Προτιμώ να πω “σε αγαπώ” και “συγγνώμη”, παρά...

... να χάσω όμορφες στιγμές με τους ανθρώπους που θέλω δίπλα μου

Εγωισμέ μου, έχω κάτι να σου πω.

Δεν θέλω να σε αφήνω να με ελέγχεις. Προσπαθώ να σου επιβληθώ διότι δε θέλω να με αφήνεις να με ανυψώνω και να με τιμώ για πράγματα που δεν έχω και για αυτά που δεν είμαι. Διότι οφείλω να διαχωρίσω την αυτοεκτίμηση και την αξιοπρέπεια από εσένα. Διότι θέλω να με αγαπώ, όχι να με εξιδανικεύω, θέλω να με τιμώ και όχι να με θεωρώ κάτι σημαντικότερο από αυτό που είμαι.

Εγωισμέ μου, δε θέλω να σου επιτρέψω να μου στερείς την ευτυχία μου. Προτιμώ να πω το "σε αγαπώ" και να ζητήσω συγγνώμη, παρά να χάσω όμορφες στιγμές με ανθρώπους που αγαπώ και τους θέλω δίπλα μου. 

Δε θέλω να σου επιτρέψω να μου στερήσεις την αληθινή χαρά, δε σκοπεύω να χάσω μέσα από τα χέρια μου την ευκαιρία να κερδίσω ξανά αυτά που με κάνουν ευτυχισμένη.

Δεν θέλω να σε αφήνω να κυριαρχείς επάνω μου, διότι δε θα ανυψώσεις, αλλά θα με βυθίσεις στη μοναξιά και τη δυστυχία.

Εγωισμέ μου, δε θέλω να έχω δίκιο πάντα, δε θέλω να φαίνομαι κάτι καλύτερο από αυτό που είμαι, ούτε να προσπαθώ να πείσω τους άλλους για πράγματα που δεν έχω. Θέλω να είμαι αυτή που είμαι και να βλέπουν πως ακόμα και τα ελαττώματά μου με καθιστούν μοναδική οντότητα.

Εγωισμέ μου, δε θέλω να σε αφήνω να μου φουσκώνεις τα μυαλά και να μου σκληραίνεις την καρδιά μου. 

Θέλω να χαίρομαι αυτό που είμαι και να με θεωρώ σημαντική, χωρίς όμως να πιστεύω όμως πως όλος ο κόσμος γυρίζει γύρω από εμένα. 

Θέλω να με τιμώ με το να με βελτιώνω καθημερινά, όχι με το ταπεινώνω τους άλλους ανθρώπους προκειμένου να ανυψωθώ και να φανώ καλύτερη. 

Θέλω να βλέπω τα κενά μου και να παραδέχομαι πως δεν μπορώ να είμαι τέλεια, αλλά αυτό δε με καθιστά έναν μη αληθινό άνθρωπο με προτερήματα.

Εγωισμέ μου, όσο και αν θέλεις να μας πείσεις για το αντίθετο, καλύτερη τη ζωή μας δεν κάνεις. Για αυτό, όσο περισσότερο έρχεσαι κοντά μου, τόσο περισσότερο θα προσπαθώ να σε αποφεύγω....

Συγγραφέας Μαρία Σκαμπαρδώνη
enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Γράμμα σε ένα παιδί»: Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη...

Θέλω, σήμερα, να σου ζητήσω συγγνώμη για τον κόσμο που σου παραδίδω.
Έναν κόσμο που δεν νοιάζεται. Έναν  κόσμο όπου η αδικία είναι ο κανόνας. Ένας κανόνας ντυμένος με κουστούμι και γραβάτα, γιατί η αδικία στις μέρες μας, γίνεται κομψά και καθαρά και όμορφα.  Με την επίφαση της δικαιοσύνης. 

Αγαπημένο μου παιδί, 
    Σου γράφω αυτό το γράμμα γιατί απόψε έχει φεγγάρι και γιατί… αύριο μπαίνει το καλοκαίρι και είναι, έτσι λένε τουλάχιστον,  η μέρα σου.  

Λες και δεν είναι κάθε μέρα δική σου μέρα. 

Λες και δεν θα έπρεπε να γυρίζει η Γη μόνο για σένα. 

Λες και δεν δημιουργήθηκε το καλοκαίρι, το παγωτό, το παιχνίδι μόνο για σένα. 

Λες και έχει νόημα η αγάπη, η αγκαλιά, το όνειρο, χωρίς εσένα μέσα να τα κυριεύεις, να τα μαζεύεις, να τα ρουφάς σαν να μην υπάρχει αύριο. Ένα αύριο που και εκείνο για σένα δημιουργήθηκε  και μόνο χάρη σε εσένα υπάρχει. 

Γιατί αύριο χωρίς παιδί δεν υπάρχει.

Θέλω να σου μιλήσω. 

Θέλω να σου πω όλα μου τα μυστικά. Εκείνα  που ποτέ δεν σου είπα. Είμαι ευάλωτος στην αγάπη σου. 

Την χρειάζομαι για να συνεχίσω να υπάρχω. Χωρίς εσένα κανένα νόημα δεν έχει η ζωή μου. 

Θέλω να με αγαπάς χωρίς όρους, όπως σε αγαπώ εγώ. Ο μόνος όρος που θέλω να βάζεις στην αγάπη σου για μένα είναι να είμαι σωστός και αληθινός. Να μπορώ να τσαλακώνομαι μπροστά σου και να ζητώ συγνώμη. Θέλω να με αγαπάς μόνο αν την αξίζω την αγάπη σου. Και σήμερα θα σου το πω καθαρά κοιτάζοντας σε στα μάτια. Όχι,  δεν την αξίζω την αγάπη σου. 
 
Σήμερα, θα σου ζητήσω συγγνώμη για όλα όσα έκανα.
    Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη για όλες εκείνες τις φορές που έσκυψα το κεφάλι και δέχτηκα την αδικία που γινόταν μπροστά στα μάτια μου, γιατί με βόλευε. 

Για όλες εκείνες τις φορές που ενώ άκουγα τα ψέματα σώπαινα γιατί η αλήθεια αν ειπωθεί ρέει και παρασέρνει ό,τι σαθρό δημιουργήσαμε και την φοβάμαι την ανατροπή, γιατί ναι, είμαι δειλός. 

Για εκείνες τις φορές, και ήταν πολλές, που καταπάτησα το δικαίωμα του συνανθρώπου μου, δήθεν γιατί δεν μπορούσα να κάνω αλλιώτικα. 

Για κάθε φορά που ενώ ήξερα, έκανα πως δεν ήξερα και αντί να δράσω,  αδρανούσα. Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη για όλες τις φορές που έσκυβα το κεφάλι μπροστά στην εξουσία και έλεγα, «Ναι» ενώ δεν το πίστευα. Αλήθεια, πόσο βολικό είναι το ναι!

Πόσο καλά σε κάνει να νιώθεις!

Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη και για όσα δεν έκανα. 
    Για όλες εκείνες τις μέρες και τις νύχτες που έλεγα: «Αυτό δεν με αφορά. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Άλλοι αποφασίζουν για μένα. Άλλοι έχουν τη δύναμη. Εγώ είμαι μόνο ένας. Πρέπει να σταματήσω να πολεμώ με ανεμόμυλους!»  

Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη για κάθε φορά που τα παράταγα και δεν δοκίμαζα ν΄αλλάξω τον κόσμο. Θέλω να σου ζητήσω συγνώμη όχι μόνο γιατί δεν τα κατάφερα να τον αλλάξω τον κόσμο αλλά γιατί και  με τη δράση και με την αδράνειά μου,  τον έκανα χειρότερο. 
Θέλω, σήμερα, να σου ζητήσω συγγνώμη για τον κόσμο που σου παραδίδω.
Έναν κόσμο που δεν νοιάζεται. Έναν  κόσμο όπου η αδικία είναι ο κανόνας. Ένας κανόνας ντυμένος με κουστούμι και γραβάτα, γιατί η αδικία στις μέρες μας, γίνεται κομψά και καθαρά και όμορφα.  Με την επίφαση της δικαιοσύνης. 

Έναν κόσμο όπου η δημοκρατία πληγώνεται καθημερινά με διαγγέλματα, διατάγματα  και απειλές. Με δολοφονίες εν ψυχρώ στη μέση των δρόμων από τα όργανα της τάξης. Γιατί απλώς είσαι αλλιώτικος. Δεν δεν είσαι ένας από αυτούς. Έναν κόσμο όπου γυναίκες και παιδιά,  κακοποιούνται συστηματικά στο σώμα, στο μυαλό στη ψυχή. 
Έναν κόσμο ο οποίος δεν δίνει περισσότερα σε εκείνους που τα χρειάζονται αλλά  δίνει σε όλους τα ίδια. Γιατί αυτό λέει είναι το δίκαιο. Έναν κόσμο όπου η παιδεία, η υγεία, η ασφάλεια, η χαρά, το όνειρο… είναι για του λίγους. 
Έναν κόσμο στον οποίο η κοινωνική δικαιοσύνη είναι μόνο λέξη σε έγγραφα και μελέτες. 

Έναν κόσμο που κορδώνεται σε κοινοβούλια και σε κέντρα εξουσίας για το πόσο σπουδαίος και όμορφος είναι και όμως κρύβει τα στυγερά του εγκλήματα και τις εγκληματικές του παραλείψεις κάτω από πολυτελή χαλιά.
Έναν κόσμο που δεν σου αξίζει σου παραδίδω. Και άντε μετά και εσύ να βγάλεις άκρη. Σου μιλούμε για αγάπη και αλληλεγγύη και δικαιώματα. Για αρχές και αξίες. Για το σωστό και το δίκαιο. Για την ελευθερία και τη δημοκρατία. 

 

Και μετά; Μετά, σε αμολούμε στη ζούγκλα που εμείς μέρα με τη μέρα οικοδομούμε προσεκτικά. 

Και μένεις αγαπημένο μου παιδί άναυδο. Πληγωμένο. Ανίκανο να καταλάβεις το πώς και το γιατί. Και ναι, είτε γυρίζεις και μας φτύνεις κατάμουτρα είτε γίνεσαι ένας από εμάς και σε παρασέρνει το ρέμα. Γίνε σε παρακαλώ σολωμός. Κάνε μου αυτή τη χάρη. Κολύμπα ανάποδα στο ρεύμα και άλλαξε τον κόσμο εσύ. Για το δικό σου το παιδί. Μόνο, που θέλω να θυμάσαι, πως κάθε παιδί, παιδί μου, είναι δικό σου παιδί. 

Υπογραφή 
Ο Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων

Υ.Γ.1
Tα παιδιά μας δεν είναι δικά μας παιδιά.
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τον εαυτό της.
Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, αλλά όχι τις σκέψεις σας.
Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους αλλά όχι την ψυχή τους.
Γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι του αύριο, που σεις δεν μπορείτε να επισκεφθείτε, ούτε στα όνειρά σας.
Kahlil Gibran

Υ.Γ. 2 
Και όταν θα ‘ρθουν οι καιροί που θα ‘χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα
Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα
Μ. Θεοδωράκης

Έλενα Περικλέους

brief.com.cy

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Συγγνώμη, Αντώνη...

Συγγνώμη, Αντώνη...

Δε σ' έσπρωξα εγώ...

Δε σε σκότωσα εγώ...

Συγγνώμη, όμως, που με την ανοχή μου θέριεψε η απανθρωπιά, η βαρβαρότητα...

Το Χαμομηλάκι

Διορθώνονται όλα με μια «συγγνώμη»;

- Πάρε ένα πιάτο και πέτα το κάτω
- Οκ, το πέταξα

- Έσπασε;
- Ναι

- Τώρα πες του «συγγνώμη»
- Συγγνώμη
- Έγινε όπως ήταν πριν;
- Όχι

- Κατάλαβες;;;;;

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ζητώ Συγγνώμη

Ένα τραγούδι θα σας πω σαν το νερό
γι όσους πολέμησαν κι αντέχουνε ακόμη
θα πρεπε να το είχα γράψει από καιρό
γι αυτό και πρώτα ταπεινά ζητώ συγνώμη

Σε ένα ιατρείο μικρό της γειτονιάς
πήγα να βγάλω κάτι ακτινογραφίες
κι είδα ανθρώπους μιας παλιότερης γενιάς
που περιμέναν του γιατρού τις οδηγίες

Είχε ησυχία λες και μπήκα σε ιερό
κι είχανε όλοι του πατέρα μου τα χρόνια
ο γέρος μου έχει πια πεθάνει από καιρό
μα είχε προλάβει να χαρεί τρία εγγόνια

Με τρόπο έριξα μια γρήγορη ματιά
τέτοιο κατάντημα δεν είχα δει ποτέ μου
κι όλα αυτά τα ξεχασμένα γηρατειά
θα είναι σκέφτηκα ανάπηροι πολέμου

Ο ένας είχε το ένα πόδι του λειψό
άλλος το χέρι του δεμένο και πονούσε
ο τρίτος φόραγε κολάρο στο λαιμό
κι ένας άλλος την κυρά του κουβαλούσε

Ο νους μου πήγε στον πατέρα μου ξανά
τότε που μου έλεγε τα βράδια ιστορίες
σαν να είναι τώρα τον θυμάμαι να πονά
και να μιλάει για νεκρούς και τραυματίες

Κι όλοι αυτοί για την δική μου λευτεριά
έζησαν χρόνια κατοχής και τυραννίας
ήταν κορίτσια και αμούστακα παιδιά
και πολεμούσαν στα βουνά της Αλβανίας

Μου είχαν χαρίσει μια ελεύθερη ζωή
κι ότι κι αν ήμουν σε εκείνους το χρωστούσα
κι ήτανε μες τα γηρατειά τους τόσο απλοί
ούτε παράσημα φορούσαν ούτε λούσα

Πρόσωπα τίμια χωρίς εγωισμό
κι αν μες το πόλεμο τα πάντα είχαν χάσει
με ένα χαμόγελο και λίγο σεβασμό
όλα όσα τράβηξαν θα τα είχανε ξεχάσει

Ένιωσα ξάφνου μια τεράστια ντροπή
έσκυψα κάτω και είχα χάσει την μιλιά μου
μου ήρθανε δάκρυα και κρατήθηκα πολύ
και ευτυχώς που είχα μαζί μου τα γυαλιά μου

Ένα τραγούδι θα σας πω σαν το νερό
γι όσους πολέμησαν και πολεμούν ακόμη
θα πρεπε να το είχα γράψει από καιρό
γι αυτό και πάλι ταπεινά ζητώ συγνώμη
 

Στίχοι: Γιάννης Μηλιώκας
Μουσική: Γιάννης Μηλιώκας
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Μηλιώκας

 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Με «συγγνώμη», «ευχαριστώ» και «αγαπώ»...

... μεγαλώνει ένα ήρεμο παιδί

Σκεφτόμουν σε απλά ελληνικά (είναι σωτήριο, ξέρεις, να σκέφτεσαι έτσι) ότι η ανατροφή ενός παιδιού θα μπορούσε να είναι μια πολύ απλή υπόθεση γραμματικής. 

 Με κανόνες και ασκήσεις, με εξηγήσεις και επαναλήψεις και -αναπόφευκτα-με εξετάσεις. 

Θα μπορούσε, ας πούμε, να περιορίζεται στη διδασκαλία λιγοστών λέξεων, που όμως φωτίζουν κάθε ζωή και της δίνουν ευγένεια, θάρρος, πείσμα και σίγουρα περηφάνια και αξιοπρέπεια.

Πρώτο μάθημα, για παράδειγμα, θα μπορούσε να είναι η λέξη «ναι».

Ναι. Για σκέψου λίγο. Είναι η πιο θετική λέξη που υπάρχει στο λεξιλόγιό μας. 

Η μαγική λεξούλα των θετικών ανθρώπων και όσων ο ουρανός είναι το όριο τους. “Να σκέφτεσαι θετικά’’ ακούμε από παντού και είναι ορατό τοις πάσι ότι οι φορείς του ‘’ναι’’ είναι οι πιο χαμογελαστοί, αποφασιστικοί και ήρεμοι άνθρωποι γύρω μας.
— Ναι, θα το κάνω.
— Ναι, θα το μάθω.
— Ναι, θέλω.
Και το αποτελεσματικότερο όλων:
— Ναι, μπορώ.

Δεύτερο μάθημα οι λέξεις «παρακαλώ» και «ευχαριστώ». 

Οι λέξεις της ευγένειας και της καλής ανατροφής, λέξεις που ανοίγουν και κλείνουν συντομότατους διαλόγους οι οποίοι όμως φτιάχνουν τις πρώτες εντυπώσεις.
— Κύριε, μπορείτε να το επαναλάβετε αυτό, παρακαλώ;
— Παρακαλώ, μπορώ να περάσω;
— Μπορώ να έχω μια σφραγίδα, λίγο νερό ή έστω την ησυχία μου, παρακαλώ; Σας ευχαριστώ.
Ξεπερασμένες λέξεις; Παρωχημένες; Φυσικά, αν αποφασίσουμε ότι μας αρέσει η αγένεια γύρω μας και είναι αυτό που θέλουμε να διατηρήσουμε στον πλανήτη.

Και έρχεται η λέξη «συγγνώμη» που κουβαλάει μέσα της όλες τις λέξεις του κόσμου: Αγαπάω, συμπονώ, συμπάσχω, μετανιώνω, πιστεύω. Η λέξη της δεύτερης ευκαιρίας, πολύ δύσκολη να τη μάθεις, τόσο για να τη ζητάς όσο και για να τη δέχεσαι. Λέξη που δε σηκώνει εγωισμούς και πολλά πολλά. Απλή και ξεκάθαρη:
— Συγγνώμη. Δε θα το ξανακάνω αυτό, ήταν λάθος μου.
— Συγγνώμη που σε έκανα να υποφέρεις.
— Φυσικά και δέχομαι τη συγγνώμη σου. Πάμε παρακάτω.

Και το ουσιαστικότερο:
— Συγχωρώ τον εαυτό μου και άρα μπορώ να δεχτώ τη συγχώρεση όσων πλήγωσα.
Μεγάλη υπόθεση η συγγνώμη, σπουδαία λέξη όταν την εννοείς. 

Ποια άλλη λέξη, αν το καλοσκεφτείς, απομακρύνει τόσο δραστικά την κόλαση;
Ναι. Η λέξη «αγαπώ». Σημαντικό μάθημα αυτό. Θέλει ασκήσεις και παραδείγματα.
Αγαπώ άνευ όρων και άνευ ορίων, αγαπώ ανθρώπους, αγαπώ ζώα, αγαπώ άσπρους, μαύρους, κόκκινους, αγαπώ άντρες, αγαπώ γυναίκες, αγαπώ πλούσιους και φτωχούς, υγιείς και άρρωστους, έξυπνους και ηλίθιους, αγαπώ τους στρέιτ, αγαπώ τους γκέι, αγαπώ τα παιδιά, αγαπώ τον εαυτό μου και όλη αυτή η αγάπη γίνεται καθήκον υπεράσπισης, φροντίδας και προστασίας, γίνεται ασπίδα και φωνή για όσους τρέμουν μέσα σε μια σκληρή κοινωνία, νομίζοντας ότι δεν τους αγαπάμε.
 
Μπορώ να αγαπώ.
«Μπορώ». Ρήμα μόνο ενεργητικής φωνής που σημαίνει ότι καθετί είναι στο χέρι μου. Προϋποθέτει το ρήμα “πιστεύω’’, πιστεύω σ’ εμένα και σε έναν Θεό γιατί είναι χρέος μου να πιστεύω και να μπορώ, γιατί μόνο έτσι είναι δυνατόν να πάω μπροστά και μαζί μου να κάνει ένα βήμα κι ο κόσμος ολόκληρος. Και πώς θα μάθουμε στα παιδιά μας να μπορούν; Με ένα ακόμα μάθημα γραμματικής.
 
Ρήμα «προσπαθώ», λοιπόν.
Ό,τι κι αν γίνει, όσο δύσκολο κι αν μου φαίνεται, όσο κι αν κουραστώ, εγώ θα προσπαθώ. Γιατί είναι το μόνο που μπορώ να κάνω όταν όλα τα άλλα έχουν αποτύχει. Και είναι το μόνο που μπορεί να έχει αποτέλεσμα.
Προσπαθώ να είμαι καλός μαθητής γιατί προσπαθώ να γίνω γιατρός και μετά θα προσπαθώ να είμαι καλός γιατρός ή καλός δάσκαλος ή καλός ηλεκτρολόγος ή καλός δημόσιος υπάλληλος.
Προσπαθώ να είμαι συνεπής, χρήσιμος άνθρωπος, φωτεινός φάρος για τα σκοτάδια άλλων.
— Μα δεν κουράζεσαι να προσπαθείς;
— Όχι.
 
Όχι: η τελευταία λέξη για σήμερα. 

Το χρυσό «όχι». Μάθετε στα παιδιά να λένε όχι. Όχι στις καραμέλες από ξένους, όχι στην τεμπελιά, όχι σε σχέσεις που τα κρατούν ομήρους, όχι στο ψέμα, την απάτη, την κακοποίηση, όχι σε εργοδότες που αναζητούν σκλάβους, όχι στα ναρκωτικά, όχι στο σεξ χωρίς προφυλακτικό, όχι στα εύκολα, όχι στην ψυχολογική βία, όχι στη βία γενικώς. Μάθετε στα παιδιά να μη φοβούνται. Να υψώνουν το παράστημά τους, να κοιτάνε στα μάτια και να λένε «όχι».
 
Ζήτω το όχι, λοιπόν. Και το ναι. Και το ευχαριστώ.
Ζήτω όλες οι πολύτιμες λεξούλες της ζωής μας που φτιάχνουν μια τέλεια πρόταση: Μεγάλωσα ένα παιδί.

ΚΛΑΙΡΗ ΤΖΩΡΤΖΑΚΗ 

TheMamagers

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Μόνο οι δυνατοί ξέρουν να ζητάνε συγγνώμη»

Ένα συγκινητικό γράμμα μιας γιαγιάς στην εγγονή της

Μια γιαγιά έγραψε αυτό το γράμμα στην νεογέννητη εγγονή της.

— Αγαπημένη μου, θα μπορούσα να γράψω αυτό το γράμμα στη μαμά σου, πριν 25 χρόνια… Αλλά τότε ήμουν μόλις 25 ετών, και με απασχολούσαν άλλα προβλήματα: τι να ταΐσω την οικογένεια, πως να πάω την κόρη μου στον παιδικό σταθμό και να μη χάσω μάθημα στο πανεπιστήμιο. Ο παππούς σου δούλευε στη βραδινή βάρδια και δε μπορούσε να με βοηθήσει, όταν η μαμά σου έκλαιγε τα βράδια από παιδικές αρρώστιες. Τώρα είμαι 50 ετών, και μάζεψα αρκετή εμπειρία, που θέλω να την μοιραστώ μαζί σου. Δεν σου εγγυώμαι ότι ξέρω τα πάντα για τη ζωή, αλλά στη τελική είμαι η γιαγιά σου και θέλω να είσαι ευτυχισμένη. Οι συμβουλές μου θα σου χρειαστούν!


Μη φοβηθείς να πέσεις
Κάνε βόλτες με ποδήλατα, σε κούνιες, σε πατίνια και μη φοβηθείς να πέσεις. Θα πονέσεις, αλλά χάρη σε αυτό θα μάθεις να είσαι γρήγορη και να σηκώνεσαι, όταν θα θέλεις να κλάψεις.

Μη φοβηθείς να λες την άποψή σου
Δεν είσαι υποχρεωμένη να σιωπάς, αν κάτι δε σου αρέσει ή όταν δεν συμφωνείς. Μη κρύβεις τη γνώμη σου, ούτε για χάρη της φιλίας ούτε της αγάπης. Αν δε σε ακούνε ή απαιτούν να είσαι πιστή, τότε τέτοια αγάπη ή φιλία δεν αξίζει.

Μη ντραπείς να ζητήσεις συγγνώμη
Μόνο οι δυνατοί ξέρουν να ζητάνε συγγνώμη και να παραδέχονται το λάθος τους, και θέλω να μεγαλώσεις ακριβώς έτσι. Είναι δύσκολο να πεις «Συγχώρεσέ με, έκανα λάθος. Πως μπορώ να διορθώσω την κατάσταση;»Αλλά πρέπει να μάθεις, και μετά κανείς δε θα μπορεί να σε νικήσει.

Μη φοβηθείς να πάρεις κακό βαθμό
Η βάση δεν είναι και άσχημος βαθμός. Θα σου υποδείξει τα αδύνατα σημεία σου. Θα γνωρίζεις έτσι τι πρέπει να δουλέψεις. Ο χαμηλός βαθμός δε σημαίνει, ότι είσαι ανόητη. Είναι απλά ένα κίνητρο για δράση.

Μη φοβηθείς να μην είσαι δημοφιλής
Όσο οι άλλοι θα κάνουν πάρτυ και θα φωτογραφίζονται παρέα, εσύ μπορείς να μάθεις να ρίχνεις τέλεια με τόξο, να καβαλάς ένα άλογο, να μάθεις μια τέχνη. Όσο οι άλλοι στα 18 τους ακόμα θα αναζητούν πόσο δημοφιλείς είναι, εσύ θα είσαι σε θέση να ταξιδέψεις σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι πιθανότητες είναι άπειρες.

Μη φοβηθείς να είσαι παράξενη
Η γιαγιά σου δε φοβάται!

Μη φοβηθείς να ερωτευτείς!
Η αγάπη θα σου γυρίσει πίσω. Να χαίρεσαι που επιτέλους μεγάλωσες.

Μη φοβηθείς το πρώτο φιλί
Πίστεψε τη γιαγιά σου, ότι είναι εκπληκτικό! Μη φοβηθείς, όλες οι γυναίκες φιλάνε φανταστικά, μιας και είναι στο αίμα μας.

Μη φοβηθείς να παντρευτείς ή το αντίθετο να μη παντρευτείς
Όταν θα μεγαλώσεις, δεν θα αφορά κανέναν αν θα φοράς βέρα ή όχι. Αλλά αν αποφασίσεις, ότι ο γάμος και η οικογένεια είναι αυτό που θέλεις, προσπάθησε να γνωρίσεις τον άνθρωπό σου, και όλα θα γίνουν. Ακόμα και τα πεταμένα άπλετα ρούχα δε θα σε πειράζουν. Αλλά θα έχεις κάποιον να σου κάνει μασάζ τα βράδια ή κάποιον να βγάλετε παρέα τον σκύλο βόλτα.

Μη φοβηθείς να γεννήσεις
Δε θα σου πω ψέμματα, πονάει. Αλλά είναι το πιο όμορφο πράγμα, που μπορεί να συμβεί στη ζωή μιας γυναίκας.

Μη φοβηθείς το διαζύγιο
Στη ζωή συμβαίνουν διάφορα. Κυρίως μην απελπίζεσαι και μην κλείνεσαι στον εαυτό σου. Το διαζύγιο δεν είναι το τέλος του κόσμου. Είναι η αρχή από κάτι νέο, και πιθανόν κάτι περισσότερο ενδιαφέρον.

Μη φοβηθείς τη μοναξιά
Μερικές φορές η μοναξιά είναι απαραίτητη. Είναι και ευχάριστη. Αλλά δεν είναι για πολύ. Ξέρω την οικογένειά μας.

Μη φοβηθείς να κλάψεις
Τα δάκρυα είναι η επιλογή του δυνατού. Είμαι δυνατή και κάνω αυτό που θέλω. Θέλω γελάω, θέλω κλαίω, θέλω πετάω όλα τα πράγματά μου στο σπίτι.

Μη φοβηθείς να δοκιμάζεις νέα πράγματα
Μη σκέφτεσαι την ηλικία ή τι θα πουν οι άλλοι. Πάρε από τη ζωή τα καλύτερα, και δεν έχει σημασία πόσο ανόητη είναι η επιθυμία σου.

Μη φοβηθείς να γεράσεις
Με τον καιρό θα εκτιμήσεις την ζωή και θα αγαπήσεις τους κοντινούς σου. Και μπορεί και εσύ να γράψεις ένα γράμμα στα εγγόνια σου.

Μη φοβηθείς να χάσεις τους αγαπημένους σου
Αμφέβαλλα αν αξίζει να στο γράψω αυτό. Οι απώλειες είναι αναπόφευκτες. Αλλά η αγάπη δεν χάνεται…

Σε αγαπάω, η γιαγιά σου.

fanpage.gr
enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς θα μάθετε το Παιδί να ζητά «Συγγνώμη»

Το παιδί παρακολουθεί ό,τι κάνετε και το ίδιο συμβαίνει 

και με το πώς θα ζητήσετε «συγγνώμη».

Οι ειδικοί εξηγούν ότι αυτό που μετρά, δεν είναι να πει απλώς τις λέξεις αλλά να μάθει να αναλαμβάνει την ευθύνη του λάθους του. 

Τα παιδιά των 5 και 6 ετών αντιστέκονται όταν έρχεται η στιγμή να απολογηθούν επειδή θεωρούν ότι αυτό που έκαναν δεν ήταν δικό τους λάθος. 

Χρειάζεται όμως να θυμάστε ότι, ακόμα και αν έκαναν λάθος, πρέπει να τους καθησυχάζετε και να τους λέτε ότι δεν είναι κακά παιδιά και ότι ακόμα τα αγαπάτε πολύ. 

Αν ‘σπάσετε’ τη διαδικασία της "συγγνώμης" σε βήματα, μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί να καταλάβει πώς οι πράξεις του επηρεάζουν τους άλλους.

Κάντε ένα βήμα πίσω. 

Το παιδί διαφωνεί με ένα φίλο του και τον σπρώχνει πάνω στην ένταση της στιγμής. Αντί να απαιτήσετε να του ζητήσει αμέσως συγγνώμη, βοηθήστε το πρώτα να ηρεμήσει. Όταν το κάνετε τη στιγμή που έχει ακόμα πολλή ένταση, δεν θα καταλάβει πώς η συμπεριφορά του επηρεάζει τους άλλους. 

Όταν μάθει τι σημαίνει ενσυναίσθηση, θα εκτιμήσει και θα αισθανθεί τον πόνο που προκαλεί στους άλλους ανθρώπους. 

Αν θυμώσει και επιτεθεί λεκτικά σε εσάς, πείτε του ‘αυτό πληγώνει τα αισθήματά μου. Σ’ αγαπάω αλλά ας χωριστούμε για λίγα λεπτά και ας το συζητήσουμε σε λίγο’.

Μιλήστε για αυτό που συνέβη. 

Όταν ηρεμήσει, μπορείτε να μιλήσετε αναλυτικά για το συμβάν. Κάντε ερωτήσεις, όπως ‘πώς θα ένιωθες αν αυτό συνέβαινε σε εσένα’ ‘η ‘θυμάσαι πώς ένιωσες τότε’; 

Μπορείτε επίσης να του προτείνετε εναλλακτικές στο πώς να χειριστεί κάτι με περισσότερη ψυχραιμία.

Γίνετε το παράδειγμα. 

Η μεγαλύτερη διδακτική μέθοδος είναι η δική σας συμπεριφορά. 

Το παιδί παρακολουθεί ό,τι κάνετε και το ίδιο συμβαίνει και με το πώς θα ζητήσετε συγγνώμη. 

Αν βγείτε εκτός εαυτού, μπορείτε να πείτε ‘συγγνώμη που δεν απάντησα με καλύτερο τρόπο . Στο μέλλον, θα πάρω μία βαθιά ανάσα για να ηρεμήσω όταν νιώθω εκνευρισμένη’. 

Αυτό του διδάσκει υπευθυνότητα και ανάπτυξη σχεδίου για την επόμενη ημέρα.

Πώς θα επανορθώσει. 

Οι πράξεις έχουν μεγαλύτερη αξία από τις λέξεις. 

Αν το παιδί στενοχώρησε κάποιο φίλο του, ρωτήστε το τι πιστεύει ότι μπορεί να κάνει για να επανορθώσει. Μπορεί να του δώσει ένα ιδιαίτερο παιχνίδι, μία αγκαλιά ή μία όμορφη ζωγραφιά. 

Όποια και αν είναι η κίνηση, επιβραβεύστε το.

in.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τρεις λέξεις με τις οποίες έχουμε τσακωθεί

Πώς γίνεται να τσακώνεται κάποιος με τις λέξεις; Μα, ο τρόπος αντανακλάται καθημερινώς στις αλληλεπιδράσεις με τους συνανθρώπους μας.

Σε ένα πρώτο στάδιο, να ξεκαθαρίσουμε πως αυτό που ακολουθεί δεν είναι κάποιο ψυχολογικό άρθρο, το οποίο επιχειρηματολογεί με αποδείξεις και αδιάψευστα στοιχεία εγκεκριμένα από την επιστήμη, αλλά πηγάζει από την εμπειρία και την παρατήρηση.
Εν ολίγοις γινόμαστε για λίγο “εμπειριστές” (με την πιο ελαφριά έννοια αυτής της λέξης, καθώς ο εμπειρισμός αποτελεί ολόκληρο κλάδο της Φιλοσοφίας, τον οποίο τυχαία ξεφυλλίσαμε, μυρίσαμε και διαβάσαμε κατά την διάρκεια των φοιτητικών μας ετών).
Οι “γνώσεις” μας, λοιπόν, προέρχονται από την εμπειρία η οποία αποκτάται μέσω των αισθήσεών μας. Τι συμβαίνει λοιπόν με κάποιες λέξεις και δεν λέμε να τις συμπαθήσουμε;
Με κάποιον τρόπο, λίγο-πολύ, αν όχι όλοι, τουλάχιστον μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων έχουμε βρεθεί σε περιβάλλοντα που δεν μας ταίριαξαν ή συνεχίζουν να μη μας ταιριάζουν. Χωρίς να προβούμε σε άμετρες κριτικές χαρακτηρίζοντάς τα ως “άσχημα” ή “όμορφα”, προχωράμε απλώς σε κάποιες παρατηρήσεις οι οποίες μας οδηγούν και σε αντίστοιχα συμπεράσματα.

Με ποιες λέξεις έχουμε τσακωθεί;

“Κανείς δεν θα σου πει μπράβο”

Ενδεχομένως αυτή να ήταν η πρώτη έκφραση που άκουσα όταν απομακρύνθηκα από τις αυλές των σχολικών και πανεπιστημιακών περιβαλλόντων και γεμάτη αυτοπεποίθηση, αισιοδοξία και χαρά (σαν παγόνι που φουσκώνει από περηφάνια) μπήκα με το δεξί πόδι στον χώρο εργασίας.
Η επιβράβευση είναι κάτι που εισέπραξα μάλλον για τελευταία φορά από τις δασκάλες του δημοτικού, οι οποίες συνήθιζαν με κόκκινο στυλό να εκφράζουν γραπτώς το “μπράβο”, αλλά και λεκτικώς όταν κάποιος έλεγε το μάθημα της ιστορίας άριστα.

Η έννοια της επιβράβευσης με τα χρόνια άρχισε να εξασθενεί, μέχρι που εξαφανίστηκε, καθώς όντως ελάχιστοι είναι αυτοί που ξέρουν να λένε “μπράβο”, να αναγνωρίζουν την προσπάθεια και να γνωρίζουν τι σημαίνει η λέξη “κίνητρο”.
Η ενθάρρυνση άρχισε να γίνεται στην κυριολεξία ένα ατομικό συναίσθημα. Θα βρεθούν εδώ εκείνοι που θα πουν ότι ο μόνος που μπορεί να αναγνωρίσει την αξία που έχει κάποιος είναι τελικά... ο ίδιος του ο εαυτός. Ωστόσο, είναι περίεργο να είμαστε τσακωμένοι με τη λέξη “μπράβο” και ειδικά όταν χρειάζεται να την πούμε, εμείς απλώς να αδιαφορούμε.
Τα μέτρια λόγια καμιά φορά έως και τα αρνητικά, ενδεχομένως να αποφέρουν μέτριους καρπούς. Δεν αναζητούμε τα “μπράβο”, απλώς αναρωτιόμαστε γιατί δεν λέγονται συχνά και ειδικά όταν οι καρποί μίας προσπάθειας αναζωογονούν πολλά αμπέλια.

“Από τότε που βγήκε το συγγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο”

Μάλλον η ανωτέρω έκφραση δεν έχει και τόσο μεγάλη ισχύ πια.
Η λέξη “συγγνώμη” δεν λέγεται δα και τόσο συχνά, όσο θα περίμενε κανείς. Οι τοίχοι άμυνας και μη αποδοχής ότι κάναμε λάθος, δεν επιτρέπουν σε πολλούς να ξεστομίσουν με το αυθεντικό συναίσθημα της μετάνοιας την λέξη “συγγνώμη”.

Photo by Phil King | CC BY-NC-ND 2.0

Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε, πως αρκετές αψιμαχίες -από τις πιο μικρές μέχρι τις πιο μεγάλες- στην πραγματικότητα δεν καταφέρνουν ποτέ να φτάσουν στο στάδιο της ειλικρινούς συναίνεσης, με τον μεν αλλά και τον δε να αντιλαμβάνονται “το λάθος”.
Και σε αυτήν την περίπτωση δεν παρακαλάμε για “συγγνώμες”, απλώς αναρωτιόμαστε γιατί είναι τόσο δύσκολο να ειπωθούν, όταν κινδυνεύουν να λήξουν ανθρώπινες σχέσεις και συνεργασίες.
Ενδεχομένως τελικά, η απουσία συγγνώμης σε τέτοιες σχέσεις, φιλικές, ερωτικές ή επαγγελματικές, να δείχνει ότι δεν ήταν καλό να ξεκινήσουν από την αρχή, αλλά όπως και να έχει η λέξη “συγγνώμη” και η έννοιά της, φαίνεται να μην έχουν χώρο στο λεξιλόγιό μας.
Μετά από τις διαφωνίες συνήθως “τα λέμε” με τους άλλους ή δεν “τα λέμε” ποτέ.

“Ένα ξέρω, ότι δεν ξέρω τίποτα”

“Ἓν οἶδα ὅτι ουδὲν οἶδα”. Μάλλον χρειάζεται να έχει κανείς πολλά κάκαλα για να πει αυτό που είπε ο Σωκράτης στην Απολογία του, να παραδεχτεί δηλαδή ότι οι γνώσεις του έχουν όρια (τι πιο φυσικό;!).
Δεν ήταν ούτε συνεχίζουν να είναι λίγες οι φορές που ακούω ανθρώπους να μην παραδέχονται ότι δεν γνωρίζουν κάτι, αξιώνοντας την ημιμάθεια ή την πλήρη αμάθεια σε γνώση και έγκυρη πληροφορία.

Για κάποιον μυστικό λόγο, το να πει κάποιος “δεν ξέρω” ή “δε γνωρίζω”, αυτομάτως για κάποιους εγκεφάλους θεωρείται ντροπής πράγμα.
Ειλικρινά, όμως, σε μια σφαίρα απόλυτης ειλικρίνειας, πώς είναι δυνατόν κάποιος άνθρωπος να γνωρίζει με απόλυτη εγκυρότητα και υπευθυνότητα τα πάντα, αναλαμβάνοντας με πραγματική ευθύνη την διεξαγωγή κάποιας εργασίας, ή ακόμη να προχωρά σε άμετρους χαρακτηρισμούς και κριτικές για μία κατάσταση ή για ανθρώπους, μένοντας απομακρυσμένος από προκαταλήψεις και προσωπικές πεποιθήσεις;
Γνώμες και απόψεις υπάρχουν πολλές, αλλά τα αληθινά “αγαθά κόποις κτώνται” και όχι από τύχη. Μάλλον.
Δεν είναι ότι θέλουμε σε ό,τι πούμε η απάντηση να είναι “δεν ξέρω”, αλλά καμιά φορά είναι καλό να παραδεχόμαστε ότι πραγματικά δεν γνωρίζουμε. Τουλάχιστον, όχι τα πάντα. Έτσι δεν είναι;

pathfinder.gr

Το Χαμομηλάκι

Το να ζητάς συγγνώμη, όταν φταις, είναι δείγμα γενναίου ανθρώπου

Συγγραφέας Μαρία Σκαμπαρδώνη

Οι πράξεις μας πολλές φορές μέσα στην πορεία της ζωής μας, μπορεί να πληγώσουν συναισθηματικά άλλους ανθρώπους. 

Τότε η συνείδησή μας στην προσπάθειά της να διορθώσει την τόσο λυπηρή κατάσταση, αποζητά τη συγχώρεση από τον άνθρωπο που πλήγωσε ώστε να μπορέσει και η ίδια να λυτρωθεί.

Γράφοντας και διαβάζοντας διαρκώς για το πώς μπορούμε να συγχωρέσουμε τους άλλους, είναι σημαντικό να μάθουμε να αναγνωρίζουμε και τα δικά μας λάθη και να ζητάμε συγγνώμη όταν αυτό είναι απαραίτητο. 

Το να ζητάς συγγνώμη, από πολλούς αντιμετωπίζεται ως μία ένδειξη αδυναμίας, αφού δείχνεις στον άλλο την τρωτή πλευρά σου. Αρκετοί μάλιστα τη χαρακτηρίζουν και ως μία μάταιη ενέργεια, αφού το κακό έχει γίνει και δε διορθώνεται.

Όμως, η αλήθεια είναι πως αυτός που ζητάει συγγνώμη, έχει πράξει έναν σπουδαίο άθλο: έχει υπολογίσει περισσότερο εκείνη τη στιγμή έναν άλλο άνθρωπο και έχει νικήσει τον εγωισμό του. Δε διστάζει να ταπεινωθεί και δείξει την έμπρακτη μεταμέλειά του. 

Ακόμα και αν δεν μπορούμε να φέρουμε το χρόνο πίσω ώστε να μην μπορούσαμε να προκαλέσουμε καθόλου τη συναισθηματική πληγή, με το να ζητήσουμε συγγνώμη δείχνουμε στον άλλο πως έχουμε μετανιώσει για αυτό που συνέβη και επιθυμούμε να διορθώσουμε το κακό.

Αν ο άλλος άνθρωπος δεν αποδεχτεί τη συγγνώμη, τότε αυτό αφορά τον ίδιο, εμείς καταβάλαμε την προσπάθεια και είχαμε το θάρρος να παραδεχτούμε ότι σφάλαμε. Και εκείνη τη στιγμή, αυτή η συνειδητοποίηση, μας βοηθάει να ωριμάσουμε περισσότερο πνευματικά και να φτάσουμε ένα βήμα πιο κοντά στην αυτογνωσία.

Να ζητάμε συγγνώμη, όταν σφάλουμε και έχουμε βλάψει πραγματικά κάποιον. Δεν είναι ντροπή, δεν είναι αδυναμία, δεν είναι έλλειψη αυτοσεβασμού. Είναι δείγμα ενός γενναίου ανθρώπου που υπολογίζει περισσότερο έναν άνθρωπο από τον δικό του εγωισμό.

enallaktikidrasi

Το Χαμομηλάκι

Κυριακή της Τυρινής

Η Κυριακή, πριν από την έναρξη της Μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι γνωστή και ως Κυριακή της Τυροφάγου ή Τυρινής.
Στις Εκκλησίες διαβάζεται, κατά την πρωινή Θεία Λειτουργία, η περικοπή του Ευαγγελίου του Ματθαίου (κεφ. στ', 14-21), που αναφέρεται στην αξία της συγχώρεσης και της νηστείας. Αργά το απόγευμα της ίδιας ημέρας ψάλλεται ο κατανυκτικός εσπερινός της συγγνώμης, κατά τον οποίο ιερείς και πιστοί αλληλοασπάζονται, ζητώντας συγχώρεση ο ένας από τον άλλο, ενόψει της επερχόμενης Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Η εξορία των πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο

Η Εκκλησία επιτρέπει στους πιστούς την κατανάλωση γαλακτοκομικών προϊόντων, αυγών, ψαριών και ελαιολάδου, απαγορεύει όμως την κρεοφαγία. Από τα κύρια παραδοσιακά φαγητά του τραπεζιού είναι τα μακαρόνια, που συσχετίζονται από τους λαογράφους με τη λατρεία των ψυχών κατά την περίοδο αυτή. Όπως παρατηρεί ο Φαίδων Κουκουλές, αρχικά η λέξη «μακαρώνια» σήμαινε τροπάρια μακαριστικά, αναπαύσιμους μακαρισμούς στις κηδείες ή στα περίδειπνα, στα οποία προσφέρονταν κυρίως ζυμαρικά.

Το δείπνο της ημέρας λαμβάνει τη μορφή συνεστίασης μεταξύ συγγενών και φίλων. Στην Κύπρο, οι οικογένειες κάθε χωριού συγκεντρώνονται σ’ ένα ή δύο σπίτια και δειπνούν όλοι μαζί και διασκεδάζουν, ενώ στην Κάρπαθο παλαιότερα όλες οι οικογένειες δειπνούσαν στο σπίτι του προεστού του χωριού τους.
Στα περισσότερα μέρη το δείπνο της Τυρινής τελειώνει με αβγό και σχετικούς αστεϊσμούς, αλλά και μαντικές παρατηρήσεις. Στη Σύρο, καθώς και σε πολλά άλλα μέρη, κρεμούν ένα αβγό από το ταβάνι και όπως κάθονται όλοι γύρω από το τραπέζι «του δίνουνε μια κουταλιά και φέρνει βόλτα στο τραπέζι και δοκιμάζουνε ο καθένας να το πιάσει με το στόμα του. Με αβγό κλείνομε το στόμα μας για τη Σαρακοστή και τη Λαμπρή πάλι με αβγό το ξανανοίγουμε», παρατηρεί ο Κουκουλές.

Στην Κύπρο, στην περιοχή της Πάφου, υπάρχει το παρόμοιο έθιμο της «Δαγκαννούρας», κατά το οποίο καίουν την κλωστή, με την οποία έχουν δέσει το αβγό. Αν καεί η κλωστή, η χρονιά θα είναι καλή. Και στην περιοχή της Καστοριάς καίνε την κλωστή και παρατηρούν πόσα ψηλά θα καεί, κάνοντας προγνώσεις και ευχές για το ύψος που θα φθάσουν τα στάχυα των σιτηρών που έχουν σπείρει.
Με το δείπνο της Κυριακής της Τυρινής κλείνει ένας γαστρονομικός κύκλος, που σχετίζεται με τη χριστιανική θρησκεία και από την επομένη, Καθαρά Δευτέρα, αρχίζει η σωματική και ψυχική προετοιμασία για το Πάσχα, με την αυστηρή νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Την Κυριακή της Τυροφάγου κορυφώνονται οι καρναβαλικές εκδηλώσεις και αναβιώνουν παραδοσιακά αποκριάτικα έθιμα σε όλη την Ελλάδα. Οι μύθοι και οι θρύλοι της χώρας μας έρχονται στο προσκήνιο και μέσα από τις μεταμφιέσεις, το χορό, το γλέντι και το τραγούδι. Στο επίκεντρο των εορταστικών εκδηλώσεων η Πάτρα, με το ονομαστό καρναβάλι της, αλλά και η Ξάνθη και το Ρέθυμνο με τα δικά τους ξεχωριστά καρναβάλια, που κερδίζουν συνεχώς σε δημοφιλία και αναγνώριση.

Από τα ανά την Ελλάδα έθιμα της ημέρας ξεχωρίζουν:

• Οι «Φανοί» της Κοζάνης.
• Οι «Μπουμπούνες» της Καστοριάς.
• Η Τζαμάλα στα Γιάννινα.
• ​Ο «Μπέης» του Έβρου.
• Ο χορός της «γκαμήλας» και η παρέλαση των αρμάτων στη Λαμία.
• Το Γαϊτανάκι της Λιβαδειάς.
• Το «κοντοσούβλι γίγας» στην Αμφίκλεια.
• Το στοιχειό της Χάρμαινας στην Άμφισσα.
• Ο «γέρος» και η «κοπέλλα» στη Σκύρο.
• Ο Βενετσιάνικος Γάμος στο Τζάντε.
• ​Ο Γενιτσαρίστικος Χορός στα Λεχαινά.
• Οι Κουμουζέλες σε Κω, Λέρο και Σύμη

sansimera.gr

Το Χαμομηλάκι

Μη διστάζετε να ζητάτε κι εσείς "συγγνώμη" από το παιδί σας

Η σημασία της «συγγνώμης» στην οικογένεια

Τι διδάσκει τα παιδιά αλλά και τους γονείς

«Η "συγγνώμη" είναι μια λέξη μαγική που κρύβει μέσα της βάθος και έντονα συναισθήματα. Είναι μια λέξη που γεφυρώνει τους ανθρώπους, συνειδήσεις και ενδυναμώνει σχέσεις» τονίζει η ομάδα της Γραμμής 115 25 και του Συμβουλευτικού Κέντρου του Μαζί για το Παιδί.

Όπως σημειώνει: «Ειδικό βάρος αποκτά όταν την λέμε στα παιδιά μας καθώς μέσα από αυτήν παραδεχόμαστε τα λάθη μας, τις παραλείψεις μας αλλά και τις αδυναμίες μας. Είναι ένα ισχυρό παιδαγωγικό εργαλείο καθώς μαθαίνουμε στα παιδιά την ανάληψη της ευθύνης για την πράξη τους και τα βοηθάμε να επεξεργαστούν τα συναισθήματα που απορρέουν από την πράξη ή συμπεριφορά, την αξία και την παραδοχή του λάθους και τις έννοιες της συγχώρεσης και της ειλικρίνειας.

Διευρύνουμε τον ορίζοντα της σκέψης τους καθώς τα παιδιά μιμούνται τους γονείς τους και μαθαίνουν να παραδέχονται τα λάθη τους και ταυτόχρονα να αποδέχονται τα λάθη των άλλων κατά τη διάρκεια της ζωή τους. Παράλληλα ενισχύουμε την ενσυναίσθησή τους αφού τους βοηθάμε να αναγνωρίσουν και τη θέση του άλλου που είναι ο δέκτης μιας μη θεμιτής πράξης ή συμπεριφοράς.

Είναι λογικό και κοινά αποδεκτό πως τα παιδιά με τη φαντασία τους για να καλύψουν κάποια αταξία τους θα πλάσουν μια ιστορία που πολύ πιθανό το ψέμα να είναι το κύριο συστατικό της. Αν όμως τα παιδιά έχουν διδαχθεί να είναι πομποί και δέκτες μιας συγγνώμης τότε θα τη ζητήσουν και το όποιο θέμα έχει προκύψει θα είναι διαχειρίσιμο. 

Και στο κάτω-κάτω οι γονείς πρέπει να ξέρουν ακριβώς τι συμβαίνει στη ζωή του παιδιού τους για να μπορούν να το καθοδηγήσουν με τρόπο ορθό και να μην βρεθούν να αντιμετωπίζουν κινδύνους πολύ μεγαλύτερους στη συνέχεια.
Μην αφήσετε στιγμή να πάει χαμένη.

Η συγγνώμη που ζητάμε από τα παιδιά μας κρύβει και τη δική μας αυτογνωσία. Το πότε και πως πρέπει να την λέμε την καθορίζουν οι στιγμές της καθημερινότητας. Εκεί όπου χτίζεται η δομή του χαρακτήρα του παιδιού. Δεν είναι μια λέξη που πρέπει να χρησιμοποιείται επιπόλαια, μόνο έπειτα από αρκετή σκέψη.

Το να ζητάμε συγνώμη είναι μια πράξη ωριμότητας και θάρρους και υποδηλώνει ότι έχουμε κατανοήσει το λάθος μας και δεν σκοπεύουμε να το επαναλάβουμε.

Μη διστάσετε καθόλου να ζητάτε κι εσείς συγγνώμη από το παιδί σας, όταν ακόμη και εν αγνοία σας κάνετε κάτι εις βάρος του.
Πάρτε λίγο χρόνο και εξηγήστε του σε τι αναφέρεστε, πως νιώσατε και γιατί ζητάτε συγνώμη. 

Μέσω αυτής της διαδικασίας του δείχνετε ότι το σέβεστε, ότι η γνώμη του μετράει για εσάς και ενδιαφέρεστε για τα συναισθήματά του.

Δεν χάνετε το κύρος σας ως γονείς, αντίθετα, δείχνετε γενναιότητα και με αυτόν τον τρόπο λειτουργείτε ως παράδειγμα για το παιδί σας για την ειλικρίνεια, την αξία της συγχώρεσης και την απελευθέρωση των αρνητικών συναισθημάτων που μπορεί να επηρεάζουν τη σχέση σας».

newsbeast
Το Χαμομηλάκι

Έτσι είναι αποτελεσματική μια «συγγνώμη» Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Σας έχει τύχει ποτέ να μετανιώσετε για κάποιο λάθος που έχετε κάνει και να μην μπορείτε να πείσετε τον ενδιαφερόμενο πως πραγματικά μετανοήσατε; 

Είτε γιατί δεν έχετε τον τρόπο, είτε γιατί δεν βρίσκετε τα λόγια, είτε πολύ απλά γιατί δεν είστε πειστικοί, η συγγνώμη σας δεν εισακούγεται.

Επιστήμονες, λοιπόν, μελέτησαν τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιδρούν στη συγγνώμη και εντόπισαν ορισμένα σημεία-κλειδιά που μπορούν να φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, τη συγχώρεση δηλαδή. 

Αυτά είναι:

1. Έκφραση της λύπης
2. Εξήγηση του τι έφταιξε

3. Ανάληψη ευθύνης

4. Δήλωση μετάνοιας

5. Προσφορά επανόρθωσης

6. Αίτημα συγχώρεσης

Το πιο σημαντικό, σύμφωνα με την έρευνα, είναι η «ανάληψη ευθύνης», με δεύτερο την «προσφορά επανόρθωσης». Λογικό, αφού δείχνουμε πως καταλαβαίνουμε απόλυτα το λάθος μας και δεσμευόμαστε να λύσουμε το πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί. Έπειτα, ακολουθούν τα υπόλοιπα με τελευταίο στη σειρά να έρχεται το «αίτημα συγχώρεσης».

enallaktikidrasi

«Μαθήματα» από τα παιδιά

Μεγαλώνοντας τα παιδιά τους, οι γονείς μεγαλώνουν και οι ίδιοι παράλληλα με αυτά.

Γιατί η σχέση με τα παιδιά, αυτή η υπέροχη σχέση αγάπης, προσφέρει στους γονείς ανεκτίμητα πράγματα, μια νέα ματιά του κόσμου.

Μαθαίνουν θαυμαστά πράγματα, ξαναβρίσκουν τις χαρές που έχασαν ωριμάζοντας και συνειδητοποιούν πόσο μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο! Τι πρέπει να κάνουν όμως οι γονείς για να εισπράξουν όλην αυτή τη γνώση και να μάθουν από το μικρό τους; Μα, να βάλουν στην άκρη τη «ωριμότητα» και την «πείρα» τους, να αφουγκραστούν την παιδική σοφία, να είναι ανοιχτοί και να εκτιμήσουν το αυθόρμητο και λαμπερό πνεύμα των παιδιών και να γίνουν οι καλύτεροι μαθητές των παιδιών τους!

Ας δούμε, λοιπόν, ποιες είναι οι μικρές και μεγάλες χαρές που μπορούν να διδάξουν τα παιδάκια στους γονείς τους!

1. Η απόλαυση του παιχνιδιού. Ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα των παιδιών είναι να μην παίρνουν ποτέ τη ζωή στα... σοβαρά. "Τα παιδιά έχουν τη μοναδική ικανότητα να μετατρέπουν το καθετί σε παιχνίδι και να το απολαμβάνουν με πάθος. Χαίρονται τόσο εύκολα, παίζοντας με τόσο απλά, καθημερινά πράγματα", όπως αναφέρει η παιδοψυχολόγος κ. Αγνή Μαριακάκη. Σε ποια ηλικία σταματάει όμως αυτή η απόλαυση του παιχνιδιού; Πότε, αλήθεια, ο άνθρωπος σοβαρεύει και όλα γίνονται "σημαντικά" και "οργανωμένα". Ορισμένοι γονείς θυμούνται πότε συνέβη αυτό και ανακαλούν το... σοκ που έπαθαν όταν διαπίστωσαν ότι το αγαπημένο τους παιχνίδι δεν τους έδινε πια την ίδια απόλαυση.
2. Η αστείρευτη περιέργεια. Μόλις τα παιδιά καταφέρουν να φτιάχνουν τις πρώτες φράσεις, αρχίζουν τα «γιατί;». Οτιδήποτε βλέπουν γύρω τους τους προκαλεί, έχουν αμέτρητες απορίες, και η κάθε απάντηση των γονιών όχι μόνο δεν σβήνει την δίψα τους αλλά γίνεται η αφορμή για μια καινούργια ερώτηση, μέχρι τελικής (δικής σας) εξαντλήσεως σε αποθέματα γνώσεων ή αντοχής. Ακολουθώντας το παράδειγμα των μικρών, δεν μένουν στην επιφάνεια των πραγμάτων και κάνουν τις σχέσεις τους πιο ουσιαστικές.
3. Η δημιουργικότητα και ο πλάγιος τρόπος σκέψης. Τα παιδιά έχουν δικούς τους τρόπους να επεξεργάζονται νοητικά τον κόσμο. Και αυτό φαίνεται στον τρόπο με τον οποίο δημιουργούν ή εκφράζονται, στον τρόπο με τον οποίο επιλύουν ένα πρόβλημα. Είναι ένα μοναδικό χάρισμα που θα βοηθήσει τη μαμά και τον μπαμπά να ζουν όμορφα κάθε φάση της ζωής τους.
4. Η δύναμη της συγγνώμης. Ένα από τα σημαντικότερα χαρίσματα που πρέπει να αντιγράψετε από τα παιδιά είναι η ανεξικακία και η μεγαλοψυχία τους, ο τρόπος που αφήνουν πίσω τους οποιαδήποτε πικρία και είναι πάντα έτοιμα να ξεχάσουν, να συγχωρήσουν.Δεν κρατούν καμία κακία μέσα τους. Αυτό είναι το μάθημα που διδάσκουν στους γονείς: ότι πρέπει να μην παρεξηγούνται εύκολα και, κυρίως, να μην είναι μνησίκακοι.
5. Η απόλαυση του "τώρα". Οι γονείς συνήθως είναι πιεσμένοι, αγχωμένοι από τόσα που "πρέπει" να γίνουν, και μετατρέπονται χωρίς να το καταλαβαίνουν σε ρομποτάκια που τρέχουν, χωρίς να κοιτάνε ούτε να ακούνε τίποτα γύρω τους. Ευτυχώς, τα παιδιά -που έχουν το δικό τους ρυθμό- τους αναγκάζουν να επιβραδύνουν. Οι γονείς μαθαίνουν ότι δεν θα χαθεί ο κόσμος αν αντί για δέκα πράγματα γίνουν μόνο τα δύο κι ότι πάντα μπορείς να αφήσεις κάποια για μιαν άλλη στιγμή, αλλά και ότι ο κόσμος είναι πολύ πιο συναρπαστικός όταν χαρίζεις στον εαυτό σου την πολυτέλεια να τον παρατηρεί και να απολαμβάνει τα χρώματα, τους ήχους του, κάθε λεπτομέρεια απ' ό,τι σε περιβάλλει. Ακριβώς όπως κάνουν τα παιδιά!
6. Δεν χρειάζεται να είναι όλα τέλεια! Τα παιδιά βοηθούν τους γονείς να δεχτούν τα όρια των ικανοτήτων τους, να τα συνειδητοποιήσουν και να αισθανθούν έτσι πολύ πιο ήρεμοι. Στα μάτια των παιδιών οι γονείς είναι πάντα υπέροχοι. Η μαμά ,π.χ., σε σύγκριση με όλες τις άλλες γυναίκες είναι για το μικρό της πάντα πιο όμορφη, έχει πιο ωραία μαλλιά, κι ας είναι εκείνη τη στιγμή αχτένιστη και με τις πιτζάμες. Τα παιδιά δέχονται και αγαπούν τους γονείς γι' αυτό που είναι!
7. Αισιοδοξία για το αύριο. Η ηρωίδα της ταινίας «Όσα παίρνει ο Άνεμος», η Σκάρλετ Ο' Χάρα, είχε πει την κλασική ατάκα «Αύριο είναι μια άλλη μέρα», και σίγουρα η ζωή όλων θα ήταν καλύτερη αν το λάμβαναν υπ' όψιν τους. Όπως ακριβώς κάνουν τα παιδιά. Αυτό, βέβαια, είναι απόρροια του άλλου "μαθήματος" που δίνουν τα παιδιά στους γονείς: του να ζουν στο παρόν και να το απολαμβάνουν, αντί να ανησυχούν για τα αρνητικά που μπορεί να κρύβει το άγνωστο μέλλον. Εξάλλου, τα παιδιά έχουν μια δική τους αντίληψη των πραγμάτων, πιο χαλαρή και με λιγότερους φόβους. Έτσι μαθαίνουν στους γονείς να μην είναι υπερπροστατευτικοί προσπαθώντας να αποτρέψουν κάποια πράγματα.
8. Ποτέ μη λες «ποτέ»... Αυτή η μοναδική εμπειρία της ανατροφής του παιδιού, κάνει τους γονείς να αναθεωρούν διάφορα πράγματα. Έτσι, λοιπόν, οι γονείς μαθαίνουν μέσα από τα παιδιά πόσο εύκολα διαψεύδονται τα μεγαλεπήβολα «Εγώ ποτέ δεν θα...», «Εγώ πάντα θα...». Και μαθαίνουν επίσης να είναι πιο επιεικείς στην κριτική απέναντι στους δικούς τους γονείς για όσα δεν έκαναν ή έκαναν με λαθεμένο τρόπο.
9. Δύναμη να λες την αλήθεια. Ένα από τα δυσκολότερα πράγματα είναι να λες πάντα την αλήθεια. Τα παιδιά το κάνουν αυτό με τον φυσικότερο τρόπο -μέχρι που οι γονείς να τα μάθουν ότι "μερικά πράγματα δεν τα λέμε" Το ίδιο δικαίωμα, όμως, πρέπει να το διεκδικούν οι γονείς και για τον εαυτό τους, να κάνουν πράξη το μάθημα που τους δίνουν τα παιδιά και να βάλουν την αλήθεια σε κάθε στιγμή της ζωής τους.
10. Τα παιδιά σε μεταμορφώνουν. Κανένας δεν έχει τη δύναμη να μεταμορφώσει τους γονείς όσο ένα παιδί. Η αντίδραση του παιδιού, π.χ., απέναντι σε μια μαμά που είναι αυστηρή με τους άλλους και η οποία πάντα λέει αυτό που θέλει χωρίς να νοιάζεται αν πληγώνει τους άλλους, μπορεί να την αλλάξει και να την κάνει να σκεφτεί πριν μιλήσει.
11. Αγάπη είναι ανεξάντλητη. Το συναίσθημα που νιώθουν οι γονείς για το παιδί τους δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο. Όταν το παίρνουν για πρώτη φορά στην αγκαλιά τους, σίγουρα νιώθουν ότι δεν θα μπορέσουν ποτέ να ξαναγαπήσουν τόσο πολύ κανένα πλάσμα πάνω στη γη. Αλλά μέσα από τα παιδιά τους μαθαίνουν να αγαπούν όλα τα παιδιά του κόσμου, και όχι με έναν γενικό και αόριστο τρόπο αλλά πιο ουσιαστικά. Ανακαλύπτουν ότι όσο δίνουν από αυτήν την αγάπη, τόσο μεγαλύτερο απόθεμα έχουν μέσα τους. Αρχίζουν να ενδιαφέρονται γαι την τύχη όλων των παιδιών, για μέλλον του πλανήτη, γιατί είναι ο τόπος όπου θα ζήσει το παιδί τους. Βγαίνουν, λοιπόν, από τα στενά όρια του κόσμου τους και αποκτούν μιαν άλλη αντίληψη για όλους και για όλα γύρω τους.
12. Σχέση με τα αντικείμενα. Ο καταναλωτισμός είναι βασικό χαρακτηριστικό της σημερινής κοινωνίας. Σε πολλές περιπτώσεις, όμως, λειτουργεί αρνητικά: Όσο πιο πολλά αποκτάς, τόσο λιγότερο το απολαμβάνεις, και θέλεις όλο και περισσότερα για να ευχαριστηθείς. Ένα παιδί χαίρεται και με το παραμικρό, φτάνει να είναι "καινούργιο".
13. Η επαφή με το σώμα. Τα παιδιά ζουν μέσα από το σώμα τους, στην κυριολεξία. Παρατηρώντας τα μικρά, διδάσκονται απ' αυτά ένα σημαντικό μάθημα: ότι πρέπει να ξαναβρούν την επαφή με τον εαυτό τους μέσα από το σώμα τους.
14. Ποτέ δεν σταματάς να μαθαίνεις. Το μεγάλωμα του παιδιού είναι συναρπαστικό αλλά ταυτόχρονα και δύσκολο. Οι γονείς μαζί με τα παιδιά ανακαλύπτουν τον εαυτό τους, τις ικανότητες και τις αδυναμίες τους. Τα μικρά τούς κάνουν να δουν ότι έχουν αμέτρητες δυνατότητες και τους δίνουν το κίνητρο να τις αξιοποιήσουν.