Ενέσεις... χαράς

Ήταν δύσκολα την Παρασκευή στη δουλειά. Γύρισε στο σπίτι στενοχωρημένος. Το συζήτησαν. Του συμπαραστάθηκαν. 

Το βάρος δεν έλεγε να φύγει. Βγήκαν μια βόλτα με μια παρέα, αλλά αυτός δεν έβλεπε την ώρα να γυρίσει σπίτι. 

Τα ίδια και το Σάββατο. Το κλίμα ήταν χάλια. Απέφευγαν να συζητήσουν το περιστατικό της δουλειάς. Αλλά αυτό ήταν εκεί, ζωντανό, ανάμεσά τους. Κάτι προσπάθειες άρσης της στενοχώριας πήγαν στο βρόντο.

Τα πράγματα την Κυριακή χειροτέρευσαν. Αυτή έβγαζε αναστεναγμούς. Που και που βόγκαγε. Αυτός είπε κάτι μερικές φορές, αλλά ούτε πίστευε αυτό που έλεγε. 

Ήθελε να απομονωθεί, να μείνει μόνος του.

Έφαγαν το μεσημέρι και ξάπλωσαν να κοιμηθούν. Στις 5 παρά κάτι, χτύπησε το κουδούνι. Σηκώθηκαν. Ένας αλλοδαπός ήταν, ζήταγε δουλειά, ζήταγε φαγητό, κάτι ζήταγε, ούτε καταλάβαιναν. Αυτός δεν ήθελε ενόχληση, πήγε να πάρει 5 ευρώ να του δώσει να ξεμπερδεύει.

Αυτή γκρίνιαξε: «Μη του δίνεις λεφτά»

—Θα του δώσω, είπε αυτός.

—Βάλτον να δουλέψει, να καθαρίσει έξω από τον φράχτη.

Δεν ήθελε, αλλά κάλεσε τον αλλοδαπό για να γλυτώσει τη φασαρία. Του έδωσε μια τσάπα και μπήκε στο σπίτι. Δεν είχε διάθεση για τίποτε.

Μετά από λίγο της είπε: «Πήγαινε να δεις τι κάνει, για να μη γκρινιάζεις μετά».

Η γυναίκα, πήγε στον ξένο, και άρχισε να του δίνει οδηγίες.

—Ναι μαμά! της είπε αυτός. Όσο του μίλαγε, αυτός έλεγε «Ναι, μαμά»

Η γυναίκα ήρθε μέσα στο σπίτι. «Πεινάει» είπε, «Παιδί είναι».

Την είδε φουριόζα να ετοιμάζει πράγματα, Πήρε μπισκότα και πορτοκαλάδα και του πήγε.

Γύρισε ευχαριστημένη, πετούσε.

—Τι έπαθες;

—Με λέει «μαμά», δεν ξέρει τη γλώσσα.

Βάλθηκε να καθαρίζει πατάτες, πήρε και τρία αυγά. Πήγε να τον δει. Αυτός την ακολούθησε διακριτικά από πίσω. Αυτή μίλαγε του ξένου και ο ξένος έλεγε «Ναι, μαμά». Γύρισε και τραγουδούσε τώρα. «Τα έφαγε τα μπισκότα» είπε.

Μετά από λίγο είπε: «Κουράστηκε το παιδί, φώναξε τον να φάει».

Του έστρωσε το τραπέζι. Κανονικά, όχι πρόχειρα. Του σέρβιρε ένα σφουγγάτο και μια τεράστια σαλάτα. Ψωμί και αναψυκτικό.

Τον κοίταζε να τρώει και έλαμπε …

Ζαφίρ τον λέγανε και ήταν πακιστανός, πετσί και κόκαλο ο καημένος.

Έφαγε το φαγάκι του όλο.

Η γυναίκα του έφερε ρούχα, του έδωσε και ένα κόκκινο καπελάκι, για τον … ήλιο, είπε. Του έδωσε και λεφτά, πήρε και το τηλέφωνο του, για να της κάνει δουλειές είπε.

Ο Ζαφίρ έφυγε χιλιοευχαριστώντας.

Όλα είχαν αλλάξει. Η χαρά μπήκε στο σπίτι. Το κλίμα άλλαξε. Πάει εκείνο το βαρύ σύννεφο που μας πλάκωνε.

—Τι έγινε ρε παιδιά; Πως άλλαξαν όλα; Τι μαγικό ήταν αυτό; Σκέψου, σκέψου, βάλε την κρίση σου να καταλάβει. Μια φράση, μισή και κολοβή ήρθε στο μυαλό του. «ο αδερφός μου ο ελάχιστος». Ήξερε ότι λάθος το έλεγε, αλλά καταλάβαινε το νόημα! Έψαξε να βρει και κατανόησε.

...........................

η συνέχεια εδώ

 Το Χαμομηλάκι

Δάφνινο στεφάνι για την Ελλάδα μας / «Έτσι νικιέται ο φασισμός, μάτια μου...»

Δεν έχω την άδεια να πω που συνέβη (και ίσως εύλογα όπως θα καταλάβετε), θα πω όμως τι συνέβη.
    Σε κάποιο σχολείο ένα παιδί που γεννήθηκε εδώ στην πατρίδα μας και οι γονείς του είχαν έρθει οικονομικοί μετανάστες στη χώρα μας, κληρώθηκε σε σχετική διαδικασία του σχολείου του να καταθέσει στην αυριανή γιορτή το στεφάνι του σχολείου του στο ιερό μνηνείο των πεσόντων και γεμάτο χαρά και τιμή πήγε και το ανήγγειλε στους γονείς του, οι οποίοι την επομένη πήγαν με τη σειρά τους στο σχολείο για να συνεννοηθούν για τα διαδικαστικά.

Έλα όμως που το αποτέλεσμα της κλήρωσης δεν άρεσε στον κυρ-διευθυντή…

Τι σκέφτηκε λοιπόν ο κυρ-διευθυντής; Απαίτησε από τους μετανάστες γονείς να πληρώσουν οι ίδιοι το στεφάνι με 50 ευρώ, κόντρα στην παράδοση που θέλει να το αγοράζει το σχολείο, ελπίζοντας πως ίσως οι «ξένοι» φτωχοί γονείς δεν θα καταβάλουν το ποσό και έτσι θα απαλλαγεί και ο ίδιος από το δυσάρεστο αποτέλεσμα της κλήρωσης… και είχε εν μέρει μαντέψει σωστά…πράγματι οι γονείς δεν του έδωσαν το πενηντάρικο λέγοντας πως αυτό που τους ζητούσε ήταν πρωτοφανές για τα χρονικά του σχολείου…

Έκαναν όμως κάτι πολύ καλύτερο 🙂 

Αφού μπήκαν στο διαδίκτυο και διάβασαν πώς γίνεται ένα στεφάνι με δάφνη και μυρτιές, μητέρα, πατέρας και κόρη μάζεψαν τα υλικά και έφτιαξαν ένα πανέμορφο στεφάνι με τα χέρια τους και αύριο το παιδάκι θα το καταθέσει με χαρά και τιμή!

Έτσι νικιέται ο φασισμός μάτια μου, έτσι νικήθηκε τότε, έτσι νικιέται και τώρα.

Με φαντασία και θυσίες που ξεκινούν από το λίγο και φτάνουν στο πολύ.

Με το μυαλό αλλά και με τα χέρια μας νικιέται.

Χρόνια πολλά στην Ελλάδα μας λοιπόν αλλά και στον Ελληνισμό που «στο Σικάγο μέσα ξέρει να Ελληνοξεχνά»!» 

 

Στράτος Φαναράς

tovima.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Θανάσης Αντετοκούνμπο: «Αν δεν αγαπάς τον συνάνθρωπό σου, δεν είσαι άνθρωπος»

Οι μετανάστες να ξέρουν ότι είμαστε δίπλα τους!
Είμαι ο Θανάσης (σημ. αδερφός του Γιάννη) Αντετοκούνμπο και γεννήθηκα στο Αρεταίειο. Το λέω για να μη νομίζει κανείς ότι από κάπου μας έφεραν ή ότι ήρθαμε από το φεγγάρι. Εδώ γεννήθηκα, εδώ πήγα νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο.

Δεν είχα πλούσιους γονείς. Αν κάτι άλλαξε στη ζωή μου, αυτό έγινε με τη σκληρή δουλειά. Βρήκα κάτι που αγάπησα και το ακολουθώ σαν θρησκεία, μέχρι να γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Όλοι ξεκινάμε από την ίδια αφετηρία (...).

 

Είχα δίπλα μου ανθρώπους που με βοήθησαν, όπως την κυρία Μαριέττα Σγουρδαίου, που την αποκαλώ “νονά”. Φιλόλογος στο Αρσάκειο και ηθοποιός. Μας πήγε, παιδιά 12-13 ετών, να ακούσουμε συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη. Μας σύστησε την κυρία Μαρία Χορς, που ντύνει τις ιέρειες. Μυήθηκα στην ελληνική κουλτούρα, στο αρχαίο δράμα. Διάβασα βιβλία. “Θανάση, θα πάθεις σοκ αν διαβάσεις τους Αδελφούς Καραμαζώφ”, μου είπαν κάποτε. “Θα σου ανοίξουν τα μάτια”.

 

Αυτές οι εμπειρίες με άλλαξαν, χωρίς να το καταλαβαίνω. Με βοήθησαν και στον αθλητισμό, εμένα, που ήμουν ένα παιδί μεταναστών χωρίς χαρτιά, χωρίς τίποτε. Δεν χρειάζεται να έχει λεφτά κάποιος για να αισθανθεί πλούσιος. Ο πλούτος είναι στο μυαλό και στην ψυχή.

 

Αν δεν αγαπάς τον συνάνθρωπό σου, δεν είσαι άνθρωπος. Άσχετα με το χρώμα του δέρματος και με την εθνικότητά του. Κοίταξέ με λίγο, μόνο η αγάπη σε κάνει άνθρωπο. Και η σκέψη. Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι ο άνθρωπος είναι πολιτικό ζώον. Αν βγάλεις την πολιτική από μέσα του, μένει σκέτο ζώον! Νοιάζομαι για το κοινό συμφέρον, δεν είμαι απολιτίκ.(…).

 

Πώς είναι δυνατόν να μη θεωρείται Έλληνας κάποιος που γεννήθηκε εδώ, πήγε παιδικό σταθμό, σχολείο, πανεπιστήμιο, έλαβε την ελληνική παιδεία; Βγαίνω εκτός εαυτού τώρα. Όπου πηγαίνω, λέω ότι είμαι Έλληνας με καταγωγή από τη Νιγηρία. Εγώ ξέρω ποιος είμαι. Έλληνας είμαι.

 

Είμαι αλληλέγγυος στα παιδιά που μοχθούν (σημ. για την υπηκοότητα). Φεύγω για τις Η.Π.Α., αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εδώ τελειώνουμε. Παρακολουθώ και προβληματίζομαι. Να το ξέρουν αυτοί οι άνθρωποι, ότι είμαι εδώ. Στο πλευρό τους! Τους σκέφτομαι. Η χώρα μου δεν είναι η Αμερική, αλλά η Ελλάδα. Αισιοδοξώ ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες. Και δεν τα παρατάω ποτέ. Ποτέ. Ποτέ».

 

(Από συνέντευξη του Θανάση Αντετοκούνμπο στον Νίκο Παπαδογιάννη τον Οκτώβρη του 2019)

documentonews.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κύκλωμα έστελνε ανήλικα παιδιά από Ελλάδα στην Γερμανία

Το σήμα της Europol έκανε λόγο για τη δράση ατόμων Αραβικής καταγωγής που μένουν στην Αθήνα αλλά και τη Γερμανία και συνεργάζονταν από κοινού για τις προωθήσεις.

Επτά κατηγορούμενοι ανάμεσα τους και 3 γυναίκες φέρονται να προωθούσαν ανήλικα παιδιά μεταναστών από την Ελλάδα στη Γερμανία

Το σήμα της Europol έκανε λόγο για τη δράση ατόμων Αραβικής καταγωγής που μένουν στην Αθήνα αλλά και τη Γερμανία και συνεργάζονταν από κοινού για τις προωθήσεις.

Η μία από τις κατηγορούμενες που μένει μόνιμα στη Γερμανία ταξίδευε στην Ελλάδα προκειμένου να παραλάβει και να συνοδέψει ανήλικους μετανάστες προς τη Γερμανία προσποιούμενη ότι είναι παιδιά της.

Σύμφωνα με τα στοιχεία μεριμνούσε για την προμήθεια γνήσιων ταξιδιωτικών εγγράφων τρίτων προσώπων κυρίως ελληνικών διαβατηρίων προσφύγων Συριακής καταγωγής τα οποία επιδείκνυε στις Ελεγκτικές Αρχές ώστε να τους εξαπατήσει χρησιμοποιώντας τη γνωστή μέθοδο του «Σωσία».

Για να στείλουν τα παιδιά στη Γερμανία προτιμούσαν πτήσεις από Αθήνα και Θεσσαλονίκη αλλά και πλοία από την Ηγουμενίτσα με προορισμό την Ιταλία.

Για κάθε παιδί που προωθούσαν έπαιρναν 4.500 - 6.000 ευρώ

Δυο από τους κατηγορούμενους αναλάμβαναν να κάνουν τις συμφωνία με τους γονείς των παιδιών ενώ επέστρεφαν στην βασική κατηγορουμένη τα ταξιδιωτικά έγγραφα που είχαν χρησιμοποιήσει προκειμένου να επαναχρησιμοποιηθούν για νέες παράνομες προωθήσεις.

Οι παράνομες προωθήσεις παιδιών που εντοπίστηκαν.

H δράση τους ξεκινά το 2019. Στις 17 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε η πρώτη προώθηση ενός ανήλικου κοριτσιού ηλικίας περίπου 3 ετών αεροπορικώς από την Ελλάδα στη Γερμανία μέσω Ιταλίας χρησιμοποιώντας ταξιδιωτικά έγγραφα τρίτου προσώπου. Όταν οι αρχές έκαναν έλεγχο στην υποτιθέμενη μητέρα δημιουργήθηκαν αμφιβολίες για την μεταξύ τους συγγένεια όμως τελικά επιβιβάστηκαν στο αεροπλάνο.

Ένα έκτακτο γεγονός όμως ανάγκασε το αεροπλάνο να προσγειωθεί στην Ιταλία στο Μπρίντιζι και τελικά η κατηγορουμένη άλλαξε αεροπλάνο και μαζί με το παιδί πέταξαν για Βερολίνο.

Στις 4.11.2019 πραγματαποιήθηκε η παράνομη προώθηση 2 ανήλικων παιδιών (ένα αγόρι και ένα κορίτσι) αυτή την φορά μέσω Ηγουμενίτσας.

Σύμφωνα με τις γερμανικές αρχές η βασική κατηγορουμένη συνελήφθη στη Γερμανία για την μεταφορά ενός παιδιού από την Αθήνα στις 13.07.2020. Μάλιστα πριν γίνει η διακίνηση απέστειλε φωτογραφία του γιου της σε άλλη κατηγορουμένη η οποία φέρεται να σύναψε τη συμφωνία με τον πατέρα του υπό προώθηση παιδιού προκειμένου να συγκρίνουν τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά των δυο παιδιών.

Η έρευνα της αστυνομίας
Στις 22 Νοεμβρίου 2021 οι αστυνομικοί εντόπισαν έναν από τους κατηγορουμένους να βγαίνει από πολυκατοικία με ανήλικο κορίτσι. Στη συνέχεια τους παρέλαβε άλλος άντρας και πήγαν όλοι μαζί στο Ελ.Βενιζέλος. Οι αστυνομικοί τους παρακολουθούσαν μέσω καμερών. Διαπίστωσαν ότι ο πρώτος άντρας επιχείρησε να επιβιβαστεί σε πτήση με προορισμό τις Βρυξέλλες. Προσπάθησε δυο φορές να ξεγελάσει τους υπαλλήλους αλλά δεν το κατάφερε και στη συνέχεια αποχώρησε από το αεροδρόμιο μαζί με το παιδί.

1η Φεβρουαρίου 2022 υπό τον συντονισμό της Europol διοργανώθηκε κοινή ημέρα δράσης στην Ελλάδα και τη Γερμανία. Στο σπίτι του πρώτου από τους επτά κατηγορούμενους βρέθηκαν 12 δελτία ταυτότητας τέσσερις άδειες διαμονής 4 κάρτες Ασφάλισης Υγείας Γερμανικών Αρχών, πέντε διαβατήρια, 10 δελτία ταυτότητας και δύο άδειες διαμονής που είχαν δηλωθεί ως απωλεσθέντα.

Η δικηγόρος των κατηγορουμένων Μαρία Αμμάρι δήλωσε στο newpost τι υποστηρίζουν οι κατηγορούμενοι και τις επόμενες κινήσεις.

Υπάρχει μεγάλη απόκλιση των ευρημάτων στην συγκεκριμένη υπόθεση σε σχέση με το προανακριτικό υλικό. Η δικογραφία εισήχθη στον εισαγγελέα ποινικής δίωξης για τα αδικήματα μεταξύ άλλων της εγκληματικής οργάνωσης, της διευκόλυνσης παράνομης εισόδου και εξόδου μεταναστών κατ’ επάγγελμα και εκ κερδοσκοπίας, της κατοχής διαβατηρίων και ταξιδιωτικών εγγράφων τρίτων προσώπων και της πλαστογραφίας.

Παρά το βαρύ διαβιβαστικό της ΕΛΑΣ, το κατηγορητήριο κατέπεσε εξαιτίας της απόκλισης των ευρημάτων σε σχέση με το προανακριτικό υλικό που ερείδεται κυρίως σε παρακολουθήσεις των τηλεφωνικών συνομιλιών. Έτσι ασκήθηκε ποινική δίωξη μόνο τα αδικήματα της διευκόλυνσης εισόδου και εξόδου κατά συναυτουργία και κατ’ επάγγελμα εκ κερδοσκοπίας και της κατοχής διαβατηρίων και ταξιδιωτικών εγγράφων τρίτων προσώπων.

Κατέπεσε η κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης πριν καν φθάσει στα χέρια της ανακρίτριας ενώ ακολούθως μετά τη λήψη προθεσμίας από την ανακρίτρια και πριν την απολογία του φερόμενου ως αρχηγού κατέπεσε και η κατηγορία της πλαστογραφίας. Εκ των ανωτέρω εύκολα μπορεί να συμπεράνει κανείς ότι η δικογραφία έχει πολλά κενά.

Ο φερόμενος ως «αρχηγός» ο οποίος τυγχάνει εντολέας μου μετά τη σύλληψη και απολογία του ενώπιον της ανακρίτριας, με τη σύμφωνη γνώμη εισαγγελέα, αφέθηκε ελεύθερος με τον περιοριστικό όρο της εμφάνισης στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του τόπου κατοικίας του δύο φορές τον μήνα και της παροχής εγγύησης ποσού δύο χιλιάδων ευρώ.

Έχω ήδη ενημερώσει την αξιότιμη ανακρίτρια που χειρίζεται την υπόθεση ότι και οι λοιποί φερόμενοι ως «δράστες» είναι στη διάθεση της δικαιοσύνης και ότι προτίθενται να εμφανιστούν ενώπιον της και να απολογηθούν.

Ο ένας μάλιστα εκ των φερόμενων δραστών, ενώ το ίδιο βράδυ προσήχθη στο Τμήμα Διαχείρισης Μετανάστευσης της Διεύθυνσης Αλλοδαπών Αττικής λίγες ώρες αργότερα αφέθηκε ελεύθερος επειδή δεν βρέθηκε τίποτα μεμπτό σε βάρος του. Το γεγονός όμως αυτό, δεν αναφέρεται καν στην δικογραφία με φυσικό επακόλουθο να αφήνονται υπόνοιες ότι αυτός ο άνθρωπος είναι φυγόδικος και καταζητείται.

Τις επόμενες μέρες προτίθεται να εμφανιστεί στην ανακρίτρια και να απολογηθεί μαζί με έτερη συγκατηγορούμενή του η οποία φέρεται ως φυγόδικη ενώ στην πραγματικότητα παρότι εντοπίστηκε από τις αστυνομικές αρχές το βράδυ της 1/2/2022 δεν συνελήφθη. 

της Τασούλας Παπανικολάου - Δημοσίευση 8 Φεβρουαρίου 2022, 10:00 / Ανανεώθηκε 8 Φεβρουαρίου 2022, 10:48

newpost.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παγκόσμια Ημέρα Μεταναστών

Η 18η Δεκεμβρίου έχει ανακηρυχθεί από τα Ηνωμένα Έθνη ως Παγκόσμια Ημέρα Μεταναστών, σε μια προσπάθεια να ενισχυθεί η εκστρατεία του ΟΗΕ για την προστασία του παγκόσμιου μετανάστη. Η επιλογή αυτή της ημερομηνίας σχετίζεται με την υιοθέτηση από τη γενική συνέλευση του ΟΗΕ της «Διεθνούς Συνθήκης για την Προστασία των Δικαιωμάτων όλων των Μεταναστών Εργατών και των μελών των Οικογενειών τους» στις 18 Δεκεμβρίου 1990.

Όπως μετέδωσε το Euronews, με αφορμή την παγκόσμια ημέρα μετανάστευσης, ο αρμόδιος Διεθνής Οργανισμός αλλά και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, προειδοποιούν πως η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη για τους μετανάστες. 

Η πανδημία έχει καταστήσει ακόμα πιο ευάλωτους αυτούς τους ανθρώπους, καθώς στις περισσότερες χώρες δεν έχουν πρόσβαση στα εμβόλια κατά του κορονοϊού.

Το θέμα της Διεθνούς Ημέρας Μεταναστών για το 2021 αναφέρεται στην αξιοποίηση των δυνατοτήτων της ανθρώπινης κινητικότητας.

Οι μετανάστες συμβάλλουν με τις γνώσεις, τα δίκτυα και τις δεξιότητές τους στη δημιουργία ισχυρότερων, πιο ανθεκτικών κοινοτήτων. Το παγκόσμιο κοινωνικό και οικονομικό τοπίο μπορεί να διαμορφωθεί μέσω σημαντικών αποφάσεων για την αντιμετώπιση των προκλήσεων και των ευκαιριών που παρουσιάζονται από την παγκόσμια κινητικότητα και τους ανθρώπους εν κινήσει.

Το Παγκόσμιο Σύμφωνο για την Ασφαλή, Ομαλή και Τακτική Μετανάστευση προσφέρει την ευκαιρία και καθοδήγηση για την πραγματοποίηση της ανθρώπινης κινητικότητας και την αξιοποίηση των ευκαιριών που παρουσιάζει.

Ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (ΔΟΜ) έχει βοηθήσει εκατομμύρια μετανάστες από τότε που ιδρύθηκε πριν 70 χρόνια με σκοπό την στήριξη του τεράστιου αριθμού Ευρωπαίων που εκτοπίστηκαν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και συνεχίζει να πρωτοστατεί στην προώθηση μιας ανθρώπινης και εύρυθμης διαχείρισης της μετανάστευσης προς όφελος όλων, συμπεριλαμβανομένων των κοινοτήτων προέλευσης, διέλευσης και προορισμού.

Η Διεθνής Ημέρα Μεταναστών συμπίπτει φέτος με τα 70 χρόνια από τη διάσκεψη των Βρυξελλών που οδήγησε στην ίδρυση της οργάνωσης που, το 1989, μετονομάστηκε σε Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης. Ένα ευρύ φάσμα παραγόντων συνεχίζει να καθορίζει την κίνηση των ανθρώπων. Οι μετακινήσεις αυτές είναι είτε εθελοντικές είτε αναγκαστικές ως αποτέλεσμα του αυξημένου μεγέθους και της συχνότητας των καταστροφών, των οικονομικών προκλήσεων και της ακραίας φτώχειας ή συγκρούσεων. Περίπου 281 εκατομμύρια άνθρωποι ήταν διεθνείς μετανάστες το 2020, αντιπροσωπεύοντας το 3,6% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Σύμφωνα με τον ΔΟΜ, όλα αυτά θα επηρεάσουν σημαντικά τα χαρακτηριστικά και την κλίμακα της μετανάστευσης στο μέλλον και θα καθορίσουν τις στρατηγικές και τις πολιτικές που πρέπει να αναπτύξουν οι χώρες προκειμένου να αξιοποιήσουν το δυναμικό της μετανάστευσης διασφαλίζοντας παράλληλα την προστασία των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μεταναστών.

Η έκθεση του ΔΟΜ για την παγκόσμια μετανάστευση

Ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (ΔΟΜ) παρουσίασε την 1η Δεκεμβρίου 2021 την Έκθεση Παγκόσμιας Μετανάστευσης για το 2022, η οποία αποκαλύπτει μια δραματική αύξηση του εσωτερικού εκτοπισμού λόγω καταστροφών, συγκρούσεων και βίας σε μια εποχή που η παγκόσμια κινητικότητα έχει σταματήσει λόγω των ταξιδιωτικών περιορισμών του COVID-19 .

«Βρισκόμαστε μάρτυρες μιας πρωτόγνωρης συνθήκης που δεν έχουμε ξαναδεί στην ανθρώπινη ιστορία», δήλωσε ο Γενικός Διευθυντής του ΔΟΜ Αντόνιο Βιτορίνο. «Ενώ δισεκατομμύρια άνθρωποι έχουν ουσιαστικά καθηλωθεί από τον COVID-19, δεκάδες εκατομμύρια άλλοι έχουν εκτοπιστεί στις χώρες τους».

Ο αριθμός των αεροπορικών επιβατών παγκοσμίως μειώθηκε κατά 60% το 2020 σε 1,8 δισεκατομμύρια (από 4,5 δισεκατομμύρια το 2019) ενώ την ίδια στιγμή ο εσωτερικός εκτοπισμός λόγω καταστροφών, συγκρούσεων και βίας αυξήθηκε στα 40,5 εκατομμύρια (από 31,5 εκατομμύρια το 2019).

Η έκθεση, η ενδέκατη στη σειρά Έκθεση Παγκόσμιας Μετανάστευσης του ΔΟΜ, βασίζεται στα πιο πρόσφατα δεδομένα από όλο τον κόσμο για να εξηγήσει τις βασικές μεταναστευτικές τάσεις καθώς και ζητήματα που αναδύονται στον ορίζοντα της μεταναστευτικής πολιτικής.

«Αυτή η έκθεση δεν μοιάζει με καμία άλλη έκδοση της Έκθεσης Παγκόσμιας Μετανάστευσης», είπε η συντάκτρια της έκθεσης του ΔΟΜ, Μαρί Μακόλιφ.

«Έχουν συμβεί τόσα πολλά στη μετανάστευση και την κινητικότητα τα τελευταία δύο χρόνια και σε αυτήν την έκθεση συγκεντρώνουμε βασικά δεδομένα, έρευνες και αναλύσεις για να δείξουμε πώς οι μακροπρόθεσμες τάσεις έχουν αλλάξει λόγω της COVID-19 και πώς έχουν επηρεαστεί οι μετανάστες σε όλο τον κόσμο».

Σύμφωνα με την έκθεση, ο αριθμός των μεταναστών σε διεθνές επίπεδο έχει αυξηθεί από 84 εκατομμύρια παγκοσμίως το 1970 σε 281 εκατομμύρια το 2020. Λαμβάνοντας ωστόσο υπόψη την αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού, το ποσοστό των μεταναστών έχει αυξηθεί από 2,3% σε 3,6% του παγκόσμιου πληθυσμού. Οι περισσότεροι άνθρωποι παγκοσμίως (96,4 τοις εκατό) κατοικούν στη χώρα στην οποία γεννήθηκαν. Ο αριθμός των μεταναστών για το 2020 ήταν χαμηλότερος, κατά περίπου 2 εκατομμύρια, από ό,τι διαφορετικά θα ήταν λόγω της COVID-19.

Η Έκθεση Παγκόσμιας Μετανάστευσης έχει μια διευρυμένη σειρά υλικού αναφοράς για την ψηφιακή εποχή που διανύουμε. Η διαδικτυακή διαδραστική πλατφόρμα επιτρέπει στους χρήστες να εξερευνούν και να αλληλεπιδρούν με βασικά δεδομένα. Είναι χαρακτηριστικό ότι η έκδοση του 2020 κέρδισε φέτος το χρυσό βραβείο στα Διεθνή Βραβεία Σχεδιασμού Ετήσιας Έκθεσης 2021.

Επιπλέον αναπτύχθηκε η ηλεκτρονική εργαλειοθήκη των εκπαιδευτικών με στόχο να υποστηρίξει τους δασκάλους σε όλο τον κόσμο, καθώς επιδιώκουν να παρέχουν ισορροπημένο, ακριβές και ενδιαφέρον εκπαιδευτικό υλικό για τις βασικές αρχές της μετανάστευσης και των μεταναστών σε εφήβους και νέους ενήλικες.

Η Έκθεση Παγκόσμιας Μετανάστευσης αποτελεί μια βασική πηγή διασταύρωσης γεγονότων, βοηθώντας στη διάψευση ψευδών ειδήσεων σχετικά με τη μετανάστευση σε πολλές περιοχές ανά τον κόσμο. Η έκδοση του 2022 διαθέτει τώρα μια νέα και απλή εργαλειοθήκη ελέγχου στοιχείων για να βοηθήσει στην εξάλειψη βασικών μύθων για τη μετανάστευση.

Εκτός από την ανάλυση δεδομένων, η έκθεση καλύπτει συγκεκριμένες θεματικές για τους αναγνώστες που επιθυμούν πιο αναλυτικό περιεχόμενο. Τα θέματα που καλύπτονται περιλαμβάνουν τη μετανάστευση και την κλιματική αλλαγή, την ειρήνη και την ανάπτυξη, την εμπορία ανθρώπων σε διόδους μετανάστευσης, τις επιπτώσεις της COVID-19, την παραπληροφόρηση σχετικά με τη μετανάστευση, τις συνεισφορές των μεταναστών σε μια εποχή παραπληροφόρησης, και την τεχνητή νοημοσύνη και τη μετανάστευση, θέματα επίκαιρα και σχετικά για το εξειδικευμένο και για γενικό κοινό.

Πληροφορίες από: SanSimera.gr

greek-web-tv.com

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη 2020 - Στην εποχή του covid-19

Άλλη μια Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη τιμάται φέτος, στις 18 Δεκεμβρίου 2020. Αυτή τη φορά υπό δύσκολες συνθήκες λόγω πανδημίας:

Αυτήν τη χρονιά, το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών αφιερώνει την Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη στο δύσκολο έτος 2020 και στα επείγοντα προβλήματα που δημιούργησε η πανδημία του κορωνοϊού covid-19. Παρ` όλα αυτά όσα διεκδικούσαμε πριν 20 χρόνια παραμένουν επίκαιρα.

Παρακολουθήστε το βίντεο αφιερωμένο για την Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη 2020 - Στην εποχή του covid-19

..................
περισσότερα εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ως «μόνιμοι κάτοικοι» θα αντιμετωπίζονται οι μετανάστες στην Πορτογαλία για να έχουν πρόσβαση σε υγεία και πρόνοια

Οι μετανάστες στην Πορτογαλία θα αντιμετωπίζονται ως μόνιμοι κάτοικοι ώστε να έχουν πρόσβαση στο εθνικό σύστημα υγείας, επιδόματα πρόνοιας, τραπεζικούς λογαριασμούς, συμβόλαια εργασίας και μίσθωσης εν μέσω της υγειονομικής κρίσης που προκάλεσε η πανδημία του κορονοϊού.

Όλοι οι πρόσφυγες και μετανάστες στην Πορτογαλία, των οποίων οι αιτήσεις για άδεια διαμονής εκκρεμούν, θα αντιμετωπίζονται ως μόνιμοι κάτοικοι από τη Δευτέρα και μέχρι τουλάχιστον την 1η Ιουλίου, ανακοίνωσαν σήμερα οι αρχές στην Πορτογαλία ώστε να διασφαλισθεί πως θα έχουν πρόσβαση στις δημόσιες υπηρεσίες στη διάρκεια της επιδημίας του κορονοϊού.

Οι αιτούμενοι, περιλαμβανομένων αυτών που ζητούν άσυλο, χρειάζεται μόνο να έχουν στοιχεία ότι υπάρχει αίτημα σε εξέλιξη για να μπορούν να έχουν πρόσβαση στο εθνικό σύστημα υγείας, σε επιδόματα πρόνοιας, τραπεζικούς λογαριασμούς και σε συμβόλαια εργασίας και μίσθωσης.

Όπως δήλωσε στο πρακτορείο Reuters η εκπρόσωπος του υπουργείου Εσωτερικών Υποθέσεων, Κλάουντια Βελόσο, «οι άνθρωποι δεν μπορεί να στερούνται του βασικού δικαιώματος στην υγεία και την πρόνοια μόνο και μόνο επειδή δεν έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία ελέγχου του αιτήματος ασύλου. Σε αυτές τις ιδιαίτερες καταστάσεις, τα δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών θα προστατευθούν».

Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση του υπουργείου Εσωτερικών Υποθέσεων της Πορτογαλίας, πρόκειται για μέτρο στο πλαίσιο της προσπάθειας πρόληψης μετάδοσης του κορονοϊού, ενώ προβλέπει τον περιορισμό των επαφών μεταξύ των αιτούντων άσυλο με τους άνδρες της συνοριοφυλακής.
Στην Πορτογαλία έχουν καταγραφεί 5.170 κρούσματα Covid-19 και 100 θάνατοι

Νόστιμον ήμαρ.
28 Μαρτίου 2020
Πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αν ήμουν σαν εσένα

Κρατιόμουν τόσες μέρες, περίμενα καρτερικά, διάβαζα κι άκουγα απόψεις, μάζευα μέσα μου συναισθήματα. Προσπαθούσα με νύχια και με δόντια να μην πέσω στην παγίδα των στερεοτύπων ώστε να μη μοιάσω σε όσους τσουβαλιάζουν ανθρώπους ανεξέλεγκτα, πάλευα να κάνω τα στραβά μάτια στα κοινά χαρακτηριστικά όσων μιλούν για λαθρομετανάστες εισβολείς και κρατούσα αλυσοδεμένο τον χειρότερό μου εαυτό για να μην πέσω εκεί όπου έχουν κατρακυλήσει δυστυχώς τόσοι και τόσοι άνθρωποι κατά τα άλλα φιλεύσπλαχνοι Χριστιανοί, πάνω απ’ όλα.

Μέχρι που σε άκουσα, εσένα και τους ομοίους σου –ναι, όμοιοί σου είναι- να γκαρίζεις γεμάτος κενότητα και χυδαία κτηνώδη αυθάδεια σαν αυτή που οι γύρω σου θεωρούν εξυπνάδα και μαγκιά εκσφενδονίζοντας με όλη τη δύναμη της μικροψυχίας σου βρισιές προς μια έγκυο γυναίκα που στα δικά σου μάτια, ελληνάρα πατριώτη, αποτελεί εκείνη απειλή για σένα. Εκείνη για σένα!
Σε άκουσα να την εξευτελίζεις εξευτελίζοντας στ’ αλήθεια τον εαυτό σου ενώ οι γύρω σου σιγοντάριζαν την προστυχιά σου, κάποιοι συμπληρώνοντας κάποιοι γελώντας. Σε άκουσα κι έπειτα από το πρώτο σοκ, το οποίο ομολογουμένως κράτησε αρκετά λεπτά και με καθήλωσε στην οθόνη να κοιτάζω σαν άγαλμα το άπειρο έχοντας μείνει ενεή, κατακλύστηκα από συναισθήματα τόσο επικίνδυνα όσο εσύ. Ευτυχώς όχι για πολύ.

Θα σου πω, λοιπόν, πώς θα αντιμετώπιζα αν ήμουν σαν εσένα ανθρώπους σαν εσένα. Αν ήμουν σαν εσένα θα σε έλεγα εγκεφαλικά νεκρό ανθρωπάκο οι γονείς του οποίου θα έπρεπε να ντρέπονται που έφεραν στον κόσμο άλλο ένα κακό μέσα στα τόσα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Αν φυσικά οι γονείς σου δεν ήταν η πιο σημαντική αιτία που έγινες υπάνθρωπος. Αν ήμουν σαν εσένα θα σου έλεγα ότι ο κόσμος έχει γίνει κολαστήριο εξαιτίας σου και πως η χώρα μας θα μπορούσε να βοηθήσει όσους ανθρώπους έχουν ανάγκη αν άδειαζε από εκείνους που σου μοιάζουν. Αν ήμουν σαν εσένα θα ευχόμουν στη θέση τόσων παιδιών που έχουν πνιγεί προσπαθώντας να ξεφύγουν από τους εφιάλτες τους να ήσουν εσύ κι οι ομοϊδεάτες σου ώστε για κάθε έναν από εσάς που θα πνιγόταν πολλά από αυτά τα παιδιά να έφταναν σώα στη στεριά.

Αν ήμουν σαν εσένα θα μάζευα κι εγώ κι άλλους σαν εμένα και θα μας βρίσκατε απέναντί σας γεμάτους ανεξέλεγκτη οργή, λύσσα, μένος και φανατισμό για χάρη μιας δικαιοσύνης που θα διεκδικούσαμε μολύνοντας τότε το όνομά της. Όπως εσύ μολύνεις τον αέρα που αναπνέεις και με κάνεις να ντρέπομαι που είμαι άνθρωπος, όπως εσύ ή κάποιοι σαν εσένα γλείφουν έρποντας πατρίδες, θρησκείες κι οικογένειες, σκορπούν τη μύξα τους σαν γυμνοσάλιαγκες επιτελώντας το καθήκον τους ως καλοί χριστιανοί, ως καλοί γονείς, ως μάχιμοι Έλληνες. Την ώρα που στην πραγματικότητα σκύβουν όλο και πιο χαμηλά για να καθαρίσουν υπερήφανα με τις γλώσσες τους ξένα παπούτσια.

Αν ήμουν σαν εσένα θα σου έλεγα πως αν έχεις φέρει παιδιά στον κόσμο μου το καλό που σου θέλω να μη γίνουν σαν τα απαίσια μούτρα σου γιατί αλλιώς θα με άκουγες να λέω επίσης ότι δε θα έπρεπε καν να είχαν γεννηθεί. Για να δούμε, σου θυμίζει κάτι;
Να σε διευκολύνω: “Τι μας νοιάζει ρε σκατάνθρωπε που ήθελες εσύ να πηδήξεις τη γυναίκα σου και να διαιωνίσεις τη μαλακία σου, εμείς την πηδήξαμε; Στ’ αρχίδια μας!”, θα έλεγα αν ήμουν σαν εσένα. Κι έπειτα θα έπρεπε να υποστείς τις συνέπειες της αναπαραγωγικής σου ασυδοσίας και να αφανιστείς ησύχως ή έστω να χωθείς μαζί με τους απογόνους σου σε μια τρύπα γιατί αν σε πετύχαινα θα είχες να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου με αντίθετες απόψεις. Ξέρεις τι θα πει αυτό ε;

Καλώς ή κακώς δε θα μάθεις ποτέ γιατί δεν είμαι σαν εσένα. Καλώς ή κακώς δε θα μάθεις ποτέ γιατί τόση ώρα που γράφω σαν να ήμουν εσύ απεχθάνομαι τον εαυτό μου όσο εσένα. Σε απεχθάνομαι γιατί έστω για λίγο με κάνεις να μοιάζω με το τέρας κι αυτό σημαίνει ότι η δύναμη που ασκείς πάνω μου είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που νομίζεις. Σε απεχθάνομαι γιατί αντιπροσωπεύεις ένα μεγάλο ποσοστό της χώρας όπου έτυχε να γεννηθώ το οποίο αρνείται πεισματικά να σκεφτεί στοιχειωδώς παίρνοντας στο λαιμό του κι όλους τους υπόλοιπους αφού καταλήγει πιο αδίστακτο στο τέλος της ημέρας. Βλέπεις, μπορεί κανείς να γίνει πολύ επικίνδυνος λόγω βλακείας. Σε απεχθάνομαι γιατί ακόμη κι αν δεν είχες την ευκαιρία να παιδέψεις το μυαλό σου όσο ήσουν μικρός επαναπαύτηκες στην απαιδευσιά σου κι επέλεξες να υπολειτουργείς αντί να προσφέρεις. Σε απεχθάνομαι γιατί πιθανότατα δεν έχεις τελικά καν επίγνωση της τραγικής σου κατάστασης, τρως αμάσητα όσα σε ταΐζουν οι από πάνω σου κι υπηρετείς ό,τι σε διαλύει χωρίς καν να το καταλαβαίνεις. Σε απεχθάνομαι γιατί έτσι ενδυναμώνεις όλα εκείνα που μας έχουν καταστρέψει. Σε απεχθάνομαι γιατί αν δεν υπήρχες εσύ δε θα υποδουλωνόμασταν ποτέ και σε κανέναν τόσο αισχρά προκειμένου να επιβιώσουμε.

Σε απεχθάνομαι, ναι. Δεν είμαι όμως σαν εσένα. Κι ίσως αν ήμουν να είχα βρει μια πιο άμεση κι αποτελεσματική λύση για να σε αντιμετωπίσω εκεί που τώρα δεν ξέρω πώς κι από πού ν’ αρχίσω. Δεν είμαι σαν εσένα κι έτσι νιώθω χαμένη απέναντί σου μην ξέροντας αυτήν την οργή πώς θα μπορούσα να την αξιοποιήσω για να πάψει να υπάρχει ό,τι συμβολίζεις. Δεν είμαι σαν εσένα κι ίσως να μοιάζω θύμα, κορόιδο, άλλη μια θεωρητική επαναστάτρια που στις πράξεις δειλιάζει. Μα δε θέλω να περάσω αυτήν τη λεπτή κόκκινη γραμμή που θα με έκανε σαν εσένα. Είναι ο μόνος μου φόβος και δε βρίσκω ισορροπία πουθενά.

Από την άλλη υπάρχεις κι εσύ που μέσα στον χαμό της επικαιρότητας δηλώνεις αντικειμενικός. Σε ακούω απλώς να ρωτάς καλοπροαίρετα, λες, χωρίς εθνικιστικές κορόνες να συνοδεύουν τις απορίες σου αν μπορούμε να τους δεχτούμε όλους στην Ελλάδα. Σε ακούω να ρωτάς τι θα μπορούσε να γίνει τώρα απαιτώντας απάντηση όχι για το τι θα έπρεπε να είχε γίνει αλλά για το τι κάνουμε αυτή τη στιγμή. Επίτρεψέ μου να σου πω, λοιπόν, ότι με αυτήν την ερώτηση πέφτεις στην ίδια σου την παγίδα.

Άσε με εμένα που ως ουτοπίστρια δεν αναγνωρίζω σύνορα και βλέπω όλη τη Γη σπίτι μας και τα συναφή. Ας σου κάνω το χατίρι να μιλήσουμε ρεαλιστικά. Αν εσύ ρωτάς τι γίνεται τώρα χωρίς να δέχεσαι απαντήσεις για το τι θα έπρεπε να είχε γίνει σημαίνει μάλλον ότι έχεις εσύ την άμεση λύση την οποία όμως δεν τολμάς ως μετριοπαθής να εκφράσεις ανοιχτά, έτσι δεν είναι; Σημαίνει ότι η άμεση λύση σου αποτελείται αναγκαστικά από πνιγμούς, προπηλακισμούς, απελάσεις, στρατόπεδα συγκέντρωσης κι όλα όσα πανικόβλητοι προσπαθούμε να εφαρμόσουμε εξευτελίζοντας ζωές. Δε σου καίγεται καρφί που η απάντηση βρίσκεται ακριβώς εκεί, στο τι θα έπρεπε να είχε γίνει χρόνια τώρα. Δε σε νοιάζει που αντί να στραφείς στον πραγματικό εχθρό ο οποίος ευθύνεται για όλη αυτήν τη θηριωδία που ξεριζώνει ανθρώπους εσύ στρέφεσαι εκ των υστέρων στους ίδιους τους ξεριζωμένους ανθρώπους.

Εφόσον, όμως, όταν έπρεπε να δεις τα πράγματα διαφορετικά εσύ αρνήθηκες, τώρα θα δεχτείς πως ούτε εγώ έχω να σου δώσω απάντηση για το αν μπορεί η Ελλάδα ρεαλιστικά να στηρίξει τόσα άτομα και πως δε με νοιάζει αυτό τόσο όσο το να σταματήσουν να χάνονται ζωές με όποιον τρόπο. Θα δεχτείς και το ότι όπως συμβαίνει γενικά με όλους τους ανθρώπους μαζί με τους υπόλοιπους θα μπλέκονται πάντα κι οι μαλάκες ανεξαρτήτως φυλής. Μαλάκες σαν τον “δικό μας”, τον Έλληνα, που ακούσαμε να ξεδιπλώνει μεγαλοπρεπώς όλο του το ταλέντο στο εν λόγω βίντεο που κυκλοφόρησε. Άρα, ναι, μπορεί να συναντήσεις μαλάκες κι ανάμεσα στους πρόσφυγες ή τους μετανάστες κι αυτό να μη σου δίνει το δικαίωμα της ολοκληρωτικής απόρριψής τους.
Θα δεχτείς πως κοιμόμαστε όπως στρώνουμε πράγμα που σημαίνει ότι τόσα χρόνια στρώνουμε σαν πιόνια ξένα κρεβάτια αφήνοντας τα δικά μας μπουρδέλο. Θα δεχτείς πως έχει ένα τίμημα το ότι ποτέ δεν εναντιωθήκαμε σ’ εκείνους που νομίζουν ότι κάνουν κουμάντο αφήνοντάς τους όντως να κάνουν αντί να φαγωνόμαστε μεταξύ μας. Θα δεχτείς πως με το να χτυπάς το κεφάλι το δικό σου ή του διπλανού σου στον τοίχο δε θα πέσει ο τοίχος, θα σκοτωθείτε εσείς. Σκοπός ήταν να μη φτάσουμε σε αυτήν την κατάσταση γιατί όσο πιο πολύ εδραιώνεται κάτι ως πραγματικότητα τόσο πιο δύσκολα μετά καταπολεμάται.

Τη δική μου απάντηση, λοιπόν, δε θα σου αρέσει αν την ακούσεις. Σου έχω ωστόσο κι εγώ κάποιες ερωτήσεις για το τέλος. Είσαι σίγουρος ότι πραγματικοί σου εχθροί είναι άνθρωποι όπως εσύ κι εγώ που παλεύουν για την επιβίωσή τους; Είσαι σίγουρος πως πολεμώντας εκείνους αντιμετωπίζεις το πρόβλημα; Είσαι σίγουρος ότι εστιάζεις στο σωστό σημείο; Είσαι σίγουρος ότι βλέπεις όλη την εικόνα; Το θέμα είναι εσύ τι απαντήσεις δίνεις σε όλα αυτά. Ίσως αν απαντήσεις ειλικρινά ακόμη και την τελευταία στιγμή κάτι να μπορέσεις να σώσεις…

Έλλη Πράντζου

3 point magazine.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο καθρέφτης

Καθόταν στο περβάζι του παραθύρου και το κενό βλέμμα της ήταν κολλημένο στη μολυβένια θάλασσα. Έδειχνε εντελώς ατημέλητη με τις ξεβαμμένες φόρμες, τα μαλλιά πιασμένα άτσαλα και τα κατακόκκινα μάτια της πρησμένα. 
Οι ερυθρές χαρακιές στα ασθενικά της χέρια φαίνονταν ξεκάθαρα αν και έτειναν να αναρρώσουν.

Σίγουρα είναι από κείνες τις κοπελίτσες που στο πρώτο χαστούκι απ' τον έρωτα καταφεύγουν στην εύκολη λύση να την «κοπανήσουν» απ' τη ζωή. Και τι άλλο θα μπορούσε να 'χει ζήσει μια πιτσιρίκα κοντά 24 χρονών; Τι προβλήματα θα μπορούσε να 'χει μια τόσο εμφανίσιμη κοπέλα; Μαύρα πλούσια, σγουρά μαλλιά που όταν τ' άφηνε ξέπλεκα ήταν αξιοζήλευτα, πράσινα, αμυγδαλωτά μάτια και ένα δέρμα ίδιο με σοκολάτα γάλακτος. Κι είναι ν' απορείς πώς μια κοπέλα που τα 'χει όλα φτάνει στο σημείο να πληγώσει έτσι τον ίδιο της τον εαυτό.

Πάψε! Σταμάτα! Σταμάτα να σκέφτεσαι πια! Σταμάτα να -το- σκέφτεσαι πια.

Πρέπει να βρεις τη δύναμη μέσα σου.

Πρέπει να βρεις τον τρόπο να σηκωθείς.

Να ζήσεις.

Να θέλεις να ζήσεις.

Πρέπει!

Έγινε, συνέβη, τελείωσε.

Πρέπει να πας παρακάτω.

Η ζωή συνεχίζεται, έτσι δεν σου ΄πε η Μαρία;

Ναι δεν της είπες όλη την αλήθεια.

Ναι δεν μπορούσες...

Ναι δε θα καταλάβαινε.

Όποιος δεν το 'χει ζήσει δεν καταλαβαίνει.

Να ζεις τέτοιον έρωτα και μετά...

Πάψε σου είπα!

***************************************

Αν με ρωτήσεις τώρα να σου πω πως τα κατάφερα δεν ξέρω να σου απαντήσω. Ένιωθα νεκρή. Δεν ένιωθα, δεν ζούσα. Άκουγα μια συνεχόμενη βουή απ' τις σκέψεις που με κατέκλυζαν και έκλαιγα. Κι όταν σταματούσα να κλαίω απλά ανέπνεα. Επειδή έπρεπε.

Σηκώθηκα εκείνο το πρωινό, πέταξα όλα μου τα ρούχα στα σκουπίδια και μπήκα στο μπάνιο. Το νερό με έκαιγε και έτριβα το δέρμα μου με μένος, λες και ήταν ο πάπυρος που είχαν γραφτεί οι αναμνήσεις και θα κατάφερνα να τις σβήσω. Φόρεσα την χαρούμενη μάσκα μου, εκείνη που τους έπειθε όλους και βγήκα από το σπίτι.

Έπρεπε με κάθε τρόπο να κρύψω το κενό, την τρύπα που ένιωθα μέσα μου. Δεν ήξερα ως τότε ότι μπορεί ένας άνθρωπος να ζει χωρίς να νιώθει. Ούτε χαρά, ούτε λύπη, ούτε πόνο, τίποτα. Δε φανταζόμουν ότι μπορεί να κλειδώσει το μέσα σου. Η μάσκα μου ήταν εκείνη που είχαν μάθει να βλέπουν οι άνθρωποι γύρω μου, η όμορφη κοπέλα που πρέπει να 'ναι χαμογελαστή.

Έπρεπε οπωσδήποτε να πιάσω δουλειά. Όχι μονάχα για να ζήσω, μα για να κάνω το μυαλό μου να σωπάσει. Είδα ένα μικρό μαγαζάκι με χάντρες που 'χε ένα χαρτί κολλημένο στη βιτρίνα. Μπήκα μέσα το δίχως άλλο και είπα πως έχω ανάγκη να δουλέψω. Μια κυρία που καθόταν στον πάγκο μου 'δειξε κάποια σχέδια για κολιέδες και σκουλαρίκια σε μια αφίσα και μου πε ότι θέλει 20 τεμάχια την εβδομάδα. Έδινε ψίχουλα από λεφτά, αλλά ποσώς που με ένοιαζε. Πήρα 5 σακουλάκια με πολύχρωμες χαντρίτσες, σχοινί και σύρμα, δυο τρία απαραίτητα εργαλεία κι επέστρεψα σπίτι.

Δούλευα ασταμάτητα ως το άλλο πρωί. Είχα ανάγκη να απασχολώ τα χέρια μου και να μην ακούω το μυαλό μου. Την επόμενη μέρα της τα πήγα όλα έτοιμα και έφτιαξα και δύο δικά μου σχέδια. Η κυρία έδειχνε ενθουσιασμένη, ίσως και να πίστευε ότι δε θα ξαναγυρνούσα. Μου 'δωσε τις διπλάσιες σακούλες και περισσότερα χρώματα από χάντρες. Ήθελα μόνο να δουλεύω. 
Σταματούσα μονάχα αν μάτωνα κανα δάχτυλο, μα δεν πονούσε. Τίποτα δεν πονούσε εκτός απ' τις αναμνήσεις.

**************************************

Η Ζέινα είχε έρθει στην Ελλάδα από Αλγερία με τον τριτοξάδερφό της το Σίαρ. Με το Σίαρ είχαν μεγαλώσει μαζί, ίδια γειτονιά, ίδιο σχολείο, ίδια παιχνίδια. Μεγαλώνοντας είχε κάποια μπλεξίματα, μα ήταν σαν όλα τα αγόρια της ηλικίας του. Τα περισσότερα, μάλιστα, δεν τα πίστευε η Ζέινα, δεν έδινε καν σημασία. Η αλήθεια είναι ότι γύρω στα 17 είχε τσιμπηθεί μαζί του αλλά αυτός δεν της έδινε ιδιαίτερη σημασία. Ήταν όμορφο αγόρι, ψηλό, γεροδεμένο, με ηλιοκαμμένο δέρμα και σκουρόχρωμα μαλλιά και κάτι πελώρια, αφοπλιστικά μάτια.

Ένα βράδυ ο πατέρας της της ανακοίνωσε ότι σε δύο εβδομάδες θα έφευγε με το Σίαρ για Γερμανία. Είχαν πολλά προβλήματα και έτσι αυτή τουλάχιστον θα γλίτωνε. Έχασε τη γη κάτω απ' τα πόδια της, μα δεν μπορούσε να αντιμιλήσει στον πατέρα της. Η μόνη της παρηγοριά ήταν ότι θα ταξίδευε μαζί με τον Σίαρ και ίσως έτσι να την πρόσεχε, ίσως ακόμα και να την ερωτευόταν.

Το ταξίδι τους κράτησε κοντά δυο μήνες, με κακουχίες, βρωμιά, κρύο. Αλλάξαν κάθε λογής μέσο στο δρόμο και ήταν τόσες οι φορές που απελπιζόταν, μα κάθε φορά κάτι έκανε ο Σίαρ κι έπαιρνε κουράγιο. Την πρώτη φορά την κοίταζε επίμονα, όταν κάθονταν στην καρότσα ενός αγροτικού κι ένιωθε την καρδιά της να βροντοχτυπά. Κι ύστερα όταν ταξίδευαν με ένα φορτηγό και κάποιος άλλος ταξιδιώτης την κοίταζε περίεργα, του πέταξε δυο απειλές ανάκατες με βρισιές και την άρπαξε απ' το χέρι για να αλλάξουν θέση. Στην τελευταία τους μεταφορά μ' ένα καΐκι σχεδόν την κρατούσε αγκαλιά, μη τυχόν του γλιστρήσει και τη χάσει κατά μεσής του πελάγου.

Ήταν ένα παγωμένο, βροχερό βράδυ Νοεμβρίου και είχαν καταλήξει σ' ένα υγρό κοντέινερ με ξύλινα παραπετάσματα βόρεια του Έβρου.

«Αύριο φεύγεις για Αθήνα.» Της δήλωσε απότομα.

«Τι εννοείς φεύγω; Μόνη;»

«Ναι μόνη. Εγώ έχω να τακτοποιήσω κάτι δουλειές εδώ.»

«Και τι θα κάνω μόνη στην Αθήνα;»

«Σε περιμένει ο Μοχάμαντ να σε βάλει στη δουλειά.»

«Τι δουλειά;»

«Θα δεις.»

Ένιωθε ότι θα σπάσει η καρδιά της. Νόμιζε ότι κάτι είχε αρχίσει να νιώθει κι αυτός και τώρα την έδιωχνε στην άλλη άκρη της Ελλάδας, ενώ ήταν να πάνε Γερμανία; Και τι σόι δουλειά θα 'ταν αυτή; Πώς θα πήγαινε κάπου χωρίς αυτόν; Αυτός ήταν η μόνη της παρηγοριά, ο προστάτης της, το αποκούμπι της. Ίσως, να ήταν λίγο απότομος και ολιγόλογος μα ένιωθε ότι ήταν ο -ένας- γι' αυτήν. Μάζεψε ότι κουράγιο είχε κι αποφάσισε να του τα ομολογήσει όλα.

«Δεν πάω πουθενά χωρίς εσένα γιατί      »

«ΣΚΑΣΕ» ο ήχος απ' το χαστούκι σχεδόν σκέπασε τη φωνή του.

Σωριάστηκε στο πάτωμα και έμεινε να τον κοιτάζει έντρομη.

«Γδύσου!»

«Τι;» Ψέλλισε.

«Είπα γδύσου. Πρέπει να σε δοκιμάσω για τη δουλειά.»

Στο μυαλό της σκάγαν σαν βόμβες όλες οι φήμες που είχε ακούσει για ναρκωτικά, για διακίνηση ανθρώπων, γυναικών κι ένα ειρωνικό γέλιο ακουγόταν στη διαπασών. Δεν μπορούσε να κουνηθεί, είχε μουδιάσει, νόμιζε ότι τρελαίνεται.

Τη βούτηξε από τους ώμους και την πέταξε μπρούμυτα σαν να 'ταν κάτι άψυχο. Άρπαξε τα μαλλιά της και της χτύπησε με δύναμη το κεφάλι στο έδαφος για να μην αντισταθεί. Της έσκισε το εσώρουχο. Το αίμα που έτρεχε από το κεφάλι της απλωνόταν στο πάτωμα.

«Χάλια μ' έκανες μωρή @@@@ με τα αίματα.»

Αυτή ήταν η τελευταία φράση που θυμάται από κείνον πριν σβήσουν όλα.

Ξύπνησε στο αναρρωτήριο ενός νοσοκομείου. Κάθε φορά πεταγόταν με ουρλιαχτά απ' τον ίδιο εφιάλτη και αποκοιμιόταν με ενέσεις. Μάταια προσπαθούσε να τους εξηγήσει με τα λίγα Αγγλικά της τι είχε συμβεί. Ύστερα από καμιά βδομάδα της είπαν ότι είναι καλύτερα και θα γυρίσει στον καταυλισμό.

Το ίδιο βράδυ έσπασε το ποτήρι της και χαρακώθηκε με όλη της τη δύναμη. Ήθελε να σταματήσει να πονάει, να νιώθει, να θυμάται, να σκέφτεται.
Έτρεμε στην ιδέα ότι θα τον ξανάβλεπε. Δεν άντεχε να σκεφτεί ότι θα την έστελνε Αθήνα. Χίλιες φορές να πέθαινε μια και καλή παρά να πέθαινε ξανά και ξανά όσες φορές θα τη βίαζαν.

Ευτυχώς την πρόλαβαν στο παρά πέντε. 
Την επόμενη κιόλας έφεραν μεταφραστή για να καταλάβουν τι είχες συμβεί. Μόλις τους είπε όλη την ιστορία όλες οι διαδικασίες έτρεξαν πολύ γρήγορα. Οι οργανώσεις έδειχναν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στις κακοποιημένες γυναίκες. Μέσα σε δυο βδομάδες τη μετέφεραν σε ένα μικρό στούντιο στη Θεσσαλονίκη.

                             *************************************

Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη μετά από έξι μήνες ατελείωτης δουλειάς. Σχεδόν έβλεπα τα χρώματα απ' τις χάντρες να λαμπυρίζουν στις κόρες των ματιών μου. Με έβλεπα. Μετά από τόσο καιρό ίσως με έβλεπα ξανά για πρώτη φορά.

«ΜΠΟΡΕΙΣ!»

«Το ξέρω ότι μπορείς.»

«Είσαι πιο δυνατή απ' όσο νομίζουν.»

Τελικά η ζωή σίγουρα δεν σου φέρνει αυτό που σου αξίζει...

Σου φέρνει, όμως, όσα μπορείς να αντέξεις.

πηγη
mygdalia
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«... να βρουν Καταφύγιο όλοι οι Πονεμένοι αυτού του Κόσμου ...»

Όλη η δυστυχία του κόσμου, η πίκρα της ζωής, η απόγνωση των λαών, η φρίκη στο Αφγανιστάν, στη Συρία, στη Λιβύη, στη Σομαλία, στη Νικαράγουα, στο Ιράκ, στην Υεμένη, στο Ιράν, είναι εισαγόμενη από την Δύση.
Εκατό με διακόσιους Αφγανοί εκτελούνται καθημερινά, κάθε ημέρα, από Ταλιμπάν και Κυβερνητικούς, με όπλα αμερικάνικα. 
Ο Μπιν Λάντεν από Αμερικανούς εκπαιδεύτηκε και εξοπλίστηκε. 
Οι Κόντρας από Αμερικανούς εκπαιδεύτηκαν και εξοπλίστηκαν και χρηματοδοτήθηκαν. 
Και δεν έχει τέλος αυτή η ιστορία.

Τώρα η Δύση πληρώνει το τίμημα αυτής της πρακτικής.
Και όλοι οι κατατρεγμένοι αυτής της γης σπεύδουν να βρουν καταφύγιο, εκεί από όπου προκλήθηκαν όλα, στη Δύση, άλλοι για να επιβιώσουν επειδή πεθαίνουν και άλλοι για να εκδικηθούν για τα παιδιά τους που πεθάνανε.
Και η Δύση αμύνεται, και η άμυνα γίνεται επίθεση και η επίθεση ξενοφοβία και η ξενοφοβία γίνεται μίσος.
Και τα τείχη υψώνονται, και οι φράχτες μπαίνουν και οι κατατρεγμένοι πεθαίνουν.
Φράχτες στη Γάζα, στο Μεξικό, στις χώρες του Visegrad, και οι άλλες οι ... πιο πολιτισμένες ευρωπαϊκές χώρες, διαλέγουν τους «καλούς», τους χρήσιμους και τους άλλους ... «ας πάνε να πνιγούνε».

Μήπως η Δύση είναι φασιστική;
Μήπως η Δύση είναι ρατσιστική;
Μήπως η Δύση είναι ναζιστική;

Το αυγό του φιδιού εκκολάπτεται ...

Και ευτυχώς, βρέθηκε η φτωχή Ελλαδίτσα, η χρεοκοπημένη Ελλάδα, οι πολίτες της, οι Έλληνες, οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι της χώρας μας να σώσουν την χαμένη τιμή της ανθρωπότητας. 
Να ξαναδώσουν την αξιοπρέπεια στον άνθρωπο και έσωσαν, όσους μπορούσαν. Αγκάλιασαν τους κατατρεγμένους, τους περιέθαλψαν, τους τάισαν, τους ζέσταναν.

Όμως η Ευρώπη, η Δύση κρατάει τα προσχήματα, μιλάει για ανθρωπισμό, έχει ΟΗΕ, έχει ανθρωπιστικές οργανώσεις, έχει Μ.Κ.Ο, από όλα έχει και καμαρώνει με τις πλάτες της Ελλαδίτσας μας.

Αλλά, αυτό το τελευταίο; Τι είναι αυτό;

«Στον δικό σας φαντασιακό κόσμο, όπου η Ελλάδα είναι ο φιλικός υποδοχέας του κάθε κατατρεγμένου, του κάθε πονεμένου, ένας παράδεισος στον οποίο μπορούν να βρουν καταφύγιο όλοι οι πονεμένοι αυτού του κόσμου, θα μου επιτρέψετε να τον αφήσω να παραμείνει στο δικό σας φαντασιακό κόσμο. Εμείς έχουμε τελείως άλλη πολιτική στο ζήτημα αυτό»

Και ο άλλος, ο καταχειμασμένος που βρήκε πρόσφορο έδαφος και βγήκε στην απλωσιά και χωρίς αιδώ συνιστά την (Τελική) Λύση του: «Στα ξερονήσια όλους και φράχτες και νάρκες».

Εδώ ξεπερνάμε κάθε προηγούμενο.

Εδώ η άποψη, γίνεται θέση. Επίσημη θέση. Πολιτική στάση.

Δεν μπορούν αυτά να γίνονται εθνική Δήλωση και Επιλογή.

Αυτά δεν είναι Ελλάδα. Αυτά δεν είναι Ορθοδοξία. Αυτά είναι για κάποιους άλλους, όχι για τους Έλληνες.

Είναι βέβαιο, το αυγό του φιδιού έσπασε, ο δράκος εκκολάφτηκε.
Ίσα που προλαβαίνουμε («αὐτός σου τηρήσει κεφαλήν»), είναι η ώρα να τσακίσουμε το κεφάλι του δράκου που βγαίνει από το αυγό του.
Επειδή, έχουμε χρέος και ανάγκη να είμαστε οι Καλοί Σαμαρείτες: 

«Ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με.»

Κατά Ματθαίον (κε΄ 31-46)

Το Χαμομηλάκι