Φάκελος #MeToo - #ΚαιΕγώ (3): Λιγδιάρης ΤΕΛΟΣ

Έσπασε το απόστημα και το πύον ρέει και η δυσωδία απλώνεται. Πρώτοι που φεύγουν, αυτοί που τον στήριξαν και τον επέβαλαν.

Έκανες τα αίσχη Λιγδιάρη, με την ψευδαίσθηση ότι οι υψηλά ιστάμενοι κολλητοί σου θα σε προστάτευαν μέχρι τέλους.
Αυτοί, τώρα ούτε που σε είδαν ποτέ, ούτε φωτογραφίζονταν μαζί σου, ούτε ήσουν στο παρεάκι τους, ούτε τους έκανες ... ορθοφωνίες.

ΤΕΛΟΣ, Λιγδιάρη - παιδοβιαστή, ΤΕΛΟΣ.
Τα ουρλιαχτά του πόνου των ανήλικων θυμάτων σου θα σε καταδιώκουν και στη φυλακή, που ελπίζουμε ότι σύντομα θα βρεθείς.

Η κ. «στέκα» όμως, δίνοντάς σε στεγνά, δεν μας τα είπε καλά.
Καθόλου καλά 😡
Είπε ότι είσαι ένας «πολύ επικίνδυνος άνθρωπος» και «μας εξαπάτησε γιατί είναι καλός ηθοποιός»
Μάλιστα!!!

1. «Πολύ επικίνδυνος»!!!
Σε τι και γιατί κ. «στέκα»; 

Μήπως οδηγεί επικίνδυνα, μήπως επειδή είναι πολύ ευέξαπτος ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο;
Παιδοβιαστής είναι, κυρία με τη στέκα. 

Στυγνός ΠΑΙΔΟΒΙΑΣΤΗΣ, ΕΚΦΥΛΟΣ και ΑΝΩΜΑΛΟΣ 😡. 

Δεν το είπες, πάλι τον κάλυψες.

Ψεύδεσαι, κ. «στέκα». Και ψεύδεσαι και... ήξερες ή μάλλον και... ξέρατε...

2. «Μας εξαπάτησε»!!!
Τα τσαμένα, εξαπατήθηκαν. 

Τους γοήτευσε τόσο πολύ η προσωπικότητά του, που έχασαν ακοή και όραση και μυαλό ...
Από το 2012 βούιζε ο τόπος. 

Καταγγελίες, Αστυνομία, έρευνα λειψή που, βέβαια, δεν οδήγησε πουθενά ώστε να ξεβρωμίσει ο τόπος. ...........

 

Αλλά ο πρώτος είναι; Ο άλλος, ο κολλητός βουλευτής, ο επιδικασμένος παιδοβιαστής που κυκλοφορεί ελεύθερος, ήσυχα - ήσυχα μέχρι να κοπάσει ο ... κουρνιαχτός.

 

Οι παράγοντες του κόμματος, που εκβίαζαν αθλήτριες; 

Όλοι οι ανέμελοι, οι απορημένες και τα σαλόνια των κολλητών, τώρα νίπτουν τα χείρας τους και απαρνιούνται δεκατρείς φορές τους ... εκτεθειμένους. 

Επειδή, δεν πειράζει που τα κάνανε, αλλά πειράζει που εξετέθησαν.

Η κοπριά του Αυγεία πρέπει ξεπλυθεί και το ποτάμι της κάθαρσης να πάρει μαζί του και αυτούς που την συγκαλύπτουν. 

Γιατί άμα φταίει μια φορά ο παιδοβιαστής, εκατό φορές φταίνε αυτοί που τον συγκαλύπτουν.

Το Χαμομηλάκι

Φάκελος #MeToo (2): Το Χαμομηλάκι φωνάζει #ΚαιΕγώ ...

