Οι Ευκαιρίες στη Ζωή μας

«Τυχερός άνθρωπος!»
«Είχε τύχη βουνό!»
«Καλή τύχη! - Καλότυχος/η/»

Πόσο αληθινά είναι τα παραπάνω; Πόσο αποτελεσματικές είναι αυτές οι ευχές;
Τύχη είναι η υποτιθέμενη «δύναμη» που αποδίδεται σε έμψυχα ή άψυχα αντικείμενα και η οποία είναι σε θέση να επηρεάσει, πέρα από τον έλεγχο του ανθρώπου και τους φυσικούς νόμους του σύμπαντος, γεγονότα και καταστάσεις, ώστε να έχουν θετική κατάληξη.
Η έννοια της τύχης, ως ιδιότητα προσώπων ή αντικειμένων, είναι διαφορετική από την έννοια που αποδίδεται επιστημονικά ως πιθανότητα ή τυχαιότητα. 

Αυτό το οποίο στα μαθηματικά είναι προφανές στο ανθρώπινο μυαλό μεταφράζεται «διαισθητικά» από τους περισσότερους ως ατυχία, γκαντεμιά ή γρουσουζιά και αποδίδεται σε μυστηριώδεις ή υπερφυσικές δυνάμεις του σύμπαντος τις οποίες η επιστήμη δεν έχει ακόμα εξηγήσει. 

Η αδυναμία των περισσοτέρων να αντιληφθούν τον φυσικό νόμο των πιθανοτήτων ως μια ιδιότητα του σύμπαντος όπως είναι η βαρύτητα, έχει ως αποτέλεσμα την ύπαρξη χειρομαντών, καφετζούδων, χαρτοριχτρών, αστρολόγων και άλλων παρόμοιων «επιστημόνων», οι οποίοι σου "αλλάζουν" την τύχη με το αζημίωτο, δηλαδή "αλλοιώνουν" τους φυσικούς νόμους του σύμπαντος, ώστε τελικά να λειτουργούν προς όφελος σου, μη ισχύοντας για τους άλλους ανθρώπους. 

Επιπλέον άψυχα αντικείμενα όπως αριθμοί, λαγοπόδαρα, μπλε χάντρες, διάφορα κοσμήματα, πουκάμισα, γραβάτες κλπ, αποκτούν μαγικές ιδιότητες και γίνονται γούρια που φέρνουν τύχη, δηλαδή αλλάζουν πρόσκαιρα τους νόμους του σύμπαντος προς όφελος εκείνων που έχουν ένα λαγοπόδαρο στην τσέπη τους.

Τότε, πώς λειτουργούν τα πράγματα; Πώς γίνεται δυο άνθρωποι να ξεκινούν τη ζωή τους με τα ίδια εφόδια και να καταλήγουν διαφορετικά;

Το ζητούμενο στη ζωή είναι η ευτυχία, η ευδαιμονία των αρχαίων, η Χαρά των Χριστιανών.
Δυο άνθρωποι ξεκινούν με τα ίδια δοτά εφόδια από τους γονείς τους, αλλά καταλήγουν διαφορετικά. Ο ένας προκόβει και ο άλλος ... "ατύχησε} λέμε στη ζωή του.
Κάθε άνθρωπος κουβαλάει τα δικά του χαρίσματα. Άλλος πιο έξυπνος, άλλος λιγότερο, άλλος πιο πρακτικός και άλλος πιο θεωρητικός και πάει λέγοντας.

Το ζητούμενο δεν είναι να γίνουν πλούσιοι, ή να κερδίσουν εξουσία ή να αποκτήσουν αναγνωρισιμότητα. Το ζητούμενο είναι να ζήσουν με χαρά. Και την χαρά μπορούν να την κατακτήσουν όλοι, και πλούσιοι και φτωχοί, και έξυπνοι και λιγότερο έξυπνοι.

Σε όλη μας την ζωή, κάθε μέρα, παρουσιάζονται ευκαιρίες. Κάθε φορά ερχόμαστε να αποφασίσουμε τί θα επιλέξουμε και ποιο δρόμο θα ακολουθήσουμε. Τα κριτήρια μας αποφασίζουν τις επιλογές μας. Η πλεονεξία, η υπερβολή, η ακράτεια, η ανηθικότητα, η απαξία είναι βέβαιο ότι δεν θα φέρουν χαρά, μπορεί να μας δώσουν πρόσκαιρα την εντύπωση της εξουσίας, του πλούτου, της δύναμης, αλλά πρόσκαιρα, αυτό είναι βέβαιο.

Όμως η Χαρά δεν έχει να κάνει με τα παραπάνω, έχει να κάνει με την γαλήνη μέσα μας, με τον ήσυχο ύπνο μας, με την ηρεμία στις πράξεις μας, με την απλή ανεπιτήδευτη σοφία που κουβαλάει ο ήρεμος άνθρωπος μορφωμένος ή ... αμόρφωτος.

Εμείς λοιπόν, θα διαλέξουμε ποιες ευκαιρίες θα αξιοποιήσουμε, ποιες θα εκτιμήσουμε ό,τι θα μας δώσουν την χαρά. 

Και αυτό δεν έχει να κάνει με μόρφωση, με κληρονομιές και πλούτη, με τζάκια και οικογένειες. Έχει να κάνει με τους στόχους μας στη ζωή. Κάθε παρέκκλιση από το στόχο μας βγάζει από την ευθεία.
Αυτή η ευθεία είναι ο καλός δρόμος, ο ίσος δρόμος, ο δρόμος προς το Θεό, η οδός της Αλήθειας. Εκτός Αλήθειας, είναι η πλάνη, είναι η Ατυχία με Άλφα κεφαλαίο.

Και ένα τελευταίο.
Ποιος μας δίνει τις ευκαιρίες;
Εμείς στην Ορθοδοξία λέμε:
Είναι αυτοί οι άνθρωποι που αγίασαν, είναι οι Πατέρες μας, που έστησαν την Ορθοδοξία μας. Αυτοί, αυτοί, για τον καθένα ξεχωριστά, μας δίνουν τις ευκαιρίες που μας αρμόζουν. Ευκαιρίες κατάλληλες για τις δυνατότητες μας. Σε μας έγκειται να τις αξιοποιήσουμε. Να τις αξιοποιήσουμε για να κατακτήσουμε τη χαρά, την μόνιμη ανέγγιχτη Χαρά.

Αααα και ξέχασα: 

Καλό είναι να τις ζητάμε τις ευκαιρίες. Και καλό είναι να ευχόμαστε να τις αξιοποιήσουμε σωστά.
«Αἰτεῖτε καὶ δοθήσεται ὑμῖν, ζητεῖτε καὶ εὑρήσετε» και
«καὶ τὴν χαρὰν ὑμῶν οὐδεὶς αἴρει ἀφ' ὑμῶν»

Το Χαμομηλάκι

Η χαρά πηγάζει από μέσα... / Καλημέρα σας

... δεν έχει καμία σχέση με το έξω.

Τι είναι η χαρά;
Η χαρά είναι μια κατάσταση υπερβατικότητας. Δεν είμαστε ούτε χαρούμενοι ούτε στενοχωρημένοι, αλλά απόλυτα ήρεμοι, ήσυχοι, σε απόλυτη ισορροπία.

Τόσο σιωπηλοί και ζωντανοί, ώστε η σιωπή μας είναι ένα τραγούδι και το τραγούδι αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά σιωπή.

Η χαρά είναι παντοτινή, η ευτυχία είναι στιγμιαία.

Η ευτυχία προκαλείται από εξωτερικούς παράγοντες, επομένως μπορεί και να αφαιρεθεί από αυτούς. Πρέπει να εξαρτάστε από άλλους για την ευτυχία σας, και κάθε εξάρτηση είναι άσχημη, δεσμευτική.

Η χαρά πηγάζει από μέσα, δεν έχει καμία σχέση με το έξω. Δεν προκαλείται από άλλους. Δεν προκαλείται καν, είναι η αυθόρμητη ροή της δικής σας ενέργειας.

Εάν η ενέργειά σας είναι στάσιμη, δεν υπάρχει χαρά. Εάν η ενέργειά σας μετατρέπεται σε ροή, κίνηση, ποταμό, υπάρχει μεγάλη χαρά - για κανέναν άλλο λόγο, απλώς και μόνο επειδή γίνεστε πιο ρευστοί, πιο τρεχούμενοι, πιο ζωντανοί. Ένα τραγούδι γεννιέται στην καρδιά σας, μια μεγάλη έκσταση αναβλύζει.

Είναι μια έκπληξη όταν συμβαίνει αυτό, επειδή δεν μπορείτε να βρείτε κάποια αιτία. Είναι η πιο μυστηριώδης εμπειρία της ζωής, κάτι απρόκλητο, κάτι πέραν του νόμου αιτίου και αιτιατού.

Δεν χρειάζεται να προκληθεί επειδή είναι η εσωτερική φύση σας, έχετε γεννηθεί με αυτήν. Είναι κάτι έμφυτο, βρίσκεται να ρέει στην ολότητά σας.

Όποτε ρέετε, ρέετε προς τον ωκεανό. 

Αυτή είναι η χαρά: ο χορός του ποταμού που κινείται προς τον ωκεανό για να συναντήσει τον απόλυτο αγαπημένο του. Όταν η ζωή σας είναι μια στάσιμη δεξαμενή, απλώς πεθαίνετε. Δεν κινείστε προς καμία κατεύθυνση - κανένα ωκεανός, καμία ελπίδα. Αλλά όταν ρέετε, ο ωκεανός έρχεται ολοένα και πιο κοντά σας κάθε στιγμή, ο ωκεανός έρχεται ολοένα και πιο κοντά σας κάθε στιγμή, και όσο τον πλησιάζει ο ποταμός, τόσο περισσότερος χορός υπάρχει, τόσο μεγαλύτερη έκσταση.

Ζήστε μέσα στη χαρά.... Ζήστε στη δική σας προσωπική φύση, με απόλυτη αποδοχή του ποιοι είστε. Μην προσπαθήσετε να χειραγωγήσετε τον εαυτό σας σύμφωνα με τις ιδέες άλλων ατόμων. Απλώς να είστε ο εαυτός σας, η αυθεντική σας φύση, και η χαρά θα έρθει, αναβλύζει μέσα σας.

Ζήστε στη χαρά, στην αγάπη...
Ένας άνθρωπος που ζει στη χαρά ζει φυσικά και στην αγάπη. 

Η αγάπη είναι η ευωδιά του άνθους της χαράς.

Το να γνωρίζει κάποιος τον εαυτό του είναι θεμελιώδες. Δεν είναι δύσκολο, δεν μπορεί να είναι δύσκολο, απλώς πρέπει να ξεμάθετε ορισμένα πράγματα. Δεν χρειάζεται να μάθετε κάτι για να γνωρίσετε τον εαυτό σας, απλώς πρέπει να ξεμάθετε ορισμένα πράγματα.

Πρώτον, πρέπει να ξεμάθετε την ανησυχία και την ενασχόληση με τις διάφορες καταστάσεις.
Δεύτερον, πρέπει να ξεμάθετε την ενασχόληση και την ανησυχία για τις σκέψεις.
Το τρίτο συμβαίνει μόνο του - η μαρτυρία.

..........

περισσότερα εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μην αναβάλλεις τη Χαρά των Μικρών Πραγμάτων

Μια από τις βασικές αιτίες που δεν χαιρόμαστε είναι ότι περιμένουμε να συμβεί κάτι σπουδαίο, μεγάλο, φοβερό και εκπληκτικό, για να πούμε «έχω αιτία να είμαι χαρούμενος». 

Άδικα περιμένουμε. Δεν πρόκειται να συμβεί τίποτα. 

Η ζωή είναι μικρά πολύ μικρά καθημερινά πράγματα. Εκεί είναι η ομορφιά της.

Μαθαίνουμε να μην αναβάλουμε την χαρά, περιμένοντας μια μεγάλη στιγμή. 

Η χαρά είναι κρυμμένη στο πρωινό ξύπνημα, στην χαραυγή, 

στον καφέ ή τσάι που φτιάχνεις ή πίνεις. 

Στην προσευχή που έχει ευχαριστία και δοξολογία. 

Σε ένα καντήλι που θα ανάψεις, σε ένα λιβάνι που θα μυρίσεις, 

στο φαγητό που ετοιμάζεις για σένα ή την οικογένεια σου.

Στην δουλειά που κάνεις ή μοιράζεσαι με άλλους ανθρώπους.

Στον περίπατο με έναν καλό φίλο ή το αγαπημένο μας ζώο. 

Στην βροχή που σε πλένει, 

στην γη που σε κρατά, 

στον αέρα που σε σκορπά, 

στη φωτιά που μέσα σου κεντά.

Στην χειραψία που είσαι παρών. 

Στην αγκαλιά που δεν είσαι απών. 

Στο φιλί που λαχταράς, 

στην ψυχή που αγαπάς 

στον έρωτα που δεν ρωτά.

Πάψε να τα αναβάλλεις όλα για μετά, δεν υπάρχει παρά μόνο στον νου σου, το μόνο που υπάρχει είναι το τώρα, και εσύ δυστυχώς έμεινες στο πουθενά.

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

istologio

Το Χαμομηλάκι

Το νου σας κάθε πρωί...

Μου φέρνουν το μωρό κατά τις 9 το πρωί.
Κάνουμε τις χαρές μας και βγαίνουμε στη βεράντα.
Και το μωρό, σηκώνει ψηλά το κεφαλάκι του,
και δείχνει με το χεράκι του τον ουρανό
και λέει στη γλώσσα του

Φως! Ήλιος!

και μετά κοιτάζει ολούθε
και λέει τσίου, τσίου.....
και μετά ξανά απλώνει το χεράκι του μπροστά και δείχνοντας λέει
Δέντο, δέντο, δέντο
και τα δείχνει ένα ένα. Φυτά και δέντρα

Και Φεγγοβολάει το προσωπάκι του
και γίνεται ακόμη πιο όμορφο

Και σκέφτομαι, το μωρό ξέρει την Αλήθεια
Ξέρει για το Φως, τα Πουλιά, τα Δέντρα
Ξέρει για την Ομορφιά
Και χαίρεται
και μαζί μ' αυτό χαίρομαι κι εγώ

Το νου σας αύριο το πρωί
Κοιτάξτε ψηλά και τριγύρω σας... χαρείτε και δοξάστε
και μην αφήσετε τη μέρα να πάει χαμένη

Να μην πάει χαμένη η ζωή σας

Το Χαμομηλάκι

Ένας γέρος στο χωριό ... - An old man in the village ...

Μια φορά και έναν καιρό σε ένα χωριό ζούσε ένας γέρος. Ήταν ένας από τους πιο άτυχους ανθρώπους στον κόσμο. Όλο το χωριό είχε κουραστεί από αυτόν, ήταν πάντα μίζερος, συνέχεια παραπονιόταν και ήταν σε άσχημη διάθεση. Όσο περισσότερο ζούσε, τόσο τα λόγια του γίνονταν πιο δηλητηριώδη…

Οι άνθρωποι τον απέφευγαν, επειδή η ατυχία του γινόταν κολλητική. Ακόμη ήταν αφύσικο και προσβλητικό να είσαι χαρούμενος δίπλα του. Δημιουργούσε μια αίσθηση λύπης στους άλλους.

Αλλά μία μέρα, όταν πια έκλεισε τα ογδόντα, κάτι πολύ σημαντικό συνέβη. Ξαφνικά όλοι έμαθαν το νέο: «O γέρος είναι πλέον χαρούμενος σήμερα, δεν παραπονιέται πλέον για τίποτα, χαμογελά και έχει φωτίσει το πρόσωπό του.»

Μαζεύτηκε ολόκληρο το χωριό. Τότε ρώτησαν τον γέρο:
– Τι έπαθες;
– Τίποτα το σημαντικό, απάντησε. Ογδόντα χρόνια κυνηγούσα την χαρά και ήταν μάταιο. Μετά αποφάσισα να ζήσω χωρίς χαρά και να χαρώ την ζωή. Γι’ αυτό είμαι χαρούμενος.

Συμπέρασμα: Η χαρά είναι μια βιωματική εμπειρία η οποία έχει ελάχιστη σχέση με τις εξωτερικές συνθήκες. 

Όπως είπε ο Χένρι Ντέιβιντ Θόρο «Η ευτυχία είναι σαν μια πεταλούδα: όσο την κυνηγάς σου ξεφεύγει, αλλά αν στρέψεις την προσοχή σου σ’ άλλα πράγματα, θα έλθει και θ’ ακουμπήσει απαλά στον ώμο σου»

Μετάφραση/Επεξεργασία: Παναγιώτης Τσινόπουλος

enallaktikidrasi
antikleidi

An old man lived in the village

An old man lived in the village. He was one of the most unfortunate people in the world. The whole village was tired of him, he was always gloomy, constantly complained and always was in a bad mood. The longer he lived, the more bile was becoming and the more poisonous were his words.

An old man was asked:
– What happened to you?
– Nothing special – he answered. – Eighty years I’ve been chasing happiness, and it was useless. And then I decided to live without happiness and just enjoy life. That’s why I’m happy now.

People avoided him, because his misfortune became contagious. It was even unnaturally and insulting to be happy next to him. He created the feeling of unhappiness in others.

But one day, when he got eighty years old, an incredible thing happened. Instantly everyone heard the rumour: “An Old Man is happy today, he doesn’t complain about anything, smiles, and even his face is freshened up”. The whole village gathered together.
inspirationalstories

Ποια πράγματα σου δίνουν χαρά μέσα στη μέρα;

Πάντα ήμουν πρόσχαρος και αισιόδοξος άνθρωπος κι έβρισκα κάτι θετικό σε όλες τις δύσκολες καταστάσεις, όμως δεν είναι πάντα εύκολο. Όταν για εμένα τα πράγματα έφτασαν στο απροχώρητο, πάσχιζα να βρω έστω και μια ακτίνα ελπίδας.

Καθετί όμορφο και θαυμάσιο και απολαυστικό είχε χαθεί και δεν μπορούσα να το δω.

Ένα πρωί, την ώρα που έκανα ζεστό ντους, αποφάσισα ότι έπρεπε να φτιάξω μια λίστα με πράγματα που όλοι προσμένουμε. Σκέφτηκα ότι και άλλοι άνθρωποι μπορεί να χρειάζονταν μια παρόμοια λίστα, και θα μπορούσαν ίσως να συγκεντρώσουν τα δικά τους πράγματα, κι έτσι να φτιάξουμε όλοι μαζί ολόκληρο απόθεμα.

Είπα στον εαυτό μου πως δεν έχει σημασία πόσο άσχημη είναι η κατάσταση, επειδή πάντα υπάρχει κάτι φωτεινό στον ορίζοντα – ακόμα κι αν πρέπει να μισοκλείσουμε τα μάτια μας για να το δούμε. Ακόμα κι αν πρέπει να το δημιουργήσουμε εμείς οι ίδιοι.

Το δικό μας το φως μπορεί να κρύβεται ακόμα και στα πιο απλά καθημερινά πράγματα. Εγώ συνειδητοποίησα ότι υπάρχει τεράστια παρηγοριά σε πολυαγαπημένα γνωστά βιβλία. Τα καινούρια βιβλία είναι συναρπαστικά, αλλά τους δύσκολους καιρούς στρέφομαι σε παλιούς φίλους. Είναι πάντα εκεί όταν τους χρειάζεσαι.

Καθώς έφτιαχνα τη λίστα μου, συνειδητοποίησα ότι πολλά από αυτά τα πράγματα  μπορούσαν να πραγματοποιηθούν αμέσως.  Είναι πολύ ευχάριστο να περιμένεις κάτι, αλλά είναι εξίσου ευχάριστο να μπορείς να το ικανοποιήσεις αμέσως.

Για παράδειγμα αν έχετε ένα αβγό στο σπίτι σας, μπορείτε να ζωγραφίσετε πάνω του ένα πρόσωπο. Κανείς δεν θα σας εμποδίσει. Και θα ανυπομονείτε να ανοίξετε το ψυγείο.

«Γεια σου, Αβγό!» θα λέτε. Θα διασκεδάσετε αφάνταστα. Πιστέψτε με.

Ανέβασα την πρώτη παρτίδα εικόνων στο Instagram και η ανταπόκριση ήταν το κάτι άλλο. Έλαβα δεκάδες –δεκάδες δεκάδων– εικόνες αυγών με πρόσωπα ζωγραφισμένα πάνω τους.

Οι άνθρωποι μου μιλούσαν για τα αγαπημένα τους αποσπάσματα από τα αγαπημένα τους βιβλία. Έφτιαχναν μάφιν και τα πήγαιναν σε γείτονες, σε διασώστες και πρώτους ανταποκριτές. Μου μιλούσαν για πράγματα που έμαθαν και για πράγματα που θα ήθελαν να μάθουν. Οι νέες τους ικανότητες ενέπνευσαν και άλλους, που ορκίστηκαν να καταπιαστούν με το σκάλισμα στο ξύλο ή με τη ζυθοποιία. Ασχολούμασταν με διάφορα πράγματα και την ίδια στιγμή τα περιμέναμε πώς και πώς.

Όταν ρωτάω διάφορους ανθρώπους τι περιμένουν πώς και πώς στη ζωή, η απάντηση που ακούω –πιο συχνά από κάθε άλλη– είναι… «Έναν καφέ».

Η διαδικασία παρασκευής του καφέ αποτελεί απόλαυση για πάρα πολλούς ανθρώπους: να πετάς τον χθεσινό αλεσμένο καφέ που έχεις φτιάξει, να αλέθεις φρέσκους κόκκους, να περιμένεις το πρώτο απότομο παφ-παφ τσαφ-τσαφ από τη μηχανή εσπρέσο ή το πρώτο κόχλασμα-γουργούρισμα, αν φτιάχνεις τον καφέ σου σε καφετιέρα.

Κάποιοι περιμένουν πώς και πώς να πιουν καφέ σε μια αγαπημένη κινητή καντίνα στη γωνιά κάποιου δρόμου, ή να πάρουν καφέ από έναν γοητευτικό μπαρίστα, ή να τον πιουν από ένα ωραίο θερμός– ώστε να χαλαρώσουν την ώρα που βγάζουν βόλτα τον σκύλο νωρίς το πρωί. Ο καφές είναι το σπρώξιμο και η τόνωση που χρειαζόμαστε για να ξεκινήσουμε και να συνεχίσουμε τη μέρα.

Ακόμα και αυτή η μικρή χαρά, δημιουργεί προσμονή και αρκεί για να σου αλλάξει την μέρα. Η φίλη μου η Μελίσα μου λέει πως έχει πάρει μια πολύ καλή, καινούρια καφετιέρα κι έχει αρχίσει να πηγαίνει για ύπνο όλο και νωρίτερα ώστε να έρχεται πιο γρήγορα το πρωί.

Περισσότερα ...

 

psychologynow.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ενέσεις... χαράς

Ήταν δύσκολα την Παρασκευή στη δουλειά. Γύρισε στο σπίτι στενοχωρημένος. Το συζήτησαν. Του συμπαραστάθηκαν. 

Το βάρος δεν έλεγε να φύγει. Βγήκαν μια βόλτα με μια παρέα, αλλά αυτός δεν έβλεπε την ώρα να γυρίσει σπίτι. 

Τα ίδια και το Σάββατο. Το κλίμα ήταν χάλια. Απέφευγαν να συζητήσουν το περιστατικό της δουλειάς. Αλλά αυτό ήταν εκεί, ζωντανό, ανάμεσά τους. Κάτι προσπάθειες άρσης της στενοχώριας πήγαν στο βρόντο.

Τα πράγματα την Κυριακή χειροτέρευσαν. Αυτή έβγαζε αναστεναγμούς. Που και που βόγκαγε. Αυτός είπε κάτι μερικές φορές, αλλά ούτε πίστευε αυτό που έλεγε. 

Ήθελε να απομονωθεί, να μείνει μόνος του.

Έφαγαν το μεσημέρι και ξάπλωσαν να κοιμηθούν. Στις 5 παρά κάτι, χτύπησε το κουδούνι. Σηκώθηκαν. Ένας αλλοδαπός ήταν, ζήταγε δουλειά, ζήταγε φαγητό, κάτι ζήταγε, ούτε καταλάβαιναν. Αυτός δεν ήθελε ενόχληση, πήγε να πάρει 5 ευρώ να του δώσει να ξεμπερδεύει.

Αυτή γκρίνιαξε: «Μη του δίνεις λεφτά»

—Θα του δώσω, είπε αυτός.

—Βάλτον να δουλέψει, να καθαρίσει έξω από τον φράχτη.

Δεν ήθελε, αλλά κάλεσε τον αλλοδαπό για να γλυτώσει τη φασαρία. Του έδωσε μια τσάπα και μπήκε στο σπίτι. Δεν είχε διάθεση για τίποτε.

Μετά από λίγο της είπε: «Πήγαινε να δεις τι κάνει, για να μη γκρινιάζεις μετά».

Η γυναίκα, πήγε στον ξένο, και άρχισε να του δίνει οδηγίες.

—Ναι μαμά! της είπε αυτός. Όσο του μίλαγε, αυτός έλεγε «Ναι, μαμά»

Η γυναίκα ήρθε μέσα στο σπίτι. «Πεινάει» είπε, «Παιδί είναι».

Την είδε φουριόζα να ετοιμάζει πράγματα, Πήρε μπισκότα και πορτοκαλάδα και του πήγε.

Γύρισε ευχαριστημένη, πετούσε.

—Τι έπαθες;

—Με λέει «μαμά», δεν ξέρει τη γλώσσα.

Βάλθηκε να καθαρίζει πατάτες, πήρε και τρία αυγά. Πήγε να τον δει. Αυτός την ακολούθησε διακριτικά από πίσω. Αυτή μίλαγε του ξένου και ο ξένος έλεγε «Ναι, μαμά». Γύρισε και τραγουδούσε τώρα. «Τα έφαγε τα μπισκότα» είπε.

