, αυτό δεν το χωράει το μυαλό μου!!
Αντί να διαδηλώνουν για το δικαίωμα στην άμβλωση, γιατί δεν διαδηλώνουν στο δικαίωμα της αντισύλληψης, της δωρεάν ιατρικής ενημέρωσης για θέματα αντισύλληψης και στην μόρφωση και επιμόρφωση όλων στις μεθόδους αυτές.
Γιατί δεν διαδηλώνουν για ενημέρωση στο ανείπωτο κόστος που υφίσταται μια γυναίκα, όταν ξεριζώνουν ένα παιδάκι από μέσα της.
Να μάθουν για την ψυχολογία του νέου, το σακάτεμα της ψυχής του, τον κίνδυνο της υγείας του, από ανεύθυνες προγαμιαίες σχέσεις.
Το δικαίωμα μου, να ορίζω το κορμί μου, με ευθύνη, είναι αποκλειστικό, πολύτιμο και δεν το απεμπολώ στο όνομα καμιάς μόδας, για κανένα one night stand.
Υπάρχει και η αγάπη ρε παιδιά. Αγαπήστε και κάντε σχέση. Μη κάνετε σχέσεις μπας και αγαπηθείτε.
Γιατί, άμα το ζευγάρι αγαπιέται, θα αγαπάει και τον καρπό του έρωτά του και δεν θα σπεύσει να τον ξεφορτωθεί.
Θα έρθει η στιγμή που θ’ ακούσεις αυτή την ερώτηση απ’ το παιδί σου. Και ίσως αυτή η στιγμή να έχει έρθει ήδη. Θα το ακούσεις με πόνο, γιατί το παιδί σου πονάει.
Και πονάει περισσότερο, γιατί φοβάται πώς θα αντιδράσεις, όταν σου πει το πρόβλημά του.
Φοβάται ότι θα αντιδράσεις βίαια και θα κάνεις το πρόβλημά του πολύ χειρότερο, πολύ πιο οδυνηρό.
Φοβάται ότι θα του προκαλέσεις πόνο. Και, αν μπορούσε, δε θα σου έλεγε ποτέ το πρόβλημά του – θα σου το έκρυβε για πάντα.
Επειδή φοβάται ότι θα στραφείς εναντίον του, χωρίς αγάπη, για να υπερασπιστείς τιποτένιες «αξίες»: το όνομά σου, την «αξιοπρέπειά σου», με δυο λόγια: τον εγωισμό σου.
Γι’ αυτό, αδελφέ μου, γι’ αυτό, αδελφή μου, πρέπει να σε ρωτήσω κι εγώ: Ποιον αγαπάς περισσότερο, το παιδί σου ή τον εαυτό σου; Το παιδί σου ή τις ηθικές αρχές σου; Πρόσεξε, γιατί από την απάντησή σου θα κριθούν οι ίδιες οι ηθικές αρχές σου.
Ξέρω κάποιον γνωστό σου, που έδωσε ξεκάθαρη απάντηση σ’ αυτό το πρόβλημα: ότι αγαπάει μόνο το παιδί του, όχι τον εαυτό του, ούτε το όνομά του, ούτε νοιάζεται για τις ηθικές αρχές του ή για την «αξιοπρέπειά του», όταν το παιδί του κινδυνεύει, ακόμη κι αν εκείνο, με λάθη και ανωριμότητα, έχει προκαλέσει μόνο του τη συμφορά του.
Δεν τον νοιάζει η γνώμη «της κοινωνίας» για τις πράξεις του, ενώ ο ίδιος νοιώθει όμορφα και αξιοπρεπής όταν σωθεί το παιδί του από τα προβλήματα που το ίδιο έχει προκαλέσει στον εαυτό του.
Και ξέρει ένα μόνο τρόπο να το σώσει: να το σφίξει στην αγκαλιά του και να το φροντίσει, χωρίς να το ρωτήσει τίποτα, χωρίς να του ζητήσει τίποτα, χωρίς να το κρίνει για τίποτα.
Αυτός ο γνωστός σου –πολύ γνωστός σου– είναι ο Χριστός. Έδωσε αυτή την απάντηση, όχι μόνο συγχωρώντας τους σταυρωτές Του πάνω στο σταυρό, αλλά και διδάσκοντας την παραβολή του ασώτου υιού.
Σ’ αυτή την παραβολή, ο Πατέρας (που είναι ο ίδιος ο Χριστός) όχι μόνο ανοίγει την πόρτα του στο γιο του, που επιστρέφει σε κακά χάλια από δικές του ανοησίες (έφαγε το μερίδιό του από την πατρική περιουσία και μετά πέθαινε απ’ την πείνα), αλλά και βγαίνει ο ίδιος να τον αγκαλιάσει και να τον πάρει στο σπίτι, μόλις τον βλέπει από μακριά να πλησιάζει. Ξέρω ότι η στάση αυτή σκανδαλίζει πολλούς, που νομίζουν πως είναι πιο δίκαιοι ή πιο σοφοί απ’ το Χριστό, δηλαδή το Θεό.
Αυτοί θα έκλειναν την πόρτα στο παιδί τους – είναι εκείνοι που λένε τα απάνθρωπα και εγκληματικά λόγια: «Εγώ σε προειδοποίησα. Αν χρειαστείς βοήθεια, να μην έρθεις σε μένα».
Δε φαντάζομαι να είσαι κι εσύ απ’ αυτούς. Αν όμως είσαι (σκέψη που με πικραίνει βαθύτατα), τότε κακώς έγινες γονιός. Κακώς ο Θεός σού εμπιστεύτηκε το παιδί σου, ή τα παιδιά σου. Δεν το άξιζες, γιατί δεν ξέρεις να αγαπάς. Ή μάλλον ξέρεις να αγαπάς τον εαυτό σου, αλλά όχι τα παιδιά σου. Δεν είσαι τέτοιος γονιός, ελπίζω. Είσαι από τους γονιούς που αγαπούν το παιδί τους πιο πολύ από την ηθική τους, πιο πολύ από το όνομά τους και τη γνώμη των άλλων γι’ αυτούς, πιο πολύ ακόμη και από την αξιοπρέπειά τους και φυσικά πιο πολύ από τον εαυτό τους. Έτσι είναι;
Πάντως, ό,τι κι αν είναι, ήρθε η ώρα να το δείξεις. Τώρα η κόρη σου σε χρειάζεται πιο πολύ από κάθε φορά. Πολύ περισσότερο απ’ όσο σε χρειάζεται για να της πληρώνεις τα φροντιστήρια ή τις ξένες γλώσσες ή το κολυμβητήριο. Τώρα δεν παίζεται η εισαγωγή της στο πανεπιστήμιο, αλλά κάτι αφάνταστα πιο σημαντικό, κάτι πραγματικά σοβαρό: η ζωής της και η ζωή του παιδιού της.
Ναι, καλά κατάλαβες: η κόρη σου είναι έγκυος.
Καλά θα κάνεις να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου.
Είπες ότι την αγαπάς. Άρα δε θες να της προκαλέσεις πόνο. Δε θες να την «τιμωρήσεις». Δε θες να χειροτερέψεις το πρόβλημά της. Άλλωστε, αν τη στενοχωρήσεις, εσύ θα στενοχωρηθείς πιο πολύ. Αν την κάνεις να πονέσει, εσύ θα πονέσεις πιο πολύ. Αυτό δεν είναι η αγάπη;
Αυτό είναι και το κριτήριο, για να δεις αν πράγματι αγαπάς την κόρη σου πιο πολύ ή τον εαυτό σου: όταν βρέθηκες στην ανάγκη να την τιμωρήσεις, πόνεσες εσύ το ίδιο ή και πιο πολύ απ’ αυτήν; Αν ναι, τότε την αγαπάς. Αν ένιωσες ικανοποίηση, που «απέδωσες δικαιοσύνη» ή που «έκανες το καθήκον σου» και τη «συνέτισες» ως γονιός, τότε φοβάμαι πως πρέπει να την αγαπήσεις πιο πολύ. Δεν την αγαπάς αρκετά.
Τώρα, πάντως, ήρθε η ώρα να τη στηρίξεις. Αυτό είναι –μόνον αυτό– το καθήκον σου ως γονιού. Όχι να την κρίνεις, όχι να την κατηγορήσεις, όχι να τη «διορθώσεις» ή να τη «συνετίσεις», όχι όλες αυτές οι βλακείες. Είναι αργά πια. Τώρα η κόρη σου έχει ένα πρόβλημα.
Και το καθήκον σου είναι να της συμπαρασταθείς – με το μόνο τρόπο που μπορεί κάποιος να συμπαρασταθεί στο συνάνθρωπό του, με την αγάπη. Αγκάλιασέ την, στήριξέ την, άφησέ την να σου μιλήσει, να κλάψει κοντά σου, αν το έχει ανάγκη, πες της και δείξε της ότι την αγαπάς εξίσου με πριν, ότι δε νομίζεις ότι «σε πρόδωσε», «σε απογοήτευσε» κ.τ.λ. Όλοι κάνουμε λάθη. Αλλά οι αληθινά δικοί μας άνθρωποι μάς αγαπάνε γι’ αυτό που είμαστε, όχι γι’ αυτά που κάνουμε. Κι εμείς αγαπάμε τους άλλους, και τα παιδιά μας, γι’ αυτό που είναι, όχι γι’ αυτά που κάνουν. Και αυτό που είναι αξίζει πάρα πολύ την αγάπη μας, όσα λάθη κι αν έχουν κάνει ή εξακολουθούν να κάνουν.
Πρόσεξε όμως. Εδώ, εκτός από την κόρη σου, άλλος ένας άνθρωπος αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα. Ο άνθρωπος αυτός είναι το εγγονάκι σου. Έχεις ένα εγγονάκι, ξέρεις. Η κόρη σου είναι έγκυος, κι αυτό σημαίνει ότι μέσα της άρχισε ήδη να ζει ένα άλλο ανθρώπινο πλάσμα, πάρα πολύ ανθρώπινο, άνθρωπος όσο κι εσύ, όσο ο άλλος γονιός του παιδιού σου, όσο το ίδιο το παιδί σου. Κι αυτός ο καινούργιος άνθρωπος (δεν τον βλέπεις, ίσως δεν έχει ακόμη σχηματιστεί η καρδιά του, αλλά υπάρχει, ζει και έχει ανθρώπινη ψυχή, δώρο του Θεού, ψυχή αθάνατη, που δεν θα πεθάνει ακόμη κι αν το μικροσκοπικό σώμα του πεθάνει τώρα), αυτός λοιπόν ο καινούργιος άνθρωπος δεν είναι ξένος για την κόρη σου, δεν είναι ξένος για σένα, είναι σάρκα από τη σάρκα σου και αίμα από το αίμα σου. Είναι πολύ στενός σου συγγενής, εγγονάκι σου. Σε λίγους μήνες θα είναι κοντά σου, θα το κρατάς αγκαλιά και θα το παίζεις στα γόνατά σου. Και σε λίγα χρόνια θα είναι ολόκληρος άντρας ή κοτζάμ γυναίκα. Εδώ λοιπόν, αγαπητέ μου γονιέ (αγαπητέ μου αδελφέ, αγαπητή μου αδελφή), θα δώσεις εξετάσεις στη συνείδησή σου, στο παιδί σου και στον ίδιο το Θεό, άσχετα αν πιστεύεις ή όχισ’ Αυτόν.
Τι θα προτιμήσεις; Προτιμάς το εγγονάκι σου (το μελλοντικό άντρα, τη μελλοντική γυναίκα) ή θα απαιτήσεις από την κόρη σου να το ξεφορτωθεί και θα το ξεχάσετε όλοι μαζί, για ένα φτηνό τίμημα, όπως το να μπει στο πανεπιστήμιο ή να κάνει καριέρα ή να ζήσει τη ζωή της (με σεξουαλικές χαρές, αλλά χωρίς υποχρεώσεις) ή, ακόμα χειρότερο, για να μη «ρεζιλευτείτε στη γειτονιά ή στη δουλειά σας ή στον κύκλο σας»; Άλλωστε η κόρη σου είναι αμφίβολο αν θα μπορέσει ποτέ να το ξεχάσει. Αντίθετα, είναι μάλλον σίγουρο πως σε κάθε πρόβλημα, που θα συμβαίνει αργότερα στη ζωή της, θα σκέφτεται: «Τιμωρούμαι, γιατί κάποτε σκότωσα εκείνο το παιδάκι, το παιδάκι μου». Ακόμη κι όταν γεράσει, δε θα της έχουν φύγει οι τύψεις.
Αυτό το παιδί, ξέρεις, δεν είναι σκουπίδι, δεν είναι αντικείμενο. Δεν είναι «λάθος». Είναι ένας άνθρωπος. Ένα δώρο του Θεού στην κόρη σου και σε σένα. Είναι οι εξετάσεις που δίνετε όλοι μαζί για να χάσετε τα πάντα (όσα αξίζουν περισσότερο στον κόσμο, και δεν είναι η καριέρα ή οι απολαύσεις) ή να κερδίσετε τα πάντα. Όχι μόνο τώρα, αλλά (δε με νοιάζει αν δεν το πιστεύεις) στην αιωνιότητα.
Θα κλείσω αυτό το γράμμα λέγοντας τίμια τι θα έκανα εγώ στη θέση σου. Θα συμπαραστεκόμουν στην κόρη μου δίνοντάς της όλη μου την αγάπη και χωρίς να την κατηγορήσω για τίποτα. Και θα την παρακαλούσα να κρατήσει το μωρό, ακόμη κι αν η ίδια είχε αποφασίσει να «τερματίσει την κύηση» (όπως λέμε τώρα, εξευγενισμένα, τη δολοφονία μωρών μέσα στη μήτρα της μητέρας τους).
Θα της εξηγούσα ότι: α) Ακόμη κι αν η εγκυμοσύνη την εμποδίσει να διαβάσει για το σχολείο ή για τις πανελλήνιες, αξίζει να θυσιάσει μια χρονιά για να φέρει στη ζωή κάτι τόσο πολύτιμο, το παιδί της και το εγγονάκι μου. Δεν πειράζει, θα συνεχίσει το σχολείο του χρόνου. β) Η εγκυμοσύνη δεν την εμποδίζει να σπουδάσει. Κι αν πρέπει να φύγει σε άλλη πόλη για τις σπουδές της και δυσκολεύεται να συνδυάσει το ρόλο της μητέρας με τις υποχρεώσεις της φοιτήτριας, θα πάω κι εγώ μαζί της (ή κι οι δυο γονείς της, αν είναι δυνατόν) και θα τη βοηθήσω όσο μπορώ. Ακόμη κι αν ανατραπεί η ζωή μου όπως την έχω τώρα, αξίζει κάθε θυσία για να μεγαλώσουμε αυτό το πολύτιμο πλασματάκι, το μελλοντικό άντρα, τη μελλοντική γυναίκα, το παιδί της και το εγγονάκι μου. Είναι το πιο σημαντικό πράγμα που μας έχει συμβεί. γ)Αν ο πατέρας του παιδιού επιθυμεί και είναι σε θέση να την παντρευτεί, θα βοηθήσω όσο μπορώ για να γίνει αυτός ο γάμος.
Αν είναι ένας ανεύθυνος ή βίαιος ή ήδη παντρεμένος ή δεν επιθυμεί να παντρευτεί την κόρη μου, αλλά την ήθελε μόνο για να κάνει το κέφι του, ας πάει στην ευχή του Θεού. Εγώ είμαι εδώ για το παιδί μου, εγώ είμαι εδώ και για το εγγονάκι μου. Ο Θεός να τα έχει καλά και τα δυο.
Αυτά λοιπόν, αδελφέ μου, αδελφή μου, θα έκανα εγώ, αν βρισκόμουν στη θέση σου.
Αυτά θα κάνω, αν κάποτε βρεθώ στη θέση σου.
Αυτά σε παρακαλώ να κάνεις κι εσύ, τώρα, που (χωρίς να το περιμένεις) βρέθηκες σ’ αυτή τη θέση. Δε θα το μετανιώσεις. Θα ανταμειφθείς με τη χαρά της παρουσίας αυτού του πολύτιμου ανθρώπινου πλάσματος στη ζωή σου. Αυτού του ανθρώπου, που θα σου δώσει τόση αγάπη, όση θα του προσφέρεις κι εσύ, και θα σου τη δώσει όχι μόνο τώρα αλλά και μετά από χρόνια. Θα ανταμείψεις και την κόρη σου, που θα της δείξεις πόσο την αγαπάς και ότι την αγαπάς περισσότερο από τον εαυτό σου, το όνομά σου ή την «αξιοπρέπειά σου». Και, υπόψιν, ότι, όποιος αγαπάει το παιδί της κόρης σου, της δίνει τη μεγαλύτερη απόδειξη ότι αγαπάει και την ίδια. Το δώρο αυτό που της κάνεις είναι ανεκτίμητο, πίστεψέ με.
Θα τελειώσω με ένα υστερόγραφο.
Μήπως η κόρη σου δεν σου έχει πει τίποτα;
Μήπως, χωρίς να το καταλαβαίνεις, η σχέση σας είναι τέτοια, που δεν πρόκειται να σου μιλήσει, ακόμη κι αν έχει (ή αν της προκύψει στο μέλλον) αυτό το πρόβλημα;
Μήπως θα προτιμήσει να πάει ολομόναχη, ή σιωπηλά με μια φίλη της ή με τον άλλο γονιό της, σ’ ένα χειρουργικό σφαγείο για να κατασκάψουν το σώμα της και να πετσοκόψουν το μωρό της, επειδή η σχέση σας είναι τέτοια, ώστε το καλύτερο πράγμα στον κόσμο (την εγκυμοσύνη) το έχεις κάνει εσύ «πρόβλημα»;
Έστω κι αν νομίζεις πως η σχέση σας είναι αρμονική, πιστεύω ότι θα πρέπει να αναρωτηθείς και να κάνεις από τώρα –πριν είναι αργά– προληπτικές κινήσεις, όπως: ν’ αρχίσεις να χτίζεις μια σχέση αληθινής επικοινωνίας με την κόρη σου, γεμάτη αγάπη, κατανόηση και σεβασμό προς αυτήν – εκείνη, από την πλευρά της, είναι σίγουρο πως σε αγαπά και σε σέβεται, ακόμη κι αν η δική σου συμπεριφορά είναι απότομη ή απόμακρη και δεν την αφήνει να σου το δείξει·
να μιλήσεις μαζί της συγκεκριμένα γι’ αυτό το θέμα και να τη βοηθήσεις να καταλάβει πως η αντίδρασή σου, σε περίπτωση που προκύψει, θα χαρακτηρίζεται από αγάπη και συμπαράσταση και προς εκείνη και προς το μωρό της, για τους οποίους θα θυσιάσεις ευχαρίστως την «αξιοπρέπειά σου» και «το όνομά σου στην κοινωνία».
Ίσως είναι δύσκολο για σένα να σκεφτείς έτσι, γιατί πρέπει να σπάσεις ένα ταμπού που βασανίζει την κοινωνία μας εδώ και αιώνες, το ταμπού της «ηθικής» και της «αξιοπρέπειας».
Όμως υπάρχει μια δύναμη που σπάει όλα τα ταμπού: η αγάπη.
Και υπάρχει κάποιος που παρέχει την αγάπη ως δώρο σ’ εκείνον που του τη ζητάει με αγωνία.
Κάποιος που είναι ολόκληρος αγάπη και που συνεχώς μας προσκαλεί να μοιραστούμε την αγάπη του.
Δε μας ζητάει τίποτα και μας δίνει τα πάντα – και, αν μας ζητάει κάτι, πάλι για δικό μας όφελος το ζητάει.
Θα τον συναντήσεις εύκολα και θα του μιλήσεις ακόμα πιο εύκολα. Είναι συνέχεια on line. Κοίταξε γύρω σου και θα δεις την κεραία Του.
Έχει το πιο αναγνωρίσιμο σχήμα στον κόσμο:☦
Δείτε ακόμη ένα πιο αναλυτικό βίντεο και πληροφορίες
Η υπόθεση εργοδοτικής αυθαιρεσίας που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο
Στις δικαστικές αίθουσες του Ηρακλείου μεταφέρθηκε χτες, (Δευτέρα 15/05)
η υπόθεση απόλυσης γυναίκας υπαλλήλου από το 2014, όταν
οι εργοδότες της έμαθαν πως είναι έγκυος και αφού πρώτα της
είχε ζητηθεί να «ρίξει» το παιδί της προκειμένου να μείνει στην
εργασία της. Μάλιστα ακολούθησε σφοδρή και πολυεπίπεδη αντιπαράθεση της εργοδοσίας με
την εργαζόμενη αλλά και το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών Ηρακλείου. Με αφορμή την εκδίκαση της υπόθεσης, στην ιστοσελίδα του ΣΜΤ Ηρακλείου
εξιστορείται το χρονικό της υπόθεσης της συγκεκριμένης εργαζόμενης.
Συγκεκριμένα όπως αναφέρεται:
Το θράσος της εν λόγω εργοδοσίας (εταιρία ΠΑΝΘΕΟΝ) είχε ξεπεράσει κάθε
προηγούμενο: - αφού πρώτα εκβίασαν τη συναδέλφισσα να ρίξει το παιδί για
να συνεχίσει να δουλεύει, - αφού αποπειράθηκαν να χειροδικήσουν όταν διεκδίκησε
δεδουλευμένα, - αφού την άφησαν για μήνες απλήρωτη ώστε να την εξαναγκάσουν σε
παραίτηση, - αφού απείλησαν με μηνύσεις το σωματείο μας και
δημοσιογράφους - αφού την απείλησαν για τη ζωή της εάν προχωρούσε σε καταγγελία
στο ΙΚΑ, - αφού την απείλησαν ότι θα μπορούσαν να τη διασύρουν τόσο ώστε να
μη βρει ποτέ ξανά δουλειά...
... όταν έληξαν οι άδειες (μητρότητας κλπ) και η συναδέλφισσα επέστρεψε
στην εργασία της ως όφειλε με βάση την αορίστου χρόνου σύμβαση της, με
περίσσιο θράσος της είπαν «πέρνα έξω».
Την απέλυσαν παράνομα γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων
τους την 18μηνη προστασία μητρότητας από το νόμο (απαγόρευση
απόλυσης).
Φώναξαν μάλιστα την αστυνομία να απομακρύνει την εργαζόμενη και τα
υπόλοιπα μέλη της διοίκησης του σωματείου που είχαν πάει να
διασφαλίσουν την ασφαλή επιστροφή στα εργασιακά της καθήκοντα μετά από
όλες τις απειλές που είχε δεχτεί.
Όταν η συναδέλφισσα προχώρησε πρώτη φορά σε καταγγελία (Νοέμβρης
2014) η εργοδοσία ηττήθηκε:
παρά την αρχική άρνηση της, εν τέλει παραδέχτηκε και κατέβαλε όλα τα
δεδουλευμένα και παραχώρησε τις άδειες που νόμιμα δικαιούταν η
συνάδελφος.
Το διάστημα που ακολούθησε, και παρά τη συλλογική κατακραυγή εναντίον
της σε πανελλαδικό επίπεδο, η εργοδοσία εξακολούθησε προκλητικά να
παρανομεί.
Δεν μερίμνησε ποτέ για την αποκατάσταση της ασφαλιστικής εικόνας της
εργαζόμενης στο ΙΚΑ. Όσο αφορά δε, την καταβολή των δεδουλευμένων,
πλήρωνε μόνο μετά από καταγγελία στην επιθεώρηση εργασίας, πάντα μια
μέρα πριν την διενέργεια της εργατικής διαφοράς.
Έφτασε στο σημείο να προβεί σε παράνομη απόλυσή της –εκλεγμένης τότε
στη διοίκηση του παραρτήματος- εργαζόμενης επειδή διεκδίκησε τα
δικαιώματά της και να ασκήσει μηνύσεις ενάντια σε αυτήν και άλλα δύο
μέλη της διοίκησης του παραρτήματος Ηρακλείου του σωματείου μας σε
άλλη μια προσπάθεια τρομοκράτησης μας! .......... Μέχρι στιγμής την καταγγελία για την παράνομη απόλυση και την
ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης έχουν προσυπογράψει δεκάδες
σωματεία, ενώσεις, συλλογικότητες, πολιτικές και συνδικαλιστικές
οργανώσεις:
Σε απόλυση της πρώην εγκύου εργαζομένης της προχώρησε τελικά η ΠΑΝΘΕΟΝ ΑΚΤΕΕ. Να θυμίσουμε ότι η συγκεκριμένη εργαζόμενη στο Ηράκλειο είχε καταγγείλει όταν ήταν έγκυος, πώς η εταιρεία στην οποία εργαζόταν της είχε πει να "ρίξει το παιδί".
Στη συνέχεια είχε καταγγείλει πως είχε δεχθεί απειλές σε βάρος της ζωής της ενώ ζητούσε και τα δεδουλευμένα της. Η γυναίκα είχε ακολουθήσει με τη στήριξη εργατικών σωματείων, τη νομική οδό, με αποτέλεσμα το δικαστήριο να τη δικαιώσει.
Ωστόσο, φαίνεται ότι πλήρωσε ακριβά αυτή την υπόθεση καθώς, όπως καταγγέλλει το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών-Παράρτημα Ηρακλείου, η γυναίκα όταν επέστρεψε στη δουλειά της, η εργοδοσία της έδειξε την πόρτα της εξόδου.
Διαβάστε τι αναφέρει το παράρτημα Ηρακλείου του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών:
"Όταν η εργοδοσία νομίζει ότι βρίσκεται πάνω από το νόμο…
Σε παράνομη απόλυση της συναδέλφισσας προχώρησε τελικά η ΠΑΝΘΕΟΝ ΑΚΤΕΕ!
Το θράσος της εν λόγω εργοδοσίας έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο: - αφού πρώτα εκβίασαν τη συναδέλφισσα να ρίξει το παιδί για να συνεχίσει να δουλεύει, - αφού αποπειράθηκαν να χειροδικήσουν όταν διεκδίκησε δεδουλευμένα, - αφού την άφησαν για μήνες απλήρωτη ώστε να την εξαναγκάσουν σε παραίτηση, - αφού απείλησαν με μηνύσεις το σωματείο μας και δημοσιογράφους - αφού την απείλησαν για τη ζωή της εάν προχωρούσε σε καταγγελία στο ΙΚΑ, - αφού την απείλησαν ότι θα μπορούσαν να τη διασύρουν τόσο ώστε να μη βρει ποτέ ξανά δουλειά τώρα που έληξαν οι άδειες (μητρότητας κλπ) και η συναδέλφισσα επέστρεψε στην εργασία της ως όφειλε με βάση την αορίστου χρόνου σύμβαση της, με περίσσιο θράσος της είπαν «πέρνα έξω».
Την απέλυσαν παράνομα γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους την 18μηνη προστασία μητρότητας από το νόμο (απαγόρευση απόλυσης). Πέρσι η εργοδοσία ηττήθηκε: παρά την αρχική άρνηση της, εν τέλει παραδέχτηκε και κατέβαλε όλα τα δεδουλευμένα και παραχώρησε τις άδειες που νόμιμα δικαιούταν η συνάδελφος. Φέτος, και παρά τη συλλογική κατακραυγή εναντίον της σε πανελλαδικό επίπεδο, η εργοδοσία εξακολουθεί προκλητικά να παρανομεί. Δεν μερίμνησε ποτέ για την αποκατάσταση της ασφαλιστικής εικόνας της συναδέλφισσας στο ΙΚΑ, χρωστάει ξανά δεδουλευμένα και έφτασε στο σημείο να προβεί σε παράνομη απόλυσή της.
Το Παράρτημα Ηρακλείου του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών καταγγέλλει για πολλοστή φορά την κατασκευαστική εταιρεία ΠΑΝΘΕΟΝ ΑΚΤΕΕ για την προκλητικότατη και αδίστακτη στάση της. Δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται να σταματήσουμε τον αγώνα μέχρι την πλήρη ηθική αποκατάσταση της συναδέλφισσας. Στηρίζουμε αταλάντευτα κάθε ...
Η Βάσια Τριφύλλη μίλησε σε συνέντευξή της για όλα, για τον καρκίνο, την έκτρωση που έκανε αλλά και το πόσο της λείπει ένα παιδί. Ενώ δεν έκρυψε πως νιώθει απίστευτη μοναξιά.
Γιατί είπατε κάποτε ότι ο καρκίνος που αντιμετωπίσατε ήταν η τιμωρία σας; Ήταν. Ήταν! Και ήταν γιατί δεν έκανα παιδί. Έκανα μία έκτρωση στη ζωή μου και ήταν σαν να μην έφυγε ποτέ αυτό το παιδί από μέσα μου. Μετά, όταν μπορούσα να κάνω ένα παιδί ξανά, είχα χρήματα, μπορούσα ακόμα και εξωσωματική να κάνω αν ήθελα, αλλά μου έτυχε ο καρκίνος. Ήμουν 40 ετών. Και ήταν σαν να μου είπε: «τώρα δεν μπορείς!». Και δεν έκανα. Σας στοίχισε που δεν γίνατε μητέρα; Μου έλειψε ένα παιδί. Ακόμα και σήμερα. Πάντα θα μου λείπει. Όχι για να πάρει τα μάτια και τη μύτη μου, ούτε για να λένε οι άλλοι: «αχ, είναι ίδια η Βασούλα!». Όχι! Πιο πολύ ήθελα ένα παιδί για να έχω την ευλογία να μοιραστώ κάτι με έναν άνθρωπο. Δεν διδάσκεται το να είσαι γονιός. Δεν το σπούδασαν πουθενά - από την πράξη, από την καθημερινότητα γίνεσαι. Υπάρχουν στιγμές μέσα στην ημέρα που να νιώθετε μοναξιά; Απίστευτη. Τώρα τελευταία δε, που έχω και δύο χρόνια να κάνω θέατρο, νιώθω πολλή μοναξιά. Και να σου πω κι ένα μυστικό; Δεν ξέρω αν θέλω να ξαναδουλέψω. ολόκληρη η συνέντευξηεδώ
Η εγκυμοσύνη σε πολλές περιπτώσεις είναι δύσκολη, πόσο μάλλον
όταν η γυναίκα που κυοφορεί διαγιγνώσκεται με καρκίνο. Ο συνδυασμός αυτός
όπως μπορείς να καταλάβεις είναι καταστροφικός. Αυτή είναι και η ιστορία
του 24χρονου μοντέλου από τον Καναδά Elizaveta Bulokhova, η οποία
βρέθηκε αντιμέτωπη με αυτή την κατάσταση το 2014. Ήταν μόλις λίγων μηνών έγκυος, όταν πήγε για διακοπές με τον σύζυγο
της στο Άμστερνταμ και την έπιασε ένας δυνατός πονόδοντος, ο οποίος όμως
έπειτα από διάφορες εξετάσεις στις οποίες υποβλήθηκε, αποδείχθηκε πως
ήταν καρκίνος. Το πρώτο πράγμα που της είπαν λοιπόν οι γιατροί ήταν ότι
θα έπρεπε να κάνει άμβλωση, για να μπορέσει να προχωρήσει στην
χημειοθεραπεία, για το δικό της καλό.
Σε δηλώσεις της είπε πως μιλούσε με το αγέννητο παιδί της και ήταν
σαν να την άκουγε, οπότε δεν μπορούσε να κάνει έκτρωση και είπε στους
γιατρούς πως αν το μωρό της είναι γραφτό να γεννηθεί, θα πρέπει να
γεννηθεί.
Μετά από πολλές καθυστερήσεις λοιπόν, εμφανίστηκε και μια τρίτη
επιλογή για την 24χρονη, το να κάνει καισαρική και ας ήταν 10 εβδομάδες
νωρίτερα από την προβλεπόμενη ημερομηνία της γέννησης του παιδιού.
Με την αρρώστια αυτή όμως της αφαίρεσαν το 95% του σαγονιού της και
έπειτα υποβλήθηκε σε χημειοθεραπεία. Το παιδάκι της βγήκε υγιέστατο και η
ίδια τώρα αναρρώνει. Μετά από όλη αυτή την περιπέτεια συνεχίζει το μόντελινγκ και
απολαμβάνει τις όμορφες στιγμές με τον σύζυγο και τον πανέμορφο γιο της.
Αγαπητέ φίλε, Ναι σε εσένα μιλάω που έγραψες ότι δεν θέλεις το παιδί σου.Ότι θέλεις η σύντροφος σου να το ρίξει. Ότι προσδοκά σε οικονομικά οφέλη.
Ήμουν και εγώ κάποτε σαν εσένα.
Είχα τη ζωή μου, τις διακοπές μου, τις γκόμενές μου. Το τελευταίο που ήθελα ήταν ένα παιδί. Και όταν προέκυψε έβγαλα και εγώ όπως εσύ το χειρότερο εαυτό μου.
Όταν μου το είπε η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι με κορόιδευε. Η δεύτερη ότι δεν θα το αναγνώριζα ποτέ, δεν θα έδινα διατροφή ποτέ και
δεν θα το γνώριζα ποτέ.
«Εγώ με παιδί; Δεν θα’ μαστε καλά. Να εκεί είναι το νοσοκομείο να πας να
κάνεις έκτρωση» της είπα, της πέταξα και 300 ευρώ για να τελειώνει το θέμα
της (ναι θέμα της) και έφυγα. Δεν θα μου στερούσε την ελευθερία μου ένα
λάθος της στιγμής. Έτσι έλεγα.
Πήγε στο δικηγόρο της και ζήτησε να το αναγνωρίσω. Έγινα έξαλλος, έβριζα
και χτυπιόμουν. Ένιωθα εγκλωβισμένος. Είχα και μια σχέση τότε που έριχνε
περισσότερο λάδι στη φωτιά. Με πήρε ο δικηγόρος της, με πήραν οι γονείς της.
Ήμουν αμετακίνητος.
Όση ευθύνη είχα εγώ είχε και εκείνη. Με ποια λογική θα με αναγκάσει να
γίνω πατέρας; Και αν το έκανε επίτηδες για να μου ρουφάει λεφτά; Επειδή
δεν φόρεσα προφυλακτικό πρέπει να το πληρώνω μια ζωή; Ναι τέτοιος ήμουνα
αγαπητέ φίλε. Ήθελα να οδηγήσω έναν άνθρωπο στο χειρουργείο, να βάλω την
υγεία του σε κίνδυνο και να τον αναγκάσω να κουβαλάει ένα τραύμα μια ζωή.
Να κάνω το χειρότερο κακό στον άνθρωπο που ερωτεύτηκα και άφησα έγκυο -γιατί ναι εγώ την άφησα και ναι τη δική σου εσύ την άφησες φίλε μου, δεν
έμεινε μόνη της- γιατί κατά βάθος ήξερα πως αν το κρατούσε, δεν θα μπορούσα
να κάνω τη ζωή μου γνωρίζοντας πως εκεί έξω υπάρχει ένα παιδί δικό μου.
Ήθελα να αντέξει την έκτρωση για να μην αναγκαστώ εγώ να αντέξω τις
τύψεις.
Όταν είδα φωτογραφία της κόρης μου, ήμουν περίεργος να δω πως ήταν. Και
από φόβο ότι αν έπαιρνα τηλέφωνο και ζητούσα να τη δω, η μητέρα της θα
μου έκλεινε τη πόρτα, αποφάσισα να πάω ακάλεστος.
Την ώρα που πήγα έβγαινε με τη κόρη μας. Και την είδα. Και τότε
κατάλαβα το λάθος μου, το τραγικό μου λάθος. Δεν βγήκα από το
αυτοκίνητο, έμεινα μέσα και έκλαψα από ανακούφιση που ευτυχώς η μητέρα
του δεν με άκουσε και ντροπή που ήθελα να σκοτώσω αυτό το παιδάκι που
δεν μου έφταιγε σε τίποτα.
Τότε τα οικονομικά οφέλη που και εγώ κατηγορούσα τη μητέρα του ότι
προσδοκούσε, έγιναν «Πάρτα όλα για το παιδί». Μα εκείνη φίλε μου δεν
δέχτηκε τίποτα μετά. Ούτε διατροφή ούτε αναγνώριση. Και αυτό το μετά
καλέ μου Αλέξανδρε, πίστεψέ με δεν θέλεις να το ζήσεις.
Δεν το καταλαβαίνεις τώρα σε νιώθω, ο άντρας γίνεται πατέρας στη
γέννα και όχι στην εγκυμοσύνη. Δεν θέλεις όμως να ξέρεις πως
είναι εσύ που παρακαλούσες να πεθάνει το παιδί σου, να παρακαλάς να
πεθάνεις επειδή δεν το βλέπεις. Εγώ που δεν το ήθελα, έγινα αυτός που
έτρεχε στους δικηγόρους και ικέτευε να το αναγνωρίσει για να μπορεί να
το βλέπει. Είμαι 40 χρονών αγαπητέ φίλε και αυτό το πλάσμα που κάποτε ήθελα να
πετάξουν στον αναρροφητήρα, σήμερα είναι ένας κορίτσαρος 10
χρονών.
Ευτυχώς που την αναγνώρισα γιατί η μαμά της πέθανε πρίν 5 χρόνια και το
παιδί αυτό δεν θα είχε στον ήλιο μοίρα εξαιτίας μου. Έχουν δίκιο όσοι
σου λένε πως είναι δικαίωμά σου να μην θες να γίνεις πατέρας, να μην
νιώθεις και να μην σε νοιάζει.
Δεν είναι όμως δικαίωμά σου να σκοτώνεις δύο ψυχές, μία του παιδιού
σου και μια της μητέρας του που θα κουβαλάει την έκτρωση μέσα της μια
ολόκληρη ζωή. Αν δεν μπορείς να γίνεις πατέρας, αν δεν θέλεις, φύγε.
Μην το αναγνωρίζεις, μην δίνεις διατροφή αλλά μην της ζητάς να το
σκοτώσει. Και εσένα κάποτε κάποιος σε κράτησε στη ζωή όχι όμως για να
ζητάς από τους άλλους να πεθάνουν! Φιλικά από κάποιον που θα μπορούσε να είναι αδερφός σου.
Όταν γεννήθηκε, ζύγιζε λιγότερο από 700 γραμμάρια και ήταν μικρότερος σε μήκος από την παλάμη του πατέρα του... Πρόσφατα γιόρτασε τα πρώτα του γενέθλια και οι γονείς του έχουν κάθε λόγο να είναι τρισευτυχισμένοι.
Ο λόγος για τον μπόμπιρα Τζετ Μόρις, που όταν η μαμά του βρισκόταν στην 20ή εβδομάδα κύησης τής έσπασαν τα νερά και οι γιατροί τής συνέστησαν να κάνει έκτρωση, λέγοντάς της ότι το έμβρυο ήταν «μη βιώσιμο».
Η Μάιρι Μόρις όμως, σε μια πρωτοφανή επίδειξη θάρρους και αγάπης, τους αγνόησε και αποφάσισε να προχωρήσει κανονικά την εγκυμοσύνη της. Και γέννησε το μωρό της 5 εβδομάδες αργότερα, στην 25η εβδομάδα της κύησής της, αφού ο μικρός ζούσε στη μήτρα της μαμάς του αφότου έσπασαν τα νερά της.
Πέντε λεπτά προθεσμία! Όταν έσπασαν τα νερά της κυρίας Μόρις και πήγε στην κλινική, οι γιατροί τής έδωσαν πέντε λεπτά χρόνο για να αποφασίσει, και μάλιστα την είχαν βάλει πάνω στο φορείο που θα την οδηγούσε στο χειρουργείο για την έκτρωση!
Ωστόσο, εκείνη αρνήθηκε να το κάνει, με αποτέλεσμα τις αμέσως επόμενες ημέρες να δέχεται καταιγισμό τηλεφωνημάτων από τις νοσοκόμες που την πίεζαν να κάνει έκτρωση μέσα στις επόμενες πέντε ημέρες.
Η Μόρις όμως αρνήθηκε και πάλι, καθώς ήταν πεπεισμένη πως το μωρό της ήταν υγιές, και έτσι πέντε εβδομάδες αργότερα το έφερε στη ζωή.
Η μητέρα αφηγείται Η ίδια η 34χρονη μητέρα αφηγείται την ιστορία της: «Όταν έσπασαν τα νερά μου, δεν αντιμετώπιζαν τον Τζετ ως μωρό, αλλά ως ένα "μη βιώσιμο έμβρυο". Ήταν πολύ απογοητευτικό. Βρισκόμουν στη μονάδα πρόωρων γεννήσεων και κανείς από τους παιδιάτρους δεν ήρθε να μου πει τις εναλλακτικές λύσεις. Αλλά εγώ μόλις είχα κάνει υπέρηχο και όλα ήταν τέλεια. Ειδικά όταν έμαθα πως είναι αγόρι, ήταν πολύ δύσκολο να αποδεχθώ τον τερματισμό της κύησης. Ο γιατρός μού είπε ότι "πρέπει να σε πάμε στο χειρουργείο. Πρέπει να σταματήσεις την κύηση, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα"».
Και συνεχίζει: «Αντιλαμβάνομαι ότι οι γιατροί πρέπει να σου λένε το χειρότερο σενάριο και να είναι απότομοι, αλλά δεν έδωσαν καν στον Τζετ μια δεύτερη ευκαιρία. Όταν ο γιατρός γύρισε να με πάρει για την επέμβαση, είχα ήδη μιλήσει με τον Πολ (σ.σ.: τον σύζυγό της) και του είπαμε ότι δεν θα κάνω την έκτρωση. Τότε ο γιατρός κοίταξε το ρολόι του και εμένα επίμονα, σαν να μου έλεγε ότι χάνει τον χρόνο του. Τότε είπα στον Πολ "πρέπει να φύγουμε αμέσως από εδώ μέσα"».
Επειτα από αυτό το γεγονός, η Μάιρι Μόρις και ο σύζυγός της, λίγες ημέρες αργότερα, επέστρεψαν στο σπίτι τους, στο Σάσεξ. Δώδεκα ημέρες αργότερα, όμως, με το μωρό στην κοιλιά, η Μάιρι άρχισε να αιμορραγεί και εισήχθη εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Ωστόσο, εκεί την περίμενε άλλη μία έκπληξη: το τοπικό νοσοκομείο ήταν εξοπλισμένο μόνο για γεννήσεις μωρών από την 28η εβδομάδα της κύησης και μετά, και έτσι το ζευγάρι αναγκάστηκε να ταξιδέψει 80 μίλια πιο μακριά, στο Πόρτσμουθ. Νίκησε τις πιθανότητες Εκεί, οι γιατροί προειδοποίησαν το ζευγάρι ότι ο γιος τους πιθανότατα θα γεννιόταν με εγκεφαλική βλάβη και ότι ίσως έχανε τη ζωή του κατά τη γέννα, αφού οι πνεύμονές του δεν ήταν αρκούντως ανεπτυγμένοι.
Παρ' όλα αυτά, ο Τζετ διέψευσε τις πιθανότητες και γεννήθηκε... κλωτσώντας στις 6 Δεκεμβρίου του 2013, αφήνοντας μάλιστα και μια... στριγκλιά πριν οδηγηθεί εσπευσμένα σε θερμοκοιτίδα.
Ο μικρός υπέφερε από πνευμονοπάθεια και ίκτερο, ωστόσο γρήγορα ξεπέρασε τα προβλήματά του, αφότου αναπτύχθηκαν οι πνεύμονες και τα υπόλοιπα ζωτικά όργανά του. Τελικά, βγήκε από το νοσοκομείο τρεις μήνες μετά τη γέννησή του, στις 5 Μαρτίου του 2014 - σχεδόν τρεις εβδομάδες νωρίτερα πριν από την προβλεπόμενη ημερομηνία γέννησής του, την 24η Μαρτίου. Και μολονότι ο μικρός Τζετ έχει δύο μικρές «τρύπες» στην καρδιά του, θεωρείται ότι δεν θα αντιμετωπίσει ποτέ πρόβλημα.
Η συγκεκριμένη ιστορία έχει προκαλέσει πληθώρα συζητήσεων στη Μεγάλη Βρετανία για το κατά πόσο κι άλλοι γονείς έχουν λανθασμένα οδηγηθεί από τους γιατρούς στην απόφαση να τερματίσουν την κύηση μιας γυναίκας... tro-ma-ktiko
Κατά τα άλλα, κοπτόμαστε για τα ανθρώπινα δικαιώματα, μυξοκλαίμε για την παραβίασή τους και επιμένουμε να λέμε ότι ζούμε σε μια κοινωνία με ανθρώπινο πρόσωπο!! -------------------------- Αντιμέτωπη με τις απειλές του εργοδότη της βρέθηκε μια 33χρονη έγκυος που εργάζεται ως μηχανικός σε κατασκευαστική εταιρεία στο Ηράκλειο Κρήτης, καθώς υποστήριξε ότι την απείλησε να «ρίξει» το παιδί που κυοφορεί, εάν ήθελε να συνεχίσει τη δουλειά. Σύμφωνα με πληροφορίες, η εργαζόμενη παραμένει απλήρωτη από τον περασμένο Ιούνιο, ενώ δεν της έχουν καταβληθεί δώρα Χριστουγέννων, Πάσχα, επιδόματα αδείας, υπερωρίες και εργασία τα Σάββατα. Μάλιστα, η 33χρονη βρίσκεται λίγες ημέρες πριν το τοκετό. Στο θέμα έχει ήδη παρέμβει η Επιθεώρηση Εργασίας Ηρακλείου, η οποία απέστειλε σχετική έγγραφη κλήση στην εταιρεία, που βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με βαρύτατες κυρώσεις. Σε κάθε περίπτωση, αναμένεται να υπάρξει έως το τέλος της εβδομάδας συνάντηση ανάμεσα στους νομικούς εκπροσώπους των δύο πλευρών, ώστε να βρεθεί μια συμβιβαστική λύση. Υπενθυμίζεται πως, βάσει της εργατικής νομοθεσίας, απαγορεύεται η απόλυση εργαζόμενης, η οποία βρίσκεται σε κατάσταση εγκυμοσύνης, για χρονικό διάστημα έως και 18 μηνών μετά και τον τοκετό. tvkosmos
— Γιατρέ, σε σένα, που σε έχω σαν αδελφό, μπορώ το πω. — Τι θες να μου πεις, Ντίνα; — Είμαι πάλι έγκυος, γιατρέ μου. — Α, ωραία! Συγχαρητήρια Ντινάκι. Τώρα πια, με τέσσερα παιδιά, θα γίνεις πολύτεκνη. — Δεν κατάλαβες, γιατρέ. Δεν αντέχω ένα τέταρτο παιδί, αποφάσισα να το ρίξω. — Τι είπες βρε μουρλή; Τι το πέρασες; Ζαριά είναι το μωρό να το ρίξεις; — Γιατρέ μου, λυπάμαι, αλλά το έχω αποφασίσει! Βλέπεις, ήδη με μεγάλη δυσκολία καταφέρνω να μεγαλώνω τα τρία παιδιά μου, διότι και τα οικονομικά μας είναι χάλια, άλλα και τα νεύρα μου δεν αντέχουν άλλο, και θέλω και εγώ -σαν νέα γυναίκα- να ζήσω λίγο τη ζωή μου. Άνθρωπος είμαι κι εγώ, γιατρέ μου!
— Ναι, εντάξει, δεν λέω, αλλά οφείλεις –πριν το κάνεις- να συνειδητοποιήσεις ότι όταν στη δική σου υποκριτική γλώσσα λες «να το ρίξω», αυτό στα σωστά ελληνικά σημαίνει «να το δολοφονήσω»! — Υπερβολικός είσαι, γιατρέ μου. Δεν είμαι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία που το κάνει. Σιγά τη δολοφονία, μία απλή έκτρωση είναι. - Καλά, καλά, έτσι το λες επειδή έτσι σε βολεύει. Στο κάτω-κάτω της γραφής ας πρόσεχες και ας έπαιρνες τα κατάλληλα μέτρα για να μην γίνει η σύλληψη. Τώρα όμως, που η σύλληψη έγινε, έχεις μέσα σου έναν άνθρωπο. Μπορεί να μην τον βλέπεις, μπορεί να μην τον ακούς, μπορεί να είναι πάρα μα πάρα πολύ μικρός, όμως δεν παύει να είναι άνθρωπος. — Γιατρέ, λυπάμαι, αλλά ό,τι και αν μου πεις, εγώ το μωρό θα το ρίξω. Δεν γίνεται αλλιώς, γιατρέ μου, πρέπει να με καταλάβεις.
— Εντάξει, εντάξει, σε καταλαβαίνω και δεν θα επιμείνω, όμως θα μου επιτρέψεις να σου ζητήσω -αν μη τι άλλο- να έχεις ίσα μεταχείριση απέναντι στα παιδιά σου, ώστε να μην αδικήσεις κανένα. — Δεν καταλαβαίνω, γιατρέ, τι θέλεις να πεις. — Θα σ' το εξηγήσω αμέσως, φίλη μου. Κοίταξε λοιπόν να δεις. Εσύ τώρα έχεις τέσσερα παιδιά: Τη Μαρία, τον Γιώργο, τη Νίκη, και το τέταρτο παιδί σου που έχεις μέσα σου, και που θα υποθέσουμε ότι είναι αγοράκι και θα το ονομάσουμε Βασίλη. Εάν λοιπόν έχεις αποφασίσει να μείνεις με τρία παιδιά και γι' αυτό σκέφτεσαι να δολοφονήσεις το ένα από τα τέσσερα παιδιά σου, γιατί άραγε πρέπει αυτό το παιδί-θύμα να είναι οπωσδήποτε ο Βασίλης και όχι η Μαρία -για παράδειγμα- ή ο Γιώργος ή η Νίκη; Αν λοιπόν θέλεις να είσαι σωστή μητέρα και δίκαιη απέναντι στα παιδιά σου, πρέπει να ρίξεις κλήρο. Θα γράψεις τα ονόματα των τεσσάρων παιδιών σου σε τέσσερα χαρτάκια, θα τα ανακατέψεις και θα τραβήξεις στην τύχη ένα. Αν το χαρτάκι γράφει «Μαρία» θα σκοτώσεις τη Μαρία, αν γράφει «Γιώργος» θα σκοτώσεις τον Γιώργο, και αν γράφει «Νίκη» θα σκοτώσεις τη Νίκη. Και αν τέλος γράφει Βασίλης, ε, τότε κάνε την έκτρωσή σου, με γειά σου και χαρά σου.
— Γιατρέ, με δουλεύεις; Είναι δυνατών να σκοτώσω εγώ το παιδί μου; Μόνο που το ακούω τρελαίνομαι! Είναι δυνατόν να σκοτώσω το Μαράκι μου;! Eίναι δυνατόν να σκoτώσω τον Γιωργάκη μου; Είναι δυνατόν να σκοτώσω τη μικρούλα μου Νίκη; Μα τρελάθηκες, γιατρέ μου; — Μπα, καθόλου! Για τα τρία παιδιά σου που ανέφερες δεν ξέρω, πάντως τον μικρό σου Βασιλάκη (απ' ό,τι φαίνεται) είναι δυνατόν να το σκοτώσεις, και χωρίς ενοχές! — Μα, γιατρέ μου, με αδικείς! Το ξέρεις καλά ότι δεν είναι έτσι. — Και πώς είναι, λοιπόν; Για πες! — Αχ, γιατρέ μου, τώρα με μπέρδεψες. Αφησέ μου να σκεφτώ και θα σου απαντήσω. Θα σκεφτώ και θα σου απαντήσω κάποια στιγμή. Ναι, ναι, θα σου απαντήσω...
Ελίνα Ράπτη Η Francesca Minerva, η οποία ειδικεύεται στα θέματα ηθικής στην ιατρική (!!!), υποστηρίζει ότι ένα νεογέννητο μωρό δεν είναι ένα πραγματικό πρόσωπο. Επομένως, το να το σκοτώσει κάποιος γιατρός τις πρώτες μέρες μετά τη γέννησή του δεν έχει καμία διαφορά από το να το ρίξει όσο ακόμα βρίσκεται μέσα στην κοιλιά της μητέρας του (λες και το να το ρίξει είναι θεάρεστο και ηθικό!!!). Το άρθρο, μάλιστα, με τίτλο «After-birth abortion» (Αποβολή μετά τη γέννα), το οποίο φέρει την υπογραφή της Δρ. Μινέρβα και δημοσιεύεται στη British Medical Journal, αναφέρει ότι η ζωή θα μπορούσε να αφαιρεθεί ακόμα και από ένα υγιές μωρό αν η μητέρα του αποφασίσει ότι δεν έχει την πολυτέλεια να το φροντίσει.
Οργή και απειλές
Ωστόσο
το άρθρο της Δρ. Francesca Minerva έχει εξοργίσει πολλούς άλλους ειδικούς σε
θέματα ηθικής, καθώς και ακτιβιστές, οι οποίοι χαρακτήρισαν την πρότασή
της για νομιμοποίηση της νεογνοκτονίας ως «απάνθρωπη υπεράσπιση της δολοφονίας των παιδιών».
Μετά τη δημοσίευση του άρθρου, η Δρ. Μινέρβα, η οποία είναι επιστημονικός συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, έχει λάβει αρκετές απειλές κατά της ζωής της και τηλεφωνήματα μίσους, στα οποία της λένε ότι «θα καείς στην κόλαση».
Η
Δρ. Francesca Minerva ,η οποία χαρακτήρισε αυτά που περνάει τώρα ως την χειρότερη
περίοδο της ζωής της, παραδέχτηκε ότι δεν περίμενε με τίποτα μία τόσο
συντριπτικά αρνητική αντίδραση.
Posts