... εκ μέρους όλων των κακοποιημένων παιδιών ανά την Υφήλιο 

Το "χαμομηλάκι",

• που από το 2006 παλεύει, με νύχια και με δόντια, ενάντια στους παιδοβιαστές, μιαν εποχή που σχεδόν τίποτα δεν υπήρχε στον ιστοχώρο σχετικό με την Κακοποίηση των Παιδιών...

• που αναζητούσε υλικό σε ξένες ιστοσελίδες, για να ενημερώσει και να ευαισθητοποιήσει την κοινωνία μας σχετικά με το δύσκολο αυτό θέμα...
• που δεν πέρασε ούτε μια μέρα να μην κάνει αναρτήσεις σχετικές με θέματα ποικίλα και με κέντρο πάντοτε το παιδί...

• που πόνεσε και πονάει βαθιά κάθε φορά που έρχεται στης δημοσιότητας το φως είδηση για Κακοποίηση κάποιου Παιδιού

• που, σπαράζοντας, σφίγγει τα δόντια και μάχεται τους βιαστές, τους παιδόφιλους, τους κακοποιητές....

Αυτό το "χαμομηλάκι", πάγωσε όταν το #Me Too ήρθε και στον τόπο μας, όταν ο βούρκος αναταράχτηκε και άρχισαν τα τέρατα να αποκαλύπτονται.

Στο πρώτο άκουσμα, ήρθαν και οι σκέψεις:

«Τα θύματα, αφού δεν ήταν μικρά παιδιά, γιατί δεν αντέδρασαν τότε; Γιατί άφησαν τόσα χρόνια να περάσουν; Και γιατί τώρα;»

Είμαστε βέβαιοι ότι σε πολλών το μυαλό αυτές οι σκέψεις πέρασαν.
Στο δικό μας μυαλό, ευτυχώς, δεν έμειναν και καταλήξαμε και εμπεδώσαμε το:

«Επειδή, τώρα μπόρεσαν»

Το Χαμομηλάκι

Φάκελος #MeToo (1): Δημιουργήθηκε όταν η Tarana Burke δεν μπόρεσε να το πει

Το κίνημα του #MeToo ξεκίνησε από την Αμερική την ίδια χρονιά που στην Ελλάδα ψηφιζόταν ο νόμος για την ποινικοποίηση του βιασμού εντός γάμου. Δηλαδή, το 2006. 

Δέκα χρόνια αργότερα, πήρε πρωτοφανείς διαστάσεις, δίνοντας για πρώτη φορά δημόσιο και περίοπτο βήμα στα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης. 

Μια δεκαπενταετία έπειτα, έφτασε και στην Ελλάδα. 

Η γυναίκα που έριξε την πρώτη στάλα στον ωκεανό των καταγγελιών ήταν η αφροαμερικανή Tarana Burke. 

Γεννημένη και μεγαλωμένη σε μία υποβαθμισμένη γειτονιά του Μπρονξ της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του ’70, η Tarana βίωσε την κακοποίηση από πολύ μικρή ηλικία. 

Τόσο ως παιδί, όσο και ως έφηβη, έπεσε επανειλημμένα θύμα βιασμού και σχεδόν καθημερινά ήταν θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης. Ήταν εμπειρίες που την στιγμάτισαν ανεπανόρθωτα. 

Όμως η Tarana δεν ήταν μόνη της στη μάχη. Σε αντίθεση με πολλά θύματα σεξουαλικής βίας, είχε στο πλάι της έναν σύμμαχο: τη μητέρα της. Βλέποντας την κόρη της να υποφέρει, η μητέρα της Tarana την ενθάρρυνε να βρει άλλα κορίτσια με παρόμοιες εμπειρίες, να μιλήσει μαζί τους και να στηρίξουν η μία την άλλη. Εκείνη την άκουσε και σύντομα αντιλήφθηκε ότι ήταν η καλύτερη συμβουλή που είχε ακολουθήσει ποτέ....

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, άρχισε να γίνεται μέλος σε οργανώσεις, να συμμετέχει σε δράσεις, να έρχεται σε μία πρώτη επαφή με τον ακτιβισμό. 

Το 2003 ίδρυσε το «Just Be», μία ΜΚΟ που απευθυνόταν σε έγχρωμες κοπέλες ηλικίας 12-18 ετών οι οποίες είχαν υποστεί βία και χρειάζονταν στήριξη. 

Το #MeToo δημιουργήθηκε όταν η Tarana δεν μπόρεσε να το πει 

Ένα καλοκαίρι, σε ένα από τα καθιερωμένα καμπ που οργάνωνε το «Just Be» στην Αλαμπάμα, ένα 13χρονο κορίτσι πλησίασε διστακτικά την Tarana. Ήθελε να της μιλήσει κατ’ ιδίαν. 

Ξεκίνησε να της ανοίγεται και να της μιλά για τη σεξουαλική κακοποίηση που βίωσε ως παιδί. «Δεν ήμουν έτοιμη. Μου ανοίχτηκε και την απέρριψα. Την παρέπεμψα σε κάποιον άλλον», έχει παραδεχθεί η Tarana. «Δεν επέστρεψε ξανά στο καμπ. Δεν έμαθα ποτέ τι απέγινε». 

Η εμπειρία αυτή συντάραξε την αφροαμερικανή ακτιβίστρια. Εκ των υστέρων αισθάνθηκε ντροπή, αίσθημα που με τον καιρό έδωσε τη θέση του στις τύψεις. 

«Γιατί δεν μπορούσες απλώς να πεις ‘κι εγώ’ (me too);». Το ερώτημα αυτό ταλάνιζε το μυαλό της και την βασάνιζε επί μήνες. Μπήκε σε βαθιές σκέψεις. Αναλογίστηκε την πορεία της ως τότε, τις τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος και τι την είχε βοηθήσει να τις ξεπεράσει. 

«Συνειδητοποίησα ότι αυτό που με βοήθησε ήταν το ότι βρήκα κι άλλους επιζώντες που μπορούσαν να συμπάσχουν μαζί μου». Τότε γεννήθηκε το #MeToo. Αρχικά ως όραμα, έπειτα ως κίνημα στα «άγουρα» την εποχή εκείνη social media. 

Η Tarana Burke δημιούργησε μία σελίδα στο MySpace με την ονομασία Me Too. Πλέον καλούσε τις γυναίκες όλων των ηλικιών και των φυλών να καταθέσουν τις εμπειρίες τους. 

Το σκεπτικό ήταν ότι τα θύματα δεν έπρεπε να αισθάνονται μόνα τους και δεν έπρεπε πια να σιωπούν. Η σεξουαλική κακοποίηση δεν αποτελεί θέμα ταμπού. 

Ήταν και είναι η θλιβερή πραγματικότητα εκατομμύρια γυναικών, πολλές εκ των οποίων είχαν πείσει τους εαυτούς τους ότι είχαν μεγάλο μερίδιο ευθύνης γι’ αυτό που τους συνέβη. Ότι ήταν «βρώμικες», ντροπιασμένες και ότι ίσως το άξιζαν. 

Η Tarana ήξερε ότι αυτό το αίσθημα ενοχής και ντροπής έπρεπε πάση θυσία να μετατοπιστεί στους πραγματικούς εγκληματίες: τους βιαστές. Η δημόσια καταγγελία όφειλε να απενοχοποιηθεί. 

Το «Me Too» γνώρισε ευρεία αποδοχή το 2006, με πολλές γυναίκες να «αγκαλιάζουν» την προσπάθεια της Tarana. 

Η αφροαμερικανή ακτιβίστρια δεν επαναπαύθηκε στον κόσμο του ίντερνετ. Οργάνωνε δράσεις, ομιλίες, πορείες, συναντήσεις. Η διάδοσή του «Me Too» όμως περιορίστηκε στον κύκλο των επιζώντων και των κακοποιημένων γυναικών. 

Μετατράπηκε σε κίνημα παγκόσμιου βεληνεκούς μία δεκαετία αργότερα. Το 2017, η ηθοποιός Alyssa Milano κατήγγειλε δημόσια τον παραγωγό Harvey Weinstein για σεξουαλική παρενόχληση. Ήξερε ότι δεν ήταν η μοναδική. 

Έτσι, κάλεσε όσες άλλες γυναίκες είχαν βιώσει κάτι παρόμοιο να ακολουθήσουν το παράδειγμά της. «Αν έχεις βιώσει σεξουαλική κακοποίηση ή παρενόχληση, γράψε ‘me too’ ως απάντηση σε αυτό το tweet». 

Το tweet της συγκέντρωσε πάνω από 60 χιλιάδες απαντήσεις. Διάσημες, αλλά και άσημες γυναίκες βρήκαν την ευκαιρία και το θάρρος να καταθέσουν τις μαρτυρίες τους. 

Η φράση της Tarana Burke και το κίνημα που προωθούσε όλα αυτά τα χρόνια, από τη μια μέρα στην άλλη γιγαντώθηκε. 

Το έργο της δεν επικαλύφθηκε από τη μετατροπή του κινήματος σε hashtag και τάση. Αντίθετα, αναγνωρίστηκε. Το 2017, η Tanara ανακηρύχθηκε Πρόσωπο της Χρονιάς από το περιοδικό «Time», ενώ το 2018 της αποδόθηκε το βραβείο The Ridenhour για το θάρρος της....

mixanitouxronou
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Σιωπή!

Μέρες τώρα διαβάζω και βλέπω και νιώθω τόσα πολλά… και σωπαίνω γιατί τι να πω μέσα σε όλα τα απίστευτα που ακούγονται κάθε μέρα…

Μουδιασμένη νιώθω. Θυμωμένη, αηδιασμένη κι ώρες ώρες αγριεμένη και μέσα μου πονάω! Πονάω γιατί ξέρω από θύματα…κι από θύτες. Έχω δει άντρες και γυναίκες που έχουν κακοποιηθεί ως παιδιά, με κάθε λογής κακοποίηση. Έχω δει γυναίκες να παλεύουν χρόνια με την λεκτική και την σωματική βία. Έχω δει ανθρώπους να θυμούνται  ενώ προσπαθούν να ξεχάσουν. Έχω δει ανθρώπους να καταρρέουν, διαλυμένοι από μνήμες και συνειδητοποιήσεις. Είχα την τιμή να έχω γίνει μάρτυρας συγκλονιστικών στιγμών ανθρώπινου πόνου… Έχω δει μεταμορφώσεις. Έχω δει κι έχω νιώσει τι σημαίνει να παλεύεις με τις σκιές και τα φαντάσματα χρόνων και όλες αυτές τις ημέρες σαν να μην βρίσκω τις σωστές λέξεις.
 

Σβήνω γράφω και ύστερα τα αφήνω και λέω αύριο. Διαβάζω μηνύματα που κάποιοι μου στέλνετε και με ρωτάτε ποια είναι η γνώμη μου  και με ρωτάτε αν έχω κάτι να πω, ώσπου ήρθε ένα μήνυμα … και  ξύπνησαν οι μνήμες…

Πριν χρόνια είδα ένα όνειρο... Είδα πως στεκόμουν όρθια σε ένα μεγάλο μπαλκόνι. Είχα πανοραμική θέα κι είδα από μακριά να έρχονται καβαλάρηδες. Θυμάμαι την αγωνία και τον τρόμο. Την αίσθηση του άγριου φόβου στο όνειρο μου, πως με πλησιάζει μια μεγάλη απειλή. Έβλεπα πως ήταν ντυμένοι με σιδερένιες πανοπλίες. Το ίδιο και τα άλογα.  Τεράστιοι και τρομακτικοί. Έβλεπα τη σκόνη που σήκωναν στο διάβα τους. Έβλεπα τα άλογα να καλπάζουν κι εκείνοι απειλητικοί να πλησιάζουν κι εγώ στο κέντρο του μπαλκονιού να τρέμω.

Στάθηκαν απέναντι μου κι ήταν θεόρατοι. Με κοίταξαν και ήξερα πως με περίμεναν. Το βλέμμα τους ήταν διαταγή. Ήθελα να κρυφτώ, να χαθώ μα  σαν υπνωτισμένη κατέβηκα τα σκαλοπάτια και στάθηκα απέναντι  τους, μικρή μια σταλιά. Θυμάμαι το δέος στο όνειρο μου. Την αίσθηση του τρόμου για το μέγεθος τους... Θα με συνέθλιβαν με μια τους κίνηση.

 
Μισή ντουζίνα πολεμιστές άγριοι, παντοδύναμοι, απρόσωποι, πίσω στις σιδερένιες τους πανοπλίες... Κι ύστερα με μια κίνηση που με έκανε να κοκαλώσω, ένας από αυτούς κατέβηκε από το άλογο του και προχώρησε προς τα εμένα και  στάθηκε μπροστά μου άσχημος, άγριος, φρικτός, με όψη σιδερένια! Στάθηκε θαρρείς πάνω μου και παρόλο τον πανικό στο όνειρο παρατήρησα κάτι.

Εκεί που έδενε η πανοπλία του, υπήρχαν κενά και μπορούσα να δω τα σώμα πίσω από όλο αυτό το σίδερο. Ξαφνιάστηκα! Φάνταζε πελώριος μα από μέσα είδα τη σάρκα του γυμνή και παρατήρησα πως όλη αυτή η πανοπλία ήταν κούφια. Πως το σώμα  που κρυβόταν μέσα ήταν μικρό, ζαρωμένο και λεπτεπίλεπτο και κάτι ακόμη ...πως τα γεννητικά του όργανα ήταν μικρού παιδιού!

Από τα πιο συγκλονιστικά και συμβολικά όνειρα που είδα ποτέ μου σε μια περίοδο της ζωής μου πολύ πολύ δύσκολη...που δεν ήξερα πώς να αντιμετωπίσω  αυτό που ζούσα και με σκέπαζαν η ανασφάλεια κι ο φόβος.

 
Δεν θα γράψω τίποτε περισσότερο για τότε…παρά μόνο αυτό.

Οι καβαλάρηδες ήταν τρομακτικοί…μα κούφιοι κι εκείνος που στάθηκε μπροστά μου, ένα τελικά γελοίο ανδρείκελο! Μίλησα!  Τίποτα δεν άλλαξε επί της ουσίας, παρά μόνο ένα, το πιο σπουδαίο! Ο τρόπος με τον οποίο εγώ έβλεπα πια τον εαυτό μου. Εγώ άλλαξα!

Αγαπημένοι, έγινε ένας σεισμός… και σηκώθηκε επιτέλους τσουνάμι γιατί το έχουμε ξαναπεί, όλοι μαζί είμαστε ωκεανός.
Δεν έχει να κάνει με την σεξουαλική κακοποίηση, με την λεκτική κακοποίηση και την κάθε μορφής βία. Δεν έχει να κάνει με την κατάχρηση εξουσίας, την δύναμη και την επίδειξη της. Δεν έχει να κάνει με τα παιδιά και τις γυναίκες, με τους ευάλωτους πληθυσμούς, τους ανήμπορους και τους αδύναμους αυτού του κόσμου. Δεν έχει να κάνει με τα κοινωνικά στρώματα, την εξαθλίωση και τον οικονομικό έλεγχο… - σαφώς κι έχει αλλά ο παρονομαστής είναι κοινός - έχει να κάνει με το φόβο. 

 

Τον φόβο που σε κάνει να νιώθεις μικρός. Ασήμαντος. Ανήμπορος… Τον φόβο σου μυρίζονται τα αρπακτικά τούτου του κόσμου. Στον φόβο σου πατούν για να νιώσουν παντοδύναμοι. Τον φόβο σου χρειάζονται για να υπάρξουν! Τον φόβο σου και την μοναξιά σου! Κι  όταν ο φόβος σου καταρρέει, καταρρέουν κι εκείνοι. Ο βασιλιάς είναι γυμνός!

Για όλους όσους έχουν υποστεί ή βιώνουν αυτή τη στιγμή βία κάθε μορφής ένα έχω να πω, κάτω από την βαριά πανοπλία είναι κούφιοι και μωροί. Θα ‘ρθει η μέρα! Δεν είναι ποτέ, ποτέ, ποτέ αργά. Υποσχέσου το στον εαυτό σου πως θα ‘ρθει η μέρα και προχώρα! 

Για όσους σκέφτονται να ανέβουν στα άλογα και να γίνουν καβαλάρηδες σε ξένα σώματα και ξένα όνειρα σκεφτείτε το διπλά κι έχετε το νου σας…φτάνει κάποτε η ώρα που ο φόβος που έσπειρες θα σε θερίσει!

Και για εσάς τους υπόλοιπους που χρόνια τώρα πάτε καβάλα στ’ άλογο... Αλληλούια!!! Ήρθε επιτέλους η ώρα να χάσετε τον ύπνο σας. Ξεκαβαλικέψτε!

… Και αδειάστε μας τη γωνιά!

Εκτεθείτε. Ζητήστε συχώρεση. Ζητήστε βοήθεια και ευχηθείτε να έχει η ζωή για εσάς, μια ακόμη ευκαιρία.

Ζούμε μέρες πελώριες. Κάποιοι μιλούν για υπερβολές και ανθρωποφαγία. Κάποιοι πως τσουβαλιάζονται άνθρωποι και καταστάσεις. Κάποιοι πως αποδυναμώνονται ουσιαστικές φωνές με παιχνίδια στα social media. Εγώ λέω πως φτάσαμε εδώ που φτάσαμε μέσα από πολλές κατεστραμμένες ζωές κι ο μόνος τρόπος τελικά για να εκθέσεις είναι να εκτεθείς! Κι η γύμνια σου πονάει πρώτα εσένα!  Είναι υπέροχο αυτό που συμβαίνει. Θλιβερό μα υπέροχο. Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις πως  θα καθαρίσουν τόσο εύκολα οι κόπροι του Αυγεία, μα κάποιοι χάσανε τον ύπνο τους γιατί κάποιοι άλλοι, απέκτησαν φωνή! Κι αυτό είναι κατάκτηση!…Αδιανόητα σπουδαία κατάκτηση γαμώτο κι ίσως όλοι εμείς που κάνουμε τόσο θόρυβο με το να συμφωνούμε, να διαφωνούμε και να κρίνουμε, καλό θα ήταν απλά να σιωπάσουμε κι επιτέλους να τους ακούσουμε! Αυτό να είναι το δώρο μας στην γενναιότητα τους. Η σιωπή μας!

Δεν χρειάζεται τίποτε να πεις σε ένα πλάσμα που έχει τρομάξει, πονέσει, απειληθεί, εξευτελιστεί, εκτεθεί ... παρά μόνο να σταθείς δίπλα του. Στωικά. Υπομονετικά. Γενναιόδωρα. Σιωπηλά. 

Στάσου δίπλα του! Μπορείς;

Καλημέρα αγαπημένοι!
Δεν είσαι σταγόνα, είμαστε ωκεανός.
Ναι! #metoo

Κατερίνα

 

kapaworld.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι