Σεξουαλική Κακοποίηση Παιδιού

Το απεχθέστερο όλων των εγκλημάτων, το έγκλημα που κυριολεκτικά καταστρέφει τη ζωή των παιδιών.

Το βίντεο αποτελεί το δεύτερο μέρος της σειράς που ετοίμασε το Χαμομηλάκι για την Παιδική Κακοποίηση. 

Παρακαλούμε προωθήστε το βίντεο σε όσους περισσότερους μπορείτε, για την ενημέρωση όλων μας και την προστασία των παιδιών μας.

youtube

πρώτη ανάρτηση

Το Χαμομηλάκι

Ένα στα δύο παιδιά συνομιλεί διαδικτυακά με αγνώστους...

... ενώ ένα στα 5 συναντιέται με αυτούς τους αγνώστους.

Αυτό αποκαλύπτει έρευνα που διεξήγαγε πριν δύο χρόνια σε δείγμα 14.000 παιδιών και των οικογενειών τους το Ελληνικό Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου. 

Ωστόσο, το Διαδίκτυο αποτελεί ένα ιδανικό περιβάλλον για να αναπτύξουν κοινωνικές επαφές, να ανακαλύψουν νέα πράγματα και να γίνουν δημιουργικοί. 

Πρέπει όμως να γίνει κατανοητό από όλους ότι οι διαδικτυακοί «φίλοι» μπορεί να μην είναι τελικά εκείνοι που υποστηρίζουν ότι είναι.

Ρεπορτάζ: Νικολέττα Κολυβάρη

Η ψυχολόγος της Γραμμής Βοήθειας Help-line.gr του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου Μαρία Δάρα εξηγεί γιατί τα παιδιά και οι έφηβοι δεν πρέπει ποτέ να κανονίζουν συναντήσεις με ανθρώπους που στην ουσία δεν γνωρίζουν, ακόμα και αν έχουν γίνει “φίλοι” στο Διαδίκτυο. 

Επίσης μιλά για τη διαδικασία της σεξουαλικής αποπλάνησης (grooming) με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση του ανηλίκου, κάτι το οποίο μπορεί να συμβεί τόσο στο πραγματικό όσο και στο διαδικτυακό περιβάλλον.

GROOMING - ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΑΠΟΠΛΑΝΗΣΗ
Ο όρος grooming, εξηγεί η ψυχολόγος, αναφέρεται στη συμπεριφορά εκείνη του δράστη, που έχει σκοπό να εμπνεύσει εμπιστοσύνη στο παιδί, ώστε να πραγματοποιήσει μαζί του μια μυστική συνάντηση. 

Η σεξουαλική κακοποίηση του παιδιού, η σωματική βία, η παιδική πορνεία ή η κακοποίηση μέσω πορνογραφικού υλικού ενδέχεται να είναι τα αποτελέσματα της συνάντησης αυτής. 

Κάτι που καθιστά το grooming ένα είδος ψυχολογικού χειρισμού και αποπλάνησης που διεξάγεται μέσω Διαδικτύου και συγκεκριμένα μέσω των κοινωνικών δικτύων, ηλεκτρονικών παιχνιδιών ή κινητών τηλεφώνων. 

Όπως λέει, το χρονικό διάστημα διαδικασίας μπορεί να ποικίλλει -έχουν αναφερθεί περιπτώσεις όπου ο θύτης χειραγωγούσε το παιδί ακόμη και δύο χρόνια πριν συμβεί η μυστική συνάντηση.

ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ
Είναι γεγονός ότι η διαδικασία της αποπλάνησης μέσω Διαδικτύου περιλαμβάνει τεχνικές που την κάνουν να διαφέρει από τις άλλες μορφές παιδικής κακοποίησης. 

Συγκεκριμένα στη διαδικασία του grooming η επαφή δράστη και παιδιού δεν είναι απαραίτητη προκειμένου να θυματοποιηθεί το παιδί, καθώς το Διαδίκτυο αποτελεί το μέσο εκείνο που διευκολύνει τη μακροπρόθεσμη θυματοποίηση του παιδιού, που -όπως λέει η κ. Δάρα- «μπορεί να κρατήσει ακόμη και χρόνια μέσω της διανομής των φωτογραφιών του παιδιού στο Διαδίκτυο”. Σε κάθε περίπτωση «είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι η διαδικασία του grooming είναι από μόνη της κακοποιητική για το παιδί», τονίζει.

ΝΙΩΘΕΙ ΟΤΙ ΣΥΝΟΜΙΛΕΙ ΜΕ ΣΥΝΟΜΗΛΙΚΟ
Η ψυχολόγος ενημερώνει για κάποιες από τις πιο συχνές πρακτικές που μπορεί να χρησιμοποιήσει ο δράστης. 

Συνήθως, λέει, δημιουργεί ψεύτικο προφίλ με ψευδές όνομα και ψευδή ηλικία, προκειμένου οι άμυνες του παιδιού να μην είναι ενεργοποιημένες, καθώς νιώθει ότι συνομιλεί με κάποιον συνομήλικο. 

Ακόμα, ο δράστης μπορεί να μιμείται τη συναισθηματική κατάσταση του παιδιού και να δείχνει κατανόηση και αποδοχή, προκειμένου να νιώθει το παιδί ασφάλεια και εμπιστοσύνη. 

Στη συνέχεια ο δράστης προσπαθεί να μάθει περισσότερες λεπτομέρειες για τη ζωή του παιδιού, όπως για παράδειγμα σε ποιο σχολείο πηγαίνει, ποια είναι τα χόμπι του και άλλα.

ΣΧΕΣΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ
Η δημιουργία σχέσης εμπιστοσύνης είναι ο πυρήνας της διαδικασίας αυτής, καθώς έτσι ελαχιστοποιείται η πιθανότητα να μιλήσει το παιδί σε κάποιον ενήλικα. 

Ο δράστης μπορεί ακόμα να δωροδοκήσει το παιδί και με κάποιο αντικείμενο αξίας. Το σεξουαλικό στοιχείο εντάσσεται στη σχέση μόνο εφόσον ισχυροποιηθεί ο δεσμός μεταξύ τους. 

Οι σεξουαλικές συζητήσεις μπορεί να ξεκινήσουν γενικά, όπως μια κουβέντα για την ανθρώπινη σεξουαλικότητα, αλλά να καταλήξουν ακόμα και στην αποστολή πορνογραφικού και παιδοπορνογραφικού υλικού. 

Αυτό, λέει η ψυχολόγος της Γραμμής Βοήθειας, έχει ως σκοπό «να μειώσει την ντροπή, να εισέλθει το παιδί στη γυμνότητα, να τονώσει την περιέργειά του γύρω από το σεξ και να πείσει ότι η σεξουαλική δραστηριότητα και των παιδιών είναι κάτι φυσιολογικό κι όχι κάτι παράλογο ή κακοποιητικό».

ΜΟΙΡΑΖΟΝΤΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΝΟΧΟ ΜΥΣΤΙΚΟ
Εφόσον τα παιδιά αποδεχτούν το υλικό αυτό, «έπειτα πιέζονται να μην το μοιραστούν με κανέναν. Έτσι με αυτό τον τρόπο μοιράζονται το ίδιο ένοχο μυστικό τους», λέει η κ. Δάρα εξηγώντας τις πρακτικές του δράστη. 

«Η ενοχή ανέκαθεν αποτελούσε σημαντικό όπλο για τους παιδόφιλους, καθώς τα παιδιά δεν έχουν φτάσει ακόμα στο αναπτυξιακό εκείνο στάδιο που να επιτρέπει τη γνωστική και συναισθηματική επεξεργασία της συγκεκριμένης ψυχικής κατάστασης», προσθέτει. Ακόμα, οι προσωπικές πληροφορίες που έχει μοιραστεί το παιδί μπορεί να χρησιμοποιηθούν και για τον εκβιασμό του, σε περίπτωση που θελήσει να διακόψει τη σχέση αυτή.

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΝ ΑΣΦΑΛΗ
Η κ. Δάρα προτρέπει τους γονείς να ενημερώνουν από μικρή ηλικία τα παιδιά για τα προσωπικά δεδομένα και να τα μαθαίνουν ότι δεν τα αποκαλύπτουμε σε αγνώστους ούτε στο Διαδίκτυο, ούτε στο πραγματικό περιβάλλον. 

Είναι εξαιρετικά σημαντικό να ενδυναμώσουμε τα παιδιά και όχι να τα φοβίσουμε. Να μην περάσουμε το μήνυμα ότι ο κόσμος είναι μόνο ένα επικίνδυνο μέρος στο οποίο πρέπει διαρκώς να αισθανόμαστε φοβισμένοι και προσεκτικοί, 

τονίζει εφιστώντας την προσοχή των γονιών: 

Στα μεγαλύτερα παιδιά εξηγούμε για τη διαδικασία αυτή και τονίζουμε ότι δεν κανονίζουμε ποτέ συναντήσεις με αγνώστους και με ανθρώπους που στην ουσία δεν γνωρίζουμε.

ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΠΟΤΕ ΤΟ ΘΥΜΑ
Η ψυχολόγος συμβουλεύει καταλήγοντας να προσαρμόζουμε τις ρυθμίσεις απορρήτου ούτως ώστε να μην βλέπουν όλοι το προφίλ μας και τις φωτογραφίες μας στα κοινωνικά δίκτυα. 

Επίσης, δεν ανταλλάσσουμε ευαίσθητες πληροφορίες ή ακατάλληλα βίντεο ή προσωπικές φωτογραφίες στο Διαδίκτυο, καθώς μπορεί να μείνουν εκεί για πάντα και να διανεμηθούν στον οποιονδήποτε από οποιονδήποτε, 

ενώ ειδικότερα στα παιδιά και τους εφήβους η Μαρία Δάρα τονίζει: 

Δεν δελεαζόμαστε από χρήματα και δώρα και ζητάμε τη συμβουλή και υποστήριξη κάποιου ενήλικα που εμπιστευόμαστε. Άμα συμβεί οτιδήποτε δεν φταίμε ποτέ εμείς, δεν φταίει ποτέ το θύμα. Μιλάμε και το αναφέρουμε πάντα στις αρμόδιες υπηρεσίες. 

 Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Φάκελος #MeToo (1): Δημιουργήθηκε όταν η Tarana Burke δεν μπόρεσε να το πει

Το κίνημα του #MeToo ξεκίνησε από την Αμερική την ίδια χρονιά που στην Ελλάδα ψηφιζόταν ο νόμος για την ποινικοποίηση του βιασμού εντός γάμου. Δηλαδή, το 2006. 

Δέκα χρόνια αργότερα, πήρε πρωτοφανείς διαστάσεις, δίνοντας για πρώτη φορά δημόσιο και περίοπτο βήμα στα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης. 

Μια δεκαπενταετία έπειτα, έφτασε και στην Ελλάδα. 

Η γυναίκα που έριξε την πρώτη στάλα στον ωκεανό των καταγγελιών ήταν η αφροαμερικανή Tarana Burke. 

Γεννημένη και μεγαλωμένη σε μία υποβαθμισμένη γειτονιά του Μπρονξ της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του ’70, η Tarana βίωσε την κακοποίηση από πολύ μικρή ηλικία. 

Τόσο ως παιδί, όσο και ως έφηβη, έπεσε επανειλημμένα θύμα βιασμού και σχεδόν καθημερινά ήταν θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης. Ήταν εμπειρίες που την στιγμάτισαν ανεπανόρθωτα. 

Όμως η Tarana δεν ήταν μόνη της στη μάχη. Σε αντίθεση με πολλά θύματα σεξουαλικής βίας, είχε στο πλάι της έναν σύμμαχο: τη μητέρα της. Βλέποντας την κόρη της να υποφέρει, η μητέρα της Tarana την ενθάρρυνε να βρει άλλα κορίτσια με παρόμοιες εμπειρίες, να μιλήσει μαζί τους και να στηρίξουν η μία την άλλη. Εκείνη την άκουσε και σύντομα αντιλήφθηκε ότι ήταν η καλύτερη συμβουλή που είχε ακολουθήσει ποτέ....

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, άρχισε να γίνεται μέλος σε οργανώσεις, να συμμετέχει σε δράσεις, να έρχεται σε μία πρώτη επαφή με τον ακτιβισμό. 

Το 2003 ίδρυσε το «Just Be», μία ΜΚΟ που απευθυνόταν σε έγχρωμες κοπέλες ηλικίας 12-18 ετών οι οποίες είχαν υποστεί βία και χρειάζονταν στήριξη. 

Το #MeToo δημιουργήθηκε όταν η Tarana δεν μπόρεσε να το πει 

Ένα καλοκαίρι, σε ένα από τα καθιερωμένα καμπ που οργάνωνε το «Just Be» στην Αλαμπάμα, ένα 13χρονο κορίτσι πλησίασε διστακτικά την Tarana. Ήθελε να της μιλήσει κατ’ ιδίαν. 

Ξεκίνησε να της ανοίγεται και να της μιλά για τη σεξουαλική κακοποίηση που βίωσε ως παιδί. «Δεν ήμουν έτοιμη. Μου ανοίχτηκε και την απέρριψα. Την παρέπεμψα σε κάποιον άλλον», έχει παραδεχθεί η Tarana. «Δεν επέστρεψε ξανά στο καμπ. Δεν έμαθα ποτέ τι απέγινε». 

Η εμπειρία αυτή συντάραξε την αφροαμερικανή ακτιβίστρια. Εκ των υστέρων αισθάνθηκε ντροπή, αίσθημα που με τον καιρό έδωσε τη θέση του στις τύψεις. 

«Γιατί δεν μπορούσες απλώς να πεις ‘κι εγώ’ (me too);». Το ερώτημα αυτό ταλάνιζε το μυαλό της και την βασάνιζε επί μήνες. Μπήκε σε βαθιές σκέψεις. Αναλογίστηκε την πορεία της ως τότε, τις τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος και τι την είχε βοηθήσει να τις ξεπεράσει. 

«Συνειδητοποίησα ότι αυτό που με βοήθησε ήταν το ότι βρήκα κι άλλους επιζώντες που μπορούσαν να συμπάσχουν μαζί μου». Τότε γεννήθηκε το #MeToo. Αρχικά ως όραμα, έπειτα ως κίνημα στα «άγουρα» την εποχή εκείνη social media. 

Η Tarana Burke δημιούργησε μία σελίδα στο MySpace με την ονομασία Me Too. Πλέον καλούσε τις γυναίκες όλων των ηλικιών και των φυλών να καταθέσουν τις εμπειρίες τους. 

Το σκεπτικό ήταν ότι τα θύματα δεν έπρεπε να αισθάνονται μόνα τους και δεν έπρεπε πια να σιωπούν. Η σεξουαλική κακοποίηση δεν αποτελεί θέμα ταμπού. 

Ήταν και είναι η θλιβερή πραγματικότητα εκατομμύρια γυναικών, πολλές εκ των οποίων είχαν πείσει τους εαυτούς τους ότι είχαν μεγάλο μερίδιο ευθύνης γι’ αυτό που τους συνέβη. Ότι ήταν «βρώμικες», ντροπιασμένες και ότι ίσως το άξιζαν. 

Η Tarana ήξερε ότι αυτό το αίσθημα ενοχής και ντροπής έπρεπε πάση θυσία να μετατοπιστεί στους πραγματικούς εγκληματίες: τους βιαστές. Η δημόσια καταγγελία όφειλε να απενοχοποιηθεί. 

Το «Me Too» γνώρισε ευρεία αποδοχή το 2006, με πολλές γυναίκες να «αγκαλιάζουν» την προσπάθεια της Tarana. 

Η αφροαμερικανή ακτιβίστρια δεν επαναπαύθηκε στον κόσμο του ίντερνετ. Οργάνωνε δράσεις, ομιλίες, πορείες, συναντήσεις. Η διάδοσή του «Me Too» όμως περιορίστηκε στον κύκλο των επιζώντων και των κακοποιημένων γυναικών. 

Μετατράπηκε σε κίνημα παγκόσμιου βεληνεκούς μία δεκαετία αργότερα. Το 2017, η ηθοποιός Alyssa Milano κατήγγειλε δημόσια τον παραγωγό Harvey Weinstein για σεξουαλική παρενόχληση. Ήξερε ότι δεν ήταν η μοναδική. 

Έτσι, κάλεσε όσες άλλες γυναίκες είχαν βιώσει κάτι παρόμοιο να ακολουθήσουν το παράδειγμά της. «Αν έχεις βιώσει σεξουαλική κακοποίηση ή παρενόχληση, γράψε ‘me too’ ως απάντηση σε αυτό το tweet». 

Το tweet της συγκέντρωσε πάνω από 60 χιλιάδες απαντήσεις. Διάσημες, αλλά και άσημες γυναίκες βρήκαν την ευκαιρία και το θάρρος να καταθέσουν τις μαρτυρίες τους. 

Η φράση της Tarana Burke και το κίνημα που προωθούσε όλα αυτά τα χρόνια, από τη μια μέρα στην άλλη γιγαντώθηκε. 

Το έργο της δεν επικαλύφθηκε από τη μετατροπή του κινήματος σε hashtag και τάση. Αντίθετα, αναγνωρίστηκε. Το 2017, η Tanara ανακηρύχθηκε Πρόσωπο της Χρονιάς από το περιοδικό «Time», ενώ το 2018 της αποδόθηκε το βραβείο The Ridenhour για το θάρρος της....

mixanitouxronou
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ταινία μικρού μήκους για την σεξουαλική κακοποίηση παιδιών

Το Hope for Children κοινοποιεί ταινία μικρού μήκους για την σεξουαλική κακοποίηση παιδιών με τίτλο "Watch Over Me". 

Όπως αναφέρεται σε δελτίο Τύπου του Οργανισμού,  η ταινία σε σκηνοθεσία της Leah Kayaleh, σενάριο και χρηματοδότηση από τους Leah Kayaleh και Rani Kayaleh, δημιουργήθηκε για σκοπούς ενημέρωσης. Μπορεί κάποιος να την παρακολουθήσει στον σύνδεσμο: 

 https://www.youtube.com/watch?v=ZCSQN112gvw

 

Στο δελτίο Τύπου καλούνται οι γονείς να μιλούν στα παιδιά τους για τα καλά και κακά μυστικά και να τα ενθαρρύνουν να μιλήσουν σε κάποιον που εμπιστεύονται για τα μυστικά που τα κάνουν να νιώθουν άβολα.
Αναφέρεται ότι η αγάπη και το μίσος μπορεί να είναι μπερδεμένα όταν ένα παιδί κακοποιείται σεξουαλικά και ότι η αμφιβολία είναι μία από τις κύριες συνθήκες που περιγράφουν.
«Δίδαξε στο παιδί να αγαπά τον εαυτό του και να λέει ΟΧΙ όταν κάτι το κάνει να νιώθει άβολα. Εξήγησε στο παιδί σου ότι δεν χρειάζεται να λέει ΝΑΙ για να το αγαπούν και ότι οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να το αποδέχονται ακόμα και αν λέει ΟΧΙ», αναφέρει το δελτίο Τύπου.

Καλούνται οι γονείς να παρατηρούν τα παιδιά τους, να αξιολογούν τις ανάγκες τους, να παρατηρούν τον λεκτικό και μη-λεκτικό τρόπο επικοινωνίας.
Αν κάποιος υποψιάζεται ότι κάποιο παιδί βιώνει σεξουαλική κακοποίηση, μπορεί να τηλεφωνήσεις στο “Hope For Children” CRC Policy Center σε 24ωρη βάση στο 22103234 για καθοδήγηση και στήριξη ή να στείλει μήνυμα μέσω της διαδικτυακής πλατφόρμας www.uncrcpc.org.cy.
Μπορεί επίσης να ενημερώσει την Αστυνομία ή τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας.

sigmalive.com - Κύπρος