Μαχμούντ Νταρουίς*: Να σκέφτεσαι τους άλλους ...

Καθώς ετοιμάζεις το πρωινό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Μην ξεχνάς να ταΐζεις τα περιστέρια.

Όταν πολέμους ξεκινάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Μην ξεχνάς όσους λαχταρούν την ειρήνη. 

Όταν πληρώνεις το νερό, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Εκείνους που μόνο τα σύννεφα έχουν να τους θηλάσουν. 

Όταν γυρνάς στο σπιτικό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Μην ξεχνάς όσους ζουν σε αντίσκηνα. 

Όταν τα αστέρια μετράς πριν κοιμηθείς, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Εκείνους που δεν έχουνε πού να πλαγιάσουν. 

Όταν ελεύθερα μιλάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Εκείνους που δεν τους αφήνουν να μιλήσουν. 

Και καθώς σκέφτεσαι εκείνους τους άλλους,

στον εαυτό σου γύρισε και πες:

«Αχ και να ήμουν ένα κερί στο σκοτάδι».

(μετάφραση: Τζένη Καραβίτη, εκδόσεις Νήσος, 2009)

https://www.unhcr.org/syria-emergency.html

Ο αριθμός των Σύρων προσφύγων που ζουν ως πρόσφυγες στη χώρα τους, από το 2011 μέχρι σήμερα αγγίζει τα 6.600.000. από σύνολο 13.100.000 σε όλο τον κόσμο.

Σχεδόν όλοι αυτοί οι καταυλισμοί εντός της Συρίας και, πολλοί άλλοι πρόχειρα κατασκευασμένοι, κάθε χειμώνα βιώνουν ίδιες εικόνες και πολλές φορές χειρότερες από αυτές που βλέπετε στο βίντεο. Στην Ελλάδα δυστυχώς λίγοι άνθρωποι έχουν γνώση και εικόνα για αυτήν την ατελείωτη απάνθρωπη τραγωδία.

* Ο Παλαιστίνιος ποιητής Μαχμούντ Νταρουίς (1941-2008) βίωσε στην παιδική του ηλικία την καταστροφή του χωριού του και την κατοχή από τον ισραηλινό στρατό και στη συνέχεια πιάστηκε αρκετές φορές και φυλακίστηκε για τη δράση του. 

Έζησε 26 χρόνια εξόριστος, ενώ το έργο του μεταφράστηκε σε πολλές γωνιές του κόσμου.

 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η γιαγιά Κίτσα και τα πέντε μικρά «εγγονάκια» της από τη Συρία!

Άνοιξε την τεράστια αγκαλιά και το σπίτι της, για να γίνει η ίδια παιδοφύλακας, δασκάλα και γιαγιά μαζί

Είναι απ’ αυτές τις ιστορίες που δείχνουν το ανθρώπινο μεγαλείο, αλλά και την κρητική ψυχή και που αποδεικνύουν πως υπάρχει ανθρωπιά, δίπλα μας, πλάι μας... στη γειτονιά μας!

Ο λόγος για την κ. Κίτσα Βασιλειάδου, από το Ηράκλειο, μια γυναίκα που από στάση ζωής δεν έκανε οικογένεια και παιδιά, αλλά που το έφερε έτσι η μοίρα ώστε να ανοίξει την τεράστια αγκαλιά και το σπίτι της, για να γίνει η ίδια παιδοφύλακας, δασκάλα και γιαγιά μαζί, για πέντε πανέμορφα κοριτσάκια ηλικίας 1,5-8 ετών από Συρία.

Βρέθηκαν από την φρίκη του πολέμου στην "αγκαλιά" της γιαγιάς Κίτσας

 

Η οικογένεια Παλαιστίνιων γνώρισε το πιο σκληρό πρόσωπο στους βομβαρδισμούς της Συρίας. Τα παιδιά είδαν τις βόμβες να σφυρίζουν δίπλα τους, είδαν νεκρούς και αποκεφαλισμένους, πριν οι γονείς τους αποφασίσουν να πάρουν το δρόμο για την Ευρώπη και με ενδιάμεσο σταθμό τη Λαμία, να βρουν απάνεμο λιμάνι στη φιλόξενη Κρήτη και το Ηράκλειο.

Μέσω του προγράμματος Φιλοξενία, της Ύπατης Αρμοστίας, βρήκαν σπίτι στο κέντρο του Ηρακλείου και προσπάθησαν να βάλουν σε μια σειρά τη ρημαγμένη τους ζωή, μα ο Θεός τους είχε το πιο πολύτιμο δώρο στα... πόδια τους: την 86χρονη Κίτσα Βασιλειάδου, που καθώς το σπίτι της βρίσκεται ακριβώς δίπλα από εκείνο που νοίκιασαν, αποδείχτηκε στήριγμα και αποκούμπι για την πολυμελή οικογένεια!

«Τη μέρα που ήλθαν στο σπίτι μου είχα γενέθλια, το εξέλαβα σαν σημάδι» μας περιγράφει η κ. Κίτσα, που δεν είχε ξαναδεί τόσα πολλά και τόσα γλυκά παιδικά χαμόγελα ποτέ στο σπιτικό της. «Είδα πρώτα το μπαμπά και τη μαμά και μετά ένα τσούρμο παιδιά, να τους ακολουθούν, ούτε κατάλαβα αν ήταν αγόρια ή κορίτσια. Τα κοριτσάκια άρχισαν να κλαίνε αφού δεν με γνώριζαν, ξυπνούσαν και μέσα στη νύχτα από τους εφιάλτες των βομβαρδισμών στη χώρα τους, αλλά όταν με συνήθισαν... γίναμε ένα!»

Η κ.Κίτσα είναι η γιαγιά που δεν γνώρισαν ποτέ τα 5 κορίτσια

Η ίδια εργένισσα εκ πεποιθήσεως πότε δεν φανταζόταν πως θα γινόταν... γιαγιά σε τέτοια ηλικία, αλλά η αγάπη και η συμπαράσταση που έδειξε στην οικογένεια, αποτυπώνεται στο βλέμμα των μικρών παιδιών, όταν την κοιτάζουν.

Για τη λιλιπούτεια Μανίσα, την 3,5 ετών Ναρσίν, την πεντάχρονη Ρασήλ, την πανέξυπνη Σελίνα μόλις έξι ετών, αλλά και τη μεγαλύτερη Αλισάρ που δεν είναι πάνω από 8 ετών, η κυρία Κίτσα είναι η γιαγιά που δεν γνώρισαν ποτέ, η αγαπημένη τους Τέτε (γιαγιά στα Συριακά) που στέκεται βράχος δίπλα στη μαμά τους Μαγιάντα, που και να θέλει δεν προλαβαίνει να τα προσφέρει όλα στα μικρά ζουζουνάκια.

Και τι δεν κάνει η συνταξιούχος βοηθός λογίστρια!
Τους βοηθά στα ελληνικά μαθήματα, τους διδάσκει Αγγλικά, τους μαθαίνει τραγούδια, το μόνο που δεν κάνει είναι να τους μαγειρεύει... δεν το κάνε ποτέ στη ζωή της, αφού ήταν ελεύθερο κι ασυμβίβαστο πουλί!
Μα τώρα νιώθει τέτοια αγάπη για τα μικρά της... εγγονάκια, που λες κι η ζωή της τα έστειλε σαν δώρο, για να γνωρίσει την ανιδιοτελή και απεριόριστη αγάπη.
 

Μα κι αυτά με την πρώτη ευκαιρία τρέχουν στην... Τέτε τους, άλλωστε πιο πολύ παίζουν στο δικό της σπίτι που έχει μετατραπεί σε έναν παιδότοπο, παρά στο δικό τους, σε μια απίθανη συγκατοίκηση που δείχνει πως όπου υπάρχει αγάπη και προσφορά για το συνάνθρωπο... εκεί υπάρχει ελπίδα και για το μέλλον!

Τα μικρά κορίτσια πιο πολύ παίζουν στο δικό της σπίτι
που έχει μετατραπεί σε έναν παιδότοπο, παρά στο δικό τους.

cretalive.gr

Η 9χρονη Σουντζέλ από τη Συρία διακρίθηκε σε διαγωνισμό παραμυθιού

Στην Καβάλα
  
Ο ενθουσιασμός και η χαρά ενός 9χρονου κοριτσιού που σε ηλικία τεσσάρων ετών ήρθε πρόσφυγας από τη Συρία, μεγάλωσε στην Ελλάδα, πήγε σε ελληνικό σχολείο, έμαθε να μιλάει ελληνικά και διακρίθηκε στον διαγωνισμό παραμυθιού που διοργάνωσε η Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας, είναι απόλυτα δικαιολογημένα συναισθήματα, αν σκεφτεί κάποιος τις αντικειμενικές δυσκολίες που υπήρχαν σε όλη αυτή τη μακρά διαδρομή, τόσο του κοριτσιού όσο και της οικογενείας της.

Για την 9χρονη Σουζντέλ Μουσλίμ από την πόλη Αφρίν της Συρίας κάθε τι καινούργιο που ανακαλύπτει στο μικρό της κόσμο είναι και μια ξεχωριστή εμπειρία. Με το σπινθηροβόλο βλέμμα της, τον αυθορμητισμό της και τη «φλόγα» για μάθηση, η 9χρονη κερδίζει αμέσως τον συνομιλητή της. Μιλάει πολύ καλά ελληνικά και προσπαθεί, μέσα από τη νέα της γλώσσα, να μεταφέρει και να περιγράψει εμπειρίες, εικόνες, γνώσεις.

Η μικρή Σουζντέλ, μαζί με την 4χρονη αδελφή της Ναζλί και τους γονείς της, τους τελευταίους μήνες ζουν στην ανοιχτή δομή φιλοξενίας προσφύγων στην Καβάλα, μέσω του προγράμματος «Supporting the Greek Authorities in Managing the National Reception System for Asylum Seekers and Vulnerable Migrants», του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης, που υλοποιείται με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Συμμετείχε στον διαγωνισμό γράφοντας ένα μικρό παραμύθι, με τίτλο «Η αρρώστια», που μπορεί να μην πληρούσε τους όρους του διαγωνισμού, ωστόσο τα μέλη της κριτικής επιτροπής το ξεχώρισαν για τα μηνύματα που ήθελε να περάσει μέσα από τους πρωταγωνιστές, που ήταν τα μέλη μιας οικογένειας και οι σχέσεις των παιδιών με τους γονείς τους.

Τα στελέχη του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (ΔΟΜ) είχαν ενημερωθεί για το διαγωνισμό και είναι αυτά που προέτρεψαν τόσο τη Σουζντέλ όσο και τα άλλα παιδιά της δομής να γράψουν ένα παραμύθι με φαντασία. Χάρη στην υποστήριξη που είχαν τα παιδιά μέσα στην ανοιχτή δομή φιλοξενίας κατάφεραν να δημιουργήσουν κάτι πραγματικά όμορφο. Μάλιστα, άλλα δυο αδέλφια είχαν συμμετάσχει και διακριθεί στο διαγωνισμό αλλά πλέον έχουν φύγει με την οικογένειά τους από τη δομή φιλοξενίας. Τα στελέχη του ΔΟΜ μετέφρασαν τα παραμύθια των παιδιών στα ελληνικά και φρόντισαν για την ηλεκτρονική αποστολή τους στη Δημοτική Βιβλιοθήκη.

Ο διαγωνισμός συγγραφής πρωτότυπου παραμυθιού «γεννήθηκε» εν μέσω πανδημίας, στις αρχές Απριλίου, από μια πρωτοβουλία που πήραν η Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας «Βασίλης Βασιλικός» και η καθόλα δραστήρια ομάδα μελέτης, διατήρησης και διάδοσης του λαϊκού παραθυριού και παιχνιδιού «Οι Παραµυθάδες». Στόχος αυτής της σύμπραξης και της συνένωσης δυνάμεων ήταν η δημιουργική ενασχόληση μικρών και μεγάλων, με αφορμή τον «εγκλεισμό» τους στα σπίτια. Το θέμα του διαγωνισµού της συγγραφής παραμυθιού ήταν: «Τα παιδιά σώζουν τον πλανήτη Γη».

Το γεγονός ότι περισσότεροι από 100 άνθρωποι από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο «αγκάλιασαν» το εγχείρημά αυτό, στην πρώτη του προσπάθεια, γέμισε τους διοργανωτές με αισιοδοξία και ελπίδα για τη συνέχισή του. Μικροί φίλοι με καλπάζουσα φαντασία... Μεγάλοι φίλοι που θέλησαν να θυμηθούν τα παιδικά τους χρόνια... Ομάδες παιδιών, τάξεις σχολείων, αλλά και συνεργασίες μικρών με μεγάλους... Όλοι συμμετείχαν ισάξια και τα αποτελέσματα ήταν πράγματι εντυπωσιακά. Οι προσωπικές και ομαδικές δημιουργικές δουλειές που κατατέθηκαν ηλεκτρονικά στην κριτική επιτροπή αποκάλυψαν τη δυναμική του διαγωνισμού.

Δεν υπάρχει τίποτα ομορφότερο από το παιδικό χαμόγελο
Μια τέτοια αποκάλυψη ή μάλλον ...ανακάλυψη, που ξάφνιασε ευχάριστα την κριτική επιτροπή, ήταν η μικρή Σουζντέλ. Το ΑΠΕ-ΜΠΕ τη συνάντησε πριν από λίγες μέρες στη φιλόξενη παιδική γωνιά της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Καβάλας μαζί με την μητέρα της Ναϊρούζ και τη μικρότερη αδελφή της. Η διευθύντρια τη βιβλιοθήκης Κατερίνα Κουμανίδου μας καλωσόρισε θερμά και έκανε τις συστάσεις. Την οικογένεια Μουσλίμ συνόδευαν δυο μέλη του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης. Μ' ένα πλατύ χαμόγελο και πηγαίο αυθορμητισμό, η Σουζντέλ μας χαιρέτισε και μας συστήθηκε. Η μητέρα δεν μιλάει καθόλου ελληνικά, ενώ η ντροπαλή Ναζλί έδειξε να χαίρεται με τα παιχνίδια και τα παιδικά βιβλία που βρήκε στα ράφια.

Ήταν τεσσάρων ετών όταν οι γονείς της πέρασαν πρόσφυγες με μια βάρκα από την Τουρκία στην Ελλάδα. Κι εκείνο το φοβισμένο, μικρό κοριτσάκι μεγάλωσε και γνώρισε την Ελλάδα ως πατρίδα της. Πήγε σε ελληνικό σχολειό, γνώρισε Έλληνες φίλους και συμμαθητές και σήμερα μιλάει τέσσερις γλώσσες: αραβικά, ελληνικά, αγγλικά και κουρδικά. Φέτος θα πάει στην πέμπτη τάξη του δημοτικού.

Και οι τρεις φορούν μάσκες καθ' όλη τη διάρκεια της συζήτησης. Στην ερώτηση αν φοβάται για τον κορονοϊό, με ένα μικρό χαμογελαστό δισταγμό λέει «ναι, λίγο φοβάμαι». Της αρέσουν πολύ τα μαθηματικά και ομολογεί πως δε δυσκολεύτηκε καθόλου να μάθει ελληνικά που της αρέσουν πολύ γιατί έτσι επικοινωνεί με πολλούς φίλους που γνωρίζει. Στην Καβάλα ζει τους τελευταίους περίπου τέσσερις μήνες και αν κάτι της αρέσει περισσότερο απ' όλα είναι η θάλασσα και πηγαίνει κάθε μέρα να κάνει μπάνιο.
Στην ερώτηση τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει, τι της αρέσει περισσότερο, γυρνάει αστραπιαία προς το μέρος της μητέρας της και απαντάει: «η μαμά θέλει όταν μεγαλώσουμε να κάνουμε όμορφα πράγματα στη ζωή μας». Αμέσως μετά συμπληρώνει: «όταν μεγαλώσω, όμως, θέλω να γίνω κυρία, που να μιλάει γαλλικά και να τα μαθαίνει στα παιδιά»!

Κάθε πρόσφυγας και μια ιστορία...
Η ιστορία της οικογένειας της Σουζντέλ δεν διαφέρει από τις ιστορίες των χιλιάδων μεταναστών που ένα κρύο βράδυ πέρασαν με μια πλαστική βάρκα από την Τουρκία στην Ελλάδα. Η οικογένεια του Μαρουάν και της Ναϊρούζ Μουσλί έχει πέντε παιδιά- τέσσερα κορίτσια κι ένα αγόρι. Η τελευταία, η Ναζλί, γεννήθηκε σε κάποιο νοσοκομείο της Τουρκίας στο δρόμο για την Ελλάδα.

Στην πόλη Αφρίν, στα σύνορα με την Τουρκία, ο Μαρουάν και η Ναϊρούζ είχαν κομμωτήριο. Αποφάσισαν να φύγουν όταν ξεκίνησε ο πόλεμος για χάρη των παιδιών. «Ήταν όλα τρομαχτικά, βόμβες, καταστροφές, σφαγές, δε νιώθαμε ασφαλείς», θυμάται η Ναϊρούζ και συνεχίζει: «ήταν μια πολύ δύσκολη απόφαση. Αν δεν υπήρχαν τα παιδιά, αν ήμασταν μόνο εγώ και ο άντρας μου, δεν θα φεύγαμε, θα μέναμε πίσω και θα ακολουθούσαμε τη μοίρα μας. Είχαμε όμως τέσσερα παιδιά και περίμενα το πέμπτο».

Ερχόμενοι στην Ελλάδα έζησαν για δυο μήνες στον προσφυγικό καταυλισμό της Μόριας, στη Μυτιλήνη. Όταν πέρασαν στην ηπειρωτική Ελλάδα έμειναν στον καταυλισμό της Βόλβης. Εκείνη την περίοδο και όσο τα σύνορα ήταν ανοιχτά έφυγαν από την Ελλάδα τα μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας. Η μια κόρη και ο γιος της πήγαν στην Αυστρία και η άλλη κόρη πήγε στη Γερμανία. Ζουν πέντε χρόνια εκεί και εργάζονται.

Βασικός στόχος για την ίδια είναι η επανένωση με τα άλλα παιδιά της, στην Αυστρία ή τη Γερμανία. Θέλει να πάνε εκεί να τα συναντήσουν, να μπορέσει η οικογένεια να επανασυνδεθεί. Ωστόσο, δεν διστάζει να πει ότι αν έβρισκε μια δουλειά και μπορούσε να βελτιωθεί η υγεία του συζύγου της θα ήθελε να μείνει και στην Ελλάδα.

Δώδεκα μέρες διήρκεσε το ταξίδι της οικογένειας από την πόλη Αφρίν της Συρίας μέχρι την Ελλάδα και στο ερώτημα πότε φοβήθηκε περισσότερο σε αυτό το διάστημα, λέει χαρακτηριστικά: «και οι δώδεκα αυτές μέρες ήταν γεμάτες από φόβο και ανασφάλεια αν θα φτάσουμε ζωντανοί στην Ελλάδα χωρίς να κινδυνέψει κανένα παιδί μας».

Τη ρωτάμε αν νιώθει καλά στην Ελλάδα, αν περνάει καλά εδώ που βρίσκεται. «Αν σέβεσαι τον εαυτό σου σε σέβονται και οι άλλοι. Τώρα πλέον νιώθουμε ασφαλείς, νιώθουμε πως είμαστε καλά», απαντά.

ΑΠς ΜΠς
thebest.gr

«Κατηγορώ» Κούρδισσας μάνας κατά Αμερικανών στρατιωτών: Πόσα παιδιά θα θάψουμε ακόμα για να κάνετε κάτι;

Ολοένα και αυξάνεται ο αριθμός των αμάχων που έχασαν την ζωή τους εξαιτίας της πολεμικής επιχείρησης που έχει εξαπολύσει η Τουρκία στην Β. Συρία.
Η αγωνία για επιβίωση και η οργή για το άδικο αυτού του άνισου πολέμου οδήγησε σε ένα συγκλονιστικό ξέσπασμα μιας Κούρδισσας μάνας εναντίον Αμερικανών στρατιωτικών στο Κομπάνι της Συρίας.

Μάλιστα η στιγμή έχει καταγραφεί σε βίντεο το οποίο και κάνει εδώ και αρκετές ώρες το γύρο του twitter. 
«Τα παιδιά μας είναι ορφανά τώρα. Προστατεύαμε την πόλη μας πέντε χρόνια. Εσείς γιατί είστε εδώ; Τι κάνετε εδώ; Καταλαβαίνετε ότι αυτή είναι η γη μας. Οι Τούρκοι μας δολοφονούν. Μέχρι πότε θα επιτρέπεται να συμβαίνει αυτό;», φωνάζει αρχικά. 
Με τη φωνή να σπάει συνεχίζει: «Καλύτερα να μας αφήσετε μόνους αν πραγματικά δεν θέλετε να σταματήσετε αυτόν τον πόλεμο. Εμείς μέχρι πότε θα ζούμε έτσι; Θα πρέπει να δολοφονήσουν και τα παιδιά μας για να κάνετε, επιτέλους, κάτι; Και ποιος είναι ο Ερντογάν που μας επιτίθεται; Αυτή η γη είναι δική μας, όχι του Ερντογάν. Πόσα παιδιά θα θάψουμε ακόμα; Πόσο θα μας λέτε να περιμένουμε;»

Απαντήσεις δεν ήρθαν ποτέ...

topontiki.gr

ΣΥΡΙΑ: Κρατά το ετοιμοθάνατο παιδί της και διερωτάται: «Τι θέλει από εμάς ο Ερντογάν»

Τα δεινά του πολέμου αποδίδει VIDEO που έχει αναρτηθεί τις τελευταίες ώρες σε κοινωνικά μέσα δικτύωσης…

Μια νέα γυναίκα κουρδικής καταγωγής κρατά το την βαριά άρρωστη κορούλα της και θρηνεί… Όπως εξηγεί εγκατέλειψε το Κομπανί μετά την εισβολή της Τουρκίας, με το παιδί της να αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας.

Το tweet εντοπίσαμε στον λογαριασμό του γνωστού Κούρδου δημοσιογράφου Κουτλού Τσιβίρογλου, ο οποίος σχολιάζει ότι δεν είναι σε θέση να γράψει συνοδευτικό σχόλιο για το video, καθώς μόλις το έλαβε έμεινε άναυδος. Έχει γίνει retweet 4.1 χιλιάδες φορές...

Διευκρινίζει ακόμη ότι αν και το VIDEO παρουσιάζει την κουρδικής καταγωγής μάνα να λέει ότι η κόρη της είναι νεκρή, εντούτοις το κορίτσι είναι βαριά άρρωστο. Εξηγεί πως στα Κουρδικά η λέξη «θάνατος» και «ετοιμοθάνατος» εκφέρονται με τον ίδιο τρόπο (janaza). «Ο άνδρας της γυναίκας λείπει και η κόρη της πεθαίνει Το VIDEO είναι αυθεντικό» σημειώνει μεταξύ άλλων.

Παρουσιάζουμε αυτούσια τα λόγια της μάνας: «Άφησα πίσω μόνο τον άνδρα μου και δεν ξέρω αν είναι ζωντανός. Τι θέλει από εμάς ο Ερντογάν; Κουβάλησα την κόρη μου και έφυγα. Τι θέλει; Η Αμερική μας πούλησε στους Τούρκους.

Αυτοί (σημ. οι Τούρκοι) δολοφονούν εμάς και τα παιδιά μας. Πού είναι τα δικαιώματα του κουρδικού λαού; Πού είναι τα δικαιώματά μας; Δεν είμαστε άνθρωποι επειδή είμαστε Κούρδοι που μιλούν κουρδικά;
Κοιτάξτε εδώ! Κουβαλώ το σώμα της άρρωστης κόρης μου. Δεν έχω πού να πάω, δεν έχω πού να μείνω. Πού θα πάω αν μου κλέψουν το σπίτι μου στο Κομπανί; Τι θέλει από εμάς ο Ερντογάν; Γιατί δεν κάνει κάτι τη στιγμή που ο ISIS επιτίθεται στο Κομπανί και αποκεφαλίζει τα παιδιά μας;».

tothemaonline.com

«Το κουτί»: Μια πολυβραβευμένη ταινία μικρού μήκους για τα προσφυγόπουλα της Συρίας

Η ταινία έχει 44 βραβεία, ενώ έχει προβληθεί σε 240 φεστιβάλ σε 52 διαφορετικές χώρες

Η βία και ο παραλογισμός του πολέμου παρουσιάζεται μέσα από μια ταινία μικρού μήκους κινουμένων σχεδίων. «Το κουτί» έχει προβληθεί σε 240 φεστιβάλ σε 52 διαφορετικές χώρες και έχει πάρει 44 βραβεία.

Η βία και ο παραλογισμός του πολέμου διακόπτει μια ήσυχη, φυσιολογική ενός παιδιού που πρέπει να ξεριζωθεί από τον τόπο του. Το μόνο σημείο αναφοράς είναι ένα κουτί που αρχικά χρησιμοποιούσε για τα παιχνίδια του, σε μια διαδρομή που χάνει κυριολεκτικά τα πάντα.

Σημειώνεται πως 8,4 εκατομμύρια παιδιά έχουν επηρεαστεί από την βία του πολέμου, ενώ 6,1 εκατομμύρια παιδιά χρειάζονται εκπαιδευτική υποστήριξη.
Περισσότερα από 6 εκατομμύρια παιδιά έχουν απομακρυνθεί από τις εστίες τους, ενώ περισσότερα από 16.000 εγκατέλειψαν την χώρα ασυνόδευτα.

left.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Νίκος Καζαντζάκης: «Μα χαμήλωσε τα μάτια σου, κακομοίρη, κοίταξε στα πόδια σου ένα παιδί που πεθαίνει!»

Φτωχές οι λέξεις για να περιγράψουν την τραγωδία
Της Μαρίας Φράγκου

Οι εικόνες από τη διάσπαρτη με αίμα Συρία συγκλονίζουν.

Οι σελίδες των εφημερίδων, τα τηλεοπτικά κανάλια, το διαδίκτυο πλημμύρισαν με αίμα.

Με φωτογραφίες και σκηνές από τη Συρία που αφανίζεται, λες, σιγά σιγά από το χάρτη.

Τι θα μείνει σε αυτή τη χώρα που βομβαρδίζεται ανηλεώς, που μόνο ερείπια έμειναν να θυμίζουν την άλλοτε κραταιά χώρα της περιοχής;

Τι θα μείνει στις ψυχές των ανθρώπων που βλέπουν έναν-έναν τους διπλανούς τους να ξεψυχούν;

Ποια θα είναι και πώς η ζωή των παιδιών, όσων επιζήσουν από τη φρίκη του πολέμου;

Συγκίνηση και θλίψη για αυτά που βλέπεις, οργή και αγανάκτηση για αυτούς που επιτρέπουν το θανατικό, την καταστροφή. Και που με τρόπαιο τις ρημαγμένες ψυχές των κατοίκων της Συρίας μοιράζουν και πάλι τον κόσμο, αναλόγως συμφερόντων.

«Μα χαμήλωσε τα μάτια σου, κακομοίρη, κοίταξε στα πόδια σου ένα παιδί που πεθαίνει!»

Τραγικά επίκαιρος ο Νίκος Καζαντζάκης. Πέθανε το 1957 και το έργο του «Αναφορά στον Γκρέκο» γραφόταν πολύ πριν. Κι όμως, λέξεις, φράσεις, προσαρμόζονται στις μέρες μας, λες και έγραφε για τα μελλούμενα, όσο κι αν δεν είχε υπόψιν του ασφαλώς τα παιδιά της Συρίας.

Μόνο που «εγώ σε ήθελα να πεινάς, να ’χεις παιδιά και να πεινούν, να κρυώνεις, να κρυώνουν, να θες να δουλέψεις και να μη σου δίνουν δουλειά…»

Είτε για τη Γούτα της Συρίας το πεις, είτε για τη Γάζα της Παλαιστίνης το πεις, για τα υποσιτισμένα παιδιά της Αφρικής το γράψεις, αντικατοπτρίζεις δυστυχώς μια πραγματικότητα για την οποία εμείς οι αδύνατοι και ανίσχυροι ντρεπόμαστε, αλλά αυτοί που κρατούν τα σχοινιά και διαφεντεύουν τον κόσμο ούτε από ντροπή κοκκινίζουν, ούτε από τύψεις υποφέρουν.

Μια ανθρώπινη τραγωδία εκτυλίσσεται τόσο κοντά, αλλά τόσο μακριά μας. Και η διεθνής κοινότητα δεν τα βρίσκει ούτε για να αποφασίσει για μιαν εκεχειρία, πόσω μάλλον για τερματισμό του πολέμου.
Κι όσο οι ισχυροί της γης μοιράζουν τα ιμάτια των Σύρων, ένας ολόκληρος λαός ξεκληρίζεται.

Παιδιά που έμειναν πίσω ζουν τον τρόμο και τη βία, πεθαίνουν από τις βόμβες, τα αέρια, τη δίψα, την πείνα.

Πεθαίνουν από τον τρόμο που ζουν όταν η αίθουσα του σχολείου τους γκρεμίζεται από τους βομβαρδισμούς, όταν ο πατέρας, η μάνα, ο αδελφός, ο γείτονας πεθαίνει δίπλα τους.

«Μα χαμήλωσε τα μάτια σου, κακομοίρη, κοίταξε στα πόδια σου ένα παιδί που πεθαίνει!» Και δώσε ένα τέλος σε αυτή την τραγωδία που ούτε οι λέξεις πια δεν μπορούν να περιγράψουν.

dialogos
Το Χαμομηλάκι

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά. - No one leaves home unless home chases you

Warsan Shire — Πατρίδα - “Home” 

«Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,

εκτός αν πατρίδα, είναι το στόμα ενός καρχαρία.

.....................

Πρέπει να καταλάβεις ότι

κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα,

εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά,

κανένας δεν καίει τις παλάμες του κάτω από τρένα, 

ανάμεσα από βαγόνια

κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού

τρώγοντας εφημερίδες, 

εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει σημαίνουν 

κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι.

...............

No one leaves home unless

home is the mouth of a shark

............

you have to understand,

that no one puts their children in a boat

unless the water is safer than the land

no one burns their palms

under trains

beneath carriages

no one spends days and nights in the stomach of a truck

feeding on newspaper unless the miles travelled

means something more than journey.

no one crawls under fences

no one wants to be beaten

pitied

........

ολόκληρο το ποίημα της Warsan Shire εδώ

Αντί να σώζετε Pokemon, σώστε τα παιδιά της Συρίας I am from #Syria come to save me!!!

I am from #Syria come to save me!!!

Την ώρα που όλος ο πλανήτης κυνηγάει Pokemon, το διαδίκτυο έχει κατακλυστεί με φωτογραφίες μικρών παιδιών από τη Συρία που κρατούν στα χέρια τους εικόνες με χαρακτήρες της διάσημης σειράς κινουμένων σχεδίων.

Σε αυτές αναγράφεται το όνομα τους, σε ποια πόλη της Συρίας μένουν, αλλά και το μήνυμα «Είμαι εδώ, έλα να με σώσεις».

........

Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με τη Unicef 35.000 παιδιά ζουν εγκλωβισμένα στην πόλη Μανμπιζ και γύρω από αυτή.

περισσότερα εδώ

Πόσο παλιάνθρωπος πρέπει να είσαι για να πουλάς ψεύτικα σωσίβια σε πρόσφυγες;

Εργοστάσιο που κατασκεύαζε ψεύτικα σωσίβια –τα οποία θα πωλούνταν σε πρόσφυγες που επιχειρούν τον διάπλου του Αιγαίου– εντόπισαν οι τουρκικές αρχές στην Σμύρνη, σύμφωνα με τον Guardian που επικαλείται το τουρκικό πρακτορείο Dogan κατασχέθηκαν 1.263 σωσίβια γεμισμένα με υλικά που δεν επέπλεαν.

Turkish police find factory making fake lifejackets in Izmir 
.

Το εργοστάσιο “απασχολούσε” και δύο παιδιά από τη Συρία.

Η υπόθεση αποκαλύπτεται ενώ στις τουρκικές ακτές ξεβράστηκε νέα ομάδα νεκρών προσφύγων που ναυάγησαν στο ταξίδι τους για τη Λέσβο. Πάνω από 30 άνθρωποι χάθηκαν, μεταξύ τους και αρκετά παιδιά. Αρκετοί φορούσαν σωσίβια όπως φαίνεται στις φωτογραφίες από την τραγωδία.

Ο Guardian αναφέρει πως δημοσιογράφοι του που είχαν ταξιδέψει πέρυσι στη Σμύρνη είχαν δεχτεί προτάσεις από πλανόδιους πωλητές να αγοράσουν σωσίβια που τελικά ήταν ψεύτικα – και μάλιστα τα πουλούσαν σε δρόμους κοντά σε αστυνομικά τμήματα.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ τοπικοί έμποροι κάνουν χρυσές δουλειές πουλώντας σωσίβια – σε τέτοιο βαθμό ώστε πωλούνται ακόμη και σε μαγαζιά με ρούχα και παπούτσια, ενώ οι τιμές τους είναι αυξημένες... ανάλογα με τη ζήτηση.

“Κάθε μέρα πουλάμε δύο ή τρία ζευγάρια παπούτσια” δήλωσε υπάλληλος στον Guardian τον Νοέμβριο προσθέτοντας “αλλά πουλάμε από 100 ως 300 σωσίβια. Το καλοκαίρι ίσως και 1.000, τα εργοστάσια δεν προλάβαιναν να παράγουν”.

Μετά τη συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας στα πλαίσια της οποίας η Τουρκία πήρε 3 δισ. ευρώ, η τουρκική αστυνομία αύξησε ελαφρά τις επιχειρήσεις της κατά των διακινητών, ωστόσο η ροή των προσφύγων παραμένει στα ίδια επίπεδα.

Περίπου 2.000 επιχειρούν ημερησίως το ταξίδι.

Μία αύξηση κατά 11 φορές σε σχέση με πέρυσι τον Ιανουάριο, καταλήγει το άρθρο της βρετανικής εφημερίδας.

nooz

«Μπαμπά, δεν θα σε ξεχάσω…»

«Θέλω να πάω σχολείο.
Μου αρέσει πολύ το σχολείο.
Θέλω να γυρίσω πίσω στη Συρία.
Θέλω να δω την οικογένειά μου στη Συρία.
Μπαμπά, δεν θα σε ξεχάσω.»

Ο Ναουφάλ, 8 ετών, γράφει στο σημειωματάριο της αρθρογράφου. «Μου αρέσει πολύ το σχολείο. Θέλω να γυρίσω πίσω στη Συρία.»

Ο οκτάχρονος Ναουφάλ κάνει όμορφα γράμματα. Αν όμως δεν πάει σχολείο, είναι καταδικασμένος να ακολουθήσει τη μοίρα μιας χαμένης γενιάς.

Είμαι τυχερή που κάνω μια δουλειά η οποία μου επιτρέπει να έχω λόγο. Μου δίνει την ευκαιρία να γράψω ένα τέτοιο άρθρο και να το μοιραστώ μαζί σας. Μου δίνει την ευκαιρία να μιλήσω για εκείνους που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να ακουστούν.

Σήμερα, θα σας μιλήσω για τον Ναουφάλ.

My name is Nawfal. I want to be in school. I love school so much.I want to go back to Syria. I want to see my family in Syria.Daddy, I won’t forget you.

Ο Ναουφάλ είναι ένα οκτάχρονο αγόρι. Δυο μήνες πριν διέφυγε από τη Ράκα της Συρίας μαζί με τα περισσότερα μέλη της οικογένειάς του, αφήνοντας πίσω τον πατέρα του. Ζει σε έναν πρόχειρο καταυλισμό στην κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου. Όπως και χιλιάδες άλλα παιδιά εδώ, ο Ναουφάλ δεν πάει σχολείο.

Αργά ένα απόγευμα, καθώς περπατώ σε έναν από τους 1417 πρόχειρους καταυλισμούς της χώρας, με τραβά από το μανίκι. Η ερώτησή του με εξέπληξε.

«Τι γράφει το βιβλίο σου;» με ρωτά.

Κουβαλάω πάντα μαζί μου αυτό το σημειωματάριο, κανείς όμως ποτέ δεν με έχει ρωτήσει για αυτό.

«Είναι το σημειωματάριό μου», του απαντώ, χαμογελώντας. «Σημειώνω διάφορα πράγματα εδώ. Θέλεις να το δεις;»

Απλώνει το χέρι για να αγγίξει τις λέξεις στη σελίδα, σχεδόν τις χαϊδεύει. «Δεν ξέρω να γράφω αγγλικά, ξέρω όμως να γράφω αραβικά», μου λέει χαμηλόφωνα καθώς κοιτάζει τις σημειώσεις μου.

«Θέλεις να μου γράψεις κάτι για να σε θυμάμαι κάθε φορά που θα το διαβάζω;» τον ρωτάω.

Το πρόσωπό του φωτίζεται. Είμαι περίεργη να δω τι θα γράψει, για να μάθω τι σκέψεις περνούν από το μυαλουδάκι του. Αλλά διστάζει. Ίσως δεν ξέρει τι θα έπρεπε να γράψει ή ίσως δεν έχει γράψει εδώ και πολύ καιρό και έχει νευρικότητα.

Του δίνω το σημειωματάριο και του λέω να γράψει ό,τι θέλει. Οτιδήποτε του έρχεται στο μυαλό.

Το μικρό του χεράκι ακουμπά αβέβαιο πάνω στο χαρτί, το πρόσωπό του όμως δείχνει αποφασισμένο. Σταματά, με κοιτάζει και χαμογελάει, λες και ζητά επιβεβαίωση για να συνεχίσει.

Τον ρωτάω τι του λείπει περισσότερο από την πατρίδα του. «Μου λείπει το σχολείο μου», μου απαντά. «Δεν είχα λείψει ούτε μία μέρα από το σχολείο μου στη Συρία. Περισσότερο μου λείπουν τα βιβλία μου. Μου λείπει το διάβασμα.»

Ο Ναουφάλ είναι ένα ευγενικό αγόρι. Ανάμεσα σε ένα θορυβώδες πλήθος παιδιών, αυτός στέκεται παράμερα, σιωπηλός παρατηρητής. Δεν λέει πολλά. Είμαι όμως σίγουρη: Αν τον είχατε συναντήσει εκείνη τη μέρα, αν είχατε βρει το κουράγιο να τον κοιτάξετε κατάματα, θα βάζατε τα κλάματα όπως έκανα κι εγώ όταν γύρισα σπίτι. Θα ήθελα να είχατε δει τα μάτια του για να αισθανθείτε τη συντριβή του. Όταν κοίταξα στα μάτια το Ναουφάλ, ένιωσα ντροπή. Και ένα αίσθημα αδικίας. Οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να έρχονται αντιμέτωποι με τέτοιες απώλειες.

Ο Ναουφάλ μπορεί να είναι ζωντανός, δεν ζει όμως. Απλώς υπάρχει.

Όπως και τα άλλα παιδιά του καταυλισμού, το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας περιφέρεται άσκοπα. Τα παιδιά παίζουν ανάμεσα στα σκουπίδια, στους υπονόμους και στις λάσπες. Δεν έχουν παιχνίδια, παιδικές χαρές, ούτε κάτι να κάνουν.

Η ζωή σε αυτούς τους διάσπαρτους άτυπους καταυλισμούς απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί αξιοπρεπής. Η Υ.Α. του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και άλλοι φορείς κάνουν ό,τι μπορούν για να βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσης, παρέχοντας καθαρό νερό, τουαλέτες και είδη πρώτης ανάγκης, όπως προστατευτικό εξοπλισμό για τις σκηνές, ιδιαίτερα το χειμώνα. Ωστόσο, επειδή δεν υπάρχει προγραμματισμός ούτε συντονισμός σε αυτούς τους καταυλισμούς, οι συνθήκες διαβίωσης είναι τουλάχιστον ανεπαρκείς. Η μυρωδιά της αποχέτευσης γεμίζει τον αέρα. Η ατμόσφαιρα είναι σχεδόν αποπνικτική. Σμήνη από μύγες πετούν πάνω από σωρούς σκουπιδιών και γεμίζει παντού λάσπες όταν βρέχει.

ADVERTISEMENT

Παρά τις αντίξοες συνθήκες, ο Ναουφάλ και η οικογένειά του τώρα είναι ασφαλείς στο Λίβανο. Είναι μόνο μερικοί από τα 3,3 εκατομμύρια Σύρων προσφύγων που έχουν καταγραφεί από την Υ.Α. στην περιοχή. Αυτό όμως που με φοβίζει είναι ότι έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε αυτούς τους αριθμούς να αυξάνονται. Δεν μπορούμε να έχουμε ήσυχες τις συνειδήσεις μας επειδή αυτοί οι άνθρωποι εγκατέλειψαν τη Συρία και είναι σώοι και αβλαβείς. Οι άνθρωποι αυτοί είναι παγιδευμένοι στο κενό. Στην εξορία οι ευκαιρίες που έχουν είναι λιγοστές. Εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά δεν πάνε σχολείο. Αναρίθμητες οικογένειες έχουν χάσει κάθε περιουσιακό στοιχείο με αποτέλεσμα οι γονείς να μην μπορούν να ζήσουν τα παιδιά τους.

 

Ο Ναουφάλ και η οικογένειά του παλεύουν καθημερινά να επιβιώσουν. Δεν θα μπορούσε ο Ναουφάλ να είναι ένας από μας; Ο γιος μας ή ο μικρός αδελφός μας; Δεν ευθύνεται για τίποτα από όσα του συμβαίνουν. Θέλει να πάει σχολείο και να διαβάζει βιβλία. Δεν θέλει να ζει εδώ. Όπως όλοι, ο Ναουφάλ έχει όνειρα.

Δεν θα καταφέρω ποτέ να αποτυπώσω την αθωότητα αυτού του παιδιού, την αγνότητα στο χαμόγελό του και τη χαρά στο πρόσωπό του καθώς κρατά το στυλό μου και γράφει. Μόνο στο Λίβανο, πάνω από 200.000 παιδιά δεν πηγαίνουν σχολείο. Τέσσερα περίπου χρόνια αφότου ξέσπασε η κρίση στη Συρία και χωρίς ορατό τέλος στον ορίζοντα, φοβάμαι ότι αυτό το μικρό αγόρι δεν θα επιστρέψει ποτέ στην πατρίδα του. Φοβάμαι ότι θα ξεχάσει και να γράφει.

Σήμερα, κουβαλάω μαζί μου τα λόγια του Ναουφάλ για να μου θυμίζουν το λόγο που κάνω αυτή τη δουλειά, αλλά και πόσα ακόμη πρέπει να κάνουμε εμείς στον υπόλοιπο κόσμο.

Με λένε Ναουφάλ.

Θέλω να πάω σχολείο.

Μου αρέσει πολύ το σχολείο.

Θέλω να γυρίσω πίσω στη Συρία.

Θέλω να δω την οικογένειά μου στη Συρία.

Μπαμπά, δεν θα σε ξεχάσω.

Τα λόγια του θα με στοιχειώνουν για πάντα. Η οδυνηρή ανάμνηση ενός παιδιού που του έκλεψαν τα παιδικά του χρόνια.

Της Bathoul Ahmed 

 #Syria #Refugees #unhcr

Posted by netakias.com 

Καλά, δεν ντρέπονται;

Καλά, δεν ντρέπονται που επιτρέπουν να αλωνίζει ο θάνατος;
Καλά, δεν ντρέπονται τα παντελόνια, τα φουστάνια, τις θέσεις, τις γραβάτες, τις πολυτελείς εσάρπες τους ...

Καλά, δεν ντρέπονται που ένας ψαράς τους ξεφτίλισε διεθνώς;

Αλλά τι λέω; Μήπως Ψαράδες δεν άλλαξαν τον κόσμο;

Καλά, δεν ντρέπονται, δεν έχουν τύψεις που μέρα-νύχτα εγκληματούν κατά της Ανθρωπότητας;

Αν είχαν τσίπα, θα τσακίζονταν να πάνε εκεί, μέσα στα βράχια, στα παγωμένα κύματα, να βραχούν μέχρι το κόκαλο, να νιώσουν το ρίγος, να τους σκεπάσει η σκιά του θανάτου, να απλώσουν τα βρώμικα χέρια τους να αρπάξουν κανά μωρέλι από του χάρου τα δόντια

Καλά, δεν ντρέπονται που ακόμα και τώρα, μετά από τόσους άδικους πνιγμούς, τόση δυστυχία, εξακολουθούν να μιλάνε για λαθραίες ψυχές, λες και είναι οι άνθρωποι εμπορεύματα.
Αν είχαν τσίπα ...

Πήγε η καγκελάριος στον ερντογάν τον μεγαλοπρεπή και ποιος ξέρει τι συμφωνίες έκλεισαν;
Σιγά μη μίλησαν για τους πρόσφυγες!!

Στη Λέσβο βρίσκεται ένα παλικάρι που άφησε διδακτορικό και δουλειά και σώζει ζωές.
Τα ελληνικά προσφυγικά νησιά μας διασώζουν την Ανθρωπιά

Αυτοί, οι αναίσχυντοι, τις ομάδες κρούσης θέλανε και θέλουν να στείλουν, που αντί να διασώζουν θα κάνουν «πατητές» στους ταλαίπωρους και θα γεμίζουν τον βυθό με νεκρούς. 

Το βυθό ναι, για να μην επιπλέουν και προσβάλλουν την αισθητική τους.

Απ' όλα αυτά τι θα μείνει στο τέλος, τι θα καταγράψει στα θετικά 

ο ιστορικός του μέλλοντος;

Τα προσφυγονήσια μας.

Έναν φούρναρη,

Έναν ψαρά,

Τρεις γιαγιάδες με το μωρέλι στην αγκαλιά,

Αυτά, ναι αυτά, θα γίνουν Σύμβολα

Όλη η ντροπή και το αίσχος δικά τους....

χαμομηλάκι

Μωρό γεννήθηκε με ένα κομμάτι από οβίδα στο κεφαλάκι του

Εν μέσω εκρήξεων στην ταλαιπωρημένη Συρία η ζωή υπερισχύει του θανάτου...

Μια μητέρα με το αγέννητο παιδί της κατάφεραν, χάρη στις προσπάθειες των γιατρών, να «ξεγελάσουν» το θάνατο και να... ζήσουν!
Ένα συγκλονιστικό στιγμιότυπο κατέγραψε η κάμερα στο Χαλέπι της Συρίας που προκαλεί ρίγος. Το απίστευτο βίντεο δείχνει τους γιατρούς να πραγματοποιούν καισαρική σε έγκυο γυναίκα προκειμένου να σώσουν τόσο την ίδια όσο και το αγέννητο παιδί που έχει τραυματιστεί από θραύσματα πυραύλου μέσα στη μήτρα.

Σε αυτό το σοκαριστικό και συνάμα συγκλονιστικό στιγμιότυπο, οι γιατροί τραβούν το τραυματισμένο κοριτσάκι από τη μήτρα της μητέρας, το οποίο στο κεφαλάκι του φέρει ένα κομμάτι από οβίδα. Το μωρό αρχικά φαίνεται να μην έχει τις αισθήσεις του, όμως χάρη στις υπεράνθρωπες προσπάθειες των γιατρών επανέρχεται στη ζωή, και αρχίζει να κλαίει!

Οι γιατροί αμέσως αφαιρούν το θραύσμα από το κεφάλι του μωρού, το οποίο αφήνει μια βαθιά πληγή. Οι «ήρωες» αυτής της συγκλονιστικής ιστορίας ξεσπούν αμέσως σε γέλια και κλάματα που κατάφεραν να κρατήσουν στη ζωή τη μητέρα και το νεογνό!

Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Reuters, η γυναίκα έχει άλλα τρία παιδιά, τα οποία τραυματίστηκαν και αυτά από την έκρηξη και νοσηλεύονται στο νοσοκομείο σε καλή κατάσταση.

Εκπρόσωπος του νοσοκομείου δήλωσε ότι η επέμβαση ήταν επιτυχής και μητέρα και παιδί χαίρουν άκρας υγείας, ενώ παραμένουν στην κλινική για προληπτικούς λόγους. Οι γιατροί που πραγματοποίησαν την καισαρική πρότειναν στη μητέρα της μικρής να πάρει το όνομα Amal, που σημαίνει «ελπίδα» στα Αραβικά.

Προσοχή το βίντεο περιέχει σκληρές εικόνες 

newsbomb

Χιλιάδες Ισλανδοί επιθυμούν να φιλοξενήσουν Σύρους πρόσφυγες

Περισσότεροι από 10.000 Ισλανδοί εξέφρασαν την πρόθεσή τους στον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης Facebook να φιλοξενήσουν στα σπίτια τους Σύρους πρόσφυγες, ενώ η κυβέρνηση της χώρας γνωστοποιεί ότι δεν θα υποδεχθεί παρά ελάχιστους εξ αυτών, στο πλαίσιο ποσοστώσεων.

10,000 Icelanders offer to house Syrian refugees after author's call

Η συγγραφέας και καθηγήτρια Bryndis Bjorgvinsdottir πρότεινε την Κυριακή στο Facebook στους συμπολίτες της να το δηλώσουν εφ' όσον επιθυμούν η Ισλανδία - και οι περίπου 330.000 κάτοικοί της - να υποδεχθούν Σύρους πρόσφυγες. Νωρίς το απόγευμα, περισσότεροι από 10.000 Φινλανδοί είχαν ανταποκριθεί στο κάλεσμά της.

«Είμαι μητέρα σε μονογονεϊκή οικογένεια με ένα παιδί ηλικίας 6 ετών. Εμείς μπορούμε να φιλοξενήσουμε ένα παιδί που βρίσκεται σε ανάγκη. Είμαι καθηγήτρια και θα του μάθαινα να μιλάει, να διαβάζει και να γράφει στα ισλανδικά και να ενσωματωθεί στην ισλανδική κοινωνία. Διαθέτουμε ρούχα, ένα κρεβάτι, παιχνίδια και όλα όσα χρειάζεται ένα παιδί», έγραψε για παράδειγμα η Χέκλα Στεφανσντότιρ.

Πολλοί συμπολίτες της διατίθενται να προσφέρουν στέγη, όπως επίσης φαγητό, ρούχα αλλά και βοήθεια με στόχο την κοινωνική ενσωμάτωση των προσφύγων.

«Πιστεύω ότι οι πολίτες κουράστηκαν να παρακολουθούν τα δελτία ειδήσεων με τις ιστορίες που εκτυλίσσονται στη Μεσόγειο και τις εικόνες των καταυλισμών προσφύγων και θέλουν να γίνει κάτι τώρα», υπογράμμισε η κ. Bjorgvinsdottir στο κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο Ruv.

Η υπουργός Κοινωνικών Υποθέσεων Eyglo Hardardottir ανακοίνωσε στο δίκτυο Ruv ότι οι αρχές καταγράφουν όλες τις προσφορές που έχουν αποτυπωθεί στο Facebook και εξετάζουν το ενδεχόμενο να αυξήσουν τον αριθμό των προσφύγων που αναμένεται να υποδεχθεί η χώρα στο πλαίσιο των ποσοστώσεων, οι οποίοι ανέρχονται συνολικά σε 50 το 2015 και 2016.

«Ήμουν ξεκάθαρη σε αυτό το θέμα. Δεν θέλω να δώσω έναν ανώτατο αριθμό, ωστόσο εξετάζουμε όλα τα ενδεχόμενα προκειμένου να υποδεχθούμε περισσότερους πρόσφυγες», τόνισε η ίδια.
Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, η Ισλανδία υποδέχθηκε 1.117 μετανάστες το 2014.

naftemporiki