Μετά από λίγο είπε: «Κουράστηκε το παιδί, φώναξε τον να φάει».

Του έστρωσε το τραπέζι. Κανονικά, όχι πρόχειρα. Του σέρβιρε ένα σφουγγάτο και μια τεράστια σαλάτα. Ψωμί και αναψυκτικό.

Τον κοίταζε να τρώει και έλαμπε …

Ζαφίρ τον λέγανε και ήταν πακιστανός, πετσί και κόκαλο ο καημένος.

Έφαγε το φαγάκι του όλο.

Η γυναίκα του έφερε ρούχα, του έδωσε και ένα κόκκινο καπελάκι, για τον … ήλιο, είπε. Του έδωσε και λεφτά, πήρε και το τηλέφωνο του, για να της κάνει δουλειές είπε.

Ο Ζαφίρ έφυγε χιλιοευχαριστώντας.

Όλα είχαν αλλάξει. Η χαρά μπήκε στο σπίτι. Το κλίμα άλλαξε. Πάει εκείνο το βαρύ σύννεφο που μας πλάκωνε.

—Τι έγινε ρε παιδιά; Πως άλλαξαν όλα; Τι μαγικό ήταν αυτό; Σκέψου, σκέψου, βάλε την κρίση σου να καταλάβει. Μια φράση, μισή και κολοβή ήρθε στο μυαλό του. «ο αδερφός μου ο ελάχιστος». Ήξερε ότι λάθος το έλεγε, αλλά καταλάβαινε το νόημα! Έψαξε να βρει και κατανόησε.

...........................

η συνέχεια εδώ

 Το Χαμομηλάκι

Άνθρωπέ μου, τι μου γυρνάς κατσούφης όλη την ώρα;

Βρε συ, δοκίμασε λίγο να μαλακώσεις. Λίγο να είσαι πιο ευγενικός. 

Λίγο πιο χαρούμενος. Πιο χαμογελαστός. 

Αυτό θέλουν οι γύρω σου από σένα. Αυτό θέλουν οι άνθρωποί σου. 

Να σε δούνε λίγο πιο ήρεμο, πιο χαλαρό, να σε χαρούνε.

Ούτε τα λεφτά σου θέλουν, ούτε τα δώρα σου, ούτε τις εξυπηρετήσεις σου, ούτε τα πάντα ταιριαγμένα. 

Εσένα θέλουν. Να είσαι καλά εσύ και να είναι καλά και αυτοί μαζί σου.

Τι μου γυρνάς κατσούφης όλη την ώρα; Γιατί είσαι μέσα στα μούτρα; Μουντρούχος, σκοτεινός, προβληματισμένος….

Γιατί;
Χαμογέλασε λίγο. Δώσε λίγο από το χρόνο σου σε αυτούς που σε αγαπάνε. Πες τους μια καλή κουβέντα, ένα γλυκό λόγο, κάτι τις μικρό. Αυτό θέλουν…
Είναι τόσο δύσκολο;

Δεν τελειώνουν οι δουλειές, βρε συ. Ούτε οι υποχρεώσεις. Τι νομίζεις; Ο πρώτος είσαι ή ο τελευταίος που δεν προλαβαίνει να πάρει ούτε ανάσα;

Χαλάρωσε λίγο. Λίγο. Πάρτο αλλιώς. Δεν μπορείς να φανταστείς πόση χαρά θα δώσεις. 

Και μην νομίζεις. Αν το καταφέρεις, θα το χαρείς και εσύ…

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μιζέριες... διενέξεις... παρεξηγήσεις...

«Ξέρεις…
Στο δικό μας σπίτι δεν έχουμε πρόβλημα με τον πόνο. Με τον πόνο τα πάμε μια χαρά. Με τη χαρά είναι που έχουμε το πρόβλημα…

Όταν αντιμετωπίζουμε μια δυσκολία, ένα πρόβλημα, όταν τα πράγματα δεν είναι καλά, μας βλέπεις όλους... είμαστε εντάξει. Ξέρουμε τι να κάνουμε. Ξέρουμε πως να λειτουργήσουμε. 

Μπορεί να στεναχωριόμαστε, ναι, αλλά είμαστε φυσιολογικοί…

Όταν όμως συμβεί κάτι ευχάριστο, όταν έρθει μια χαρά στο σπιτικό μας, όταν τα πράγματα είναι ήρεμα, φυσιολογικά, τότε είναι λες και δαιμονιζόμαστε.

Δεν μπορούμε να χαρούμε.
Δεν μπορούμε να χαλαρώσουμε. Να το απολαύσουμε ρε παιδί μου…
Τρωγόμαστε μεταξύ μας σαν τα σκυλιά.

Μιζέριες. Μαλώματα. Παρεξηγήσεις. Ζήλιες. Λόγια. Να μην μιλιόμαστε.
Δεν την αντέχουμε τη χαρά. Δεν μπορούμε να τη διαχειριστούμε…»

Αυτά μου είπε μια φίλη μου προχθές…
Προβληματίστηκα.

Εσύ; Έχεις σκεφθεί τι γίνεται μες στο δικό σου σπίτι;

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι Χαρούμενες Οικογένειες

Μαμάδες, μπαμπάδες και παιδιά στην οικογένεια δείχνουν την αγάπη τους με λόγια και έργα. 

Αγκαλιαστείτε, φιληθείτε, πέστε «σε αγαπώ»! 

Συχνά γονείς και παιδιά θεωρούν την παρουσία των άλλων δεδομένη και ξεχνάνε να πούνε «σε αγαπώ» ή να δείξουν την αγάπη τους με μια αγκαλιά. Αυτό όμως είναι τόσο σημαντικό!

Έχουν χιούμορ, λένε αστεία, γελάνε όλοι μαζί. 

Μια δόση γέλιου είναι το καλύτερο αντίδοτο στο στρες, το άγχος και τις στεναχώριες της καθημερινότητας. 

Γονείς και παιδιά δένονται συναισθηματικά και έτσι μαθαίνουν να διαχειρίζονται και τα δύσκολα.

Τρώνε ένα γεύμα καθημερινά μαζί, συζητάνε και μοιράζονται τα νέα τους. 

Ο καλύτερος τρόπος επικοινωνίας! Χωρίς πίεση, μικροί και μεγάλοι μοιράζονται τα νέα τους, τις σκέψεις, τα συναισθήματά τους, το πώς πέρασαν τη μέρα τους. 

Έτσι οι γέφυρες επικοινωνίας είναι ανοιχτές, ακόμα και όταν τα θέματα συζήτησης είναι δύσκολα.

Μοιράζονται τις χαρές, τις δουλειές, τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις. 

Ένα σημαντικό στοιχείο που δένει τα μέλη της οικογένειας είναι να μοιράζονται τις χαρές τους και να χαίρονται ο ένας με τα επιτεύγματα του άλλου. 

Παράλληλα όμως, χωρίς γκρίνια μοιράζονται και τις δουλειές και βοηθάνε ο ένας τον άλλον.

Έχουν καλή διάθεση. 

Γονείς και παιδιά έχουν πολλούς λόγους να αγχωθούν, να στρεσαριστούν, να εκνευριστούν ή να θυμώσουν. 

Όμως, οι χαρούμενες οικογένειες ξέρουν να διαχειρίζονται τα αρνητικά συναισθήματά τους και τελικά να τα βάλουν στην άκρη και να καλλιεργήσουν καλή διάθεση και θετική ατμόσφαιρα στο σπίτι.

Βρίσκουν λύσεις αντί να βρίσκουν προβλήματα. 

Ειδικά στην εποχή της οικονομικής κρίσης, τα προβλήματα είναι πολλά. 

Ωστόσο, οι χαρούμενες οικογένειες ψάχνουν και βρίσκουν λύσεις στα προβλήματά τους, χαίρονται με τα όσα καλά έχουν και αποφεύγουν να γκρινιάζουν και να παραπονιούνται διαρκώς.

Έχουν να πουν κάτι θετικό και καλό ο ένας στον άλλον. 

Αντί να λένε διαρκώς "όχι" και "μη" οι γονείς, αντί τα παιδιά να ζητάνε διαρκώς, μικροί και μεγάλοι έχουν μάθει να κάνουν κομπλιμέντα και να λένε κάτι θετικό ο ένας στον άλλον.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα Χριστούγεννα και ο αιφνίδιος θάνατος

Τί είμαστε;
Τίποτε δεν είμαστε.
Νομίζουμε ότι κάποιοι είμαστε και κοκορευόμαστε.
Εγώ έτσι, εγώ αλλιώς, εγώ το τάδε, εγώ το δείνα.
Την τύφλα μας. Όχι μόνο δεν είμαστε τίποτε, αλλά δεν ξέρουμε και τί μας γίνεται.

Εκεί που έχουμε όλα τα καλά και είμαστε ωραίοι και σπουδαίοι έρχεται ένας κορωνοϊός, ένα τόσο δα πραγματάκι, τόσο μικρό, που αμφισβητείς ότι υπάρχει και Πάρτον κάτω.
Κι από ωραίοι, γινόμαστε μοιραίοι.

Ένα τόσο δα πραγματάκι, μικροσκοπικό, αόρατο και από την μια μέρα στην άλλη, 20 χιλιάδες νεκροί στην πατρίδα μας.
Από την μια στιγμή στην άλλη εκατομμύρια νεκροί σε όλο τον κόσμο.
Και λες, ναι μωρέ πεθαίνουν, αλλά εμένα θα πιάσει τώρα;
Σιγά μη με βρει εμένα ο κορωνοϊός και πες - πες στις ειδήσεις, τόσοι νεκροί σήμερα, τόσα κρούσματα χθες, το συνηθίζουμε και παρατηρούμε λες και βλέπουμε σινεμά, ότι κάπου αλλού συμβαίνει.
Και συνεχίζουμε να ζούμε όπως ζούσαμε, χωρίς να παίρνουμε ούτε ένα μάθημα.

Αυτοί της Εκκλησίας έχουν μια δέηση που λέει:
«Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ τοῦ διαφυλαχθῆναι από αἰφνιδίου θανάτου».
Που πάει να πει, σε παρακαλώ Θεέ μου, προστάτεψε με να μη πεθάνω ξαφνικά, να μη ξεχαστώ και δεν προλάβω να προετοιμαστώ για το ύστατο Χαίρε!

Που πάει να πει, να μη «φύγω» με πικρία,
να μη φύγω θυμωμένος, γεμάτος οργή,
που πάει να πει, μη φύγω γεμάτος θλίψη,
που πάει να πει να μη φύγω μες τη μοναξιά και την μιζέρια.

Άμα είναι να φύγω, καλό είναι να φύγω κι όσες ώρες έχω ζήσει να τις έχω ζήσει με Χαρά.
Όσο ζήσω να το ζήσω με ανθρώπους που με αγαπάνε.

Να λέω την καλημέρα μου με την καρδιά μου σε όλο τον κόσμο.
Να χαίρομαι το παραμικρό από τα δώρα του Θεού.
Να ρίχνω την ματιά μου στον διπλανό μου.
Να τον στηρίζω όσο μπορώ.
Να μοιράζομαι τη ζήση μου, όλοι αδέρφια είμαστε εξάλλου.

Αυτά να κάνω για να μη με βρει ο αιφνίδιος θάνατος και πω την ύστατη στιγμή: δεν πρόκαμα.
Αμ, προλάβαινες, αλλά είχες τον νου σου στην πάρτη σου.

Αυτή είναι η συνταγή: Δεν είμαι τίποτε και δεν είμαι μόνος.
Οφείλω να ζω με Χαρά.
Και Χαρά θα έχω άμα νοιάζομαι και για τους άλλους.

Αυτό είναι το μήνυμα της Ημέρας
Αυτό μας έφερε η Γέννηση.
Γι αυτό ήρθε στον κόσμο.
Αυτό μας δίδαξε.
Αυτό έκανε Λόγω και Έργω.

Ήρθε σήμερα για να μας τα δώσει όλα.
Ας δώσουμε κι εμείς το κάτι τις μας στον διπλανό μας.

Καλά Χριστούγεννα

 

Το Χαμομηλάκι

 

Σαν τα βαρέλια είμαστε οι άνθρωποι...

Μην νομίζεις. Μην το παίρνεις προσωπικά.
Κάθε άνθρωπος βγάζει προς τα έξω, αυτό που έχει μέσα του.

Σαν τα βαρέλια είμαστε οι άνθρωποι. Που γεμίζουν μέχρι πάνω, και κάποια στιγμή ξεχειλίζουν. 

Και χύνεται το περιεχόμενο, και όλα γύρω τους, γεύονται αυτό με το οποίο είναι γεμάτα.

Θυμώνεις, οργίζεσαι, με άσχημα λόγια, με άσχημες συμπεριφορές ανθρώπων; Όχι. 

Να λυπάσαι πρέπει. Να τους λυπάσαι. Γιατί κάτι άλλο δεν έχουν μέσα τους για να βγάλουν.

Άνθρωπος που οργίζεται, που μνησικακεί, άνθρωπος που είναι μίζερος, και αυτός με τη σειρά του αυτό θα βγάλει προς τα έξω. 

Γιατί αυτό έχει μέσα του. Με αυτό είναι γεμάτος.

Σαν τα βαρέλια είμαστε οι άνθρωποι.
Εσύ προσπάθησε, μόνο με αγάπη να γεμίζεις. Και αυτό θα έχεις να δώσεις στο τέλος και στους άλλους.

Και όσους μόνον κακία βγάζουν άστους. Μην θυμώνεις. 

Κάνε μια ευχή και για αυτούς. 

Γιατί αυτή την κόλαση έχουν μόνο γνωρίσει. 

Αυτήν την κόλαση που βλέπεις, αυτήν ζούνε…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Θα περάσει κι αυτό» - Ένα παραμύθι από τον Χόρχε Μπουκάι με αφορμή την πανδημία

O συγγραφέας και ψυχαναλυτής Χόρχε Μπουκάι μοιράζεται με τον κόσμο ένα μικρό παραμύθι, για έναν βασιλιά που άλλαζε συνεχώς διαθέσεις και έψαχνε να βρει την ισορροπία μεταξύ χαράς και δυστυχίας. Μια μικρή ιστορία που όπως λέει εμπνεύστηκε με αφορμή την πανδημία και τη δύσκολη συγκυρία που βιώνουμε.

«Γεια σας, φίλοι μου.

Έψαχνα να βρω τον χρόνο για να μπορέσω να κάτσω να γράψω αυτό το σύντομο βίντεο, επειδή ήθελα πολύ να μοιραστώ μαζί σας μια ιστορία, ένα παραμύθι που με συντροφεύει εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Ένα παραμύθι που έχω διηγηθεί εκατοντάδες φορές, και που σήμερα, στην πραγματικότητα την οποία βιώνουμε, υπό ένα διαφορετικό πρίσμα ίσως αποκτά άλλες σημασίες, ίσως δείχνει προς μια άλλη κατεύθυνση, ίσως μπορέσει να μας προσφέρει μια ακόμα βοήθεια».

https://www.youtube.com/watch?v=vf9qvSqAcYk&t=524s

«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας βασιλιάς που βασίλευε σε μια πολύ μακρινή χώρα. Ήταν καλός βασιλιάς αλλά είχε ένα πρόβλημα: ήταν βασιλιάς με διπλή προσωπικότητα. Υπήρχαν μέρες που σηκωνόταν από το κρεβάτι διαχυτικός, κεφάτος, ευτυχισμένος. Από το πρωί, οι μέρες εκείνες φαίνονταν υπέροχες. Οι κήποι του παλατιού έμοιαζαν ομορφότεροι. Οι υπηρέτες του-ένα παράξενο φαινόμενο-γίνονταν ευγενικοί και αποτελεσματικοί. Ενώ προγευμάτιζε, διαπίστωνε ότι στο βασίλειό του φτιάχνονταν τα καλύτερα άλευρα κι έβγαιναν τα νοστιμότερα φρούτα. Τις μέρες εκείνες ο βασιλιάς μείωνε φόρους, μοίραζε πλούτη, έκανε χάρες κι έφτιαχνε νόμους για την ειρήνη και την ευημερία των γερόντων. Κάτι τέτοιες μέρες, ο βασιλιάς έκανε αποδεκτά όλα τα αιτήματα των υποτακτικών και των φίλων του.

Ωστόσο, υπήρχαν και οι άλλες μέρες. Ήταν οι μαύρες μέρες. Από το πρωί αντιλαμβανόταν ότι θα προτιμούσε να είχε κοιμηθεί λίγο παραπάνω. Όμως, όταν το καταλάβαινε ήταν πια πολύ αργά και ο ύπνος είχε ήδη φύγει. Όσες προσπάθειες κι αν έκανε δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί οι υπηρέτες του ήταν τόσο κακόκεφοι και δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους. Ο ήλιος τον ενοχλούσε περισσότερο κι από τη βροχή. Το φαγητό δεν ήταν αρκετά ζεστό κι ο καφές κρύος. Με την ιδέα και μόνο ότι θα δεχόταν επισκέψεις στο γραφείο, ο πονοκέφαλός του δυνάμωνε. Κάτι τέτοιες μέρες ο βασιλιάς σκεφτόταν τις υποχρεώσεις του που εκκρεμούσαν, και τρόμαζε στη σκέψη και μόνο όσων είχε να τακτοποιήσει. Ήταν οι μέρες που ο βασιλιάς αύξανε τους φόρους, έκανε κατασχέσεις, πίεζε τους αντιπάλους του.. Φοβόταν το παρόν και το μέλλον και τον καταδίωκαν λάθη του παρελθόντος. Τις μέρες εκείνες, έφτιαχνε νόμους εις βάρος του λαού του και η λέξη που χρησιμοποιούσε πιο πολύ ήταν το “όχι”.

Επειδή ήξερε τα προβλήματα που του δημιουργούσαν αυτές οι αλλαγές στη διάθεση, ο βασιλιάς κάλεσε όλους τους σοφούς, τους μάγους και τους συμβούλους του βασιλείου, σε σύσκεψη. “Κύριοι”, τους είπε, “όλοι σας γνωρίζετε τις αλλαγές στη διάθεσή μου. Όλοι ευνοηθήκατε κάποτε από τα κέφια μου και υποφέρατε από τους θυμούς μου. Όμως αυτός που υποφέρει περισσότερο είμαι εγώ ο ίδιος, διότι τη μία μέρα ξεκάνω αυτά που έκανα την άλλη, όταν έβλεπα πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Θέλω,κύριοι, να εργαστείτε όλοι μαζί ώστε να βρείτε μια θεραπεία, ένα φάρμακο ή ένα ξόρκι που να με κάνει να μην είμαι τόσο αισιόδοξος, ώστε να παραβλέπω τους κινδύνους, ούτε τόσο γελοία απαισιόδοξος ώστε να καταπιέζω και να πληγώνω όσους αγαπώ.»

Οι σοφοί δέχτηκαν την πρόκληση, και για κάμποσες εβδομάδες εργάστηκαν πάνω στο πρόβλημα του βασιλιά. Παρ’ όλα αυτά, καμία αλχημεία, κανένα μαγικό και κανένα βοτάνι δεν κατάφερνε να δώσει λύση στο θέμα. Τότε, οι σύμβουλοι παρουσιάστηκαν στο βασιλιά και ομολόγησαν την αποτυχία τους. Ο βασιλιάς έκλαψε. Το επόμενο πρωί, ένας παράξενος επισκέπτης ζήτησε ακρόαση από το βασιλιά. Ήταν ένας μυστηριώδης άνθρωπος με σκούρο δέρμα που φορούσε ένα φθαρμένο μανδύα που κάποτε θα ήταν λευκός. “Μεγαλειότατε” είπε κάνοντας μια υπόκλιση. “Στον τόπο απ’ όπου έρχομαι μιλούν για τα προβλήματά σας και για τη στεναχώρια σας. Ήρθα να σας δώσω τη γιατρειά.” Και χαμηλώνοντας το κεφάλι, έδωσε στο βασιλιά ένα δερμάτινο κουτάκι. Ο βασιλιάς, με έκπληξη και αδημονία, άνοιξε το κουτάκι κι έψαξε μέσα. Υπήρχε μόνο ένα ασημένιο δαχτυλίδι. “Ευχαριστώ” είπε ο βασιλιάς ενθουσιασμένος. “Είναι ένα μαγικό δαχτυλίδι;” “Aκριβώς αυτό είναι” απάντησε ο ταξιδιώτης, “μόνο που η μαγεία του δεν ενεργεί απλώς και μόνο όταν το φοράς στο δάχτυλο..” “Κάθε πρωί, όταν σηκώνεσαι, πρέπει να διαβάζεις την επιγραφή που έχει μέσα το δαχτυλίδι και να θυμάσαι τα λόγια αυτά κάθε φορά που θα βλέπεις το δαχτυλίδι στο δάχτυλό σου.” 

Ο βασιλιάς σήκωσε το δαχτυλίδι και διάβασε δυνατά:

“Πρέπει να ξέρεις ότι και αυτό θα περάσει” .

Απόσπασμα από το βιβλίο “Να σου πω μια ιστορία” του Χόρχε Μπουκάι.

• themamagers.gr
• walkie-talky.com
• leblog.gr
• anemosantistasis
  

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Έκανε την τοπική παιδική χαρά προσβάσιμη για την ανάπηρη κόρη του

Ένας μπαμπάς στο Όρεγκον έφερε «επανάσταση» στην τοπική παιδική χαρά, μετατρέποντάς την σε μία σύγχρονη και προσβάσιμη για την ανάπηρη τετράχρονη κόρη του. Άλλες πόλεις υιοθετούν τον εμπνευσμένο σχεδιασμό του.

Όταν αυτός ο αφοσιωμένος μπαμπάς στο Όρεγκον των ΗΠΑ ξεκίνησε να κάνει μετατροπές στην τοπική παιδική χαρά στην γειτονιά του, σκόπευε να δημιουργήσει έναν χώρο πιο φιλικό προς την αναπηρία για την κόρη του Χάρπερ, η οποία χρησιμοποιεί αναπηρικό καροτσάκι.

Έντεκα χρόνια αργότερα, οι ιδέες του για παιδικές χαρές πιο διασκεδαστικές και προσβάσιμες για όλους - ανεξάρτητα από το είδος της αναπηρίας τους - βοηθούν όλες τις άλλες κοινότητες που επιθυμούν να λάβουν την σχετική τεχνογνωσία.

Ο Κόντι Γκόλντμπεργκ εμπνεύστηκε να επανασχεδιάσει την παιδική χαρά, αφού πήγε την Χάρπερ σε μια, για πρώτη φορά το 2009. Προς απογοήτευσή του, διαπίστωσε ότι τα κομμάτια ξύλου που περιβάλλουν τον εξοπλισμό τον έκαναν απρόσιτο για την 4χρονη κόρη του, η οποία χρησιμοποιούσε αναπηρικό καροτσάκι.

 

Αφού άκουσαν τα παράπονα του Γκόλντεμπεργκ, τα τμήματα του δήμου υπεύθυνα για τα πάρκα αναψυχής, δήλωσαν ότι δεν είχαν χρήματα για νέα έργα - αλλά θα υποστήριζαν την ανοικοδόμηση ενός χώρου εάν τον χρηματοδοτούσε ιδιωτικά.

Έτσι, η οικογένεια της Χάρπερ ξεκίνησε τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό "Η Παιδική Χαρά της Χάρπερ" αφιερωμένο στο άνοιγμα περισσότερων παιδικών χαρών για ΑΜΕΑ στην Αμερική - και μετά από τρία χρόνια ακούραστης συγκέντρωσης χρημάτων, άνοιξαν το πρώτο τους πάρκο τον Νοέμβριο του 2010.

Η παιδική χαρά διέθετε τα πάντα, από μουσικά όργανα και εξοπλισμό παιχνιδιού για άτομα με ειδικές ανάγκες έως πράσινους χώρους και πλακόστρωτες ράμπες - τα οποία χρησιμοποιούνται τόσο από skateboarders όσο και από χρήστες αναπηρικών αμαξιδίων.

Οι χώροι για να είναι λειτουργικοί και ελκυστικοί με τον τρόπο που τους έχει φανταστεί η οικογένεια της Χάρπερ οφείλουν να εκτείνονται σε τρία επίπεδα, όπως εξηγεί ο μπαμπάς της.

«Ο χώρος πρέπει να είναι φιλόξενος με έναν φυσικό τρόπο, οπότε αν χρησιμοποιείτε αμαξίδιο να μπορείτε να φτάσετε απολύτως παντού»

, λέει ο Γκόλντεμπεργκ. "Επιπλέον, ο χώρος πρέπει να είναι κοινωνικά φιλόξενος, με κυκλικούς χώρους καθιστικού, κοινόχρηστους χώρους συγκέντρωσης και φυσικό τοπίο. Και τότε το τρίτο επίπεδο είναι αυτό που ονομάζουμε συναισθηματικά ελκυστικό, και αυτό το επιτυγχάνουμε χρησιμοποιώντας τέχνη, καλές γραμμές σχεδίασης, μουσική και πράγματα που μας βάζουν σε μια ακόμη καλύτερη συναισθηματική κατάσταση".

Από την έναρξη του πάρκου τους στο Πόρτλαντ, ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός έχει εμπνεύσει την κατασκευή αρκετών άλλων παρόμοιων παιδικών χαρών στις ΗΠΑ, σύμφωνα με το Good News Network.

news247.gr

Η σοκαριστική στιγμή που άνδρας αρπάζει παιδί από παιδική χαρά

Η μητέρα του παιδιού για ελάχιστα δευτερόλεπτα πήρε τα μάτια της από το παιδί και το κακό δεν άργησε να γίνει.

Ένα απίστευτο περιστατικό κατάφερε να κινηματογραφήσει ένας περαστικός σε πάρκο της Γερμανίας, καθώς ένας άγνωστος άνδρας άρπαξε ένα κοριτσάκι από παιδική χαρά ενώ η μητέρα του κοιτούσε αλλού!

Το σοκαριστικό περιστατικό συνέβη στο Βερολίνο. Ο άνδρας μόλις κατάλαβε πως η μητέρα του 2χρονου κοριτσιού ξεχάστηκε, βρήκε την ευκαιρία και πήρε το παιδί. Όμως εκείνη ακριβώς την στιγμή, η μητέρα είδε τον άγνωστο να φεύγει με την κόρη της στην πλάτη του και κάλεσε σε βοήθεια.

Αμέσως ένας 44χρονος, ονόματι Zoran Z., έτρεξε να προλάβει τον άνδρα που είχε αρπάξει το παιδί ενώ ένας τρίτος τράβαγε με το κινητό του τηλέφωνο, την στιγμή.

«Τον ρώτησα αν είναι δικό του το παιδί και μου είπε όχι, αλλά τα αγαπάει πολύ και πως δεν μπορεί να καταλάβει πως οι γονείς τα αφήνουν με αγνώστους να τα προσέχουν», δήλωσε ο ήρωας που έσωσε το 2χρονο κορίτσι.

Ο Zoran έπεισε τον άνδρα να επιστρέψει το παιδί ενώ όταν τον ρώτησε για ποιο λόγο το πήρε, έλαβε την απάντηση: «Επειδή τα παιδιά είναι το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο, είναι το μέλλον»!

Φυσικά ο άνδρας συνελήφθη, ενώ ήταν γνωστός στις Αρχές για μικροκλοπές. Την στιγμή που πήρε το παιδί ήταν μεθυσμένος ενώ είναι άγνωστες οι προθέσεις που είχε για το κοριτσάκι...

Δείτε στην παρακάτω gallery τις σοκαριστικές εικόνες:

newsbomb.gr

«Μαθαίνω στο παιδί μου όσα μπορώ κι εκείνο μου μαθαίνει να χαίρομαι τη ζωή»

Κάθε γονιός, όταν το παιδί του έρχεται στον κόσμο, ευελπιστεί να γίνει ο καλύτερος δάσκαλος για ‘κείνο, ο μέντορας και οδηγός του στα δαιδαλώδη μονοπάτια της ζωής. Καμιά φορά, όμως, τα παιδιά με το καθαρό τους βλέμμα και τον αυθορμητισμό τους, καταφέρνουν ν’ αντιστρέψουν τους ρόλους και να μας βάλουν στη θέση του μαθητή. 

Βρισκόμαστε, τότε, έκπληκτοι, να μαθαίνουμε εμείς από ’κείνα και να βλέπουμε στα λόγια και τις πράξεις τους την απλότητα και την αλήθεια που αναζητούμε σε λόγια φιλοσόφων και στοχαστών. Αυτή η μητέρα, απαριθμεί όσα θα ήθελε να μάθει στον γιο της για τη ζωή και διαπιστώνει πως, το πιο σημαντικό, εκείνος το γνωρίζει ήδη...

«Υπάρχουν τόσα πολλά που θέλω να μάθω στον γιο μου:
να στέκεται πάντα αγέρωχος σαν τα δέντρα, να είναι ειλικρινής και αυθεντικός, να σέβεται τις γυναίκες και να βλέπει τους πάντες ως ίσους, να είναι ευγενικός, καλόψυχος, να κατανοεί τον τρόπο που λειτουργεί η φύση, να συγχωρεί και να συμπονεί, να εξερευνά οτιδήποτε του κινεί το ενδιαφέρον και να μαθαίνει συνεχώς καινούργια πράγματα σαν να ήταν η πρώτη του μέρα στον κόσμο!

Να είναι πρακτικός όταν χρειάζεται, αλλά να μην αγχώνεται για τα “υλικά” και οτιδήποτε διορθώνεται, να είναι ταπεινός και προσιτός, να αγαπά την οικογένεια και τους φίλους του και να μην θεωρεί τους ανθρώπους δεδομένους.

Θέλω να του μάθω να έχει στόχους και να μην τα παρατά ποτέ του, να αναζητά τη συντροφικότητα και να μην χολοσκάει για τις εφήμερες απολαύσεις, να γελάει συχνά, αλλά να γελάει και με τον εαυτό του.

Να μην μιλάει αν δεν έχει κάτι να πει, να βρίσκει χρόνο να ηρεμεί και να καθαρίζει το μυαλό και την καρδιά του, να ξέρει πως να φροντίσει τον εαυτό του – τι να τρώει και πως να ντύνεται. Να χορεύει, να κολυμπάει και να τρέχει, να απολαμβάνει μια απλή βόλτα στην πόλη και την εξοχή, να μη δίνει σημασία στα κακόβουλα σχόλια και να βασίζεται πάντα στις δυνάμεις του.

Να αγαπά τη μουσική, τα βιβλία και τις τέχνες, να μαθαίνει απ’ τα λάθη του και να μην πτοείται από την τοξικότητα που συναντά γύρω του, να μένει αισιόδοξος και έτοιμος να παλεύει για το καλύτερο.

Θέλω να ξέρει πως η λογική εξηγεί τον κόσμο μέχρι ενός σημείου κι από εκεί και πέρα πρέπει να εμπιστεύεται την καρδιά και το ένστικτό του. Πως οι γνώσεις δεν είναι για να τις συλλέγουμε, αλλά για να τις εφαρμόζουμε και τα δικαιώματά μας δεν είναι δεδομένα, αλλά κάτι για το οποίο οφείλουμε να παλεύουμε καθημερινά...

Όλα αυτά είναι πράγματα που σκεφτόμουν πριν γεννηθεί, τα σχέδια που έκανα στο μυαλό μου για το πως θα του εξασφαλίσω τη δυνατότητα να έχει μια γεμάτη, ανταποδοτική ζωή.

Το μόνο που δεν λογάριασα τότε ήταν πόσα θα μου μάθαινε εκείνος κι ας είναι απλώς ένα παιδί.
Ο γιος μου, λοιπόν, αυτός ο εννιάχρονος “γκουρού”, μου μαθαίνει να χαίρομαι τη ζωή και να το κάνω με πείσμα. Να μη φοβάμαι να δω ένα πιάτο λινγκουίνι καρμπονάρα ως το καλύτερο πράγμα που μου έχει τύχει ποτέ – μέχρι το επόμενο! Να είμαι στο Παρίσι κι αντί να περιμένω στην ουρά για το Λούβρο, να γυρίζω όλη την πόλη για να βρω ένα κρουασάν σαν εκείνο που έφαγα χτες.

Μου μαθαίνει ν’ αφήνω το μυαλό μου ελεύθερο κι αντί να ρωτάω τον πατέρα του “τι έγινε σήμερα στη δουλειά”, εγώ να του ζητώ να μου πει “πως θα δραπέτευε απ’ το σπίτι μας, αν ήταν ένα κομμάτι ζαμπόν χωρίς πόδια και χέρια και με την γάτα να ξερογλείφεται δίπλα στην πόρτα του ψυγείου.” Όπως κάνει κι εκείνος με μας.

Να μη σκάω για το τι μέρα είναι, παρά μόνο για το πότε θα έρθει η αγαπημένη μου στιγμή μέσα στη μέρα – π.χ. το γεύμα με όλη την οικογένεια, το αγαπημένο μου τηλεπαιχνίδι ή, απλώς, το εικοσάλεπτο που ο ήλιος πέφτει πάνω στον καναπέ και τον ζεσταίνει.

Οι μεγάλοι στοχαστές έχουν χαρακτηρίσει το να απολαμβάνει κανείς τέτοιες φαινομενικά ασήμαντες στιγμές ως τη δημιουργία ενός είδους αποθεματικού χαράς που θ’ αντισταθμίσει μελλοντικές πίκρες. Ο μικρός μου γιος δεν χρειάστηκε να το σκεφτεί καν, το εφαρμόζει απευθείας και μου δείχνει, θαρρείς, το κόλπο για να το κάνω κι εγώ.

Αλήθεια το λέω! Ανάμεσα σ’ όλα τα προηγούμενα, ήθελα να μάθω στον γιο μου ότι, πέρα από εκείνα που θεωρούμε και είναι πάρα πολύ σοβαρά και πολύπλοκα, η ζωή μας απαρτίζεται από ένα σωρό απλά, μα πανέμορφα πράγματα. Ένα ολόγιομο φεγγάρι, μια χνουδωτή καταπράσινη κάμπια, ένα σκυλί που του τρέχουν τα σάλια από χαρά, το άρωμα του γιασεμιού, ένα ολόφρεσκο αφράτο κέικ σοκολάτα, μια σειρά από ασήμαντες κλωστές που κάνουν το νήμα της ζωής μας πιο μεταξένιο και πιο δυνατό.

Ε, λοιπόν, αυτό ακριβώς είναι που ξέρει από μόνος του και αυτό είναι που μου μαθαίνει και μένα!»

από Λίνα Σερέτη 
mama365.gr

Γιατί οι μπαμπάδες φαίνονται περισσότερο χαρούμενοι και λιγότερο αγχωμένοι από τις μαμάδες;

Οι μπαμπάδες συχνά φαίνονται πιο χαρούμενοι, λιγότερο αγχωμένοι και λιγότερο κουρασμένοι από τις μαμάδες, όταν φροντίζουν τα παιδιά ενώ έρευνες δείχνουν πως αυτές οι διαφορές πιθανώς οφείλονται στον τρόπο με τον οποίο μοιράζονται οι γονείς τις δραστηριότητες φροντίδας των παιδιών.

Σε έρευνα του Πανεπιστημίου της ΠΕΝΣΙΛΒΑΝΙΑ, οι ερευνητές μελέτησαν την ενασχόληση με τα παιδιά μέσα από το πλαίσιο της φροντίδας. Εκτός από τις μετρήσεις που έγιναν αναφορικά με το πόσο χρόνο αφιερώνει γενικά ο κάθε γονέας στη φροντίδα των παιδιών, διερευνήθηκε και ο τύπος της φροντίδας που παρείχαν σε συγκεκριμένες συνθήκες στα παιδιά-πότε και πού πραγματοποιήθηκε, ποιος άλλος ήταν παρών και πόση φροντίδα χρειάστηκε.

Η Cadhla McDonnell, υποψήφια διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια στον τομέα της κοινωνιολογίας και της δημογραφίας, επισημαίνει πως αν και τα βιβλιογραφικά ευρήματα δείχνουν ότι αν και πλέον ο πατέρας διαδραματίζει ενεργότερο ρόλο στη ζωή του παιδιού σε σχέση με το παρελθόν, η γονεϊκότητα εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από έντονη διάκριση φύλου.
Η ίδια προσθέτει ότι υπάρχουν πολλοί τύποι δραστηριοτήτων που μπορούν να θεωρηθούν ως φροντίδα των παιδιών, αλλά κάποιοι από αυτούς είναι πιο κουραστικοί ή λιγότερο ευχάριστοι. Για παράδειγμα, μια οικογενειακή εκδρομή σε κάποια παιδική χαρά έχει άλλο αντίκρισμα στη διάθεση από την αλλαγή της πάνας.
Στη συγκεκριμένη έρευνα, έγινε προσπάθεια αποτύπωσης αυτών των ποιοτικών μεταβλητών, ώστε να διερευνηθεί τυχόν συσχέτισή τους με τις διαφορές που εντοπίζονται ανάμεσα στη διάθεση της μητέρας και του πατέρα.

Προηγούμενες μελέτες έδειξαν ότι σε σχέση με τον πατέρα, η μητέρα φαίνεται λιγότερο χαρούμενη και περισσότερο αγχωμένη και κουρασμένη, στο κομμάτι της φροντίδας των παιδιών. Ωστόσο, τα κοινωνικά και δημογραφικά χαρακτηριστικά από μόνα τους δεν επαρκούν στο να εξηγήσουν αυτές τις διαφορές. Οι ερευνητές αναρωτήθηκαν εάν μια πιο σχολαστική ματιά στον τρόπο με τον οποίο μοιράζονται οι υποχρεώσεις των παιδιών μεταξύ των γονέων, θα μπορούσε να εξηγήσει τις διαφορές στη διάθεση των γονέων.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν δεδομένα από το Γραφείο Απογραφής των Η.Π.Α. Τα δεδομένα περιλάμβαναν πληροφορίες σχετικά με 4.486 δραστηριότητες παιδικής φροντίδας, καθώς και το ποιος γονιός είχε αναλάβει κάθε δραστηριότητα και ποια ήταν η διάθεσή του ολοκληρώνοντάς την.
Στη συνέχεια, οι ερευνητές ανέλυσαν την κάθε δραστηριότητα με βάση πέντε διαστάσεις. Η πρώτη που ήταν ο τύπος της δραστηριότητας, περιλάμβανε τις φυσικές ανάγκες (βασικές ανάγκες όπως ο ύπνος και το φαγητό), τις ψυχαγωγικές (όπως τα παιχνίδια και τα αθλήματα), τις εκπαιδευτικές (βοήθεια με τις εργασίες για το σπίτι και συζητήσεις με τους δασκάλους) και τα διαδικαστικά ζητήματα (επισκέψεις στο γιατρό και μετακινήσεις παιδιών).

Οι εναπομένουσες διαστάσεις περιελάμβαναν το χώρο και το χρόνο που είχε ολοκληρωθεί η δραστηριότητα, ποιος ήταν παρών κατά τη διάρκειά της και από το πόσο διήρκεσε.
Η έρευνα έδειξε ότι οι μπαμπάδες ήταν πιο πιθανό να συμμετέχουν σε ψυχαγωγικές δραστηριότητες τα σαββατοκύριακα, ενώ οι μαμάδες ήταν πιθανότερο να ασχολούνται με τις βρεφικές ανάγκες, οι οποίες δεν απαιτούν και την παρουσία και του άλλου γονέα.
Επίσης, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η συνεκτίμηση των συνθηκών της παιδικής φροντίδας παρείχε επαρκή εξήγηση για τις διαφορές ως προς τα επίπεδα ευτυχίας της μητέρας και του πατέρα και εξηγούσε εν μέρει τις διαφορές τους ως προς το στρες που βίωναν. Όμως, δεν εξήγησε τις διαφορές ως προς το αίσθημα της κούρασης.

Η έρευνα που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Family Issues, δείχνει ότι γενικά οι μαμάδες είναι περισσότερο αγχωμένες και κουρασμένες από τους μπαμπάδες, ενώ αναλαμβάνουν δραστηριότητες φροντίδας που προκαλούν περισσότερο στρες και λιγότερη χαρά. Αλλά παραμένει ασαφές το γιατί υπάρχουν αυτές οι διαφορές.

Τα ευρήματά μας δείχνουν πως κάποιες πτυχές της γονεϊκότητας είναι περισσότερο ευχάριστες, ενώ ο τρόπος με τον οποίο μέχρι τώρα μοιράζονται οι υποχρεώσεις των γονέων απέναντι στα παιδιά, έχει συναισθηματικά μεγαλύτερο κέρδος για τους μπαμπάδες παρά για τις μαμάδες. Ωστόσο στη συγκεκριμένη έρευνα δεν αποδεικνύεται το κατά πόσο αυτό το φαινόμενο είναι αποτέλεσμα προσωπικής επιλογής ή συνθήκη επιβαλλόμενη από εξωτερικούς παράγοντες, όπως είναι οι απαιτήσεις εργασίας, υποστηρίζουν οι ερευνητές.
Ακόμη ένα σημαντικό εύρημα, είναι το ότι ανεξάρτητα από τις διαφορές ανάμεσα στη μητέρα και τον πατέρα, το νόημα που βρίσκουν και οι δύο στο γονεϊκό ρόλο είναι το ίδιο. Αν και παραδοσιακά η φροντίδα του παιδιού ήταν πιο συνδεδεμένη με τη μητρική ταυτότητα, που σημαίνει ότι θα περίμενε κανείς οι γυναίκες να βρίσκουν περισσότερο νόημα στο ρόλο της μητέρας, η έρευνα δείχνει ότι και οι δύο γονείς βρίσκουν εξίσου σημαντικό νόημα στη φροντίδα των παιδιών και δεν υπάρχει διαφορά στο φύλο.
 
Οι ερευνητές τονίζουν ότι προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι οι γονείς έχουν χαμηλότερο δείκτη ικανοποίησης από τη ζωή σε σχέση με όσους δε βιώνουν το ρόλο του γονέα, ειδικότερα οι γυναίκες.

Μια ενδιαφέρουσα ερώτηση, θα ήταν το πώς συνδέεται αυτό το γεγονός με την παροχή φροντίδας στο παιδί ανάλογα με το φύλο. Γιατί η μητέρα φαίνεται να αναλαμβάνει δραστηριότητες που δεν την ανταμείβουν συναισθηματικά; Πώς μπορούν τα ζευγάρια να μοιράσουν τις δραστηριότητες με έναν τρόπο ισάξιας συναισθηματικής επιβράβευσης; Όλες αυτές οι ερωτήσεις είναι πολύ σημαντικές.

 

Απόδοση: Γλυκερία Αποστολοπούλου, Ψυχολόγος

Why dads are happier and less stressed than moms

psychologynow.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι