Η Μάνα είναι η σημαντικότερη Δασκάλα μας στη ζωή

«Μαμά, πώς το κάνω αυτό..;»

Ποιος δεν το έχει πει αυτό πάνω από μία φορά στη ζωή του; 

Είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι, η μητέρα θα είναι, μέσα από όλα όσα θα κάνει σωστά και όσα θα κάνει λάθος, πάντα μια από τις σημαντικότερες φιγούρες της ζωής μας.

Mother is the first and the best teacher.

Η ματιά που μας κοιτάζει η μητέρα αλλάζει από μέρα σε μέρα, από ηλικία σε ηλικία και από κατάσταση σε κατάσταση και η ευχάριστη διαπίστωση είναι πως, πέρα από τις αλλαγές που φέρνει ο χρόνος στη μητέρα ως άτομο, αυτός που πραγματικά αλλάζει προσέγγιση και σκοπιά είναι το παιδί, που μεγαλώνει και εξελίσσεται.

Οι «κόντρες», διδάγματα του χαρακτήρα μας
Το “παιδί” (για εκείνες θα είναι πάντα το παιδί της) συνειδητά ή ασυνείδητα κάποια στιγμή θα αναρωτηθεί με ποιές ζυμώσεις έχει φτάσει να είναι ο άνθρωπος που είναι έως εκείνη τη στιγμή και μέσα από αυτή την αναμόχλευση, θα βρεθεί πολλές φορές αντιμέτωπο με τη μητέρα του. 

Αυτή η «σύγκρουση», αν και συχνά δυσάρεστη, παραμένει μια σταθερά στις σχέσεις γονιού και παιδιού και βοηθάει στη εξέλιξη του. 

Το παιδί μαθαίνει να μην τη βλέπει σαν υπερήρωα, την αξιολογεί, την κρίνει και μέσα από την αντιπαραβολή θα ανακαλύψει τον εαυτό του και τις δικές του αξίες. Η διαδικασία αυτή είναι συνυφασμένη με την ανάπτυξη και την εξέλιξη της αίσθησης του εαυτού μας από την πρώτη στιγμή.

Μια συνεχής καθοδήγηση
Αυτό που πολλές φορές δεν είναι εύκολο να γίνει αντιληπτό είναι το βάθος και η διάρκεια της επιρροής αυτής. Είναι η πιο σημαντική επιρροή και διαρκεί σε όλη μας τη ζωή. 

Αυτή η επιρροή μπορεί να γίνει καλύτερα κατανοητή, αν αναφερθούμε σε δύο κυρίαρχους παράγοντες: την ανθρώπινη ανάπτυξη και την επαναληπτικότητα των συμπεριφορών ενός παιδιού. 

Καθώς, ως παιδιά, αρχικά λειτουργούμε συναισθηματικά και μιμούμαστε συμπεριφορές, η εξέλιξη μας και οι αντιδράσεις μας καθορίζονται από τα πρότυπά μας. Και ποιος θα μπορούσε να είναι πιο σημαντικό πρότυπο από τον πρώτα μας ήρωα, «προστάτη και παντογνώστη», τη μητέρα μας;

Η μητέρα χτίζει τα πρώτα συναισθήματα στο παιδί
Είναι, επίσης, ιδιαίτερα σημαντικό να θυμόμαστε ότι τα συναισθήματα εμφανίζονται στη ζωή ενός ανθρώπου νωρίτερα από τη σκέψη. 

Από τη στιγμή που θα γεννηθούμε, μέχρι η βιολογική ωρίμανση του εγκεφάλου να επιτρέπει την κατανόηση του περιβάλλοντος, η μόνη αλληλεπίδρασή μας με αυτό είναι καθαρά συναισθηματική.

Επομένως, η μητέρα είναι το πρώτο άτομο που θα κληθεί να μας δείξει πως είμαστε σημαντικοί, πως η ίδια είναι ικανή να μας προστατέψει και να καλύψει τις ανάγκες μας και να μας μάθει πως να λειτουργούμε. 

Όσο και αν σε επίπεδο σκέψεων έχουμε την ικανότητα να διαφοροποιούμαστε από τις δικές της σκέψεις και ιδεολογίες, σε επίπεδο συναισθημάτων έχουμε σημαντικές εγγραφές από εκείνη που επηρεάζουν τον τρόπο λειτουργίας μας.

Η μητέρα μας δείχνει τον κόσμο
Ο τρόπος με τον οποίο έχουμε μάθει να λειτουργούμε μέσα σε αυτή την τόσο σημαντική σχέση, είναι και ο τρόπος με τον οποίο για πολλά χρόνια θα σχετιζόμαστε μέσα στα όρια της οικογένειάς μας, αλλά και αργότερα έξω από αυτήν. 

Αυτή η επανάληψη, που εν μέρει θα οφείλεται στη δική μας στάση(στάση την οποία έχουμε διαμορφώσει ως αντίδραση στις πρώτες συμπεριφορές που έχουμε δεχτεί από τη μητέρα μας) θα οδηγήσει στην επιβεβαίωση όλων όσων έχουμε μάθει να πιστεύουμε για τον κόσμο, τις σχέσεις και τους ανθρώπους. 

Έτσι, η σχέση με τη μητέρα μας δεν είναι μια απλή αλληλεπίδραση μεταξύ δύο ανθρώπων, ούτε μια συναισθηματική και μόνο σχέση με τον άνθρωπο που μας έφερε στη ζωή. 

Είναι ο άνθρωπος που μας εφοδιάζει και μας διδάσκει καθημερινά πώς να περπατάμε, πώς να τρώμε, πως να μιλάμε, ποιες είναι οι δυνάμεις μας, πώς να στηριζόμαστε σε αυτές και εν γένει πώς να πορευθούμε σε όλη μας τη ζωή.

Τελικά
Η μητέρα – σαν ρόλος, ανεξάρτητα από χρόνο και τόπο – θα είναι πάντα σημαντική στη ζωή ενός ανθρώπου. Πέρα από αυτό όμως, το δικό μας προσωπικό στοίχημα –και ευχή κάθε μητέρας- θα είναι να καταφέρουμε τη δική μας προσωπική ωρίμανση. 

Με τα «εφόδιά» της να ανακαλύψουμε ποιοι είμαστε και τι μπορούμε να καταφέρουμε. 

Αλλά και να εγκαταλείψουμε την παιδική ματιά που αναζητά μια τέλεια μητέρα και να δεχτούμε πως αυτό το πρόσωπο, μέσα από όλα όσα μας αρέσουν ή μας δυσαρεστούν, στόχο έχει να μας κάνει καλύτερους και να μας προσφέρει τα καλύτερα. 

Γι’ αυτή της την διαχρονικά ανιδιοτελή αγάπη και προσπάθεια, θα εξακολουθεί πάντα να είναι η πηγή της ζωής μας και η σταθερή μας βάση αξιών και αναφοράς.

flowmagazine.gr 

www.anapnoes.gr
newsitamea

Όταν είσαι Νηπιαγωγός, είσαι..

... η «κυρία» η δασκάλα, η μαμά τους, η παρηγοριά τους

Nηπιαγωγός: Αναγνωρίζεις όλες τις φωνές των παιδιών σου από μακριά!

Το κείμενο της Κάλυ Γιαουρτοπούλου για το επάγγελμα του νηπιαγωγού που λατρεύει:

Φτιάχνεις καφέ στις 7:30 π.μ και τον τελειώνεις στη μια μ.μ. 

Ακούς τη λέξη «κυρία», 80 φορές τη μέρα. 

Δένεις κορδόνια, 15 φορές τη μέρα. 

Κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα και Καλοκαίρι, καις τα δάκτυλά σου από την σιλικόνη.

Αναγνωρίζεις τα μπουφάν και τις ζακέτες όλων των παιδιών σου. 

Αναγνωρίζεις τα τάπερ που δεν έχουν όνομα, όλων των παιδιών σου. 

Γνωρίζεις τις διατροφικές προτιμήσεις όλων των παιδιών σου. 

Ενώ κόβεις πατρόν, απαντάς στην ερώτηση παιδιού και ακούς την ερώτηση ενός δεύτερου παιδιού, ενώ λίγο πιο πίσω ο Γιαννάκης τραβάει το παιχνίδι μέσα από τα χέρια της Μαρίας και προσπαθείς να τους χωρίσεις μέχρι να τελειώσεις το κόψιμο.
Αναγνωρίζεις όλες τις φωνές των παιδιών σου από μακριά. 

Μαζεύεις όλα τα ρολά από τα χαρτιά υγείας του σπιτιού σου, τα κεσεδάκια από τα γιαούρτια, τα κουτιά από τα γάλατα, για μελλοντικές κατασκευές. 

Πλένεις τα χέρια σου, εν ώρα εργασίας, 5-8 φορές.

Η συνέχεια κειμένου της νηπιαγωγού
Θυμάσαι το μανικιούρ κάθε καλοκαίρι. 

Ξεκινάς να πας στα μαγαζιά να πάρεις τακούνια, και καταλήγεις με ένα ζευγάρι αθλητικά και ένα ζευγάρι μπαλαρίνες.

Όταν είσαι νηπιαγωγός… 

Τον Σεπτέμβριο αναλαμβάνεις παιδάκια, που δεν μιλούν ακόμη «καθαρά», που κλαίνε κάθε φορά που έρχονται σχολείο, που δεν ξέρουν να μαζεύουν παιχνίδια, ή να πιάνουν μαρκαδόρο, ή να αναγνωρίζουν αριθμούς και φωνούλες. 

Τον Ιούνιο αποχαιρετάς αυτά τα παιδάκια 10 εκατοστά ψηλότερα, μιλώντας «καθαρά» και έχοντας κατακτήσει όλα τα παραπάνω.

Γιατί, όλη τη χρονιά που πέρασε, ήσουν η «κυρία» τους, η δασκάλα τους, η «μαμά» τους, η αγκαλιά τους, η παρηγοριά τους, η ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ τους.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κακή δασκάλα: Ποια είναι και πώς αντιμετωπίζεται;

Η θέση του γονιού είναι ιδιαίτερα δύσκολη όταν αντιληφθεί ότι το παιδί του είναι δυσαρεστημένο από τον δάσκαλό του. Πώς θα πρέπει να το διαχειριστεί; Η ειδικός και γονείς που το έχουν περάσει απαντούν.

Τα περισσότερα σχολεία έχουν έναν κακό δάσκαλο ή μία κακή δασκάλα. Η φήμη τους προηγείται της επαφής του παιδιού σας με αυτούς. Σε κάποιες περιπτώσεις ενδέχεται όσα έχετε ακούσει να τους αδικούν –μπορεί, απλά, η μαμά που σας μετέφερε τις πληροφορίες να είναι υπερβολική και ιδιότροπη. Όταν, όμως, οι περισσότεροι γονείς που τους γνωρίζουν έχουν να πουν κάτι κακό, ίσως θα πρέπει να λάβετε εγκαίρως τα μέτρα σας.

Τι λέει η ειδικός;
Η κλινική ψυχολόγος – οικογενειακή θεραπεύτρια Δήμητρα Σφήκα λέει ότι όταν ένα παιδί εντάσσεται για πρώτη φορά στο πλαίσιο του σχολείου φτιάχνει νέους δεσμούς με τους εκπαιδευτικούς και τους συμμαθητές του. Υποσυνείδητα μεταφέρει στους εκπαιδευτικούς τις εικόνες των γονιών, αλλά και τα συναισθήματα που συνδέονται με αυτές. Ο δάσκαλος σαν σύμβολο εξουσίας ξυπνά στο παιδί τις αντιδράσεις απέναντι στην πατρική φιγούρα και ό,τι αυτή αντιπροσωπεύει (το ίδιο και η δασκάλα ως προς την μητρική φιγούρα). Έτσι, οι εκπαιδευτικοί γίνονται αποδέκτες θετικών και αρνητικών συναισθημάτων, τα οποία μπορεί να δεχθούν με χαρά και ευγνωμοσύνη ή με λύπη, θυμό, ακόμα και φθόνο. Όταν υπερισχύει η δεύτερη ομάδα συναισθημάτων, από τον μαθητή προς τον δάσκαλο και αντίστροφα, είναι πιθανό να εμποδιστεί η διαδικασία της μάθησης.

Αν ο εκπαιδευτικός κατανοήσει την βάση της συναισθηματικής επένδυσης του μαθητή, μπορεί να έχει μία πιο αντικειμενική άποψη για την σχέση που δημιουργεί μαζί του, να μην παρασυρθεί από τα αρνητικά ή θετικά σχόλια και συναισθήματα και να εστιάσει στην σχολική επίδοση του παιδιού. Ο εκπαιδευτικός πρέπει να ξεπερνά αυτές τις συναισθηματικές αδυναμίες και να μην τις αφήνει να παρεμβαίνουν στο επάγγελμά του. «Να είσαι κύριος του εαυτού σου πριν να είσαι δάσκαλος των άλλων», καταλήγει η κ. Σφήκα.

Πώς θα αντιληφθείτε αν το παιδί σας έχει πρόβλημα με τον δάσκαλο;
- Να ασχολείστε με την εκπαίδευση του παιδιού: Για να αντιληφθείτε αν το παιδί έχει κάποιο πρόβλημα στο σχολείο θα πρέπει, προφανώς, να το ρωτάτε. Είναι πιθανό το παιδί σας να έχει πρόβλημα με την δασκάλα του αλλά να μην σας στο λέει γιατί ντρέπεται ή φοβάται την αντίδρασή σας. Αν, όμως, έχετε ξεκινήσει από τις πρώτες κιόλας μέρες στο σχολείο να το ρωτάτε για την καθημερινότητά του εκεί, θα συνηθίσει να σας μιλάει για όλους και για όλα. Έτσι, αν ξαφνικά σταματήσει να σας λέει πράγματα, θα καταλάβετε ότι κάτι δεν πάει καλά.

- Δεν θέλει να πάει σχολείο: Αν το παιδί αρχίσει να έχει πρωινούς στομαχόπονους ή εφευρίσκει άλλους λόγους για να μην πάει στο σχολείο, αυτό είναι ένα ακόμα δείγμα ότι έχει πρόβλημα με κάποιον εκεί –όχι απαραίτητα την δασκάλα αλλά κάποιον συμμαθητή ή ακόμα και κάποιο μάθημα. Μιλήστε στο παιδί και αν δεν βγάλετε άκρη, απευθυνθείτε στον ίδιο τον δάσκαλο ή την δασκάλα για να κρίνετε οι ίδιοι ποιο μπορεί να είναι το πρόβλημα. Ρωτήστε τον/την τι μπορεί να απασχολεί το παιδί σας, πώς είναι η συμπεριφορά του στην τάξη και σε σχέση με τους συμμαθητές, αλλά και ποια είναι η μεταξύ τους σχέση.

- Πληροφορηθείτε από άλλες πηγές: Όταν μιλήσετε με την δασκάλα του παιδιού θα μπορέσετε να δημιουργήσετε μια πρώτη εικόνα για το αν είναι «κακή», όπως το παιδί σας ισχυρίζεται. Ωστόσο, μπορεί τα πράγματα να μην είναι ακριβώς έτσι. Μπορεί, π.χ. να είναι αυστηρή με το πολύ ζωηρό και ατίθασο παιδί σας αλλά να είναι καλή εκπαιδευτικός. Μπορεί το πρόβλημα να μην εστιάζεται στην δασκάλα ως άνθρωπο αλλά στον τρόπο που διδάσκει το μάθημα. Για να αποκτήσετε μία πληρέστερη εικόνα θα πρέπει να μιλήσετε με άλλους γονείς συμμαθητών του παιδιού σας ή ακόμα και με γονείς από παιδιά μεγαλύτερων τάξεων που είχαν την ίδια δασκάλα. Αν ανησυχείτε για το κατά πόσο το παιδί σας «μαθαίνει» με αυτή τη δασκάλα, ελάτε σε επαφή με άλλα σχολεία και ενημερωθείτε για την διδακτέα ύλη της τάξης του παιδιού σας ή αναζητήστε την διδακτέα ύλη της τάξης του στο site του υπουργείου παιδείας. Έπειτα συγκρίνετε αυτά που κάνει το παιδί σας με αυτά που κάνουν άλλα παιδιά της ίδιας τάξης, από άλλα σχολεία.

Πώς αντιμετωπίζεται ένας κακός δάσκαλος;
Η αντιμετώπιση ενός κακού δασκάλου εξαρτάται, φυσικά, από το μέγεθος του προβλήματος –με το πόσο «κακός» είναι. Αυτό που θα πρέπει καταρχήν να ενδιαφέρει τον γονιό είναι αν το παιδί «μαθαίνει» και κατά δεύτερον αν είναι χαρούμενο -ή έστω ικανοποιημένο- μέσα στην τάξη. Αν αυτά τα δύο δεν συμβαίνουν τότε θα πρέπει άμεσα να επικοινωνήσετε καταρχήν με τον εκπαιδευτικό και κατά δεύτερον, αν δεν βρεθεί λύση, με τον διευθυντή του σχολείου και τον σύλλογο γονέων. Φροντίστε, όμως, να το κάνετε με τέτοιον τρόπο ώστε να μην φέρετε το παιδί σας σε δύσκολη θέση ούτε απέναντι στον εκπαιδευτικό ούτε απέναντι στους συμμαθητές του.

Πριν μιλήσετε με τον διευθυντή ή τον σύλλογο γονέων φροντίστε να είστε καλά προετοιμασμένοι ως προς το τι θα πείτε. Μεταφέρετε με λεπτομέρειες και πραγματικά παραδείγματα τόσο τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το παιδί σας με τον δάσκαλο (αφαιρέστε, βέβαια, όλες τις «σάλτσες») όσο και τα δικά σας παράπονα. Έπειτα προγραμματίστε το ραντεβού χωρίς την παρουσία του παιδιού.

Φροντίστε να διεξάγετε μία ώριμη, σοβαρή συζήτηση με τον διευθυντή και τους υπόλοιπους γονείς, είτε είναι παρών ο δάσκαλος είτε όχι. Να έχετε συγκεκριμένα στοιχεία έναντι του δασκάλου, να είστε ακριβείς σε αυτά που λέτε, να προσπαθήσετε να προτείνετε κάποιες λύσεις αλλά και να ζητήσετε από τον διευθυντή ή τους υπόλοιπους γονείς να καταγράψουν κάπου αυτά στα οποία θα συμφωνήσουν. Σε κάθε περίπτωση, μην είστε επιθετικοί και ευέξαπτοι γιατί το πιθανότερο είναι ότι θα χάσετε το δίκιο σας.

Αν δεν βγάλετε άκρη ούτε με τον διευθυντή και τον σύλλογο γονέων και το παιδί σας συνεχίζει να έχει πρόβλημα με τον δάσκαλο, και αν είναι αδύνατο να αλλάξει τμήμα ώστε να έχει κάποιον άλλον δάσκαλο, τότε το επόμενο βήμα σας είναι να απευθυνθείτε στο Γραφείο Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης στο οποίο ανήκει το σχολείο του παιδιού σας και να παραπονεθείτε στο σχετικό τμήμα εκπαιδευτικών θεμάτων.

Αν το παιδί σας φοιτά σε ιδιωτικό σχολείο τα πράγματα είναι κάπως πιο απλά για εσάς, καθώς μπορείτε να ενημερώσετε είτε τον διευθυντή είτε τον ιδιοκτήτη του σχολείου, ο οποίος θα δράσει αμεσότερα είτε κάνοντας σχετική παρατήρηση στον δάσκαλο είτε ακόμα και απολύοντάς τον.

 

της Έλενας Μπούλια

in2life.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Laurie Gurdal: Μια Νηπιαγωγός «διαμάντι»!!

Γεμίζει τσάντες με τρόφιμα για τους μαθητές της που πεινούν

Κάθε χρόνο μία νηπιαγωγός ζητά από τους μαθητές της να γράψουν τα όνειρά τους.

Το περασμένο φθινόπωρο, άλλα παιδιά της έγραψαν, ότι θέλουν να γίνουν σούπερ ήρωες, άλλα να γίνουν γιατροί, άλλα πρίγκιπες και πριγκίπισσες. Ένα, όμως, παιδάκι έγραψε, πως όνειρό του είναι να δει το ψυγείο του γεμάτο.

«Μου ράγισε την καρδιά. Δεν είχαν να φάνε», ανέφερε η 45χρονη δασκάλα.
Οι 22 μαθητές της είναι κυρίως από οικογένειες με χαμηλό εισόδημα. Κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, όλοι οι μαθητές λαμβάνουν ελεύθερα πρωινό και μεσημεριανό. 

Όταν της περισσεύουν κάποια γεύματα, τα δίνει στα παιδιά που πεινούν για να τα πάρουν στο σπίτι τους.
«Πονάω πολύ για αυτά, ειλικρινά. Είναι τόσο λυπηρό», λέει η ίδια.

Στα 21 χρόνια εμπειρίας της, ποτέ δεν είχε παιδιά που έρχονταν στο σχολείο και έλεγαν, ότι είναι πεινασμένα. Όμως, λόγω της πανδημίας, γνώριζε, ότι πολλές οικογένειες τα βγάζουν δύσκολα πέρα και πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα στο να πληρώσουν το ενοίκιο του σπιτιού τους ή να αγοράσουν τρόφιμα.

«Είναι πραγματικά πολύ στενάχωρο. Η σίτιση είναι ένα μεγάλο κομμάτι σκέψης μου, θέλω να έρχομαι στο σχολείο και να μην ανησυχώ για κάτι τέτοιο», σημειώνει η δασκάλα. 

Έτσι, λοιπόν, άρχισε να αγοράζει σνακ για τους μαθητές της με δικά της χρήματα.
«Όταν τους έδωσα τα σνακ, ένιωσα ότι είχαν έναν λόγο να έρθουν στο σχολείο, ότι ήταν ενθουσιασμένα που ήταν εκεί. Πραγματικά, ενθουσιάστηκαν», συνεχίζει.
...............
η συνέχεια εδώ:
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Haley Curfman: Η Δασκάλα με το πιο Όμορφο Φόρεμα!! - The Art of Kindness

    Στην Οκλαχόμα πρέπει να ταξιδέψεις αν θέλεις να συναντήσεις μία από τις πιο φοβερές και δημιουργικές δασκάλες του κόσμου. 

Μια δασκάλα που όταν έμαθε πως στο σχολείο δε θα υπάρχουν μαθήματα τέχνης, αποφάσισε να βρει άλλους τρόπους για να ενθαρρύνει τη δημιουργικότητα των παιδιών και την έκφραση της.

The Art of Kindness

    Η Haley Curfman διδάσκει στη Β’ τάξη Δημοτικού κι έχει γίνει γνωστή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από μία φωτογραφία που ανέβασε με αφορμή μια έκθεση του σχολείου πέρυσι, όπου κέρδισε εκείνη κι οι μαθητές της το πρώτο βραβείο.

    Η γλυκιά δασκάλα αγόρασε ένα λευκό φόρεμα, το πήρε μαζί της στην τάξη και ζήτησε από τους μαθητές της να το ζωγραφίσουν γνωρίζοντας πως δε θα σβηστεί κανένα από τα σχέδια τους, σε περίπτωση που το ζητούσαν.

    Το αποτέλεσμα ήταν τόσο όμορφο που η Haley ήθελε να το μοιραστεί με όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους κι έτσι σκέφτηκε να το ανεβάσει στα social media. Από εκείνη τη μέρα, το φόρεμά της, εκείνη, αλλά κι η ιστοσελίδα της «thewearyteacher.com» βρήκαν μεγάλη ανταπόκριση και τα χαμόγελα στο Μπλάκγουελ της Οκλαχόμα έγιναν πλατιά.
    Πολλοί εκπαιδευτικοί εμπνεύστηκαν από τη δημιουργική της ιδέα κι ακολούθησαν το παράδειγμά της. Η Haley για δεύτερη χρονιά φέτος επανέλαβε την όμορφη αυτή διαδικασία κι ένα δεύτερο λευκό φόρεμα, βρέθηκε στην τάξη πανέτοιμο να γεμίσει από παιδικές ζωγραφιές, με θέμα τους την «καλοσύνη».

    Και τα δύο φορέματα η όμορφη δασκάλα τα τίμησε φορώντας τα σε πάρτι του σχολείου και δε θα μπορούσε να κάνει κι αλλιώς, αφού από μόνα τους αποτελούν όμορφα έργα τέχνης και τα μηνύματα αγάπης προς εκείνη που είναι ζωγραφισμένα πάνω τους τα κάνει ακόμη πιο πολύτιμα.
    Αν νομίζετε πως αυτή η όμορφη πρωτοβουλία είναι η μοναδική της Haley κάνετε λάθος αφού η ίδια δηλώνει πως «τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα προσπαθώ πάντα να κάνω κάτι στην τάξη μου, που ν’ αφήνει τα δημιουργικά μυαλά των μαθητών να εκφράζονται ελεύθερα».

    Όπως θα διαπιστώσετε και στις φωτογραφίες, γίνεται αρκετά δημιουργική με τις διακοπές και τις γιορτές και δε χάνει ευκαιρία για να δείξει σε μαθητές, επισκέπτες της ιστοσελίδας της αλλά και των προσωπικών της λογαριασμών στα social πως η ζωή θέλει χιούμορ, τρέλα, δημιουργικότητα και καλοσύνη…

Με τέτοιους δασκάλους, κανένα παιδί δε θα θεωρούσε αγγαρεία το σχολείο ε;

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η διευθύντρια σχολείου που όλοι θα ήθελαν να έχουν

Η αλλιώτικη καθημερινότητα της διευθύντριας και των πέντε μαθητών στο Γυμνάσιο με λυκειακές τάξεις Σχοινούσας

    Το σχολείο συμμετείχε στον διαγωνισμό του Ιδρύματος Λασκαρίδη «Η θάλασσα που θέλω να έχω», κατασκευάζοντας ένα τέρας, τον… Πλαστικοφάγο.

    Χθες το πρωί η Σοφία Αντωνιάδου στον δρόμο για τη δουλειά της έκανε μια στάση. Το σχολείο στο οποίο υπηρετεί ως διευθύντρια, το Γυμνάσιο με λυκειακές τάξεις Σχοινούσας, ήταν ανάμεσα στα 600 σχολεία από όλη τη χώρα που συμμετείχαν στις εξετάσεις της «Ελληνικής PISA». «Πήγα να πάρω τον μαθητή της Γ΄ Γυμνασίου που θα έγραφε, ώστε να έρθουμε μαζί στο σχολείο. Ηθελα να είμαι σίγουρη ότι θα είναι στην ώρα του», λέει στην «Κ». Να, που καμιά φορά ένα σχολείο με πέντε μαθητές μπορεί να έχει για τον εκπαιδευτικό περισσότερες έγνοιες από ένα σχολείο με 105.

    Ναι, το σχολείο στη Σχοινούσα έχει πέντε μαθητές και επτά διδάσκοντες. Συμπεριλαμβανομένης της κ. Αντωνιάδου, που είναι φιλόλογος. «Αυτό έχει τις δυσκολίες και τις ευκολίες του», λέει η έμπειρη δασκάλα, που φέτος κλείνει 30 χρόνια στην εκπαίδευση. «Για εμάς το κάθε παιδί είναι ένας κόσμος ολόκληρος. Εχει την απόλυτη προσοχή μας. Ξέρεις το παραμικρό του πρόβλημα και πρέπει να το αντιμετωπίσεις».

    Η Σχοινούσα ήταν επιλογή της. Είχε όρεξη να υπηρετήσει κάπου όπου θα φαινόταν χρήσιμη, όπου το μεράκι της θα έπιανε τόπο. «Αφού μεγάλωσα τα παιδιά μου, τα έφτασα στο μεταπτυχιακό και το διδακτορικό, αποφάσισα να φύγω για ένα νησί. Εκανα αίτηση και από τον Δεκέμβριο του ’20 είμαι εδώ». Γνωρίζοντας την αγάπη για τη δουλειά της, η οικογένειά της στήριξε την απόφασή της.

    Ο μικρός τόπος –200 κάτοικοι είναι όλοι κι όλοι– έχει τις ιδιαιτερότητές του. «Οταν φυσάει αέρας πέφτει το Διαδίκτυο, για παράδειγμα. Το σχολείο δεν έχει καλό Ιντερνετ, ούτε 24 mbps. Οι συνάδελφοι έκαναν τηλεκπαίδευση από τα σπίτια τους. Παρ’ όλα αυτά, όταν φέτος έπεσε χιόνι, μπήκαμε κατευθείαν στην πλατφόρμα και κάναμε μάθημα εξ αποστάσεως». 

    Για να τους ενημερώσει, κάλεσε έναν έναν τους γονείς των παιδιών. Ολοι τους έχουν το δικό της τηλέφωνο. Ετσι κύλησε και η κρίση με την COVID-19. «Τους έπαιρνα και τους έλεγα ότι τα παιδιά πρέπει να έρθουν με self test. Φαρμακείο δεν υπάρχει, πηγαίναμε οι εκπαιδευτικοί και παραλαμβάναμε τα τεστ από τον “Σκοπελίτη” και έκανα εγώ τη διανομή αποβραδίς για να είμαι σίγουρη». 

    Είναι προφανές ότι μια ακόμα πρόκληση σε αυτές τις συνθήκες είναι να θέτει ο δάσκαλος όρια στον συγχρωτισμό εκτός ωραρίου. «Χρειάζεται ώστε να διατηρεί τον ρόλο του». Η απομόνωση, πάντως, κάνει και καλό. «Στη διάρκεια της θητείας μου ολοκλήρωσα ένα μεταπτυχιακό που είχα ξεκινήσει και έχω παρακολουθήσει πολύ ενδιαφέρουσες επιμορφώσεις. Στον μικρό τόπο δεν έχεις περισπασμούς», λέει η κ. Αντωνιάδου.

    Το μεγάλο της παράπονο φέτος ήταν ότι δεν ήρθε καθηγητής φυσικής αγωγής σε έναν τόπο χωρίς κάποιον σύλλογο ή ομάδα – θα αποτελούσε κάποια διέξοδο για τα παιδιά. «Ακόμα και ένα γηπεδάκι που υπάρχει είναι καταστραμμένο. Εχω κάνει πολλές προσπάθειες να γίνει κάτι να φτιαχτεί, έχω μιλήσει στο υπουργείο, σε φορείς, εταιρείες, μέχρι και στους Αντετοκούνμπο έχω γράψει!».

    Στα καλά, συμπεριλαμβάνεται το ότι δεν αντιμετωπίζει φαινόμενα που ταλανίζουν τους εκπαιδευτικούς στις μεγάλες πόλεις, όπως ο σχολικός εκφοβισμός. «Κάνουμε όμως συνεχώς σχετικές δράσεις, γιατί τα παιδιά μπορεί να τον αντιμετωπίσουν στο Διαδίκτυο», λέει. Πρόσφατα το σχολείο συμμετείχε στον διαγωνισμό του Ιδρύματος Λασκαρίδη «Η θάλασσα που θέλω να έχω», στο πλαίσιο του οποίου τα παιδιά «διέσωσαν» μερικές εκατοντάδες πλαστικά μπουκάλια από τα σκουπίδια με τα οποία κατασκεύασαν ένα τέρας, τον… Πλαστικοφάγο, καταγράφοντας την όλη διαδικασία σε ένα ευφάνταστο βίντεο. Αν θα κερδίσουν, λίγο μετράει. Η συμμετοχή τούς κρατάει συνδεδεμένους με την υπόλοιπη Ελλάδα. Από πέρυσι το σχολείο μετέχει στην αξιολόγηση.

kathimerini.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δασκάλα έσωσε από πνιγμό μαθητή της με τη λαβή Heimlich!! Teacher saves choking student with Heimlich maneuver!!

Η ψυχραιμία, η αμεσότητα, οι γνώσεις και η εμπειρία μιας εκπαιδευτικού έσωσαν με κάθε σημασία της λέξης τη ζωή ενός παιδιού στο New Jersey των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο κινδύνευσε να πνιγεί από ένα καπάκι μπουκαλιού.

Ο 9χρονος μαθητής δεν μπορούσε να στρίψει με το χέρι του το καπάκι κι έτσι χρησιμοποίησε τα δόντια του για πετύχει τον σκοπό του. Όμως τα πράγματα δεν πήγαν καλά, το καπάκι έφτασε στο στόμα και στάθηκε στον λαιμό του…

Το περιστατικό συνέβη στο East Orange Community Charter School, όταν το 9χρονο αγόρι προσπάθησε να πιει μια γουλιά από το μπουκάλι του ενώ καθόταν στο θρανίο του την ώρα του μαθήματος.

Η δασκάλα, Τζανίς Τζένκινς. αντέδρασε με περισσή ψυχραιμία για να σώσει τον μικρό Ρόμπερτ, ο οποίος πριν από μερικά δευτερόλεπτα είχε καταπιεί ένα καπάκι από μπουκάλι νερού μέσα στην τάξη, με αποτέλεσμα να πνίγεται.
«Έδειχνε τον λαιμό του και ήταν εντελώς ταραγμένος», εξήγησε η Τζένκινς προσθέτοντας: «Δεν μπορούσε να μιλήσει, οπότε τότε απλά τον γύρισα και έκανα τη μέθοδο Heimlich».

Για το περιστατικό μίλησε και ο μικρός Ρόμπερτ, ο οποίος εξήγησε τον τρόπο με τον οποίο το καπάκι κατέληξε στον λαιμό του, προσθέτοντας ότι πήγε στον νεροχύτη και προσπάθησε να το βγάλει, αλλά δεν μπορούσε. «Έτσι, έτρεξα πολύ γρήγορα στην κυρία Τζένκινς», είπε ο μαθητής.

Η δασκάλα αντέδρασε με απόλυτη ψυχραιμία εφαρμόζοντας την μέθοδο Heιmlich, η οποία αποτελείται από μία ακολουθία κινήσεων –κοιλιακές ωθήσεις-οι οποίες έχουν σκοπό να αποφευχθεί ο πνιγμός από αντικείμενο στον λαιμό που έχει φράξει τον αεραγωγό, με αποτέλεσμα να μην μπορεί το άτομο να αναπνεύσει. Συνήθως γίνεται από ένα άτομο στο άλλο, όμως μπορεί να το εφαρμόσει κανείς και στον εαυτό του.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Δασκάλα: Το σχολείο έγινε η ψυχή της...

 ... η καθημερινή της έγνοια και φροντίδα.     

     Πάντα λάτρευε το σχολείο. Ποτέ δεν κατάλαβε πότε και πώς ακριβώς συνέβη. Από τότε που κατάλαβε τον εαυτό της, το σχολείο έγινε το παράξενο όνειρό της. Ίσως επειδή ήλθε απ’ εκεί και ο πρώτος της, ο μοναδικός της έρωτας και τα πάντα έγιναν μαγικά.

Του Νίκου Τσούλια 

     Και σαν έχασε τη μαγεία εκείνου του έρωτα, χωρίς ποτέ να το καταλάβει το πώς έκανε ένα τόσο καθοριστικό για τη ζωή της λάθος, δόθηκε στο σχολείο. Έγινε καθηγήτρια σε επαρχιακό γυμνάσιο – εκεί που οι εκπαιδευτικοί κατακτούν μια άλλη σχέση με τους μαθητές μακριά από τη στενή επαγγελματική λειτουργία. 

     Το σχολείο έγινε η ψυχή της, η καθημερινή της έγνοια και φροντίδα.  Ακόμα και όταν δεν πήγαινε για να διδάξει, το μυαλό της ήταν εκεί. Σχεδίαζε πρωτοβουλίες, προγραμμάτιζε νέες μεθόδους, αναζητούσε τρόπους ανανέωσης της διδασκαλίας της, το απόγευμα σκεπτόταν τι καινούργιο θα εισαγάγει στο σχολείο, στο πως θα αγκιστρώνει στα λόγια της τις σκέψεις των μαθητών της, πως θα τους …ταξιδεύει με τον στοχασμό της. 

     Αγαπούσε τα παιδιά και καθένα απ’ αυτά έπλαθε τη δική του φαντασίωση, ότι του έχει ιδιαίτερη αδυναμία και δεν είναι το ίδιο με τα άλλα παιδιά. Την σταματούσαν στο δρόμο. Σαν σμάρι κολλούσαν γύρω της και τιτίβιζαν ακόμα χωρίς να έχουν κάτι να της πουν – μόνο και μόνο για να τα κοιτάξει, να της κλέψουν το όμορφο βλέμμα της, να χαμογελάσει για χάρη τους. 

    Μέχρι και τα θρανία την αγαπούν, έλεγε ένας συνάδελφός της που δεν μπορούσε να ερμηνεύσει το πάθος των παιδιών για αυτή. Είχε δει τα εβδομαδιαία προγράμματά τους και οι περισσότεροι μαθητές είχαν το δικό της μάθημα γραμμένο με κάποιο ζωηρό χρώμα. 

     Έκανε φροντιστήρια είτε στο σχολείο, αν ήταν ομάδα, είτε στο σπίτι τους, όταν επρόκειτο να δώσουν εξετάσεις πιστοποίησης στο μάθημά της, στα Γαλλικά. Χρήματα ούτε κατά διάνοια, δωρεάν και με πολλή χαρά. Έκανε συλλογή τα μικροδωράκια, που ήταν τόσο περιποιημένα… Ένιωθε ότι κάθονταν με τις ώρες για να τα ετοιμάζουν. Είχε βρει έναν τρόπο να σημειώνει και τα στοιχεία τους, γιατί έβλεπε ότι δεν θα έχει σταματημό αυτή η τελετουργία. 

     Ήθελε όλο κάτι περισσότερο να δίνει στους μαθητές της. Να τους καλλιεργεί το πνεύμα και την ψυχή. Να τους γεμίζει με αυτοπεποίθηση και να τους κάνει να ονειρεύονται με πίστη στον εαυτό τους. Κάθε χρόνο είχε Θεατρική Ομάδα. Την έκανε μόνιμο θεσμό του σχολείου της. Την βοηθούσαν και οι γονείς που έβλεπαν τον ζήλο της – που κάθε χρονιά γινόταν όλο και πιο ζωηρός – και δεν μπορούσαν να το πιστέψουν. Πόσο καμαρώνουμε τα παιδιά μας, της έλεγαν ξανά και ξανά, τα έχετε κάνει τόσο πρόθυμα για το σχολείο, γίνονται τόσο ευγενικά. Και φούντωνε το πάθος της, να ενθαρρύνει τα παιδιά στο παιχνίδι της μάθησης, και κυρίως στο να λατρέψουν τη γνώση και τη μόρφωση. Είχε βρει μια άκρη και ήθελε να μάθει σκηνοθεσία, να κάνει κάτι ακόμα πιο επαγγελματικό, ακόμα πιο όμορφο. 

     Μα και οι σχολικές γιορτές ήταν μια άλλη χαρά της. Ενέπνεε τα παιδιά με μια γενική αντίληψή της και τα ενθάρρυνε να τις οργανώνουν κυρίως αυτά, με τις δικές τους μικροέρευνες στο εκάστοτε περιεχόμενο των Γιορτών με τις δικές τους ιδέες, να αναζητούν, να πρωτοτυπούν. 

     Ούτε που σκεπτόταν τι θα κάνει, όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου και φύγει από την εκπαίδευση. «Δεν θέλω να το σκέφτομαι. Θέλω να γεμίζω τη ζωή μου κάθε ημέρα με σχολείο. Νιώθω τόσο όμορφα, τόσο ονειρεμένα…», έλεγε στις φίλες της που απορούσαν με το πρωτόγνωρο πάθος της!

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Δασκάλα, τα Τριτάκια και η Black Friday...

Η Σωτηρία*, Δασκάλα με τα όλα της, σχολιάζοντας τις θέσεις μας για την Vlak (Black) Friday και όλες τις ξενόφερτες αηδίες, μας είπε: 

«Καλό μου "Χαμομηλάκι" έχεις απόλυτο δίκιο! Ακούω τα παιδιά στο σχολείο να μιλούν για Black Friday, σαν να είναι το πιο φυσικό πράγμα στη μικρή ακόμα ζωή τους (Τριτάκια το έλεγαν με ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ....)😒...
Ξέρουν αυτό, αλλά δεν έχουν μάθει ακόμα πολλά άλλα... όπως ανακύκλωση, σεβασμό στο διαφορετικό συμμαθητή που μπορεί να έχει λίγο βάρος παραπάνω..., σεβασμό σε καθετί γύρω μας και στο χώρο που συνυπάρχουν με συμμαθητές και εκπαιδευτικούς...
Η προσπάθεια συνεχίζεται βέβαια για κάτι καλύτερο, αλλά με πολλά εμπόδια που είναι εδώ ...και έρχονται ...😊 Καλημέρα!!!!!!»

🌼🌼🌼

🌼Ναι. καλή μου Σωτηρία. Παλεύουμε συνέχεια με την πεποίθηση ότι -δεν γίνεται- το σωστό τελικά θα επικρατήσει, παρά τα εμπόδια, παρά τις όποιες δυσκολίες... Καλημέρααααα!!!! 🌼

Το Χαμομηλάκι

* "Δασκάλα από άλλο σύμπαν... στην εποχή και στον πλανήτη του Μικρού Πρίγκιπα, που μπόρεσε και βρήκε το ένα και μοναδικό του τριαντάφυλλο... ανάμεσα σε πολλά ίδια!!!!!

Συγκινεί η δασκάλα του Γιάννη: «Διδάχθηκα μαθήματα ζωής»

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο αποτελεί το πρόσωπο των ημερών μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος στο ΝΒΑ με τους Μπακς και οι ιστορίες από τη ζωή του συνεχίζουν να συγκινούν.

Η κόρη της νηπιαγωγού του Γιάννη, Σωτηρία Πολύζου-Μπαλντούνα, δημοσίευσε ένα κείμενο στο Facebook, για λογαριασμό της μητέρας της, η οποία εκτός από τα συγχαρητήρια της, έδωσε και κάποιες εικόνες από τον «Greek Freak» και τα δύσκολα παιδικά του χρόνια.

«Μπράβο, Γιάννη. Βέβαια, ένα μπράβο είναι λίγο μπροστά σε αυτό που έχεις καταφέρει. Είσαι ασύλληπτος, είσαι γενναίος. Σε καμαρώνω πραγματικά, έστω και από μακριά, και πάντα λέω με καμάρι "Ο Γιάννης ήταν μαθητής μου".

Όταν με ρωτούσαν οι γονείς των μαθητών μου "πώς βλέπεις το παιδί μου;" τους απαντούσα ότι δεν μπορώ εγώ να κρίνω αυτή τη στιγμή το τι θα καταφέρει και πού θα φθάσει το κάθε παιδί. Παράδειγμα ο Γιάννης. Ο Γιάννης ήταν ένα σεμνό, ευγενικό, καλό παιδί, όπως άλλωστε και οι γονείς του.

Ο πανύψηλος μπαμπάς του και η γλυκιά μαμά του. Ρώτησα τη μαμά του μια μέρα γιατί το όνομα Γιάννης, γιατί το όνομα Θανάσης (ο Θανάσης ήταν δευτέρα δημοτικού τότε και ο Γιάννης νηπιαγωγείο). Μου απάντησε "γιατί αγαπάμε πάρα πολύ την Ελλάδα και θέλουμε να το δείξουμε με αυτό τον τρόπο". Κάποια μέρα τελείωσε το πρόγραμμα του σχολείου, φύγανε τα παιδιά με τους γονείς τους. Οι γονείς του Γιάννη πουθενά. Περιμένω για κάμποση ώρα . Τηλέφωνο δεν υπήρχε.

Δεν μπορούσα να αφήσω το παιδί μόνο του και να σηκωθώ να φύγω. Δεν θα το έκανα ποτέ. Γιάννη, του λέω, "ξέρεις πού είναι το σπίτι σου;". Ναι κυρία, μου απαντάει. Τον παίρνω απ' το χεράκι του και πάμε σπίτι του. Οι γονείς απλά δεν κατάλαβαν πώς είχε περάσει η ώρα καθώς πάντα δούλευαν σκληρά για να συντηρήσουν την οικογένειά τους. Με ευχαρίστησαν με πολύ σεβασμό και αξιοπρέπεια. Εγώ όμως δεν έκανα τίποτα παραπάνω από το καθήκον μου. Η στάση τους με είχε συγκινήσει πραγματικά.

Σ' ευχαριστώ Γιάννη που ήμουν η δασκάλα σου. Εγώ σου έμαθα τραγουδάκια, εσύ και η οικογένειά σου με διδάξατε μαθήματα ζωής. Σου εύχομαι υγεία πάνω απ' όλα και μια όμορφη ζωή, μια γλυκιά ζωή. Σε ευχαριστούμε όλοι γι' αυτό που μας προσφέρεις. Να είσαι πάντα καλά.

Η δασκάλα σου, Πολύζου-Μπαλτούνα Σωτηρία» ήταν το μήνυμα της.

sdna.gr

kerkida.net

Στη χορωδία των Αγγέλων

... Ο Ηπειρώτικος χειμώνας είναι δύσκολος. Ποιος δεν το ξέρει; Μουρμουρίζεις σιγανά έτσι για να παρηγορήσεις τον εαυτό σου, γιατί προτιμάς να δικαιολογείς τους άλλους παρά να τους κατηγορείς.

Κι εσύ κάποτε, μισόν αιώνα πριν, όταν πρωτοπάτησες το πόδι σου σε τούτα τα ορεινά μέρη, το γνώριζες καλά πως η ζωή στα βουνά είναι δύσκολη μετά τον Χαμένο- έτσι αποκαλούσαν οι ντόπιοι τον Νοέμβρη.
 
Μα δεν ήταν μόνο οι δύσκολες καιρικές συνθήκες, που έπρεπε να αντιμετωπίσεις, αλλά και η αγραμματοσύνη των κατοίκων, η αμάθεια και η φτώχεια.
Τέτοια φτώχεια ούτε που την είχες φανταστεί ποτέ κι ούτε μπορούσες να την περιγράψεις στα γράμματα που έστελνες στους δικούς σου.
 
Προσπαθούσες να τους μιλήσεις για τα παιδιά που τριγυρνούσαν ξυπόλητα, για τους μικρούς μαθητές που έρχονταν στο σχολείο χωρίς πανωφόρια, για την πηχτή λασπουργιά που παπλάκιζε κάτω απ' τα πόδια σου.
 
Δεν τους ανέφερες ποτέ για τις στερήσεις που έκανες για να αγοράζεις βιβλία και γλυκά για τους μικρούς σου μαθητές, ούτε για τα ταξίδια σου τις Κυριακές στα γύρω χωριά όπου μετά τον εκκλησιασμό μοίραζες στα παιδιά σοκολάτες σε γαλάζια περιτυλίγματα και περιοδικά με χρωματιστές εικόνες.
Μοίραζες τα δώρα σου κι ύστερα έπαιζες μαζί τους και συγχρόνως περιεργαζόσουν τις φυσιογνωμίες τους γιατί ήθελες να κουβαλάς στην επιστροφή μαζί σου τις εικόνες των χαρούμενων παιδιών.
Δεν αποκάλυψες ποτέ σε κανέναν τον πόνο που σου προκαλούσε η απουσία των δικών σου, η απόσταση που σας χώριζε.
Ούτε μίλησες ποτέ για τη στενοχώρια σου για κείνο το πουκάμισό σου, αυτό με το δαντελωτό γιακαδάκι, που είχε κιτρινίσει απ' την πολυκαιροσύνη κι εσύ εξακολουθούσες να το φοράς καθημερινά. Αλλά ούτε για τα αρνητικά σχόλια των άλλων, για τις κατηγόριες που σου προσήπταν, δεν έκανες ποτέ λόγο, γιατί όλα αυτά σου προκαλούσαν αηδία κι ούτε άλλωστε είχες χρόνο για μικρότητες , εσύ που ονειρευόσουν τα μεγάλα.
 
Εικόνες, λέξεις, μουσική κατακλύζουν το μυαλό σου, γιατί τέτοιες μέρες γιορτινές οι άνθρωποι θυμούνται περισσότερο. Είναι εξάλλου παραμονές Χριστουγέννων, ώρα του δειλινού. Κι εσύ ακόμη μόνη. Δεν με θυμήθηκε κανείς, ψιθυρίζεις, ενώ κρυφά ελπίζεις πως κάποιος θα ρθει να σε δει.
 
Πως τιμωρούσες άλλοτε, για τις απουσίες τους, τους μαθητές σου στο σχολείο; Με αυστηρές παρατηρήσεις και χαμηλές βαθμολογίες; Τίποτα από αυτά δεν εφάρμοζες γιατί ακολουθούσες τις δικές σου παιδαγωγικές μεθόδους, αυτές που σου υπαγόρευε η λογική της αγάπης.
 
Αμέτρητες λευκές χιονονιφαδες τυλίγουν το χειμωνιάτικο τοπίο, με τον ίδιο τρόπο που πλέκουν δίχτυα γύρω απ' τη καρδιά σου οι ψηφίδες των δικών σου αναμνήσεων.
Άρχισε κιόλας να νυχτώνει κι εσύ καθισμένη στην πλατιά σου πολυθρόνα, ασάλευτη πίσω απ' το κλειστό παράθυρο, νιώθεις τα βλέφαρα βαριά κι αποκοιμάσαι.
Τώρα στον ύπνο σου μπορείς να ονειρευτείς τους επισκέπτες που δεν ήρθαν να σε δουν.
 
Μα ετούτοι οι αλλιώτικοι επισκέπτες, που γιόμισαν κάποια στιγμή την κάμαρά σου, έχουν στις πλάτες τους φτερά. Δεν ήρθαν φαίνεται να μείνουνε μαζί σου. Σου ένευσαν να τους ακολουθήσεις έξω στο χιονιά. Στη φάτνη του μικρού Χριστού, σου εξήγησαν, έτσι σαν αντιχάρισμα για τις σοκολάτες που χάρισες στα παιδιά, εκείνες με τα γαλάζια περιτυλίγματα, για τα βιβλία που τους δώρισες, για κείνα τα περιοδικά με τις χρωματιστές σελίδες, για τα παιχνίδια που έπαιξες μαζί τους.
Κούνησες το κεφάλι σου απορημένη, μηδαμινή θεωρούσες πάντοτε την προσφορά σου, αφού συνεχώς ήθελες να δίνεις περισσότερα.
 
Κι ύστερα τους ακολούθησες σεμνά με βήματα ανάλαφρα, σχεδόν γοργά, σαν να είχες ξαναβρεί της νιότης σου τη δύναμη.
Μαζί τους πέταξες κείνο το βράδυ πάνω απ' το σπήλαιο της Βηθλεέμ και μαζί τους τραγούδησες κι εσύ τον ύμνο της αγάπης.
Μαζί με τους βοσκούς και τους αγγέλους έψαλλες κι εσύ  κυρία Ουρανία:
«Ωσαννα εν τοις υψίστοις, ουρανού και γης ο κτίστης...»

Της Διώνης Ιωάννου
(Διαβάστε το ολόκληρο):  fractalart.gr
Η γωνιά της Αννίκας
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δασκάλα στις Φιλιππίνες περνά μέσα από ποτάμια και περπατά 2 ώρες για να φτάσει στους μαθητές της

Μία δασκάλα από τις Φιλιππίνες, η Elizabeth Miranda, περπατά δύο ώρες καθημερινά και περνά μέσα από 5 ποτάμια απλά και μόνο για να φτάσει στο σχολείο, στο οποίο διδάσκει. Παρά την καθημερινή κουραστική και επικίνδυνη αυτή διαδρομή προς την εργασία της, παραμένει αισιόδοξη ότι όλες της οι θυσίες θα επιδράσουν θετικά στους μαθητές της, γιατί η ίδια θεωρεί ότι θα δημιουργήσει μια αλυσίδα αλλαγών στην κοινότητά της.

Η ηρωίδα δασκάλα αναφέρει ότι το σώμα της έχει ήδη συνηθίσει σε αυτή τη δυσκολία• δυσκολεύεται μόνο όταν βρέχει επειδή τα ρεύματα γίνονται ισχυρότερα με τέτοιο καιρό. Αν και υπάρχουν ποτάμια που μπορεί εύκολα να περάσει, υπάρχουν ορισμένα στα οποία δεν μπορεί να μπει με τα πόδια, οπότε και ανεβαίνει πάνω σε ένα ειδικό σωσίβιο, που στα φιλιππινέζικη γλώσσα λέγεται salbabida. Η δασκάλα όμως είναι ευγνώμων αφού υπάρχουν κάτοικοι της κοινότητας που της δίνουν ένα χέρι βοηθείας, ώστε να περάσει τα ισχυρά ρεύματα κάθε πρωί.
Το σχολείο στο οποίο διδάσκει η Miranda βρίσκεται σε μια μικρή κοινότητα που δεν διαθέτει τις ανέσεις και τα εκπαιδευτικά εργαλεία που έχουν τα σχολεία της πόλης ή των μεγαλύτερων χωριών. Μάλιστα, η δασκάλα ανέφερε ότι πολλές φορές τα παιδιά δεν έχουν καν φαγητό. Παρά αυτές τις ελλείψεις, οι μαθητές είναι και πάλι δραστήριοι και χαρούμενοι που μαθαίνουν και που έχουν δασκάλα στη γειτονιά τους.
Υπάρχουν στιγμές που η Miranda θέλει να τα παρατήσει και αμφιβάλλει για το αν μπορεί να δημιουργήσει αλλαγή προς το καλύτερο. Παρά αυτές τις στιγμές αβεβαιότητας, εκείνη στρέφεται στους μαθητές της για να βρει την χαμένη της ελπίδα. Καθώς βλέπει συνέχεια το αυξανόμενο ενδιαφέρον των μαθητών της, μένει θετική ότι καταφέρνει να πείσει τα παιδιά να ερωτευτούν τη γνώση.

Η Miranda, τέλος, ελπίζει ότι οι άνθρωποι θα αρχίσουν να προσέχουν τις υπεράνθρωπες προσπάθειές της και θα τη βοηθήσουν στην αποστολή της να διδάξει τα παιδιά στο Sitio Barogante.

enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Για όλες τις δασκάλες που πηγαίνουν και με πυρετό στο σχολείο!

Δεν είσαι μια απλή δασκάλα, είσαι ηρωίδα. Μην το ξεχάσεις αυτό ποτέ, οτιδήποτε αρνητικό και να ακούσεις. Είσαι ηρωίδα, γιατί όταν αρρωστήσεις θα πρέπει να πας κανονικά στο σχολείο, γιατί εκεί σε περιμένουν οι μαθητές σου που είναι σαν παιδιά σου.

Έχεις εξαντλήσει τις άδειες σου, δεν υπάρχει άλλη δασκάλα να σε αντικαταστήσει, εσύ τι θα κάνεις;

Θα πας στο σχολείο και με πυρετό και με γαστρεντερίτιδα και με ρίγος. Είσαι δυνατή, αλλά είσαι και άνθρωπος. Έχεις και εσύ έναν οργανισμό που δεν μπορεί κάποιες φορές να αμυνθεί.

Σε κόλλησαν ίωση οι μικροί σου μαθητές, αλλά δεν μπορείς να λείψεις!

Αγαπημένες μου, πόσες φορές έχετε κολλήσει μια ίωση; Νομίζω πως χάσατε το μέτρημα. Αλλά αυτή είναι είναι η δουλειά μας. Αυτήν αγαπάμε, αυτή διαλέξαμε.
Τα παιδιά είναι μικρά, θέλοντας και μη θα αρρωστήσουν από κάποια ίωση. Πολλές μανούλες δεν μπορούν να τα κρατήσουν στο σπίτι πολλές μέρες, διότι εργάζονται. Με αυτόν τον τρόπο, έρχονται σχολείο και το ένα παιδάκι θα κολλήσει το άλλο.
Η κυρία νομίζετε δεν θα κολλήσει;
Μπορεί να έχει συνηθίσει ο οργανισμός της τόσα χρόνια και πλέον να μην κολλάει τόσο συχνά κάποια ίωση, αλλά σίγουρα θα τύχει που θα αρρωστήσει. Τότε τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για εκείνη.

Είναι και η δασκάλα άνθρωπος!

Έχει και αυτή ψυχή και μάλιστα πολλές φορές υπερβαίνει τον ίδιο της τον εαυτό. Θα ξυπνήσει ένα πρωί και θα έχει πυρετό, πονοκέφαλο και θα νιώθει εξαντλημένη. Αλλά τι να κάνει, όταν δεν υπάρχει άλλη δασκάλα να την αντικαταστήσει; Τι θα κάνει όταν έχουν εξαντληθεί οι άδειες της; Θα πάει κανονικά στην δουλειά της, εκεί που θα είναι πολλά παιδάκια ακόμα κρυωμένα και θα γίνει χειρότερα.

Θα έχει πυρετό, αλλά θα χαμογελάει…

Θα πάρει παυσίπονα και αντιπυρετικά, αλλά θα συμπεριφέρεται σαν να είναι υγιέστατη. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Τα μικρά της αστεράκια, οι μαθητές της δηλαδή την περιμένουν κάθε μέρα για να ξεκινήσουν την ρουτίνα της μέρας τους. Περιμένουν να δουν την χαμογελαστή κυρία τους, αυτήν την γυναίκα που παίρνει τον ρόλο της μαμάς τους για μερικές ώρες.

Είναι και η δασκάλα μαμά.

Κάποιες από τις δασκάλες των παιδιών σας, έχουν και αυτές δικά τους παιδάκια. Αρρωσταίνουν και αυτά, αλλά δυστυχώς εκείνες δεν μπορούν να μείνουν σπίτι για να τα φροντίσουν. Πηγαίνουν στην δουλειά τους και η σκέψη τους είναι στο παιδί τους που έχει κάποια ίωση.
Θέλουν και αυτές να μείνουν στο σπίτι αγκαλιά με το παιδάκι τους και να περιμένουν να του πέσει ο πυρετός,. Την ώρα που φροντίζουν το δικό σας παιδάκι, σκέφτονται και το δικό τους.
Η αγάπη για την δουλειά τους τις κρατάει δυνατές. Αγαπούν πολύ τα παιδιά και αψηφούν κάθε δυσκολία. Επέλεξαν να είναι δυνατές, αλλά κάποιες φορές σπάνε μέσα τους και έμαθαν να μην το δείχνουν. Έμαθαν να φοράνε μόνο το χαμόγελό τους και την θετική τους σκέψη. Έτσι κι αλλιώς, έχουν να κάνουν με παιδάκια. Με μικρές αθώες ψυχούλες, που μόνο αγάπη μπορούν να τους δώσουν.

Από τους γονείς ζητάει μόνο κατανόηση!

Ναι μόνο μια δόση κατανόησης θέλει η δασκάλα του παιδιού σας. Εκείνες τις μέρες που την βλέπετε να υποφέρει από κάποιο κρυολόγημα, ελάτε λίγο στην θέση της.

Πείτε της μια «καλημέρα» με την καρδιά σας.

Αν είναι σε παιδικό σταθμό και μπορείτε, πάρτε λίγο νωρίτερα το παιδί σας. Μην της κάνετε δώρα αξίας. Μεγαλύτερη αξία θα έχει για εκείνη μια καλή κουβέντα και ένα ζεστό τσάι. Αυτά είναι τα ακριβότερα δώρα.
Όταν το παιδάκι σας είναι άρρωστο, μην το φέρνετε στο σχολείο. Αν μπορείτε κρατήστε το στο σπίτι λίγες μέρες. Είναι κρίμα να μεταδοθεί η ίωση στην δασκάλα, στην οικογένεια της δασκάλας, αλλά και στα υπόλοιπα παιδάκια!

Κατανόηση, αγάπη και μια καλή κουβέντα, αυτά να τις χαρίζετε. Αλλά να είναι από τις ψυχή σας και όχι γιατί έτσι «πρέπει»!

Οι δασκάλες πάνω από όλα είναι γυναίκες.
Κάθε γυναίκα έχει μέσα της την μητρότητα, αυτό την κάνει δυνατή!

Πηγή: Χαρά Παναγιωτακοπούλου
infokids.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Απλά βήματα που θα βοηθήσουν το παιδί σας να πετύχει στο σχολείο

Μετράμε σιγά για αντίστροφα για την έναρξη της σχολικής χρονιάς. 

Ωστόσο, όλοι οι γονείς – είτε το παιδί τους πηγαίνει για πρώτη φορά σχολείο είτε είναι σε μεγαλύτερη τάξη – έχουν το ίδιο άγχος: πώς θα τα καταφέρει το παιδί τους με τα μαθήματα. Πώς θα έχει μία καλή πρόοδο και κυρίως, πώς θα καταλάβει την αξία και τη σημαντικότητα της γνώσης. Κι ενώ στο μυαλό όλων εμάς των γονιών, δε μοιάζει και ως η πιο εύκολη υπόθεση, στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο δύσκολο το παιδί να πετύχει στο σχολείο. Ακόμη κι εκείνο που δείχνει απρόθυμο με το διάβασμα.

Παρακάτω, ακολουθούν 5 απλά βήματα, που θα βοηθήσουν εσάς και, κυρίως, το παιδί σας να τα καταφέρει.

Βήμα πρώτο

Να αγαπήσει το διάβασμα: Ενδεχομένως να ακούγεται ως μία κοινότυπη προτροπή, αλλά είναι πολύ σημαντικό. Μάλιστα, η αγάπη για το βιβλίο θα πρέπει να έχει γεννηθεί προτού περάσει τη μεγάλη πόρτα του σχολείου. Όταν διαβάζετε στο παιδί παραμύθια από πολύ μικρό, το φέρνετε σε άμεση επαφή με το βιβλίο και γίνεται για εκείνο μία αγαπημένη καθημερινή συνήθεια. Οπότε όταν θα έρθει σε επαφή και με τα σχολικά βιβλία, θα του είναι εύκολο. Ωστόσο, ποτέ δεν είναι αργά. Ξεκινήστε να αγοράζετε βιβλία στο παιδί, διαβάστε μαζί του τα βράδια, αναλύστε το, ανταλλάξτε ιδέες. Είναι μία διαδικασία, που θα του προκαλέσει το ενδιαφέρον, ενώ δε διαφέρει και από εκείνη που ακολουθούν στο σχολείο. Επίσης, αν έχετε χρόνο, διαβάστε κι εσείς βιβλία, να σας βλέπει το παιδί και να παραδειγματίζεται. Γιατί, θα πρέπει να ξέρετε πως σε ένα σπίτι που το βιβλίο έχει ρόλο και δεν είναι ένα σκονισμένο αντικείμενο στα ράφια μίας βιβλιοθήκης, θα αγαπηθεί και από τα παιδιά.

Βήμα δεύτερο

Μιλήστε του για την αξία της γνώσης και της μόρφωσης: Είναι πολύ σημαντικό να συζητάτε με τα παιδιά. Να μιλάτε για όλα. Να ανταλλάσσετε απόψεις, να τους εξηγείτε, να τα καθοδηγείτε. Μέσα από μία τέτοια συζήτηση και με παραδείγματα, εξηγείστε τους πόσο σημαντική είναι η γνώση για τον άνθρωπο και πόσα μπορεί να καταφέρει στη ζωή του, όταν την κατακτήσει. Επίσης, είναι λάθος να του λέτε: «Αν δε διαβάσεις, δεν θα κάνεις τίποτα στη ζωή σου». Λειτουργεί αρνητικά και αντιδραστικά. Είναι προτιμότερο να του δείξετε τη θετική πλευρά. Μιλήστε για το πόσα μπορεί να κατακτήσει μέσω της γνώσης, στείλτε το μέχρι και το... φεγγάρι! Δώστε του κίνητρα για την κατάκτηση της!

Βήμα τρίτο

Σωστή επικοινωνία με τη δασκάλα: Είναι πολύ σημαντικό να έχετε μία σωστή επικοινωνία με τα δασκάλα του παιδιού σας. Και όταν, λέμε «σωστή», δεν εννοούμε να της στέλνετε δωράκια, καρτούλες και διάφορα πεσκέσια. Αλλά μία ουσιαστική επικοινωνία/συνεργασία, με γνώμονα μόνο την πρόοδο του παιδιού και όχι τις δικές σας κοινωνικές σχέσεις. Να έχετε μαζί της μία τακτική επικοινωνία, χωρίς να γίνετε φορτικές και να μη διστάζετε να τη ρωτάτε για όσα σας απασχολούν. Επίσης, θα πρέπει να της δείχνετε εμπιστοσύνη, να μην είστε επικριτικές και αν κάτι δε σας αρέσει ή υπάρχει πρόβλημα με την επικοινωνία της με το παιδί, να το συζητάτε ώστε να βρεθεί μία λύση.

Βήμα τέταρτο

Ελέγχετε τις εργασίες: Ο γονιός θα πρέπει να είναι αρωγός του παιδιού, όταν διαβάζει. Ούτε να το αγχώνει, ούτε να το επικρίνει, ούτε να του προσφέρει έτοιμες τις απαντήσεις. Θα πρέπει να έχετε υπομονή με το διάβασμα, να μην του βάζετε τις φωνές και να το αφήνετε μόνο του να κάνει τις εργασίες. Εσείς, στο τέλος απλά θα τις ελέγχετε και όπου έχει κάνει λάθος, θα το προτρέπετε να το εντοπίσει μόνο του. Και αν αυτό πάρει ώρα, εσείς θα περιμένετε υπομονετικά. Οι φωνές δεν κάνουν καλό, φέρνουν μόνο το αντίθετο αποτέλεσμα.

Βήμα πέμπτο

Δώστε βάση στη συμπεριφορά του: Στο σχολείο δεν είναι μόνο η πρόοδος στα μαθήματα. Αλλά και η πρόοδος του στις διαπροσωπικές σχέσεις. Θα πρέπει να ενδιαφέρεστε και ποια είναι η συμπεριφορά του παιδιού στο σχολείο. Πώς είναι οι σχέσεις του με τα άλλα παιδιά, ποια είναι η συμπεριφορά του μέσα στην τάξη. Αν αντιμετωπίζει προβλήματα. Να το ρωτάτε, λοιπόν, για τη μέρα του στο σχολείο. Κι επειδή η κλασική ερώτηση: «πώς τα πέρασες σήμερα» δεν ανοίγει πάντα, μία πρόσφορη συζήτηση, μπορείτε να του εκμαιεύσετε πληροφορίες με πιο απλές ερωτήσεις, που θα του προκαλέσουν το ενδιαφέρον να μπει σε μία τέτοια κουβέντα.
 
Πηγή: www.mothersblog.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η γενναία δασκάλα που μαθαίνει ελληνικά στα «ξενάκια»

Μια αρκετά «διδακτική» συνέντευξη με τη συντονίστρια εκπαίδευσης προσφύγων στο Σχιστό κι επιμελήτρια του Παιδικού Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Τέχνης και Αποδοχής, Ελένη Καραγιάννη, με έναυσμα το βιβλίο της «Το Ημερολόγιο μιας Δασκάλας - ιστορίες από το προσφυγικό» (εκδόσεις 24 Γράμματα).

Η «κυρά-ντασκάλα», όπως τη λένε κάποια προσφυγόπουλα, βρίσκεται χρόνια στις επάλξεις της διαπολιτισμικής, συμπεριληπτικής παιδείας. Στοχοποιήθηκε μάλιστα από ακροδεξιά στοιχεία αφότου βρέθηκε «πρόσωπο με πρόσωπο» με τον Λαγό, όταν μαζί με άλλους Χρυσαυγίτες εισέβαλαν στο σχολείο της για να σπείρουν μίσος και φόβο. 

«Το Ημερολόγιο μιας Δασκάλας» είναι το απόσταγμα αυτής της πολύχρονης εμπειρίας που χαρακτηρίζει σκληρή και θεραπευτική ταυτόχρονα. Περιλαμβάνει ιστορίες μεταναστών και προσφύγων μαθητών, κυρίως, καθώς και άλλων «διαφορετικών» παιδιών που άλλοτε σου σφίγγουν την καρδιά, άλλοτε πάλι την ανοίγουν διάπλατα, εκπαιδευτικές δράσεις με έμφαση στο καλλιτεχνικό κομμάτι, προσωπικά βιώματα αλλά και εκτιμήσεις τόσο για θέματα διδασκαλίας όσο και για το μεταναστευτικό-προσφυγικό γενικότερα. Με τη νέα σχολική χρονιά να ξεκινά τον επόμενο μήνα και με τα σχέδια της καινούργιας κυβέρνησης γι' αυτό το ιδιαίτερα ευαίσθητο ζήτημα να μην είναι ακόμα ξεκάθαρα, η συζήτηση αυτή αποκτά επίκαιρο ενδιαφέρον. 

Ο κοινωνικός και πολιτισμικός αντίκτυπος της μετανάστευσης, η στάση Πολιτείας, γονέων και εκπαιδευτικών, ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, η αλληλεπίδραση των «ξένων» παιδιών με τα «δικά μας», η σημασία της αλληλεγγύης όπως επίσης κάποιες αμφιλεγόμενες, καθώς λέει, μορφές της που ευνοούν νοοτροπίες «ιδρυματοποίησης» είναι ανάμεσα στα όσα θίξαμε. Η ίδια πάντως βρίσκει ότι παρά τα λογιών «παρατράγουδα», οι Έλληνες είμαστε περισσότερο «ιδεολογικά εγκλωβισμένοι, ανασφαλείς και μπερδεμένοι» παρά συνειδητοί ρατσιστές, γι΄αυτό και έχει σημασία «να προσπαθούμε να προσεταιριζόμαστε αυτό τον κόσμο αντί να τον στήνουμε κατευθείαν απέναντι». Αισιοδοξεί δε για τη νεότερη γενιά η οποία, μεγαλώνοντας εξαρχής σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον, δείχνει να το αποδέχεται πολύ πιο φυσικά.

Τείνουμε, νομίζω, να υπερβάλλουμε για τα ρατσιστικά αισθήματα των Ελλήνων. Είναι σαφώς μια πραγματικότητα που μας πονάει και που βεβαίως αντιπαλεύουμε. Υπάρχει εντούτοις κι ένας άλλος τύπος Έλληνα που δεν του έχουμε δώσει, θαρρώ, πολλή σημασία και ο οποίος δίχως να είναι απαραίτητα ριζοσπαστικοποιημένος πολιτικά ξέρει να αγαπάει, να νοιάζεται, να μην αντιμετωπίζει το διαφορετικό σαν απειλή.

 — Είσαι από το '16 συντονίστρια εκπαίδευσης προσφύγων, καταγίνεσαι όμως πολλά χρόνια με τη διαπολιτισμική εκπαίδευση. 
Ασχολούμαι με το αντικείμενο αυτό ουσιαστικά αφότου ξεκίνησα να διδάσκω, μια εικοσαετία σχεδόν. Ως εικαστικός εκπαιδευτικός μάλιστα χρησιμοποιούσα εξαρχής την τέχνη για να γεφυρώσω τις δεξιότητες των παιδιών και να προωθήσω το αντιρατσιστικό, πολυπολιτισμικό μήνυμα, είτε αφορούσε πρόσφυγες και μετανάστες είτε άλλες μειονοτικές ομάδες. 

Το 2014, στο πλαίσιο ενός ευρωπαϊκού ερευνητικού προγράμματος, έκανα ένα ταξίδι στη Ρουάντα που αποδείχθηκε καθοριστικό – έκτοτε αποφάσισα να αφοσιωθώ στα παιδιά αυτά στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Από την επόμενη χρονιά ξεκινήσαμε με συναδέλφους να προσφέρουμε εθελοντικά τις υπηρεσίες μας στις προσφυγικές δομές. 

Το πρώτο ανοικτό καλλιτεχνικό εργαστήρι το στήσαμε το 2015 στο Πεδίο του Άρεως όπου είχαν κατασκηνώσει για μήνες πρόσφυγες. Με μουσαμάδες, χαρτόνια, μπογιές, ό,τι μπορείς να φανταστείς. Η τέχνη αποδείχθηκε μια κοινή γλώσσα πολύ άμεση, προσελκύοντας πολλά προσφυγόπουλα – η ίδια η εκμάθηση μιας άλλης γλώσσας γινόταν ευκολότερη γι΄αυτά μέσω του σχεδίου και της ζωγραφικής. Για έναν περίπου χρόνο προτού μοιραστούν σε διάφορες εκπαιδευτικές δομές κάναμε πολλά τέτοια ανοικτά εργαστήρια. Βάσει μάλιστα αυτής της εμπειρίας στήσαμε στη συνέχεια το Δίκτυο Τέχνης και Δράσης πραγματοποιώντας ανάλογες δραστηριότητες στην πτέρυγα οροθετικών των φυλακών Κορυδαλλού, στη δομή του Red Umbrella, στο Γηροκομείο Αθηνών και αλλού. 

 — Έχεις βρεθεί στη δημοσιότητα για τη μαχητική αρθρογραφία αλλά και για τη θαρραλέα στάση σου όταν Χρυσαυγίτες εισέβαλαν στο 1ο δημοτικό του Νέου Ικονίου αξιώνοντας να μην επιτραπεί η φοίτηση παιδιών προσφύγων και μεταναστών. 
 Είμαι άνθρωπος ανήσυχος και επικοινωνιακός, έτσι ό,τι συνέβαινε στην τάξη μου το έβγαζα προς τα έξω, είτε μέσα από μπλογκ και κοινωνικά δίκτυα είτε αρθρογραφώντας. 

Τον Ιανουάριο του '17 είχαμε διοργανώσει στο Σχιστό μια ομιλία για τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς του 1ου δημοτικού σχολείου στο Νέο Ικόνιο όπου επρόκειτο να φιλοξενηθούν πρόσφυγες μαθητές. Ακροδεξιοί πυρήνες επιχειρούσαν τότε να εμποδίσουν τη φοίτηση αυτών των παιδιών και να προσεταιριστούν γονείς και δασκάλους. Έτσι συνέβη όλο αυτό το σόου με την εισβολή του Λαγού και των ομοϊδεατών του στον χώρο του σχολείου για να ματαιώσουν την εκδήλωσή μας, με την ανοχή μάλιστα των παριστάμενων αστυνομικών. 

Ακολούθως προσπάθησαν να βάλουν μπροστά γονείς ώστε να φανεί ότι η αντίδραση στη φοίτηση των προσφυγόπουλων είναι συλλογική, με πολύ μικρή ωστόσο επιτυχία. Τότε ήταν που έγραψα εκείνο το κείμενο-κάλεσμα προς τους γονείς που περιλαμβάνω και στο βιβλίο... Το υπουργείο Παιδείας επιχείρησε να αντιδράσει, όμως έπρεπε κάποιοι από μας τους δασκάλους να μηνύσουμε προσωπικά τους Χρυσαυγίτες τραμπούκους – μια διαδικασία στην οποία δεν θέλαμε να μπούμε. Οι ποινικές διώξεις είναι αρμοδιότητα της Πολιτείας και των θεσμών, αλλού δίνεται ο δικός μας αγώνας. 

 — Στοχοποιήθηκες εντούτοις άσχημα, θυμάμαι, για ένα διάστημα. 
Ναι, μπήκα στο «μάτι» ακροδεξιών ιστότοπων και προφίλ όπως του Χρήστου Σκαλούμπακα. Αναδημοσίευσαν το εν λόγω κείμενό μου κι ένα ακόμα αντίστοιχο όπου υποστήριζα το δικαίωμα όλων των παιδιών στην εκπαίδευση, μαζί και φωτογραφία μου. Από κάτω ειρωνείες, χυδαιότητες, ακόμα και απειλές κατά της ζωής μου. Άλλος σχολιαστής πρότεινε να με κάψουν, άλλος να με βιάσουν, άλλος να με κρεμάσουν ανάποδα... είχαν τουλάχιστον φαντασία! 

Με αναστάτωσε κάπως όσο να'ναι όλο αυτό, ειδικά σαν διαπίστωσα ότι ούτε η αστυνομία μπορούσε να με προστατέψει. Πήγα μέχρι τη Διεύθυνση Ηλεκτρονικού Εγκλήματος όπου μου είπαν ότι καθένας μπορεί να γράφει ό,τι θέλει στο Ίντερνετ, δεν υπάρχει κάποια αυτεπάγγελτη διαδικασία κι ότι για να κινηθούν θα έπρεπε να υποβάλω πρώτα η ίδια μήνυση στον Σκαλούμπακα και τη ΧΑ – έτσι λειτουργούν σε όλες τις καταγγελίες ηλεκτρονικού bullying. Όπως όμως στην περίπτωση της χρυσαυγίτικης «επιδρομής» στο Νέο Ικόνιο, έτσι κι εδώ απέφυγα να μπω σε δικαστική αντιπαράθεση μαζί τους.

Πολλοί εκπαιδευτικοί έχουν μεν πράγματι τη θέληση να προσφέρουν, όχι όμως και την κατάρτιση. Το υπουργείο έκανε μια προσπάθεια να μοριοδοτήσει τους έχοντες κάποια πτυχία ή μεταπτυχιακά στη διαπολιτισμική εκπαίδευση, υπήρξαν όμως συνδικαλιστικές αντιδράσεις καθώς θεωρήθηκε διάκριση. Πολλοί εκπαιδευτικοί έχουν μεν πράγματι τη θέληση να προσφέρουν, όχι όμως και την κατάρτιση. Το υπουργείο έκανε μια προσπάθεια να μοριοδοτήσει τους έχοντες κάποια πτυχία ή μεταπτυχιακά στη διαπολιτισμική εκπαίδευση, υπήρξαν όμως συνδικαλιστικές αντιδράσεις καθώς θεωρήθηκε διάκριση.

 — Αλήθεια, οι Έλληνες γονείς τι στάση έχουν κρατήσει γενικά απέναντι στα «ξενάκια»; 
Η πλειοψηφία των γονέων είναι υπέρ της εκπαίδευσης των προσφυγόπουλων. Πέρα από τους καθαρά ακροδεξιών πεποιθήσεων που παπαγαλίζουν το αφήγημα ότι οι ξένοι θα μας πάρουν τη χώρα, τις δουλειές, τον πολιτισμό, θα μας κολλήσουν ασθένειες κ.λπ., οι περισσότεροι γονείς, ακόμα κι όσοι δεν αυτοχαρακτηρίζονται αριστεροί ή κάτι αντίστοιχο, δείχνουν διάθεση κατανόησης και αποδοχής. Δεν είναι κιόλας παράλογο κάποιος κόσμος χωρίς ιδιαίτερους μέχρι χτες προβληματισμούς να νιώθει μπερδεμένος με αυτή την κατάσταση. Χρέος δικό μας είναι να μην τον στήσουμε εξαρχής «απέναντι» αλλά να τον φέρουμε στα δικά μας «νερά», να μπορέσει να εκτιμήσει διαφορετικά τα πράγματα. 

 Δεν πρόκειται καν για ένα καινούργιο φαινόμενο. Ρητορική μίσους, ξενοφοβία και ρατσισμός υπήρχαν και παλιότερα στην εκπαίδευση και όχι μόνο. Τα πράγματα ήταν μάλιστα πολύ χειρότερα προ εικοσαετίας όταν κατέφθασαν οι πρώτοι μετανάστες από Αλβανία και άλλες χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Θυμάμαι ότι τα Αλβανάκια ειδικά στοχοποιούνταν και στιγματίζονταν όχι μόνο στο σχολείο αλλά σε όλες τους τις δραστηριότητες. Οτιδήποτε παραβατικό, κάποια κλοπή ή βανδαλισμός π.χ., αποδιδόταν αυτομάτως σε αυτά. 

Θυμάμαι χαρακτηριστικά πριν από αρκετά χρόνια όταν δούλευα σε σχολείο στα Κάτω Πατήσια που παιδιά από την Αλβανία 12-13 χρονών υποβάλλονταν σε σωματικό έλεγχο από συμμαθήτριές τους εν είδει «παιχνιδιού». Τους άνοιγαν τις τσάντες να δουν αν έχουν κάτι «παράνομο», τέτοια. Δεν υπήρχαν μάλιστα τότε –εξόν λίγες αλληλέγγυες πρωτοβουλίες– θεσμοί να στηρίξουν αυτά τα παιδιά τα οποία ζούσαν σε έναν παράλληλο κόσμο, ακατάληπτο για μας τους υπόλοιπους. 

 — Τα ίδια τα ελληνικής ιθαγένειας παιδιά πώς αντιδρούν; 
Παρατηρώ ότι είναι πιο προχωρημένα από τους ενήλικους. Ακόμα κι αν τα «βομβαρδίζει» με αρνητικά μηνύματα το περιβάλλον ορισμένων. Κάθονται, βλέπεις, στα ίδια θρανία με τα προσφυγόπουλα και τα μεταναστόπουλα, διαβάζουν μαζί, παίζουν μαζί, φλερτάρουν κιόλας σε λίγο μεγαλύτερες ηλικίες. Δεν κάνουν διακρίσεις, δεν το σκέφτονται καν σαν πρόβλημα ότι ο άλλος έχει διαφορετική καταγωγή, θρησκεία ή χρώμα γιατί ακριβώς μεγάλωσαν έχοντας ως δεδομένη μια πραγματικότητα που «δυσκολεύει» κάποιους από μας. 

Βλέπω για παράδειγμα τα φιλαράκια του ανιψιού μου και χαίρομαι που πλέον δημιουργούνται πολλές «πολύχρωμες» παρέες παιδιών, πολυεθνικές κι ανοικτόμυαλες, χαίρομαι που παιδάκια από άλλες φυλές και ηπείρους μιλάνε τη γλώσσα μου σαν δική τους. Έχω πολλές συγκινητικές ιστορίες Ελληνόπουλων που εκφράζανε με διάφορους τρόπους την αλληλεγγύη τους – θυμάμαι π.χ. τα «τεταρτάκια» στο 9ο δημοτικό Αγίου Δημητρίου να συγκεντρώνουν με δική τους πρωτοβουλία χρήματα ώστε να προμηθεύσουν εξοπλισμό στο νηπιαγωγείο που φτιάχναμε τότε στο Σχιστό: μαξιλάρια, τραπεζάκια, καρέκλες, γραφική ύλη κ.λπ. 

— Δεν είναι οπότε, πιστεύεις, τα πράγματα τόσο «μαύρα». 
 Όχι και ευτυχώς. Τείνουμε, νομίζω, να υπερβάλλουμε για τα ρατσιστικά αισθήματα των Ελλήνων. Είναι σαφώς μια πραγματικότητα που μας πονάει και που βεβαίως αντιπαλεύουμε. Υπάρχει εντούτοις κι ένας άλλος τύπος Έλληνα που δεν του έχουμε δώσει, θαρρώ, πολλή σημασία και ο οποίος δίχως να είναι απαραίτητα ριζοσπαστικοποιημένος πολιτικά ξέρει να αγαπάει, να νοιάζεται, να μην αντιμετωπίζει το διαφορετικό σαν απειλή. 

Μπορεί πολλοί άνθρωποι να είναι εγκλωβισμένοι ιδεολογικά, ανασφαλείς, εξουθενωμένοι επίσης από όσα απανωτά συνέβησαν στη χώρα τα τελευταία χρόνια, ωστόσο σε γενικές γραμμές οι περισσότερες τοπικές κοινωνίες καλοδέχτηκαν τους πρόσφυγες. Όταν έγιναν τα επεισόδια με τους Χρυσαυγίτες στο Νέο Ικόνιο είχε, θυμάμαι, βγει μια δημοσκόπηση η οποία έδειχνε πως το 70% των γονιών της περιοχής τάσσονταν υπέρ της εκπαίδευσης των προσφυγόπουλων στα ίδια σχολεία με τα δικά τους παιδιά. Ωστόσο τα ΜΜΕ δεν εστίασαν εκεί αλλά στους 5-10 «εγκάθετους» που δημιούργησαν τη φασαρία...

Στο Παιδικό Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Τέχνης και Αποδοχής προσκαλούμε μετανάστες και πρόσφυγες καλλιτέχνες και στήνουμε μια γιορτή υπέρ της αποδοχής και της συνύπαρξης με θέατρο, μουσική, εικαστικά κ.λπ. Στο Παιδικό Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Τέχνης και Αποδοχής προσκαλούμε μετανάστες και πρόσφυγες καλλιτέχνες και στήνουμε μια γιορτή υπέρ της αποδοχής και της συνύπαρξης με θέατρο, μουσική, εικαστικά κ.λπ.

 — Μιλώντας με δασκάλους για το ζήτημα της εκπαίδευσης των προσφυγόπουλων άκουγα ότι δεν μπορεί να γίνει εύκολα συστηματική δουλειά γιατί εκτός των άλλων τα περισσότερα, όπως άλλωστε και οι οικογένειές τους, βλέπουν την Ελλάδα ως προσωρινό σταθμό. 

Αυτό είναι πράγματι ένα επιπλέον πρόβλημα. Το '16 το υπουργείο Παιδείας εφάρμοσε την άνευ προϋποθέσεων υποδοχή μαθητών από οικογένειες που αιτούνται άσυλο σε δημόσια σχολεία. Ένα μέτρο μάλλον μοναδικό στην Ευρώπη, ιδιαίτερα θετικό όσο αφορά την κοινωνικοποίηση, καθώς επίσης θεραπευτικό για παιδιά που προέρχονται από εμπόλεμες ζώνες έχοντας στερηθεί ακόμα και τη βασική εκπαίδευση. 

Από κει και πέρα όμως δημιουργούνται διάφορα θέματα, ορισμένα δε ξεκινούν από τις προσφυγικές κοινότητες καθαυτές. Αν εσύ θέλεις άμεσα με κάθε τρόπο να φύγεις για Ευρώπη, όσες βοήθειες κι αν σου προσφέρονται σε αφήνουν μάλλον αδιάφορο. Υπάρχουν παιδιά που βρίσκονται δύο και τρία χρόνια στη χώρα και δεν ξέρουν λέξη ελληνικά, όταν τα παιδιά Αλβανών μεταναστών προ εικοσαετίας μάθαιναν τη γλώσσα μέσα σε τρεις μήνες ακριβώς επειδή έβλεπαν την Ελλάδα ως τη νέα πατρίδα τους κι επιθυμούσαν άμεση ενσωμάτωση. Τα ίδια προσφυγάκια αν βρεθούν στη Γερμανία π.χ., θα μάθουν γερμανικά όσο γρήγορα μάθανε ελληνικά εκείνα τα Αλβανάκια. 

Αυτή η κατάσταση διαρκούς αναμονής και μιας ελπίδας που συνορεύει με την ψευδαίσθηση κρατά κάποιο κόσμο «καθηλωμένο» στο εκπαιδευτικό, το εργασιακό και άλλα ζητήματα, ευνοώντας φαινόμενα ιδρυματισμού και μια κουλτούρα εξάρτησης. 

— Έχεις δουλέψει και με Ρομά μαθητές που είναι συχνά εξίσου «ανεπιθύμητοι». Ναι, σε Μενίδι και Ίλιον. Όπως γράφω, η λανθασμένη μέθοδος που ακολουθήσαμε για την ένταξη των Ρομά μοιάζει πολύ με αυτήν που εφαρμόσαμε τώρα για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Τους πετάξαμε μερικά ξεροκόμματα εν είδει επιδομάτων και πιστέψαμε ότι έτσι θα λυθεί αυτόματα το πρόβλημα. Χρειάζονταν όμως περισσότερα πράγματα όπως o σεβασμός στη δική τους ιδιαίτερη κουλτούρα, η κατανόησή της κ.λπ. 

Τώρα, τόσο στους Ρομά όσο και στους πρόσφυγες από συντηρητικές ισλαμικές κοινωνίες, κυρίως, θα συναντήσεις αφενός οικογένειες αποφασισμένες να στείλουν στο Πανεπιστήμιο τα παιδιά τους και να ανοιχτούν γενικότερα στην κοινωνία, αφετέρου άλλες πιο κλειστές που ακολουθώντας τις «παραδόσεις» θα παντρέψουν τα παιδιά τους από την προεφηβεία ακόμα, θα τα προσανατολίσουν να συναναστρέφονται μόνο ομόθρησκους ή ομόφυλους, θα θεωρήσουν πολυτέλεια την εκπαίδευσή τους κ.λπ. Χρειάζονται επομένως βήματα κι από τις δύο πλευρές. 

Φυσικά κάθε περίπτωση διαφέρει, δεν υπάρχει κάποιος γενικός κανόνας σχετικός με τη φυλή, την εθνικότητα ή το θρήσκευμα. Έχω γνωρίσει πάντως πολλές τέτοιες προοδευτικές οικογένειες προσφύγων και Ρομά, κάποτε δε συνάντησα Ρομά με διδακτορικό στη Θεολογία που περιμένοντας να διοριστεί πουλούσε χαλιά στα πανηγύρια! 

 — Οι εκπαιδευτικοί μας πόσο καλά ανταποκρίνονται πιστεύεις στις ανάγκες μιας διαπολιτισμικής παιδείας; 
Πολλοί εκπαιδευτικοί έχουν μεν πράγματι τη θέληση να προσφέρουν, όχι όμως και την κατάρτιση. Το υπουργείο έκανε μια προσπάθεια να μοριοδοτήσει τους έχοντες κάποια πτυχία ή μεταπτυχιακά στη διαπολιτισμική εκπαίδευση, υπήρξαν όμως συνδικαλιστικές αντιδράσεις καθώς θεωρήθηκε διάκριση. Δεν αναζητήθηκε κάποια καλύτερη λύση ενώ ταυτόχρονα δεν είναι κι ο ευκολότερος πληθυσμός αυτοί οι μαθητές. Πολλοί δεν πήγαν ποτέ σχολείο και πέρα από τη γλώσσα αντιμετωπίζουν κι άλλες δυσκολίες προσαρμογής, χρειάζονται οπότε δάσκαλους με ανάλογη κατάρτιση. 

 — Κάποιες εμπειρίες από το πεδίο αυτό που σου έμειναν περισσότερο; 
 Αρκετές ώστε να βγάλω ολόκληρο βιβλίο! Θα σταθώ όμως ιδιαίτερα στην περίπτωση του κουρδικής καταγωγής Mhamad Nakam που επιμελήθηκε και το εξώφυλλο. Ο «μικρός Βαν Γκονγκ», όπως τον λέγαμε, είναι από εκείνα τα προσφυγόπουλα που ήρθαν μόνα τους και που επέλεξαν να παραμείνουν στην Ελλάδα και να φτιάξουν εδώ τη ζωή τους. Αρχικά, μάλιστα, προτίμησε να μείνει στον δρόμο από το να πάει σε κάποια δομή, δεν ήθελε να «γκετοποιηθεί». Σήμερα ζει από την τέχνη του, νοικιάζει δικό του σπίτι, είναι πια «ένας από μας». 

Ένα άλλο ευχάριστο είναι να βλέπεις κορίτσια ιδίως από χώρες όπως είπαμε συντηρητικές, θρησκευτικά και κοινωνικά, να ανταποκρίνονται με μεγάλο ενθουσιασμό στα ερεθίσματα του νέου τους σχολικού περιβάλλοντος που είναι και γι' αυτά μια πρώτη ευκαιρία επαφής με ένα άλλο πολιτισμικό μοντέλο. Ντύνονται πιο ευρωπαϊκά, κινούνται κι εκφράζονται πιο ελεύθερα, τολμούν το φλερτ, δοκιμάζουν δηλαδή πράγματα που μέχρι πρόσφατα τους ήταν απαγορευμένα. 

 — Επιμελείσαι επίσης εδώ και χρόνια το Παιδικό Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Τέχνης και Αποδοχής. 
Πρόκειται για μια δράση που ξεκίνησε το 2001 και πραγματοποιείται κάθε Μάιο – εξαίρεση ο φετινός εξαιτίας των εκλογών! Προσκαλούμε μετανάστες και πρόσφυγες καλλιτέχνες και στήνουμε μια γιορτή υπέρ της αποδοχής και της συνύπαρξης με θέατρο, μουσική, εικαστικά κ.λπ. Αρχικά διεξαγόταν σε σχολεία και την τελευταία διετία στον πεζόδρομο του Θησείου υπό την αιγίδα του δήμου Αθηναίων. Εκεί σκοπεύουμε να το στήσουμε και του χρόνου, σε συνεργασία μάλιστα με τις προσφυγικές κοινότητες. Ενθαρρύνουμε επιπλέον τη διοργάνωση κι άλλων τέτοιων φεστιβάλ ανά τη χώρα, ήδη ετοιμάζεται ένα αντίστοιχο στην Κρήτη. 

 — Κρατάς επαφές με πρόσφυγες πρώην μαθητές-τριες σου που τελικά «ρίζωσαν» κάπου στην Ευρώπη; 
Βέβαια, με αρκετούς, μέσω Facebook κυρίως. Χαίρομαι να μαθαίνω ότι προκόβουν, συγκινούμαι δε όταν εκφράζουν ευγνωμοσύνη για τη λίγη έστω βοήθεια που τους προσέφερα. Όχι, δεν ρωτώ ποτέ αν είναι καλύτερα εκεί που βρίσκονται τώρα, δεν θα είχε καν νόημα, ωστόσο οι περισσότεροι-ες τρέφουν πολύ καλά αισθήματα για τη χώρα μας. Υπάρχουν έπειτα περιπτώσεις που έφτασαν μεν στη Γερμανία ή αλλού αλλά τελικά επέστρεψαν οικειοθελώς στην Ελλάδα, βρήκαν ότι τους ταιριάζει καλύτερα αυτό εδώ το «χυμαδιό»! 

 — Στο βιβλίο μέμφεσαι και κάποιες μορφές συμπαράστασης που τείνουν, καθώς λες, στη χειραγώγηση. 
Κοντά στην αυθεντική αλληλεγγύη υπάρχει δυστυχώς και η «χειριστική», έστω κι αν έχει καλές προθέσεις. Είναι κάποιοι άνθρωποι που πιστεύουν ότι ξέρουν καλύτερα από τους πρόσφυγες τι θέλουν και πώς. Σε χειρισμό της εικόνας του πρόσφυγα προβαίνουν ακόμα και ΜΜΕ. 

Αναφέρω μάλιστα μια περίπτωση γνωστού μου παιδιού που αφού πείστηκε να μιλήσει σε κάποια εφημερίδα, εκφράστηκε με ζέση κι αισιοδοξία για τη νέα του ζωή εδώ, τις ελευθερίες που απολάμβανε, τις καινούργιες παρέες, τις προσδοκίες του κ.λπ. Όταν όμως η συνέντευξη δημοσιεύτηκε, ήταν σαν να την έδωσε άλλο πρόσωπο. Οι απαντήσεις απέπνεαν απελπισία, μιζέρια και θυματοποίηση γιατί αυτό έκρινε ο συντάκτης ή οι προϊστάμενοί του ότι «πουλούσε» περισσότερο! 

Υπάρχει θα έλεγα μια εμμονή στην εικόνα του δυστυχισμένου πρόσφυγα που δεν είναι πάντοτε ρεαλιστική. Υπάρχουν π.χ. παιδιά που ζουν πάνω από πέντε χρόνια στην Ελλάδα, έχουν αποκτήσει πια άλλα βιώματα και παραστάσεις αλλά εμείς εξακολουθούμε να τους ζητάμε να ζωγραφίσουν τη φουσκωτή βάρκα ή το σπίτι τους που κάηκε. Κάποιοι πανεπιστημιακοί ερευνητές πάλι ζητούσαν άδεια να μπουν στις δομές για να καταγράψουν το καταθλιπτικό προφίλ των προσφύγων. Ε, φτάνει κάπου με αυτή τη νοοτροπία. Δεν είναι καν αναλογικά περισσότεροι οι πρόσφυγες με παθολογική κατάθλιψη από ό,τι ο υπόλοιπος πληθυσμός. 

Ο διαρκής οίκτος δεν είναι αλληλεγγύη, εθίζει επιπλέον τους ίδιους τους «ωφελούμενους» στην αδράνεια και την αυτολύπηση. Εγώ, ας πούμε, δεν θέλω –και ούτε εκείνος– να είναι «ο Μοχάμετ ο πρόσφυγας», θέλω να είναι «ο Μοχάμετ ο ζωγράφος», ο γιατρός, ο μάγειρας, ο μηχανικός κ.λπ., να μην περιορίζεται δηλαδή στην πρώτη του ταυτότητα όντας πια πολίτης.

ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

Πηγή: www.lifo.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι